Mata saya menipu? Ini hantu?
Bukan, ini orang kulit putih yang temui semuanya di kawasan sesak.
Hei!
Raikan kepulangan wira.
Hei!
Minuman! Kita perlukan minuman.
Hai, Lin. Apa khabar? - Apa khabar?
Duduk.
Hei.
Apa pendapat awak?
Kualiti ini bagus. Mungkin kita boleh berurusan lagi.
Boleh awak beri lebih banyak?
Hei, kami boleh beri sebanyak awak mahu.
Saya tahu saya boleh percayakan awak, Lisa. Awak tangkal bertuah saya.
Hei, pelacur kulit putih tak dibenarkan di sini.
Dia dah tak buat begitu.
Serta jangan panggil dia begitu.
Awak patut minta maaf.
Saya salah, puan.
Jangan risau tentang itu. Tiada masalah.
Terima kasih.
Salute.
Awak tahu ujian Borsalino? - Tidak.
Borsalino ialah pakaian dengan kualiti terbaik dan ramai percaya
ia pelitup kepala terbaik pernah dibuat.
Awak tahu... - Jadi ia cuma topi?
Ujian keaslian topi Borsalino
ialah gulungnya masuk tiub sempit dan lepasinya melalui cincin kahwin.
Jika ia keluar tanpa renyukkan
dan kembali ke bentuk asal, ia asli...
Borsalino. - Borsalino.
Bombay dan kawasan setinggan awak dah gulungkan awak dalam tiub,
sekarang mereka masukkan awak dalam cincin perkahwinan...
untuk tahu keaslian awak.
Adakah awak asli?
Apa pendapat awak? - Rasanya Didier mabuk.
Okey. - Hei, Lin.
Aduhai, Lisa. Awak nampak hebat.
Terima kasih. - Awak...
Saya sihat. - Ya?
Sangat sihat.
Saya mahu menyapa dan berterima kasih sebab hari pertama itu
dan keluarkan saya dari The Palace.
Saya pasti buntu kalau awak tiada.
Saya sangat hargainya dan saya takkan lupakannya, jadi saya...
Okey.
Wira sejati.
Borsalino yang asli. - Bertenang.
Saya perlu pergi. - Apa? Ayuh. Duduk dengan kami.
Okey.
Awak masih di sini?
Nampaknya begitu.
Awak dah temui orang lain untuk dipersalahkan bagi masalah awak?
Atau awak memang kasihankan dia?
Itu bukan urusan awak.
Hei, Lin dah temui kehidupan baharu di kawasan setinggan Sagar Wada.
Saya dengar tentang itu. - Awak...
Patutlah ada bau busuk.
Jika mahu rasa seperti lelaki penting,
cara terbaik ialah hidup dengan orang susah, bukan?
Sudah tentu awak tahu.
Sebab awak bangun setiap hari dan melihat ke dalam cermin,
awak sangat takut sebab ada orang tak penting merenung awak.
Seseorang yang tak diperlukan sesiapa. Awak memang betul.
Berbanding awak, orang yang tinggal dengan saya sangat hebat.
Awak patut pergi semasa berpeluang.
Dia memang teruk.
Ya, jaga-jaga. Dia takkan lupa kata-kata awak tadi.
Saya harap dia tak lupa.
Minuman!
Tak boleh berhenti semua sekali gus.
Kita perlukan pemain piring hitam supaya boleh menari.
Awak dengar lagu dengan Lin lepas dia selamatkan awak?
Apa lagi awak buat?
Apa? Awak cemburu?
Cemburukan siapa? Saya dan Lin?
Saya cemburukan awak dengan semua orang.
Lin hanya sukakan Karla. Percayalah.
Saya suka semasa awak pertahankan saya tadi. "Dia dah tak buat begitu."
Saya sedarinya kali pertama ia benar apabila awak kata begitu.
Bawa saya ke bilik.
Awak tak boleh salahkan mereka.
Seluruh sistem anggap mereka tak wujud.
Doktor di hospital awam juga mahu wang sogokan.
Mengarut betul.
Orang miskin hanya balik untuk mati
kecuali saya buat sesuatu.
Saya berhubung dengan pasaran gelap bekalan perubatan.
