STOP - START
Co?
- Spytałam, czy wszystko gra. - Tak.
Może powinieneś porozmawiać z siostrą. To ważna decyzja.
- Z siostrą? - Tak.
- Mark? - Tak?
Na pewno wszystko gra?
Tak. Przepraszam. Trochę zakręciło mi się w głowie i…
Pójdę do łazienki.
E-e. Jest chyba po drugiej stronie.
No tak.
Nie wiem, czy bardziej nie lubię senatorów, czy kongresmenów.
Hmm?
Ile wypiłaś?
Tylko jednego.
Dobrze. Musisz mieć lotny umysł. Wchodzisz za 20 minut.
Rozmawiałam wcześniej z Zarządem. Są bardzo wdzięczni.
- Gabby. - Natalie, witaj.
Cześć.
Och, Gabby, to Helena Eagan.
Ojej. Helena, miło mi cię w końcu poznać.
Mnie również.
Rozdzielenie
Lepiej, żeby to działało, dupki.
Gdzie ja jestem?
Jak tam, milady?
Rebeck dziwnie pachnie.
Rebeck dziwnie pachnie?
Tak. Wydawała odgłosy żucia, ale niczego nie żuła.
Bądź gotowy, bo może będziesz dzielić z nią książkę.
- Książkę, no tak. - Mhm.
Zapomniałeś jej, choć ci przypominałam.
- Tak, na pewno. Przepraszam. - Mhm.
- Już dobrze.
Dobrze.
- Jak nasze dziecko? - Mhm.
Eee…
Zakładam, że masz na myśli wychowanie zbiorowe.
Dobrze. Jest głodna.
Och. Chcę pogadać o tej życiowej zmianie. Muszę tylko odciągnąć.
- To zajmie chwilę. - Eee… dobra.
Hej. Cześć.
„Radar”.
- Jaka jest teza?
Właśnie. Jest bardzo niejasna.
Mark, cześć.
O, hej. Co słychać?
- Patton, nie. - Mark,
zastanawialiśmy się, czy nie lepiej by było,
gdyby twoja siostra przełożyła prezentację dziecka na potem.
Mark, nie musisz nic mówić.
- Oczywiście to aniołek. - Chwila… To moja siostra? Z dzieckiem?
Właśnie. To jego siostra.
- Przepraszam. - Jasne.
- To było niezręczne. - Mmm.
Czyli moja siostra ma dziecko i jest tu Cobel?
Mam podzielić się z tobą książką.
Słyszałem. Rebecca?
Rebeck. Mam małe oczy, więc muszę czytać z bliska.
Rozumiem. Na pewno będzie dobrze. Przepraszam.
Z tyłu głowy mam rany od mojego ptaka.
- Możesz je widzieć. - Okej.
Hej.
Cześć, Mark.
Odciągnęłam, więc czas na relaks. Dobra, życiowa zmiana. Co się dzieje?
Jesteśmy… To dziwnie zabrzmi…
Jesteśmy ze sobą blisko?
Co ty… Co się dzieje?
- Pogadamy na osobności? Muszę… - Moi drodzy,
zbliża się już czas, więc powoli przejdźcie do salonu…
Pogadamy na pierwszej przerwie.
- Dobra? - Dobra.
Nawet nie wiesz, ile zmieniają dzieci.
Sporo.
- Ile masz dzieci? - Właśnie urodziłam trzecie.
Dwoje by wystarczyło.
- Hej, tu jesteś. - Hej.
- Angelo, miło cię widzieć. - Wzajemnie.
Heleno, to mój mąż, Angelo Arteta.
Heleno, miło cię poznać.
Muszę iść za kulisy.
- Zaraz wracam. - Okej.
Miło cię widzieć, Natalie.
- I jak? - Nie mogła znaleźć butelki.
Ach.
Rany. Trójka dzieci.
Bez pomocy nie dałabym rady.
Jak ludzie mogą chcieć zakazać rozdzielenia?
Mhm. Pra… Prawda?
Wystawa zdjęć jest poruszająca.
Wiedziałem już wcześniej, jak zagłosuję, ale myślę, że…
Widok tego, widok ciebie, twoje słowa… wszystko to może mieć bardzo duży wpływ.
Mmm. Mam… Mam taką nadzieję.
Zmieńmy nastawienie ludzi.
Ja na pewno spróbuję.
Dziękuję.
I podziękuj proszę tacie, jeśli go zobaczysz.
Dobrze.
Mark. Chodź tutaj.
Zajęłam nam miejsce.
Muszę tylko znaleźć okulary.
- Możesz to przez chwilę potrzymać? - Tak.
TWOJA DUCHOWA BIOGRAFIA
O Boże.
