Wykorzystajmy całą wodę, którą mamy!
Szybko! Gaście ogień prześcieradłami.
Rozbierzcie te chaty. Musimy zrobić pas przeciwpożarowy.
Nienawidzę tych pożarów. Chcecie mnie zabić? Chodźcie!
Co płonie?
To Sagar Wada. Lin się tam zatrzymał.
Sama mówiłaś, że wyjechał.
Zimno mi.
Musisz oczyszczać ranę. Rozumiesz?
Rozumiem.
Dobrze.
Salaam alaikum.
Wa alaikumu assalam.
Qasim Ali, zarządzam tym miejscem.
Prabhu mi o panu opowiedział.
Dziękuję, panie Lin.
Dziękuję za to, co pan robi.
Zrobiłbym więcej, gdybym miał sprzęt.
Dajcie mi to, co macie...
Niektórzy muszą iść do szpitala. Potrzeba leków, kroplówek.
Niczego nie dostaniemy. Masz już wszystko, co mamy, prawda?
Parvati?
Czy ktoś może spojrzeć na Lakshmi?
Co się stało, Lakshmi?
Lin!
Przenieście ją tutaj.
Muszę ją położyć na stole.
Powoli. Ostrożnie.
Wszystko w porządku. Nic ci nie jest.
Wszystko dobrze. Ostrożnie.
Zapytaj, czy ma problemy z oddychaniem.
Muszą usunąć metal w szpitalu.
Ty nie możesz? - Nie da się.
Chyba przebił płuco.
Mamo. - Ravi!
Nie! Przebiło się.
Ravi! - Mamo!
Prabhu! Połóż tu dłonie, dobra?
Mocny ucisk.
Przesuń dłonie!
Musisz ją trzymać. Dobra? - Okej.
Nie może się ruszać. - Dobra.
Powiedz, że to pomoże jej oddychać.
Nie dotykaj jej!
Odsuń się od mojej matki! - Qasim, muszę słyszeć.
Ravi, przestań! On próbuje jej pomóc.
Ravi. - Dobrze?
Ravi. - Mamo!
Ravi.
Kurwa.
Co się stało? - Potrzebuje lekarza.
Przesuńcie się!
Prabhu, pomóż mi ją podnieść.
Na trzy. Raz, dwa, trzy.
Mamo. - Gdzie ją pan zabiera?
Potrzebuje lekarza, inaczej szybko umrze.
To niech umiera wśród ludzi, których kocha.
Niech żyje wśród ludzi, których kocha, zamiast wśród nich umierać.
Tak nie można. - Raz, dwa, trzy.
Ravi. - Już dobrze.
Zabieramy cię do lekarza. - Dawaj!
Ravi!
Nie martw się. Pomagają jej.
Lin.
Słuchaj!
Ona nie umrze. Nie przeze mnie.
Potrzebujemy pomocy!
Hej! Stój!
Prabhu. - Ta kobieta umiera!
Prabhu.
Hej, stój!
Lin, przestań! Dość!
Co powiedziała? - To nie ma znaczenia.
Chcę wiedzieć.
Chciała zobaczyć się z Ravim.
Wkrótce wrócą.
Ile chat spłonęło?
Trzydzieści. Włącznie z moją.
Mamo!
Pójdę po jedzenie i chai, dobra?
Nie jestem głodny.
Lin.
Robiłeś, co mogłeś. Wiem to. Możesz...
To moja wina.
Gdyby mnie tu nie było, nie wybuchłby pożar...
Lin, proszę.
Pożary się tu zdarzają.
Myślisz, że nie jestem wściekły, że Lakshmi odeszła?
Mieliśmy szczęście.
Zeszłoroczny pożar pochłonął dużo więcej jhopadpatti.
Zginęło ponad 20 osób.
Przyniosę jedzenie, dobrze?
Kurwa.
Ręce do góry.
Dawaj, kurwa.
Nie ruszać przycisków alarmowych.
Proszę wypełnić te torebki.
Wszystko jest ubezpieczone. Nie ma się czym martwić.
Rób, co każe.
Proszę... Lauro. - Okej.
Znajdźcie pracę, leniwe gnoje.
Hej! To nasza robota, tłuściochu.
Nie przeszkadzaj nam w niej.
No już, kochanie. Wszystko dobrze. Wypełnij torbę.
Jest przerażona.
Wypełnij ją!
Z drogi! Zróbcie przejście!
