Cepat! Mari guna semua air kita ada!
Cepat! Guna cadar untuk padamkan api.
Robohkan pondok ini. Kita perlu halang api.
Saya benci api ini. Awak mahu bunuh saya? Ayuh!
Apa yang terbakar?
Sagar Wada. Itu tempat Lin tinggal.
Awak cakap dia dah pergi.
Saya sejuk.
Baiklah. Awak perlu pastikan ia bersih. Faham?
Faham. Okey.
Baiklah. Bagus.
Salaam alaikum, En. Lin.
Wa alaikumu assalam.
Saya Qasim Ali, ketua di sini.
Prabhu beritahu saya tentang awak.
Terima kasih, En. Lin.
Terima kasih sebab tolong.
Saya boleh tolong lebih banyak jika ada bekalan lebih baik.
Jika awak beri saya apa-apa awak ada...
Ada yang perlukan hospital, ubat, IV.
Ya, tapi semua itu takkan sampai ke sini.
Awak sudah dapat semua yang kami ada.
Parvati?
Boleh sesiapa tengok Lakshmi?
Apa berlaku, Lakshmi?
Lin, mari sini!
Okey, bawa dia ke sini.
Saya perlukan satu meja lagi untuk baringkan dia.
Perlahan-lahan.
Okey. Awak tak apa-apa. Awak okey.
Awak tak apa-apa. Bertenang.
Tanya jika dia ada masalah pernafasan.
Dia perlu ke hospital untuk cabut besi itu.
Awak tak boleh buat? - Tak.
Ia mungkin tembus paru-parunya.
Mak. - Ravi!
Tidak! Ia keluar.
Ravi! - Mak!
Prabhu! Letakkan tangan di sana, faham?
Tekanan kukuh.
Alihkan tangan awak!
Saya mahu awak pegang dia. Faham? - Okey.
Jangan biarkan dia bergerak. - Okey.
Cakap ini akan bantu dia bernafas.
Jangan sentuh!
Jangan dekati ibu saya!
Qasim, saya perlu dengar.
Ravi, berhenti! Dia cuba bantu ibu awak.
Ravi. - Awak okey?
Ravi. - Mak!
Ravi.
Tak guna.
Apa berlaku? - Dia perlukan doktor sekarang.
Tepi!
Prabhu, tolong saya angkat dia.
Dalam kiraan tiga. Satu, dua, tiga.
Mak. - En. Lin, awak mahu bawa dia ke mana?
Dia perlukan doktor atau dia akan mati cepat.
Jadi biarkan dia mati di kelilingi orang dia sayang.
Saya mahu dia hidup dengan orang dia sayang,
bukan mati dengan mereka. Prabhu?
Ini salah. - Kiraan tiga. Satu, dua, tiga.
Ravi. - Lakshmi, tak apa.
Kami akan bawa awak jumpa doktor. - Pergi!
Ravi!
Jangan risau, Ravi. Mereka tolong ibu awak.
Lin.
Lin, dengar!
Dia takkan mati, Prabhu. Bukan sebab saya.
Hei! Kami perlukan bantuan!
Hei! Berhenti!
Prabhu. - Ada perempuan nazak!
Prabhu.
Hei, berhenti!
Lin, berhenti! Cukup!
Apa dia cakap?
Itu tak penting.
Saya mahu tahu.
Dia minta Ravi.
Mereka akan kembali nanti.
Berapa pondok terbakar?
Tiga puluh termasuk pondok saya.
Mak!
Saya akan ambilkan makanan dan teh.
Saya tak lapar.
Lin.
Awak cuba yang terbaik. Saya tahu. Awak boleh...
Ini salah saya.
Prabhu, jika saya tiada di sini, kebakaran ini takkan berlaku...
Lin, tolonglah.
Kebakaran berlaku di sini.
Awak fikir saya tak marah Lakshmi mati?
Kita bertuah kali ini.
Tahun lepas, kebakaran lebih besar, lebih banyak setinggan terbakar.
Lebih daripada 20 orang mati.
Saya akan bawakan makanan, okey?
Jatuhkan... Tak guna.
Jatuhkan papan klip dan angkat tangan.
Pergi.
Jangan sentuh apa-apa butang penggera, faham?
Boleh tolong isi beg ini?
Semua ada insurans. Tak perlu risaukannya.
Ikut saja katanya.
Tolonglah... Laura. - Okey.
Kenapa tak cari kerja, pemalas tak guna?