Przepraszam, nie da się wyłączyć
- apki do dzwonienia, jak widać.
Dobrze. Dziękuję wam wszystkim za przybycie.
Zanim zaczniemy, chciałem podziękować
przede wszystkim jednej osobie.
Rodzina jest zarówno moją opoką, jak i inspiracją.
Dlatego dedykuję ten odczyt mojej pierworodnej córce,
która tu dziś jest.
Eleanor, kocham cię.
Mój szwagier.
A teraz… zacznę.
„Podobno w dzieciństwie
Wolfgang Mozart zabił innego chłopca, rozwalając mu głowę o pianino.
Spokojnie.
Zbierając informacje, dowiedziałem się, że to nieprawda.
Kiedy wasze tętno będzie spadać,
- pomyślcie o mocy, jaką autor”… - Mark.
- Mogę też popatrzeć na książkę? - Mhm.
Zapuszczę żurawia.
- …„ma nad czytelnikiem”… - Tak.
…„dotychczas zwanym »tobą«.
Ale kim jesteś »ty«?"
Powodzenia.
Świetnie było cię poznać.
„Jak »ty« może znaczyć co innego dla milionów czytelników na całym świecie?
I, co być może ważniejsze, kim jesteś ty?”
HISTORIA ROZDZIELENIA
MARYNARKA WOJENNA USA
TATA
„Wszystkie stworzenia, od skaczącego kota po skuloną ryjówkę,
myślą o sobie jak o logicznym centrum wszechświata.
A jednak kot zjada ryjówkę, a my, jak Schrödinger,
wciąż zastanawiamy się, co to znaczy”.
Koniec rozdziału.
Zróbmy może
siedmiominutową przerwę na refleksję, a potem wrócimy.
Balf, przygotuj pojemnik do płukania nosa.
To było porażające.
Będę musiała znowu zmienić imię.
Prawdziwy mistrz pióra. Chyba coś siedziało mu w gardle.
- Tak. - Hej.
Sprawdzę, czy wypije więcej. Przyjdziesz zaraz do dziecięcego?
- Okej. - Okej.
Przepraszam.
Eee, proszę pana… Ricken?
Nie wiem, czemu mój głos tak drży.
Brzmię jak stary kelner w burgerowni…
…który papla o sosach.
„Kelner w burgerowni”. Co jest, kurwa? Po co w ogóle otwieram tę błazeńską gębę?
Idzie świetnie.
- Książka jest genialna i… - Dobra, Mark.
Dziękuję, ale nie musisz.
Dobrze wiem, co o mnie myślisz.
- Co? Nie, mówię prawdę.
Twoja książka otworzyła przede mną świat.
Dobrze się czujesz?
Tak. Ta książka zmieniła całe moje życie.
Naprawdę ją przeczytałeś?
Ricken, jesteśmy przyjaciółmi?
Wiem, że czasem patrzę na ciebie z góry,
bo przeszedłeś ten zabieg.
Żałuję tego.
Radzisz sobie ze śmiercią Gemmy w najlepszy dla siebie sposób.
Dziś rano przeglądałem stare zdjęcia
i znalazłem jedno z naszą czwórką na górskiej wyprawie.
- Pamiętasz te pszczoły? - Masz przy sobie to zdjęcie?
Pewnie. Powinienem mieć. Eee…
- Ricken, pojemnik jest ciepły. - Dziękuję, Balf.
Mark, muszę oczyścić zatoki.
Ale dziękuję. Nawet nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
- Mark, martwiłam się o ciebie. - Och, nic mi nie jest. Dzięki…
Sprawdzę tylko, co u siostry.
Och. Kiedy mnie przytulałeś,
nagle się spiąłeś. Co się stało?
Och, nie wiedziałem.
Naprawdę. Teraz też jesteś spięty.
Tak, eee… Przepraszam, taki bywam na przyjęciach.
Mówiłeś wcześniej serio?
O swoim planie.
Oczywiście.
Powiedz mi więcej.
Przepraszam. Po prostu… Muszę pomóc siostrze.
Zaraz wrócę.
- Dobrze? - Dobrze.
Dziękuję, pani Cobel.
- Wiem.
- O, jesteś. - Musimy porozmawiać.
Wiem, ale muszę się nią zająć. Ma napad. Zaraz przyjdę, dobra?
- Dobra, no to… poczekam. - Obiecuję, że wrócę.
Och, dzięki Bogu. Potrzymasz ją? Muszę pogadać z Markiem.
- Oczywiście, kochana. - Dziękuję.
- Z Markiem w porządku? - Tak. Dziękuję, jesteś aniołem.