Uważaj.
Wybacz, stary. Moja wina.
Hej. Puszczaj.
Rzuć jebaną broń.
Puszczaj! Gnoju. Rzuć broń!
Puszczaj mnie, kurwa.
Rzuć broń! Rzuć ją! - Dobra!
Coś ty zrobił?
Rusz się.
Dale.
Rusz się, Dale.
Dawaj.
Dale.
Wezwijcie karetkę.
Okej. Hej. Zostań ze mną.
Nic ci nie będzie. Wszystko dobrze.
Zostań ze mną.
Odsuń się!
Salaam alaikum, Walidbhai.
Alaikumu assalam, Khaderbhai.
Ciekawy wybór lokalizacji.
Przykro jest myśleć, ilu ludzi zarabiało tu na życie w lepszych czasach.
Arre, wszystko ma swoją datę ważności.
I wszyscy.
Chciałeś porozmawiać. Tu możemy to zrobić.
Rujul Aadekar nie żyje.
Na twoim miejscu zrobiłbym dokładnie to samo.
Między firmami panuje pokój.
Nasi ludzie nie strzelają do siebie na ulicach.
Wszyscy są zadowoleni.
Bo firmami zarządzają zmęczeni, starzy ludzie,
którym odpowiada status quo.
Poza twoimi?
Poza moimi.
Rujul uważał, że jesteś słaby.
Przekonanie w kwestii tego, co słuszne, nie czyni nikogo słabym.
W przeciwnym razie wciąż kontrolowałbyś rynek paszportów w Colaba.
O to chodzi, Walid?
Chcesz rozpętać wojnę w imię zranionej dumy?
Niczego nie rozpętuję. To interesy, yaar.
Sagar Wada jest warta fortunę. Po prostu złożyłem Rujulowi lepszą ofertę.
Nie zamierzam stracić Sagar Wada.
Czy to groźba?
To zwykłe stwierdzenie faktu.
Może dla ciebie, chachu.
Jeden mężczyzna uzna swoją żonę za piękną,
a inny zobaczy tylko świnię.
Fakty są takie, że mam więcej ludzi i więcej pieniędzy od ciebie.
Fakty są takie, że kobiety i narkotyki to przyszłość,
a mimo to trwasz w przeszłości.
Daj ludziom to, czego chcą, Khaderbhai.
Inaczej przejdziesz do historii.
Może wzniosę ci duży pomnik u bram mojej Sagar Wada?
Zawsze miło się z tobą rozmawia, Walidbhai.
Nie śpisz? To dobrze. Chodź. Musisz coś zobaczyć, szefie.
Dobra. Daj mi chwilę.
Chodź, na.
Hej.
Co oni robią?
To twoi pacjenci.
O czym ty mówisz?
Wiedzą, że wczoraj leczyłeś, więc czekają w kolejce do ciebie.
Nie. Ja nie...
Czekanie to nie problem, Linbaba. - Nie mogę.
Stoją tu już ponad godzinę. Mówiłem, że musisz spać.
Prabhu.
Nawet, gdyby cię tu nie było i tak by czekali,
tyle że czekaliby na nic.
A to odbiera nadzieję.
Ale czekanie na coś to co innego, na?
Nie mogę. Nawet nie jestem lekarzem.
Zły lekarz lepszy niż żaden lekarz.
Nie, że jesteś zły...
ale gdybyś był, nic by nie szkodziło. Proszę, Lin.
Prabhu. - Lakshmi i tak by umarła.
I będziemy ją opłakiwać.
Ale tak to czasem bywa.
Jak tam, Prabhu? - W porządku.
Pan Lin.
Chcę przeprosić za wczoraj. Miał pan rację. Powinienem był słuchać.
Qasim, on nam pomoże?
Chciałem uciekać, bardziej niż kiedykolwiek.
Skorzystać z drugiej szansy, jaką dały mi pieniądze Karli i uciec z Bombaju,
mimo ceny, jaką zapłacili ci ludzie za udzielenie mi pomocy.
Będzie dobrze.
Jak Bóg da.
To dużo pieniędzy, Linbaba.
Cóż, będę potrzebował wielu rzeczy.
Ale czemu to robisz?
Mam swoje powody.
Wykorzystaj pieniądze, żeby odbudować spalone domy.
Proszę.
Zadbam o to, żeby każda paisa została dobrze wydana.
Jeszcze dwie minuty, dobrze?