Sekarang pondok saya nampak seperti farmasi.
Saya tak bergurau.
Seminggu lagi, saya mungkin ada ambulans sendiri.
Syarikat Ambulans Sagar Wada.
Lin, muka awak contoh unggul
kemarahan idealistik sangat sempurna
yang saya mahu ingat selamanya.
Susah untuk temuinya di sini, ia patut diawet.
Kami sangka awak pergi ke Varanasi untuk hisap ganja.
Awak di sini, selamatkan nyawa dan buang air besar di teluk.
Itulah yang saya buat. - Itu kisah menakjubkan.
Awak pernah dengar sesuatu begini?
Tak pernah.
Usaha awak memang hebat, Lin.
Kebetulan saya di sana.
Mabuk dengan wiski dan bayangan penebusan diri sendiri,
saya terlupa diri saya yang sebenar.
Pelarian yang perlu menyorok.
Encik Lin! - Encik Lin!
Dr. Lin!
Selamat pagi!
Keluar, Encik Lin!
Selamat pagi!
Keluar, Encik Lin!
Okey! Saya keluar.
Encik Lin, akhirnya awak bangun.
Bagus. Hari ini hari catuan. Ambillah.
Ambil, Encik Lin.
Aduhai...
Sebagai rakyat, kami, penduduk koloni masih ada hak, En. Lin.
Hak mengundi, catuan dan sudah pasti hak bayar cukai.
Namun, awak bukan warganegara, jadi awak tak dapat semua ini.
Kami tak mahu terima saja. Awak sebahagian daripada kami.
Apabila kami ambil catuan, doktor juga akan dapat.
Terima kasih.
Bagi lagi.
Cukuplah. - Awak boleh ambil, bukan?
Awak boleh ambil apa-apa saja.
Terima kasih. - Ubi kentang, beras.
Kami akan hantarkan secawan teh.
Lin orang luar yang selamatkan nyawa. Itu berita yang bagus.
Awak patut beritahu editor awak.
Apa tajuknya? "Pelancong kulit putih tiba dengan ubat luka"?
Tajuk utamanya, "Diam, Nishant, dan jadi serius,
atau saya tulis di syarikat lain." - Terasa. Okey, maaf.
Dia bekerja secara percuma
dan langsung tak dapat sokongan daripada komuniti perubatan.
Dia memalukan sistem yang patut dimalukan.
Tajuk utama tentang doktor kulit putih di setinggan ini?
Ya. Sesuatu yang menarik perhatian dan menyebabkan perubahan.
Saya dah bosan senyum dan memikat untuk biografi tak penting bintang filem.
Itu bagus untuk perniagaan kita. - Itu bukan kewartawanan.
Saya tak mahu tulis berita begitu. - Sangat bercita-cita.
Ada masalah?
Idea saya melebihi kedudukan saya, Nishant?
Mungkin saya patut sibuk beranak?
Ya.
Apa? Saya patut beranak...
Ya, editor saya mungkin berminat. Saya akan beritahu dia.
Namun, ia artikel bebas.
Saya bukan tawarkan awak kerja di syarikat akhbar.
Saya takkan jadi bos awak.
Mengikut peraturan awak, kita masih boleh makan malam.
Bagaimana jika saya menolak?
Saya tetap beri dia berita itu, tapi saya mahu awak tahu
persamaan seperti kerjaya
patut jadi satu kelebihan untuk bercinta, bukan penghalang.
Baik. Makan malam.
Petang mengikut jadual saya.
Malam esok ada kekosongan jadual?
Awak mahu minuman?
Saya minta diri.
Menteri Pandey.
Tahniah.
Terima kasih, puan.
Saya mahu perkenalkan diri, Abdel Khader Khan.
Gembira berkenalan.
Kehilangan menteri terdahulu satu kehilangan besar untuk saya.
Satu tragedi.
Sudah lama saya menyokong kerjaya politiknya
sebab saya yakin dia mahu buat kebaikan
bagi penduduk Colaba.
Bertindak bagi kebaikan ramai orang, bukan hanya beberapa orang.
Sudah tentu. Kami berkhidmat untuk memuaskan hati orang awam.
Kepuasan hati orang boleh berubah sekelip mata.