Hei! Ini kerja kami, si gemuk.
Jangan cuba halang kami, faham?
Cepat. Semuanya okey. Awak cuma perlu isi beg ini.
Awak tak nampak dia takut?
Isi beg itu!
Ke tepi!
Hati-hati.
Maaf. Salah saya.
Hei. Lepaskan saya.
Letak pistol itu.
Lepaskan saya! Tak guna. Lepaskan pistol!
Lepaskan saya.
Lepaskan pistol! - Okey!
Apa awak buat?
Mari.
Dale.
Dale, bergerak cepat.
Sekarang. Cepat.
Dale.
Tolong hubungi ambulans.
Okey. Hei. Bertahan.
Awak tak apa-apa.
Bertahan.
Jauhi dia!
Salaam alaikum, Walidbhai.
Alaikumu assalam, Khaderbhai.
Pilihan lokasi yang menarik.
Sedih apabila fikir ramai pernah bekerja di sini dulu.
Semuanya akan berakhir, bukan?
Semua orang juga.
Awak mahu bercakap. Ini tempat untuk bercakap.
Rujul Aadekar dah mati.
Saya akan buat perkara sama jika di tempat awak.
Semua syarikat dalam keadaan aman.
Orang kita tak saling membunuh dan menembak di jalan,
dan semua orang puas hati.
Syarikat dalam keadaan aman sebab diuruskan lelaki tua yang penat
dan puas hati dengan status quo.
Kecuali syarikat awak?
Kecuali syarikat saya.
Rujul, dia percaya awak lemah?
Kepastian yang betul tak buat sesiapa lemah,
jika tidak, awak pasti masih kuasai pasaran pasport di Colaba, bukan saya.
Itu sebabnya, Walid?
Awak mahu mulakan perang sebab ego awak tercalar?
Saya tak mulakan apa-apa. Ini perniagaan.
Sagar Wada amat bernilai, jadi saya beri Rujul tawaran lebih baik.
Saya takkan kehilangan Sagar Wada.
Itu satu ancaman?
Satu kenyataan mudah.
Mungkin untuk awak, pak cik?
Seorang lelaki boleh cakap isterinya cantik,
dan orang lain hanya nampak khinzir.
Ia mudah sebab saya ada lebih ramai pengikut dan duit.
Ia mudah sebab wanita dan dadah akan jadi terkenal dan dikehendaki,
tapi awak tetap pilih untuk duduk bawah tempurung.
Awak perlu beri orang yang mereka mahu, Khaderbhai.
Jika tidak, awak akan jadi sejarah.
Mungkin saya akan bina tugu besar awak di pagar Sagar Wada saya?
Seronok berbual dengan awak seperti selalu, Walidbhai.
Awak dah bangun? Bagus. Mari. Ada sesuatu awak perlu tengok.
Baiklah. Tunggu sekejap.
Marilah.
Hei.
Apa mereka buat?
Mereka pesakit awak.
Apa maksud awak?
Mereka tahu awak jadi doktor semalam,
jadi mereka tunggu untuk jumpa awak.
Tidak. Saya bukan...
Tiada masalah, Encik Lin. - Tak boleh.
Mereka dah beratur lebih daripada sejam. Saya cakap awak pasti tidur.
Prabhu.
Jika awak tiada pun, mereka tetap akan tunggu,
tapi tunggu yang sia-sia.
Itu akan buat mereka sedih.
Tunggu sesuatu yang ada itu berbeza, bukan?
Tak boleh. Saya bukan doktor.
Doktor yang teruk lebih baik berbanding tiada doktor.
Saya tak maksudkan awak teruk, cuma jika teruk pun, tiada masalah.
Tolonglah, Lin.
Prabhu. - Lakshmi tetap akan mati.
Kita akan bersedih untuknya.
Namun, kadangkala memang begitu.
Apa khabar, Prabhu? - Okey.
En. Lin.
Saya mahu minta maaf tentang semalam. Awak betul. Saya patut dengar cakap awak.
Qasim, dia akan tolong kami?
Saya sangat mahu larikan diri,
ambil peluang kedua duit yang Karla beri dan keluar dari Bombay,
walaupun setelah apa berlaku kepada mereka selepas tolong saya.
Ia akan jadi bagus, lihat saja.
Semoga begitu.
Banyak duit awak beri, Encik Lin.
Ya, saya akan perlukan banyak perkara.
Kenapa awak buat begini?