Dobra… Jestem cała twoja.
Na imię mam Helena, a na nazwisko Eagan.
Dorastając, nauczyłam się między innymi, że pracownicy są naszą rodziną.
W dzieciństwie mnie to dziwiło, bo myślałam,
że mam kilkaset tysięcy braci i sióstr rozsianych po całym świecie.
O Boże.
Ale potem zrozumiałam, że chodzi o wspólne ideały.
Eee…
Codziennie przed snem tata kazał mi recytować dziewięć głównych zasad,
co nie zawsze robiłam chętnie. Wybacz, tato.
Ale teraz są to wartości, które dzielę z wszystkimi w Lumon
i właśnie dlatego są moją rodziną.
Nigdy nie prosiłabym ich o nic,
czego sama chętnie bym nie zrobiła.
Tata chciałby, żebym powiedziała,
że podejmuję tę pracę z lojalności
i że do służby powołał mnie czysty Eaganowski duch,
ale zdecydowałam się na rozdzielenie, bo wydaje się naprawdę ekstra.
Więc nie sądzę, że rozdzielenie nas dzieli.
Sądzę, że nas zbliża.
ZJEDNOCZENI W ROZDZIELENIU
Witam.
- Nie jestem teraz dostępny. - Cholera!
ROZDZIELONY PRACOWNIK WNOSI POZEW
„LUMON MUSI ZA TO ODPOWIEDZIEĆ”
LISTA ROZDZIELONYCH PRACOWNIKÓW
MIESZKA PRZY LUMON
PRÓBOWAŁ NAWIĄZAĆ KONTAKT
MAPA DROGOWA REGIONU
Heleno.
Jest tutaj.
Helena.
Ale ładnie wyglądasz.
Jak z filmu.
Dziękuję.
Wciąż…
Wciąż cię jeszcze boli?
Nie.
Już nie.
Płakałem w łóżku, kiedy usłyszałem, co próbowała ci zrobić.
Co ta alterka próbowała zrobić.
Dziękuję, że to robisz.
Dziadek ceniłby sobie twoją decyzję.
Kiedyś usiądziesz przy mnie podczas przekazania.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Chyba tylko… drink uderzył mi trochę do głowy.
Dasz radę wygłosić przemowę?
Przemowę. Tak, oczywiście.
Pamiętasz, kiedy przyniosłem do domu pierwszy chip?
Prototyp.
Miał niebieskie i zielone światełka.
Tak.
„Jest piękny, tatusiu.
Każdy na świecie powinien taki dostać”.
I dostanie.
Dzięki tobie.
Wszyscy będą dziećmi Kiera.
Panie Eagan, Heleno. Czas wejść na scenę.
Wybaczcie mi krzywdę, którą wyrządziłam temu światu.
Tylko ja mogę odpokutować za swoje czyny
i tylko moje sumienie one plamią.
Mogę tylko przeprosić.
Jest mi niezmiernie przykro.
Przysięgasz, że nie pierdolisz?
Przysięgam.
To jakiś obłęd.
Trzeba tam kogoś wysłać, żeby przeczesali to miejsce.
Jakichś inspektorów albo coś. Jest ktoś taki?
Tak. Są inspektorzy.
Mark próbował… To znaczy tutaj
próbowałeś rozgryźć, co robi Lumon. Co ty robisz.
Dobrze.
Po prostu…
Po prostu chcę wiedzieć dlaczego.
Dlaczego mnie tam wysłał.
Stracił żonę.
Straciłeś żonę. Krótko przedtem, jak zacząłeś w Lumon.
- Gemmę. - Mhm.
W wypadku samochodowym. Na początku próbowałeś dalej uczyć.
Byłem nauczycielem?
Profesorem. Historii.
Próbowałeś do tego wrócić trzy tygodnie po jej śmierci
i to była katastrofa.
Wciąż w tobie siedziała, wiesz?
Bardzo cierpiałeś.
Pewnie dlatego uznałeś, że rozdzielona praca…
Chciał ci oszczędzić bólu.
Ładne imię. Gemma.
Tak.
Byliśmy wszyscy bardzo blisko. Było wspaniale.
Była cudowna.
A dzięki niej ty też.
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Mam z tobą nie rozmawiać.
Ktoś włączył ZN, do cholery! Mark S. jest, kurwa, swoim alterem!
Co? To niemożliwe.
To Dylan. Od początku to knuli.
Helly jest na gali.
Zajmę się Helly. Naprawię to, tak jak zawsze wszystko naprawiam.
Leć do biura ochrony i natychmiast to wyłącz!
Cholera!
Niech to szlag! Dylan!
Dylan!
Wiem, że tam jesteś. Otwórz drzwi!