Risiko menjadi ahli politik.
Kuasa awak bergantung kepada mandat rakyat.
Mereka pula boleh merampasnya kembali.
Ya, percayalah pada kawasan sesak itu.
Terima kasih sebab datang.
Saya mahu berjumpa awak secara berdepan.
Jumpa lagi.
Dia sudah dibeli.
Saya sangka Cik Karla sudah sampaikan pesanan itu.
Sudah, tapi saya mahu sampaikan pesanan lain kepada menteri itu.
Jadi awak ugut dia dengan undian Sagar Wada?
Awak fikir awak boleh tawan hati rakyat dengan doktor peliharaan awak?
Saya sangka awak lebih bagus, Khaderbhai.
Ini India, dharma yang berkuasa.
Kita berdua tahu
penduduk Sagar Wada berhak tetapkan takdir mereka.
Tiada makna mengundi jika saya miliki pejabat yang mengiranya.
Ada kawan cari awak.
Semua tak tahu sebabnya.
Saya tak suka.
Betul, saudara.
Terus dari kilang. Bukan yang terpakai.
Apa maksud awak?
Ini motor awak.
Dia belikan untuk Dr. Lin!
Dia orang Khader.
Saya tak boleh terimanya.
Samseng.
Kita bukan bersaudara? Kita dah saling menyelamatkan, bukan?
Awak tak pandai menunggang?
Saya pandai.
Saya mula fikir awak takut.
Budak pun boleh tahu. Hei, apa pendapat awak? Dia takut?
Ya.
Awak mesti terimanya, Lin.
Ada banyak perkara lain saya boleh buat daripada jadi penghantar ubat awak.
Faham? Jika awak terima, awak bantu saya.
Bagaimana, Ravi?
Pandu uji?
Awak mahu ikut, Ravi?
Awak senyap sejak kita tinggalkan majlis.
Kenapa awak mahu Walid fikir Lin Ford sebahagian rancangan awak?
Penting untuk alih perhatian semasa menyeluk saku seseorang.
Itu rancangan awak untuk dia sejak awal?
Siapa saya untuk tentukan takdir dan kesan? Tuhan?
Tak. Lin ada sebab sendiri berada di Sagar Wada.
Perjanjian kami hanya urusan perubatan.
Lin takkan berada di sana jika bukan sebab kita atau arahan saya padanya.
Zhou hantar pembunuh ke Sagar Wada untuk dia, dan mereka mulakan kebakaran.
Ada orang mati. Lin rasa itu salah dia.
Dia beritahu awak semua itu?
Itu bukan perbualan kasual dengan seseorang yang awak tak peduli.
Apa lagi kamu bualkan?
Perkara tak penting.
Awak jumpa Lin untuk tahu lebih lagi tentang masa kami berjumpa.
Berbanding saya.
Dia beritahu? - Tidak.
Awak mahu kita beritahu dia kebenaran hubungan kita?
Sudah terlalu lewat untuk itu.
Saya cuma tak mahu sesiapa cedera.
Saya akan setuju
yang kita takkan ganggu keputusan Lin, jika awak setuju.
Jika dia pilih untuk tinggal di Sagar Wada, apa masalahnya?
Jika tidak, kita berdua jauhinya.
Saya tak rasa dia begitu suka awak.
Atau terlalu suka awak.
Ya, dia teruk.
Saya pasti Ravi juga tak suka awak.
Sebab itu awak jadi doktor di sana? Supaya orang suka awak?
Orang di sana mudah digembirakan.
Apa akan buat awak gembira, Lin?
Panjang senarainya.
Pasti hebat jika saya boleh fahami Karla.
Karla?
Wanita yang jumpa kita di kelab sebelum ini.
Kenapa dengan kamu berdua?
Entahlah.
Wanita itu satu misteri yang sangat sukar.
Dia menolak, kemudian menarik.
Tak pedulikan saya, kemudian beritahu, "Hubungi saya."
Apa saya patut buat?
Saya akan suruh hubungi.
Semudah itu? - Semudah itu.
Bagus.
Maurizio, bagaimana keputusan di klinik STD?
Semuanya dah selesai?
Antibiotik memang bagus.