Dobrze.
Nałóż trochę, dobrze?
To musiałem być ja.
Inny człowiek z moim wykształceniem nie trafiłby do slumsów w wyniku zbrodni.
Inny przestępca nie miałby mojego wykształcenia.
Nie zrozumiałem tego żartu, a los nie skłonił mnie do śmiechu.
Wiedziałem, że nie mogę odejść.
Jeszcze 20 pacjentów.
Okej? Wyjdź.
Proszę.
Hej.
Musisz coś zjeść.
Śniadanie mistrzów.
Czasem bywasz taka dziecinna.
Gniewasz się, bo pomagam ci to rzucić?
To ty się gniewasz.
Tak cię wścieka, że musisz o mnie dbać?
Chcę, żebyś sama o siebie dbała.
Ale tego nie zrobisz. Lubisz być bezsilna.
Dzięki temu znajdujesz się w centrum wszechświata.
Niektórzy opiekują się tobą, bo cię kochają.
To nie jest coś złego.
A kiedy ich zabraknie?
Nie możesz przez całe życie odrzucać ludzi,
bo ktoś mógłby odejść.
Nie mogę tego robić, Liso. Nie teraz.
Nie chcę się z tobą kłócić, za dużo się dzieje.
Przepraszam.
Masz rację. Jestem samolubną, rozpieszczoną suką.
Co się dzieje?
Wczoraj myślałam tylko o tym, by nie okazać słabości.
A teraz, ilekroć zamykam oczy, widzę martwego Rujula.
Khader wiedział.
Próbował mnie chronić, a im bardziej to robił,
tym bardziej chciałam sobie udowodnić, że dam sobie radę.
Niczego nie musisz udowadniać.
W przeciwnym razie z umowy nici.
To by było takie złe?
Kiedy ostatnio czułaś się szczęśliwa?
Naprawdę szczęśliwa?
Bądźmy razem pojebane.
Obiecuję, że zjem trochę tego i nie będę wrzodem na tyłku,
jeśli ty obiecasz, że zostaniesz tu ze mną i posłuchamy płyt jak za dawnych czasów,
aż skończy nam się alkohol i haszysz.
Dobrze.
Chcesz odpocząć? Powiem, żeby wrócili jutro.
Nie, w porządku.
Stójcie! Dr Lin zrobi teraz przerwę.
To podziękowanie, dr. Lin.
To był pomysł Prabhu.
To był mój pomysł.
Namówił Qasima Alego i oddał mi swoją chatę.
Namówiłem Qasima Alego.
To Prabhu zdobył sprzęty i leki.
Ja zdobyłem sprzęty i leki.
Zrobiłeś dobrą rzecz, Prabhu.
Potrzebujesz pomocy przy pacjentach?
Nie trzeba, dziękuję.
Ale to jest świetne.
Bardzo dobrze, Linbaba, co? Bardzo gładko i sprawnie,
dopóki jej nie odesłałeś. Parvati!
Dziękuję.
Jeśli chcesz, odniosę ci tacę, kiedy skończymy.
W sklepie z herbatą.
Będziesz tam?
Będę.
Na co się gapicie?
Idziemy.
Dobrze się bawisz?
Pycha.
Pałac funkcjonuje na podstawie z góry ustalonych wizyt.
Pałac funkcjonuje, bo na to pozwalamy.
Przekaż Zhou, że tu jesteśmy.
Padmo, nie jestem bezbronną dziewczyną, która ci się podporządkuje.
Musisz zostawić przed wejściem broń.
Nie, nie muszę.
To zaszczyt, Khaderbhai. Podać coś do jedzenia lub picia?
Odbyłem niedawno poważną rozmowę z Rujulem Aadekarem.
Dziś rano spędziłem trochę czasu z Walidem Shahem.
A teraz odwiedziłem ciebie.
Nie pochwalam twojego interesu,
ale rozumiem, że taki interes musi istnieć.
Dlatego pozwolono ci dobrze prosperować.
Był jeden warunek twojego powodzenia. Zachowanie neutralności.
Popełniłam błąd, Khaderbhai.
Mogę jedynie przeprosić.
Z początku zakładałam, że o tym wiesz.
Gdy zdałam sobie sprawę, że nie, było już za późno.
Jak mówisz, moja pozycja w Bombaju jest niepewna...
Nie zgrywaj ofiary, Madame.