Saya ada sebab tersendiri.
Ambillah. Gunanya untuk bina semula rumah yang terbakar.
Ambillah.
Saya akan pastikan semua sen digunakan dengan baik.
Baiklah! Dua minit saja lagi. Okey?
Okey.
Sapu ini, okey?
Saya perlu lakukannya.
Lelaki terlatih seperti saya takkan perlu tinggal di setinggan sebab buat jenayah.
Penjenayah lain takkan ada latihan seperti saya.
Saya tak faham jenaka ini dan takdir tak buat saya ketawa.
Namun, saya tahu saya tak boleh pergi.
Kita ada lebih daripada 20 pesakit.
Okey? Keluar. Okey.
Ayuh.
Hai.
Awak perlu makan.
Sarapan untuk juara.
Kadangkala awak sangat mengada-ngada.
Awak marah sebab saya tolong awak hilang ketagihan?
Awak yang marah.
Awak sangat marah sebab perlu jaga saya?
Saya mahu awak jaga diri, Lisa.
Namun, awak takkan buat begitu sebab awak suka jadi tak berkuasa,
sebab itu buat awak penting dalam apa saja dunia awak.
Ada orang jaga awak sebab mereka sayang awak.
Itu tak teruk.
Apa berlaku jika mereka tiada?
Awak tak boleh luangkan seumur hidup tak mahu jaga sesiapa
jika mereka pergi.
Saya tak boleh berbual hal ini, Lisa. Bukan sekarang.
Saya tak mahu bergaduh dengan awak selepas semua yang berlaku.
Maafkan saya.
Awak betul. Saya pentingkan diri dan manja.
Kenapa?
Semalam, saya cuma fikir tentang tak jadi lemah.
Sekarang, saya hanya nampak Rujul mati setiap kali tutup mata.
Khader tahu.
Dia cuba lindungi saya, tapi lebih banyak dia cuba,
saya lebih mahu buktikan kepada diri sendiri saya boleh urusnya.
Awak tak perlu buktikan apa-apa, Karla.
Jika tidak, perjanjian itu gagal.
Adakah itu teruk?
Bila kali terakhir awak benarkan diri awak bebas dan gembira?
Benar-benar gembira?
Mari rosakkan diri bersama-sama.
Saya janji untuk makan ini sikit dan tak menyusahkan awak,
jika awak janji untuk tinggal sini dan mainkan lagu dengan saya seperti dulu
sampai kita kehabisan arak dan dadah.
Okey.
Awak perlukan rehat? Saya boleh suruh mereka datang esok.
Tak, saya okey.
Berhenti! Dr. Lin akan berehat sekarang.
Ini untuk terima kasih, Dr. Lin.
Sebenarnya ini idea Prabhu.
Ini idea saya.
Dia pujuk Qasim Ali dan benarkan saya guna pondoknya.
Saya pujuk Qasim Ali.
Prabhu yang dapatkan semua bekalan.
Saya dapatkan bekalan.
Prabhu, usaha yang baik.
Awak perlukan bantuan dengan pesakit?
Tidak. Kami okey, terima kasih.
Ini sedap.
Sangat bagus, Encik Lin? Sangat licik
sehingga awak buat dia pergi. Parvati!
Terima kasih?
Saya boleh hantarkan dulang selepas habis makan.
Hantar ke kedai teh.
Awak ada di sana?
Saya ada di sana.
Apa yang kamu pandang? Kamu tak ada kerja?
Ayuh.
Awak suka?
Sedap.
The Palace beroperasi mengikut janji temu sahaja.
The Palace beroperasi sebab kami benarkan.
Pergi beritahu Zhou kami datang.
Saya bukan gadis lemah, Padma, yang akan ikut cakap awak.
Awak perlu tinggalkan semua senjata yang awak bawa di sini.
Saya takkan tinggalkan.
Ini satu penghormatan, Khaderbhai. Awak mahu minuman atau makanan?
Saya ada luangkan masa dengan Rujul Aadekar baru-baru ini.
Pagi ini, saya luangkan masa dengan Walid Shah.
Sekarang, saya datang jumpa awak.
Saya tak setuju dengan perniagaan awak,
tapi saya faham perniagaan ini perlu ada.
Jadi awak dibenarkan ke sini dan berjaya.
Namun, ada satu syarat untuk kejayaan awak. Keberkecualian.
Saya dah buat silap, Khaderbhai.
Saya hanya boleh minta maaf.
Saya sangka awak tahu pada mulanya.
Apabila saya sedar yang sebenarnya, ia dah terlambat.
Seperti awak cakap, kedudukan saya di Bombay mudah terdedah...
Awak tak pandai berlakon jadi mangsa.
Saya harap awak pandai berlakon semasa jadi perempuan simpanan dan pelacur.
Seperti saya cakap, saya dah buat silap.
Namun, jika saya perlu mati sebabnya,
saya tak rasa awak akan datang sendiri untuk lihat ia berlaku.
Awak tak berguna jika mati, tapi mungkin berguna jika hidup.
Awak perlu faham selepas saya tinggalkan tempat ini saya ambil nyawa awak
sebagai cagaran untuk hutang awak.
Awak akan ikut suruhan saya,
atau tempat ini akan dibakar sebagai unggun bakar mayat awak.
Bagaimana awak tahu?
Sebab Karla Saaranen?
Siapa?
Saya tak kenal dia.
Rujul milik saya.
Saya lebih kenal dia berbanding dirinya sendiri.
Jadi saya suruh dia diikuti dan saya tahu semuanya.
Dia bodoh sebab tak fikir begitu.
Kebodohannya buat dia terbunuh.
Saya harap awak tak bodoh.
Encik Lin, kami sedang bina unggun untuk Lakshmi
jika awak mahu ikut.
Maaf, Johnny. Saya tak berhak ada di sana.
Prabhu cakap awak salahkan diri sendiri.
Prabhu bermulut murai.
Ya.
Khaderbhai biarkan awak hidup hari ini. Ini tindakan bijak?
Kehidupan saya bukan milik lelaki.
Saya tahu cara mereka sama seperti mereka.
Mereka semua... Saya tak peduli mereka.
Mungkin sudah masa untuk perempuan berkuasa, Padma.
Kita ada perjanjian.
Jika awak cakap tentang Lisa, saya tunaikan janji saya.
Lisa dah tiada.
Itu bukan salah saya.
Jadi kenapa awak takut, Maurizio?
Saya tak takut.
Saya rasa begitu.
Rasanya mungkin itu saja masa lelaki dan wanita boleh jadi sama,
apabila mereka tak berkuasa dan ketakutan.
Namun, wanita lebih terpaksa merasakannya berbanding lelaki.
Selalunya oleh lelaki.
Kenapa suruh saya ke sini?
Ada cara awak dapatkan kemaafan dari saya.
Cakaplah.
Saya mahu awak jual heroin untuk saya di Colaba.
Colaba kawasan Khaderbhai.
Dia tak jual heroin di sana.
Orang lain pun tak jual.
Saya tak perlu setia padanya. Awak?
Saya?
Saya tak perlu setia pada sesiapa.
Setidaknya awak jujur.
Syarat saya mudah.
Jangan sebut nama saya. Awak dapat 20 peratus keuntungan.
Empat puluh. Saya yang ambil risiko.
Saya bukan berunding dengan awak.
Berapa banyak jumlah awak ada?
Saya boleh dapatkan heroin Afghanistan sebanyak yang awak boleh jual.
Baiklah. Saya setuju.
Jadi awak tak perlu takut.
En. Lin?
Saya Abdullah Taheri.
Ada orang mahu jumpa awak.
Okey. Siapa?
Mari.
En. Lindsay Ford?
Panggil saja "Lin."
Gembira dapat jumpa awak. Saya banyak dengar perkara baik.
Memang seronok dapat dengar perkara baik tentang orang asing di Bombay.
Awak juga mungkin pernah dengar nama saya. Saya Abdel Khader Khan.
Awak doktor di kawasan setinggan ini.
Saya bukan seorang doktor.
Mungkin sebab itu awak bagus.
Doktor tak pergi ke kawasan setinggan dengan rela hati.
Kita boleh paksa orang untuk tak buat jahat,
tapi tak boleh paksa buat kebaikan, bukan?
Saya tak pernah fikirkannya.
Saya terfikir apa yang paksa awak?
Ada apa-apa saya boleh tolong?
Saya belum tahu.
Sebab itu saya ke sini,
untuk jemput awak meluangkan masa dengan saya dan kawan saya, Abdullah.
Baiklah. Maaf, tapi saya akan cakap begini.
Awak ada reputasi menakutkan.
Jadi apabila awak tiba-tiba ke sini, awak pasti faham sebab saya risau
untuk naik kereta awak dan pergi dari sini.