Saya tak faham bagaimana orang tak suka awak?
Bertenang.
Mereka tak boleh buat apa-apa di sini. Sebab itu mereka sangat berani.
Rafiq, bukan?
Tentang hari itu,
saya faham sebab awak marah.
Awak mahu balas dendam.
Namun, saya neutral.
Saya cuma tak boleh biarkan dua lelaki saling berbunuhan
semasa siang.
Itu saja. Jangan terasa, okey?
Saya selamatkan awak. Jika saya tiada di sana, awak takkan ada di sini.
Tidak, dia yang tiada.
Awak patut tinggalkan Bombay sebelum perkara buruk berlaku.
Ya, orang selalu beritahu saya begitu.
Saya serius. Saya tak mahu ada masalah dengan awak.
Sudah terlambat. Awak dah pilih sekutu awak, doktor.
Pilihan yang salah.
Baiklah.
Mari pergi.
Saya tak mahu pergi.
Mari pergi kecuali awak mahu balik berjalan kaki.
Awak mahu tunggu di sini?
Biasalah. Saya mahu tambah.
Hati-hati.
Apa khabar, Jitendra, Ratna?
Ravi?
Tugasan dah siap? - Tugasan apa?
Ravi, sekarang.
Baik, saya pergi.
Boleh kita berbual?
Ya, masuklah.
Awak mahu duduk?
Tidak. Saya baru ambil ini.
Untuk apa? Banyak awak beri kepada saya.
Tak, En. Lin. Ini bayaran kami untuk perkhidmatan awak.
Duit ini untuk bekalan awak perlu beli.
Okey.
Dengar, En. Lin,
saya tak peduli sumber ubat awak,
tapi penduduk di sini, kami perlu bayar cara kami.
Saya nampak awak cakap dengan orang Khader.
Saya dengar dia panggil awak "saudara."
Itu bukan saudara awak perlukan.
Persaudaraan ada di kawasan setinggan ini.
Akan ada konflik jika ada dua saudara.
Duit ini tak banyak,
tapi kami juga tak berhutang.
Itu kekuatan kami.
Kami patut tanggung kos perubatan awak, En. Lin,
supaya ia tak jadi hutang kami kepada awak atau sesiapa saja.
Okey.
Salaam alaikum.
Alaikumu assalam.
Saya tahu dia betul
dan jika saya mahu tinggal di sini,
saya perlu ikut peraturan mereka.
Saya beri dana untuk sekolah ini.
Semua pelajar di sini anak yatim.
Saya tahu cara saya dapatkan duit,
tapi ia sama penting dengan cara saya gunakannya?
Mahkamah dan polis akan cakap ya.
Sebab undang-undang kita fokus kepada tahap jenayah sesuatu dosa.
Saya anggap yang penting ialah tahap dosa sesuatu jenayah.
Saya tiada perniagaan pelacuran, dadah.
Saya tak menjual kanak-kanak, wanita.
Semua kumpulan lain buat begitu dan itu beri saya kekurangan.
Jadi berbanding melabur kepada dosa, saya perlu melabur kepada orang.
Bantu mereka membesar dan mungkin saya akan dapat keuntungannya.
Jadi saya salah seorang benih awak tanam.
Awak dah dapat keuntungan awak harapkan?
Saya sedih dengan keadaan kita sekarang.
Awak tahu awak sangat berbeza.
Saya tiada anak, tapi dalam dunia ini, awak anak perempuan saya
jika awak mahu,
walaupun saya bukan seorang ayah yang anak perempuan perlukan.
Awak beri saya lebih daripada ayah saya sendiri.
Maafkan saya.
Semasa kali pertama jumpa Rujul, dia mahu majukan Bombay.
Namun, kuasa dan duit mengubahnya.
Saya tak sedarinya sehinggalah awak beritahu saya.
Sekarang, saya risau awak menyesal buat begitu.
Ini sesuatu yang sukar bagi saya.
Saya tak boleh mengawalnya. Saya tak suka.
Sebab itu awak perlu selalu tanya diri
tahap dosa dalam jenayah itu untuk awak, bukan orang lain.
Jika ia terlalu sukar untuk jiwa awak tanggung,
jadi awak perlu tinggalkannya.