Mam nadzieję, że lepiej udawałaś, kiedy byłaś kochanką i dziwką.
Jak mówiłam, popełniłam błąd.
Ale gdybym miała za niego umrzeć,
raczej nie przybyłbyś tu osobiście, by na to popatrzeć.
Martwa na nic mi się nie przydasz. Żywa możesz okazać się użyteczna.
Zrozum, że kiedy stąd wyjdę, zabiorę twoje życie ze sobą,
w zastaw za dług, który masz wobec mnie.
A kiedy o coś poproszę, zrobisz to.
Inaczej to miejsce spłonie niczym twój stos pogrzebowy.
Jak się dowiedziałeś?
To Karla Saaranen?
Kto?
Nie znam tego nazwiska.
Rujul należał do mnie. Znałem go lepiej, niż on znał siebie.
Kazałem go śledzić. Kontrolowałem, gdzie bywał, co robił, z kim się spotykał.
Był głupi, że na to nie wpadł.
To głupota go zabiła.
Mam nadzieję, że nie jesteś głupia.
Linbaba, idziemy wznieść stos na pogrzeb Lakshmi,
jeśli chcesz iść z nami.
Wybacz, Johnny. Nie mam prawa tam być.
Prabhu mówił, że się obwiniasz.
Prabhu za dużo gada.
Tak.
Khaderbhai darował ci dziś życie. Czy to mądre?
Żaden mężczyzna nie będzie darował ani odbierał mi życia.
Znam ich sprawy nie gorzej od nich.
Wszyscy ci bhai... Jebać ich.
Może czas na behain, Padmo.
Mieliśmy umowę.
Jeśli mówisz o Lisie, dotrzymałem umowy.
Lisa odeszła.
To nie jest moja wina.
To czemu się boisz, Maurizio?
Nie boję się.
Sądzę, że się boisz.
To jedyna chwila, gdy mężczyźni i kobiety mogą być naprawdę tacy sami:
gdy są bezbronni i przerażeni.
Kobiety są zmuszane, by to czuć częściej niż mężczyźni.
Zwykle przez mężczyzn.
Co ja tu robię?
Możesz zasłużyć na moje przebaczenie.
Słucham.
Chcę, żebyś sprzedawał dla mnie heroinę w Colabie.
Colaba to teren Khaderbhaia.
Ale nie sprzedaje tam heroiny.
Ani on, ani nikt inny.
Nie jestem mu winna lojalności. A ty?
Ja?
Nikomu nie jestem winny lojalności. - Przynajmniej jesteś szczery.
Moje warunki są proste.
Nie wspominasz mojego nazwiska. Zachowujesz 20% zysków.
Czterdzieści. To ja podejmuję ryzyko.
Nie będę z tobą negocjować.
O jakiego rzędu zyskach mówimy?
Mogę pozyskać tyle afgańskiej heroiny, ile tylko zdołasz sprzedać.
Dobrze. Umowa stoi.
W takim razie nie masz się czego bać.
Panie Lin?
Abdullah Taheri.
Ktoś chciałby pana poznać.
Dobrze. Kto?
Proszę.
Pan Lindsay Ford?
Wystarczy „Lin”.
Miło mi pana poznać. Słyszałem o panu wiele dobrego.
Zawsze miło słyszeć dobre rzeczy o obcokrajowcach w Bombaju.
Pan też mógł o mnie słyszeć. Jestem Abdel Khader Khan.
Więc to pan jest teraz miejscowym lekarzem.
Cóż... wiele mi zostało, by zostać lekarzem.
Może dlatego tak dobrze panu idzie.
Lekarze nie odwiedzają jhopadpatti dobrowolnie.
Można zmusić ludzi, by nie czynili zła,
ale nie zmusimy ich do czynienia dobra, prawda?
Nie zastanawiałem się nad tym.
Jestem ciekaw, co pana motywuje.
Czy mogę coś dla pana zrobić?
Jeszcze nie wiem.
Dlatego tu jestem.
Proszę spędzić trochę czasu ze mną i Abdullahem.
Dobrze. Bez urazy, ale po prostu to powiem.
Ma pan dość przerażającą reputację.
Więc rozumie pan, że gdy zjawia się pan w taki sposób, nieco się obawiam
wskoczenia na tylne siedzenie pańskiego samochodu.
Daję słowo. Tej nocy nic złego pana nie spotka.
Czy mam jakiś wybór?
Zawsze mamy wybór.