Saya janji awak takkan dicederakan malam ini.
Saya ada pilihan?
Awak sentiasa ada pilihan.
Itu saja yang kita ada akhirnya.
Okey.
Kononnya ada perintah berkurung.
Pihak berkuasa tahu
yang orang beradab di bandar besar perlukan tempat berkumpul dan cari wang.
Jadi tempat begini dibenarkan untuk bayar rasuah dan keadaan jadi tenteram.
Secara rasminya, undang-undang tetap ada. Cuma tak dilaksanakan.
Siapa yang tentukan undang-undang mana yang dilaksanakan atau tidak?
Ada orang pernah cakap perkara terburuk tentang kerosakan sistem kerajaan
ialah ia berjalan lancar.
Ramesh!
Apa khabar ayah awak?
Dia sihat, Khaderbhai. Terima kasih.
Saya ada masalah.
Cakaplah.
Tuan rumah saya.
Dia mahukan sewa dua kali ganda.
Dia mahu halau kami, bukan saja saya, tapi semua keluarga di bangunan saya.
Dia ada gengster dan mereka pukul kami dengan teruk.
Termasuk ayah saya.
Jadi dia tak sihat.
Tak. Dia terlalu ego untuk minta tolong awak
dan tak mahu ganggu awak.
Namun, saya...
Awak anak yang baik.
Kami takkan buat apa-apa untuk rosakkan maruahnya.
Tak perlu cakap dengan ayah awak tentang hal ini
sehingga masalah selesai, inshallah.
Terima kasih. - Okey. Ya.
Berapa banyak awak faham?
Tak banyak. Ada sesuatu tentang rumah dan ayahnya.
Tuan rumah mereka mahu mereka keluar.
Jika perlu, dengan paksaan.
Jadi awak ancam orang yang ancam mereka?
Awak setuju?
Awak tak perlukan persetujuan saya.
Awak Abdel Khader Khan.
Walaupun saya boleh buat sesuatu dengan mudah, tak bermaksud saya patut buat.
Cakap saja. Jika awak di tempat saya?
Jika saya suka Ramesh dan tuan rumah ini melampau,
jadi saya akan cuba tolong.
Walaupun ia melanggar undang-undang?
Siapa yang tentukan undang-undang mana yang dilaksanakan atau tidak?
Akhirnya, walau apa pun undang-undang atau siapa yang pilih,
setiap seorang daripada kita, semua atom di dunia ini,
sedang pergi kepada Tuhan.
Saya tak percayakan Tuhan.
Jadi banyak yang kita perlu bualkan.
Mari pergi. Kita akan bawa dia ke kelab.
Awak cakap nak tunggu. - Tak. Saya cuma tak cakap tidak.
Perjanjian awak.
Saya sudah terlalu jauh, Lisa. Saya tiada pilihan.
Tak boleh kecewakan En. Khader Khan.
Tolong jangan pergi.
Demi kita berdua.
Saya nampak kesannya pada awak. Awak juga tahu.
Awak cuma tak mahu mengaku.
Pilih saya. Duduk di sini dengan saya.
Sebab ini paling penting.
Saya sayangkan awak. Awak pun tahu.
Namun, awak tetap pilih dia.
Kelab ini ada penyanyi ghazal terbaik di Bombay.
Apa itu ghazal?
Lagu cinta untuk Tuhan.
Walau apa pun awak fikir, Tuhan tak perlukan kepercayaan.
Sama ada kita kenal Dia atau tidak.
Saya tak kenal dan rasa Dia mustahil.
Mustahil itu buktikan Dia wujud.
Jadi semua yang mungkin itu tak wujud?
Saya gembira awak faham.
Saya tak faham.
Awak ada masalah.
Semua yang kita nampak tak wujud. Mata kita penipu.
Semua yang nampak benar cuma satu ilusi.
Awak, saya, bilik ini.
Jika semuanya ilusi, bagaimana kita tahu cara untuk hidup?
Kita menipu.
Manusia waras cuma lebih pandai menipu berbanding manusia tak waras.
Mata kita menipu.
Awak sangka bukan begitu, tapi ia benar.
Kita lebih suka penipuan itu sebab ia lebih mudah.
Jadi bagaimana kita kekal waras?
Saya tak berkahwin dan tiada anak.
Namun, jika saya beritahu awak saya nampak jelas awak anak saya,
Abdullah abang awak, saya ayah awak,
awak akan fikir itu tak mungkin.