Kita, Abdullah dan juga Lin Ford, semua didorong
oleh kematian yang kita tak boleh ubah.
Titik permulaan itu kekal dalam hati kita
dan tak boleh dipujuk.
Kemudian kita tetapkan pilihan kita. Kita tak boleh ubahnya...
Tidak, kita boleh. Kita mesti ubah.
Saya sayangkan awak, Karla, walaupun saya berhak atau tidak.
Jadi saya akan cakap sekali lagi.
Jika awak mahu pilih jalan lain,
ia takkan ganggu hubungan kita.
Tolong saya.
Saya akan tutup bahagian awak sudah periksa.
Dia perlu tinggal di sini malam ini sehingga drip habis.
Dia takkan mahu bersendirian dengan awak.
Saya tahu.
Sebab itu awak perlu tunggu dengan dia.
Saya akan ke rumah Prabhu.
Awak pandai menjaga pesakit, Parvati.
Saya mahu jadikannya kerjaya sebenar.
Ya, kerjaya ini perlukan orang baik. Awak patut teruskan.
Tak mudah bagi gadis dari tempat begini.
Kavita, apa awak buat di sini?
Semua kata-kata awak sebelum ini buat saya berfikir
cara untuk membantu.
Bantu apa?
Kerja perubatan awak di sini, perjuangan awak.
Usaha awak akan dapat banyak perhatian.
Awak lakukannya sebab orang lain tak mahu.
Lin, usaha awak sangat hebat,
tapi perubahan sebenar perlukan usaha politik.
Cara paling mudah untuk dapatkannya ialah jadikan awak tajuk utama.
Tak boleh.
Jangan.
Tak boleh, Kavita. Maaf.
Bagaimana jika saya berbual dengan beberapa pesakit?
Dapatkan gambar awak semasa bekerja.
Hei! - Tiada berita, faham?
Awak akan rosakkan semuanya.
Kenapa dengan awak?
Faham?
Saya boleh faham kalau awak beritahu sebabnya.
Kenapa awak tak mahu ia disiarkan?
Tiada apa-apa. Saya...
Maaf. Saya tak patut buat begitu.
Saya akan bayar jika ada kerosakan.
Jangan risau. - Tak, Kavita.
Kavita.
Jantung saya berdebar semasa sedar kerapuhan kebebasan saya.
Satu gambar yang tersebar boleh hantar saya kembali ke penjara.
Parvati.
Parvati,
Parvatiku.
Hei.
Jangan rosakkan angan-angan saya, okey?
Muka awak sangat...
Kanak-kanak akan menangis jika nampak muka begini.
Hari ini sukar, Prabhu.
Seolah-olah semua yang saya buat salah.
Saya sangat cintakan dia.
Awak buat saya cemburu.
Ya, saya cemburu dengan sampul duit tebal Qasimbhai beri kepada awak.
Saya dah bosan dengannya.
Okey, jadi, supaya rasa lebih baik,
bagaimana jika awak berguling atas katil duit awak, Encik Lin?
Prabhu, seluruh kawasan ini mengumpul duit
sebab mereka sangka saya guna duit sendiri untuk beli ubat.
Jika bukan awak, siapa?
Khaderbhai yang bayar.
Okey, sangat teruk.
Lin, jangan sesekali beritahu sesiapa,
jika tidak, Qasimbhai akan suruh awak tinggalkan Sagar Wada.
Duit itu patut dikembalikan.
Tidak.
Itu akan beri awak lebih banyak masalah.
Mereka sayangkan awak, perlukan awak dan mahu awak ambilnya. Tolonglah.
Jangan menarik perhatian dan simpan duit itu.
Itu satu penipuan. - Bukan. Cuma...
Berahsia. - Berahsia.
Dengan kesan yang awak perlu uruskan.
Kesannya semua orang gembira
dan awak kena hidup dengan banyak duit.
Kenapa tak hantar makanan itu kepada Parvati
dan menyapanya?
Tolonglah, Lin. Keluarganya sudah cukup bencikan saya.
Wanita bujang tak boleh berbual dengan...
lelaki bujang yang kacak seperti saya, khususnya pada malam yang indah ini.
Sebab yang sama awak tidur di sini malam ini.
Begitu banyak peraturan.
Tak boleh bersendirian dengan isteri orang, wanita bujang
atau semua wanita.
Saya terkejut ada ramai kanak-kanak di sini.
Saya bukan suruh tidur di sana. Pergi menyapa saja.
Tak boleh, Encik Lin.
Parvati bersendirian dan saya tak boleh bersamanya walaupun saya sangat mahu.
Sebaliknya, saya berkongsi pondok kecil saya dengan awak.
Namun, Pn. Karla sendirian dan tiada peraturan menghalang awak.
Awak cemburukan saya?
Saya yang tak boleh berasmara malam ini
sebab keadaan ini.
Sekarang saya keliru.
Awak suruh saya pergi berasmara atau awak mahu melakukannya sendirian?
Semua di sini kawan, Encik Lin, saya tak peduli jika sendirian atau tidak.
Jadi saya ada tempat saya perlu pergi.
Lin Ford di pagar, tuan.
Awak patut pergi.
Jangan biarkan Lin nampak awak.
Kita akan sambung lain kali.
Khaderbhai.
Awak main? - Tak, saya tak tahu langsung.
Pachisi. Saya akan ajar awak.
Mungkin lain kali.
Saya hargai semua bantuan awak, Khaderbhai,
tapi saya perlu bayar kembali.
Saya akan bayar sendiri mulai sekarang.
Seseorang suruh awak beritahu saya?
Tidak, tak perlu.
Sagar Wada ada peraturan sendiri,
jika saya mahu tinggal di sana, saya perlu ikutinya.
Apa peraturan mereka selain hidup dalam kedaifan?
Peraturan mereka ialah mereka sanggup menderita.
Ada banyak jenis penderitaan, Abdullah.
Penderitaan kita rasa dan penderitaan kita buat orang rasa.
Tak perlu menderita jika cukup kuat untuk menolaknya.
Mungkin kekuatan sebenar ialah menderita untuk orang lain tanpa paksaan.
En. Lin datang sini untuk kehidupan lebih sukar. Awak rasa dia lemah?
Tak, tapi walaupun saya anggap dia saudara,
dia orang barat tak waras dan tak perlu ikut peraturan itu.
Penderitaan boleh jadi sejenis kemarahan.
Kita marah melawan ketidakadilan,
sesetengah orang rasa perlu menanggung penderitaan ini
walau apa pun kesannya.
Lelaki begini hanya gembira apabila dia menderita untuk orang lain.
Sumpahan wira.
Awak mulakannya. Sekarang perbincangan ini akan jadi panjang.
Lebih baik ambil duit dan pergi.
Tak boleh.
Saya hormati keputusan awak.
Saya hanya mahu tolong awak di Sagar Wada.
Pintu saya sentiasa terbuka jika awak perlukan bantuan saya lagi.
Terima kasih, Khaderbhai. - Saya suka perbualan kita, Lin.
Saya harap kita masih bersahabat.
Itu yang saya mahu.
Bagus.
Bos saya akan datang.
Lindsay.
FORD, LINDSAY - NEW ZEALAND NOMBOR PASPORT - R 22624-788
Awak tahu di Sagar Wada tak boleh
jika lelaki bersendirian dengan wanita bujang pada waktu tengah malam?
Apa awak buat di sini?
Saya rindukan awak.
Kenapa benarkan saya masuk?
Masuklah.
Mari balik. Mak mahu bawa awak pulang.
Saya tak boleh tinggalkan dia malam ini.
Ini bukan kerja awak. Kerja awak di kedai.
Ada satu cara saja untuk keluar dari sini, Parvati!
Parvati.
Semua yang awak buat untuk klinik ini...
beri kesan kepada keluarga awak.
Saya bukan buat untuk klinik. Saya buat untuk diri sendiri.
Saya nampak gaya Lewis Carrolls.
"Awak tak waras. Gila.
Sangat tak waras.
Namun, saya beritahu satu rahsia. Semua orang terbaik tak waras."
Sangat bagus, Lin. Lebih bijak daripada yang disangka.
Gadis kawasan setinggan takkan cemburu awak ada di sini?
Apa?
Tidak.
Saya patut berhenti dengar cakap Didier.