Spierdalaj, Milchick!
Dylan!
Ricken zna dziennikarzy z Nowego Jorku.
Myślisz, że są lepsi niż policja?
Lumon macza palce we wszystkim.
Wybacz, rozumiesz metaforę?
Tak, macza palce. Rozumiem.
Musimy bardzo uważać, z kim rozmawiamy.
- Dobrze. - Ile masz czasu?
Nie wiem. Może godzinę?
Bo kiedy dowiedzą się twoi szefowie…
Jezu, całkiem zapomniałem. Cobel! Co ona tu robi?
Co?
Moja szefowa z Lumon jest na przyjęciu.
Co ty gadasz?
To znaczy, jest inaczej ubrana.
Ma luźny, fioletowy strój, srebrne włosy.
Mark, mówisz o pani Selvig?
Może, ale nazywa się Harmony Cobel.
- I pracuje w Lumon? - Tak, jest moją szefową.
Ja pierdolę.
Dylan.
Czemu to robisz?
No weź.
Jesteś rafinerem kwartału!
„Choć większość kultur uważa seks za brudny,
- ja zawsze”… - Pani Selvig?
- Co? - Jest tam?
- Czy… - Co?
Pani Selvig?
- Co się dzieje? - Ma Eleanor!
Co? Eee… Przepraszam na chwilę, dobrze?
Skarbie? Co mówiłaś?
Pani Selvig ma Eleanor. Widziałeś ją?
- O Boże. - Co się dzieje?
O Boże. Nie ma jej auta.
Dałam jej dziecko, a ona odjechała!
- Odjechała? Z Eleanor? - Dałam jej ją,
a ona odjechała!
- Szukaliśmy wszędzie? - Jeszcze nie!
- Poszukajmy w środku. - O Boże!
Nastroje były pewnie rozczarowane.
Możesz tam jeszcze wrócić.
Dostaniesz każdy bonus, jaki chcesz.
Mamy rzeczy, o których nawet nie wiesz.
Mamy paintball, ocieplacze na kubek.
Dylan, no weź!
Powiedz tylko słowo, a od razu przyniosę ci ocieplacz.
No weź, stary!
Chcę pamiętać, jak rodziło mi się, kurwa, dziecko!
Masz dwoje innych.
Mogę ci o nich opowiedzieć.
Otwórz drzwi, a poznasz ich imiona. No już.
- Dylan!
WITAMY PRZYJACIÓŁ LUMON
Powoli, toczy się.
Na imię mam Helena, a na nazwisko Eagan.
Dorastając, nauczyłam się między innymi, że pracownicy…
- Zostały dwie minuty. - Dzięki.
Powodzenia.
Zapowiem cię. Trzymaj się tematów.
Powiedz, że traktujesz swoją alterkę jak siostrę.
- Będą zachwyceni. - Jasne.
Będzie świetnie.
Nie ma jej w dziecięcym.
Sprawdziliście wszystkie pokoje?
Bogu dzięki.
Devon! Mam ją!
Devon, jest tutaj! Znalazłem ją.
Znalazłem twoje dziecko.
- To ja ją znalazłem!
Dylan!
…wyższe morale,
- większe zadowolenie.
Jak przy każdej przełomowej technologii, pojawiły się problemy.
Kłody pod nogami.
Ale mogę dziś powiedzieć, że jesteśmy na skraju rewolucji.
Przyjaznej, empatycznej rewolucji,
która stawia człowieka…
- O Boże! - To ty?
O co ci chodzi?
To ty, prawda?
- Zniszczę twoją firmę.
Twoją firmę!
Za kogo ty się, do cholery, uważasz?
Nie. Twoi przyjaciele będą cierpieć.
Mark będzie cierpieć.
Ciebie już dawno nie będzie,
ale my utrzymamy ich przy życiu, w męczarniach.
Wchodzisz.
…że możemy to poprawić.
Za życia nie zobaczył chipu rozdzielenia,
ale uosabia on jego łagodną i przejrzystą wizję.
Ale może posłuchamy kogoś, kto doświadczył tego z pierwszej ręki?
Proszę państwa, oto nasza gościni honorowa,
Helena Eagan.
Dziękuję, Natalie.
Devon!
Nazywam się Helly R.
Jestem alterką.
Wszystko, co słyszeliście o rozdzieleniu, jest kłamstwem!
Devon!
Burt!
Nie, słuchajcie. Nie jesteśmy szczęśliwi. Wręcz przeciwnie.
Burt!
- Torturują nas tam!
Burt!
Devon! Proszę!
Jesteśmy więźniami!
Ona żyje!
Burt!
Marzena Falkowska