Tak naprawdę niewiele więcej mamy.
Dobrze.
To tyle, jeśli chodzi o godzinę policyjną.
Władze wiedzą,
że cywilizowani ludzie w dużych miastach muszą mieć miejsca do zbierania i łowów.
Niektórym lokalom wolno płacić łapówki, a porządek zostaje utrzymany.
Oficjalnie prawo obowiązuje. Tyle że nie jest egzekwowane.
Kto decyduje, które prawa są egzekwowane, a które nie?
Ktoś kiedyś powiedział, że najgorszy w korupcji jako systemie rządów jest fakt,
że tak dobrze działa.
Ramesh!
Jak ojciec?
Dobrze, Khaderbhai. Dziękuję.
Ale mam problem.
Mów.
Bhai, chodzi o mojego gospodarza.
Żąda już podwójnego czynszu.
Chce nas eksmitować. Nie tylko mnie, ale też wszystkie rodziny w budynku.
Ma goondas i jego goondas strasznie nas pobili.
Nawet mojego ojca.
Czyli nie jest z nim dobrze.
Nie, proszę pana. Ale jest zbyt dumny, by prosić o pomoc
i nie chce panu przeszkadzać.
Ale ja...
Jesteś dobrym synem.
Nie zranimy jego dumy.
Nie musisz wspominać o tym ojcu do czasu...
rozwiązania problemu, inshallah.
Dziękuję. - Nie ma za co. Tak.
Ile z tego zrozumiałeś?
Niewiele. Coś o jego domu i ojcu.
Gospodarz chce ich eksmitować.
Siłą, w razie potrzeby.
I zagrozisz człowiekowi, który grozi im?
Pochwalasz to?
Chyba nie potrzebujesz mojej aprobaty.
Jesteś Abdel Khader Khan.
To, że mogę z łatwością coś zrobić, nie oznacza, że powinienem.
A gdybyś był na moim miejscu?
Gdybym lubił Ramesha, a jego gospodarz postąpiłby niewłaściwie,
zrobiłbym dla niego, co mogę.
Nawet gdyby oznaczało to złamanie prawa?
Kto decyduje, które prawa są egzekwowane, a które nie?
Ostatecznie, niezależnie od praw i tego, kto je wybiera,
każdy z nas, każdy atom w każdej galaktyce w każdym wszechświecie,
zmierza w kierunku Boga.
Nie wierzę w Boga.
W takim razie ty i ja mamy o wiele więcej do omówienia.
Ruszajmy. Zabierzemy go do klubu.
Mówiłaś, że zostaniesz. - Nie mówiłam tylko, że tego nie zrobię.
Twoja umowa.
Zaszłam zbyt daleko, Liso. Nie mam wyboru.
Nie możesz rozczarować Khadera Khana.
Zostań. Proszę.
Dla nas obu.
Widzę, co ci to robi. Też to widzisz.
Tylko się nie przyznajesz.
Wybierz mnie. Zostań ze mną.
Bo to jest najważniejsze.
Zależy mi na tobie. Wiesz o tym.
Ale i tak wybierasz jego.
Śpiewają tu najlepsze ghazele w Bombaju.
Co to są ghazele?
Pieśni miłosne. Pieśni miłosne do Boga.
Cokolwiek myślisz, nie chodzi o wiarę w Boga.
Albo go znamy, albo nie.
Cóż, ja nie znam Boga, ale uważam, że jest raczej niemożliwy.
Fakt, że jest niemożliwy, to dowód na jego istnienie.
Czyli możliwe rzeczy nie istnieją?
Cieszę się, że rozumiesz.
Nie rozumiem.
Masz kłopoty, przyjacielu.
Nic nie istnieje tak, jak to widzimy. Oczy nas okłamują.
To, co wydaje się prawdziwe, to część iluzji.
Ty, ja, to pomieszczenie.
Skoro wszystko jest iluzją, skąd wiemy, co robić i jak żyć?
Kłamiemy.
Zdrowy człowiek to po prostu lepszy kłamca od człowieka szalonego.
Twoje oczy kłamią.
To, co twoim zdaniem wiesz, mówi ci, że tak nie jest, ale to prawda.
Wolimy kłamać, bo to jest prostsze.
Tak pozostajemy przy zdrowych zmysłach?
Nie jestem żonaty, nie mam synów.
Ale jeśli ci powiem, że widzę wyraźnie, że jesteś moim synem,
Abdullah twoim bratem, a ja waszym ojcem,
uznasz to za niemożliwe.