Dia fikir awak hanya tinggal di sana sebab seks.
Bukan cinta? Hanya seks?
Saya benci cinta.
Awak tak boleh benci cinta, Karla.
Kenapa?
Mencintai seseorang dan harap cinta dibalas ialah satu keangkuhan.
Saya fikir syurga tempat semua orang gembira
sebab semua orang tak perlu bercinta lagi.
Jadi jika cinta tak bagus...
apa yang bagus?
Kuasa. Ia bertentangan dengan cinta.
Awak sangat ganas.
Apa sebab sebenar awak di Bombay?
Dosa asal.
Saya akan beritahu jika awak beritahu saya.
Jadi jangan beritahu.
Mungkin saya mahu beritahu.
Beritahu seseorang kebenaran.
Seseorang saya percaya.
Seseorang saya boleh anggap kawan.
Kita kawan?
Saya benarkan awak masuk.
Saya ketagihan heroin.
Saya perlukan duit, jadi saya rompak bank.
Seorang polis terbunuh,
bukan saya bunuh, tapi saya terbabit.
Saya dipenjarakan.
Kemudian saya larikan diri...
lari secepat dan sekuat mungkin ke sini.
Kenapa sini?
Sudah lama saya mahu datang.
Sebab itu saya merompak.
Saya yakinkan diri sendiri yang saya boleh datang.
Tinggalkan semuanya.
Beri maklumat itu kepada polis di Bombay.
Mungkin ada ganjaran untuknya.
Sekarang kita perlu jadi kawan.
Nyawa saya dalam tangan awak.
Jangan.
Ini Hospital St. Hilda, Bombay?
Betul.
Usha bercakap? - Ya.
Saya Susan Reeves dari pejabat pasport di Auckland.
Saya periksa nombor pasport itu. Awak pasti nombor itu betul?
R 22624-788. Lindsay Ford.
Dia masih koma dan keadaannya teruk.
Setidaknya boleh cari keluarganya dan beritahu dia takkan balik.
Saya pasti mereka tahu. Lindsay Ford sudah mati enam tahun lalu.
Jika awak boleh tunggu sekejap, penyelia saya mahu bercakap.
Baiklah.
Dia guna pasport orang sudah mati.
Semasa saya 12 tahun, ayah saya tembak diri sendiri.
Saya temui dia.
Otak terabur atas setimbun notis bankrap.
Saya dibesarkan kaya, dua perkara saya pasti.
Saya ada segala-galanya dan ayah sangat sayangkan saya.
Kedua-duanya salah.
Semasa semua yang berlaku selepas itu, apa yang saya tak boleh faham
kenapa saya tak mencukupi untuk dia terus hidup?
Saya berpuas hati dengan menyayanginya.
Saya fikir dia paling sayang saya.
Tidak.
Dia sayang dirinya yang dulu dan pendapat orang tentangnya.
Saya menangis sehingga tertidur
di rumah saudara tempat saya dibuang.
Bertanya kenapa dia tak boleh hidup untuk saya...
sayangkan saya dan berpuas hati?
Itu bukan salah awak.
Saya tahu. Awak yang rasa bersalah, saya tak.
Saya salahkan dia sebab buang kasih sayang saya.
Menyalahkan lebih sukar berbanding rasa bersalah.
Serta lebih mudah.
Jika awak fikirkan keburukan orang, mudah untuk tak dekati orang.
Awak tahu yang saya mahu.
Saya tak mahu bergantung kepada sesiapa lagi.
Itu saja.
Sunyinya.
"Mereka rosakkan ibu, ayah dan kau. Mungkin tak sengaja, tapi tetap berlaku."
"Mereka isi kau dengan semua kesilapan mereka."
"Dan tambah sedikit tambahan, hanya untuk kau."
Kali terakhir saya langgar perintah berkurung dengan awak...
saya dikejar polis.
Jadi lebih baik awak tunggu, jika mahu.
Tak boleh.
Boleh.
Ia tak semudah itu.
Awak boleh tidur di sofa ini.
BERDASARKAN NOVEL SHANTARAM OLEH GREGORY DAVID ROBERTS
Terjemahan sari kata oleh Nur Diyana Osman