Awak akan menolaknya. Betul. Saya nampak.
Awak lebih suka untuk percaya penipuan yang kita semua orang asing.
Kita tiada apa-apa hubungan.
Saya ada ayah.
Kita juga saling tak mengenali.
Mungkin saya kenal.
Apa yang awak tipu diri awak, En. Lin?
Saya dah tak menipu diri sendiri.
Saya kenal diri saya serta semua tindakan dan hutang saya.
Saya buat keputusan untuk suka Lin.
Awak suka muzik itu?
Ia menakjubkan. Saya tak pernah dengar lagu begitu.
Boleh saya tanya sesuatu?
Semua ini, malam ini... Kenapa awak bawa saya ke sini?
Apa awak mahu daripada saya?
Apa awak buat di sini?
Dengar muzik, minum teh,
belajar yang dunia ini satu ilusi.
Saya sangat khayal.
Awak sepatutnya tinggalkan Bombay.
Siapa kawan awak, En. Lin?
Ini Karla Saaranen.
Kita kawan?
Entahlah.
Anggap saja Karla sebahagian penting bagi kehidupan saya di Bombay setakat ini.
Benar atau ilusi.
Rasanya dia benar.
Sebenarnya,
Karla buktikan saya betul.
Jika saya cipta dia, dia pasti lebih baik dengan saya.
Karla, perkenalkan Abdullah Taheri,
abang saya berbeza ibu, nampaknya,
baru saja berkenalan dengan rakan terbaharu saya, En. Abdel Khader Khan.
Awak mungkin pernah dengar namanya. - Sudah tentu.
Selamat berkenalan, Cik Saaranen.
Saya juga. Bagaimana kamu semua mengenali?
Takdir satukan kami.
Kelakar apabila jadi begitu.
Ya, "Kesengsaraan menyatukan orang dengan teman tidur yang pelik."
Siapa raksasa itu?
Apa maksud awak?
Itu dialog lelaki yang berbaring dengan raksasa.
Cik Saaranen pandai Shakespeare.
Ada orang beritahu saya
semua soalan dan kebanyakan jawapan dalam kehidupan
boleh ditemui dalam karya Shakespeare.
Awak mahu sertai kami?
Tak boleh. Saya ada tetamu sendiri.
Kami ada perniagaan untuk diuruskan. Saya perlu kembali pada mereka.
Semoga berjaya dengan perniagaan awak.
Inshallah.
Berseronoklah malam ini.
Terima kasih, Lin.
Ini satu ujian?
Kenapa awak membantu di Sagar Wada?
Mereka perlukannya.
Jadi satu tindakan mulia?
Tak, saya tak mulia. Itu yang pasti.
Tiada orang baik dan jahat.
Kecuali tindakan atau yang mereka tak buat, jadikan mereka baik atau jahat.
Tempat ini sangat bermakna kepada saya.
Terima kasih untuk malam ini, En. Khan.
Panggil saja saya Khaderbhai.
Khaderbhai.
Hampir-hampir.
Mungkin takdir satukan saya bersama mereka, ayah dan abang.
Namun, semua yang berlaku selepas itu adalah pilihan saya sendiri,
sama seperti Khader katakan.
Awak rampas dia. Awak rampas ibu saya.
Saya hanya ada dia.
Ya.
Saya tak berniat begitu, tapi betul.
Saya penat, Ravi, sebab selalu salah.
Awak mahu gunanya?
Ravi!
Apa awak buat, Ravi?
Ravi, sayang...
Ibu awak dah tiada.
Awak akan kehilangan diri sendiri jika buat begini.
Faham?
Budak ini tak patut
dibebankan dengan membunuh awak, En. Lin.
Awak si dungu yang pentingkan diri sebab buat begitu.
Pergi ke pondok saya. Awak akan tinggal dengan keluarga saya.
Tak. Tolong, Pak Cik Qasim. Saya takkan cederakan dia, tapi...
Ravi. Ikut cakap saya.
Pergi.
Apa awak beritahu dia?
Dia akan tinggal dengan keluarga saya.
Pondok Lakshmi akan jadi milik awak, En. Lin.
Apabila orang perlukan bantuan awak, mereka akan cari awak di sini.
Saya bukan beri awak hadiah.
Ya.
BERDASARKAN NOVEL SHANTARAM OLEH GREGORY DAVID ROBERTS
Terjemahan sari kata oleh Nur Diyana Osman