Będziesz się opierał. Widzę to.
Wolisz wierzyć w kłamstwo, zgodnie z którym jesteśmy nieznajomymi
i nie ma między nami związku.
Mam ojca.
I nie znam cię. A ty nie znasz mnie.
Myślę, że cię znam.
W jakiej sprawie się okłamujesz?
Nie okłamuję się. Skończyłem z tym.
Wiem, czym jestem, co zrobiłem, co mam na sumieniu.
Postanowiłem lubić Lina.
Podobała ci się muzyka?
To niesamowite. Nigdy czegoś takiego nie słyszałem.
Mogę o coś zapytać?
To wszystko... Dlaczego mnie tu zabrałeś?
Czego ode mnie chcesz?
Co ty tu robisz?
Słucham muzyki, piję herbatę,
dowiaduję się, że znany mi świat jest iluzją.
Jestem dość zjarany.
Miałeś wyjechać z Bombaju.
Kim jest pańska przyjaciółka?
To Karla Saaranen.
Jesteśmy przyjaciółmi? Sam nie wiem.
Powiedzmy, że Karla odgrywała dotąd centralną rolę w moim życiu tu w Bombaju.
Prawdziwą lub nie.
Myślę, że jest prawdziwa.
W gruncie rzeczy
Karla dowodzi, że mam rację.
Gdybym ją wymyślił, byłaby dla mnie dużo milsza.
Karlo, pozwól, że przedstawię: oto Abdullah Taheri.
Okazuje się, że to mój brat z innej matki.
Pomógł mi go odnaleźć mój nowy znajomy, Abdel Khader Khan.
Pewnie o nim słyszałaś. - Oczywiście.
Miło mi panią poznać, panno Saaranen.
Wzajemnie. Skąd się znacie?
Los nas ze sobą zetknął.
Zabawny zbieg okoliczności.
„Bieda dziwnych daje człowiekowi kompanów”.
Kto jest potworem?
Co masz na myśli?
Tę kwestię wypowiada człowiek, który sypia z potworem.
Panna Saaranen dobrze zna Szekspira.
Ktoś mi kiedyś mówił,
że wszystkie pytania i większość odpowiedzi
można znaleźć u Szekspira.
Dołączy pani do nas?
Nie mogę. Mam własnych gości.
Mamy sprawy do załatwienia. Muszę do nich wracać.
Powodzenia ze sprawami.
Inshallah.
Miłego wieczoru, panowie.
To była przyjemność, Lin.
To był jakiś sprawdzian?
Czemu pomagasz w Sagar Wada?
Potrzebowali pomocy.
Więc to szlachetny akt?
Nie ma we mnie niczego szlachetnego. Możesz mi wierzyć.
Nie ma dobrych ani złych ludzi.
To, co robią i czego nie chcą robić, czyni ich dobrymi lub złymi.
To miejsce wiele dla mnie znaczy.
Dziękuję za ten wieczór, panie Khan.
Mów mi Khaderbhai.
Khaderbhai.
Prawie.
Może to los zbliżył mnie do tych ludzi, do ojca i brata.
Ale wszystko, co wydarzyło się później, było konsekwencją moich wyborów,
tak jak mówił Khader.
Zabrałeś ją. Zabrałeś moją matkę.
Miałem tylko ją.
Tak.
Nie chciałem, ale to zrobiłem.
Jestem zmęczony, Ravi. Tym, że wiecznie popełniam jebane błędy.
Użyjesz tego?
Ravi!
Co ty robisz, Ravi?
Ravi, synu...
Twoja matka odeszła.
Rób tak dalej, a i siebie stracisz na zawsze.
Rozumiesz?
To dziecko nie zasługuje, by mieć cię na sumieniu.
Jesteś samolubnym głupcem, jeśli tego nie wiesz.
Idź do mojej chaty. Odtąd zamieszkasz z moją rodziną.
Nie. Wujku Qasimie, proszę. Nie skrzywdzę go...
Ravi. Rób, co mówię.
Idź.
Co mu powiedziałeś?
Że zamieszka z moją rodziną.
Od dziś chata Lakshmi będzie twoja.
Kiedy tutejsi będą potrzebowali pomocy, tam cię znajdą.
To nie jest podarunek.
Tak.
SERIAL OPARTY NA POWIEŚCI SHANTARAM
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK