„Mogę tylko przeprosić. Jest mi niezmiernie przykro”.
JESTEM WDZIĘCZNA, ŻE MNIE ZŁAPANO,
A MÓJ UPADEK ZATRZYMALI LUDZIE O ZASUSZONYCH DŁONIACH.
TEMU ŚWIATU. TYLKO JA MOGĘ ODPOKUTOWAĆ
Niestety nadal nie mówisz szczerze.
Spróbujemy znowu rano.
Do jutra, Helly.
Ja pierdolę.
Przeczytałam to wczoraj 300 razy.
259. Jeszcze raz, proszę. Teraz.
Co to za głos?
„Wybaczcie mi krzywdę, którą wyrządziłam temu światu.
Tylko ja mogę odpokutować za swoje czyny…
i tylko moje sumienie one plamią”.
Naprawdę mi przykro.
Przepraszam.
Nie parafrazuj. Jeszcze raz.
Rozdzielenie
NIEODEBRANE POŁĄCZENIA ZASTRZEŻONY
BIWAK
ZDROWIE - POKÓJ SOCJALNY WIECZYSTE SKRZYDŁO
JESTEŚMY TU, BO NIE MA NAS TAM
- Mark? - Tak?
Jest po 11.00, a Helly od wczoraj siedzi w pokoju socjalnym.
Zastanawiam się, czy jako szef działu
nie powinieneś sprawdzić jej postępów?
Nie ma takiej władzy.
- Może spytać. - Nie spyta.
Może.
Cześć.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Niedawno się spotkaliśmy. Jestem Burt z optyki i projektowania.
- Cześć, Irving. - Cześć, Burt. Co ty tu robisz?
- Jak nas, kurwa, znalazłeś? - Dylan!
Moja poprzedniczka Alice K. przychodziła tu na zebrania.
- Zostawiła wskazówki. - Podaj je wspak.
Już dobrze.
Słuchamy, Burt.
Dziękuję.
Irving, myślałem o tym, jak mówiłeś, że nie możesz się doczekać nowych toreb.
Może tylko się droczyłeś.
Skądże.
To dobrze. Martwiłem się jednak, bo wspomniałeś,
że oczekiwanie mogłoby rozpraszać cię w pracy,
a tego bym nie chciał.
Pomyślałem więc, psiakrew, przyniosę je teraz,
żeby nie zaprzątały ci myśli.
Przyniosłeś nam przedpremierowe torby?
Uznałem, że tak będzie lepiej. Wasz czas jest cenny.
To rzuć je na biurko. Przed tobą długa droga do O&P.
No tak.
Chciałem was też zaprosić.
Wiem, że ciężko pracujecie, więc…
jeśli nieformalna wizyta w O&P byłaby dla was interesująca,
chętnie osobiście oprowadzę Irvinga i wszystkich innych.
Trasa jest w pierwszej torbie, na wspak.
Ja spasuję.
Dziękuję, Burt.
Dziękuję.
Trochę szybko przyjmujesz jego propozycję.
To absurd, że jeszcze ich nie odwiedzaliśmy.
Według oryginalnej wizji Kiera wszyscy mieliśmy pracować razem.
To było, zanim O&P zaczęło patroszyć ludzi.
Bzdury. Wrócę przed 13.00.
Już po nim.
Irv…
Ile razy?
1072.
Co to za głos zza drzwi?
Płaczące dziecko?
ORZESZKI
Nie. Zły, mamroczący facet.
Słuchajcie, naprawdę nie powinniśmy rozmawiać o pokoju socjalnym.
Najważniejsze jest to,
że odpowiednio przeprosiłaś i mogłaś wyjść.
Trzeba oszukać maszynę, myśląc o czymś, czego naprawdę żałujesz.
Ja wyobrażam sobie, że mój alter kocha się z MILF-ką albo dwiema,
co jest oczywiście kozackie, ale szkoda mi mężów.
Pokój socjalny jest do dupy.
Ale po to właśnie mamy reguły i procedury. Żeby tam nie trafiać.
Nauczysz się ich. Obiecuję.
Kto tam?
Cześć.
Jestem Irving B. z rafinacji makrodanych.
Spotkaliśmy się na korytarzu.
Burt jest przy regale numer sześć.
Niczego nie dotykaj.
W dużych kopertach mieści się wznowienie aneksu,
ale oczywiście obrazy do korytarzy dostarczamy oprawione.
Tyle do zapamiętania.
Felicia i ja dajemy radę.
To na pewno łatwiejsze niż to, czym zajmujecie się w MDR.
Wyobrażam sobie, jak to jest, kiedy przychodzą nowe obrazy.
Widzisz je jako pierwszy.
To głupie, ale prawdę mówiąc, rozpłakałem się,
kiedy wywiesiliście Młodzieńcze ozdrowienie Kiera.
- Nie. - Naprawdę.
Nie spodziewałem się zobaczyć ilustracji fragmentu podręcznika.
Wisiał tylko przez jakiś miesiąc, ale o rany, cóż to był za miesiąc.
Chodź tutaj.
Kiedy obraz powisi już we wszystkich działach,
trafia z powrotem tutuaj.
Dokąd poszła Felicia?
Po materiały.
Voilà.
„Strzeżcie się słabości.
Umiłowani pracownicy, stłumcie ją w sobie”.
„Wstańcie z łoża śmierci i wyruszcie przed siebie,
w pełnej gotowości do wysiłku”.
Otóż to.
Nie mogę uwierzyć…
że to masz.
Przepraszam. Która godzina?
Muszę iść.
- Dotarłam do 4%. - Tak! Miłe uczucie, prawda?
- Chyba tak. - Cieszę się, że się zgadzasz.
Świetna robota.
TWOJE JA: TWOJA DUCHOWA BIOGRAFIA
KTOŚ MOŻE TU MIESZKAĆ
Co to jest?
Możesz to odłożyć?
- Co odłożyć? - To mapa korytarzy.
Wcale nie.
Myślałem, że nie możemy robić map.
Nie możemy. Znalazłem ją. Narysował ją chyba Petey.
O kurde. Nie oddałeś jej?
Ty hipokryto.
A mnie pouczasz o zasadach.
Nie pouczam, tylko ratuję przed pokojem socjalnym.
Nie wierzę, że to Peteya. Pokaż.
Jest sala zdrowia, dyrekcja, wieczyste skrzydło… Wszystko, co znamy.
Tworzył ją pewnie tygodniami.
Czemu nie możemy rysować map?
To zasada Eagana. „Nie twórz miniatur mojego dzieła”.
Dlaczego?
Co to, kurwa, jest?
To wygląda jak domy, prawda?
Właśnie, bo to rysowane z nudy bazgroły.
Może są na zewnątrz i Petey znalazł do nich drogę.
Co robiłyby na mapie poziomu rozdzielenia?
Może naprawdę tam są.
Nie ma ich.
Wyraźnie chciał ci coś przekazać.
Nie.
Liż dalej buty, Mark.
Wolisz lojalność firmie zamiast kumplowi.
Wolę lojalność atmosferze, jaka panowała tu, zanim się pojawiłaś.
Kiedy był tu Petey?
Tak, bo mieliśmy równowagę.
Fajnie się pracowało i cały cholerny dział się nie walił.
Ta praca to pierdoły.
Ta praca jest tajemnicza i ważna.
Radzimy sobie z wątpliwościami, jakie budzi,
tak, jak życzyłby sobie tego Kier.
Razem, jako rodzina.
Nawet gdyby ktoś przyłożył mi brzytwę do gardła,
nie chciałabym być twoją rodziną.
Twój przyjaciel ci to zostawił, a ty masz to w dupie.
Masz rację. Mam to w dupie.
Mark…
I już. Po wszystkim. Dziękuje, Helly. Teraz możemy wrócić do pracy.
Mark!
Mamy sytuację awaryjną.
No dobrze…
Miałem zawołać pana Milchicka, ale nie chciałem burzyć hierarchii.
Istny zalew kontrabandy.
- To znaczy? - Nieważne.
Widzieliście już coś takiego?
Fragment 31, strona 110.
„Ciesz się moimi słowami i nie trać czasu na akademickie próby poślednich ludzi”.
Podręcznik jedyną książką, wiem.
Co robisz?
Jego ego ucierpiało, bo Helly go zjechała.
- Moje ego jest całe. Próbuję… - Cholera.
DLA MARKA, KARTOGRAFA UMYSŁU
Mark, co to jest?
Może inna wiadomość od Peteya. Sprawdź, czy jest moje imię.
To na pewno test na lojalność.
- Pamiętacie ostre cukierki? - Oddam to Milchickowi.
Co? Dlaczego? To łup podpisany twoim imieniem.
Świetna decyzja. To bałwochwalczy tekst, który natychmiast trzeba zwrócić.
Co tam mają? Stalaktyty i inne takie?
Nie, jest ładnie. Burt stworzył przyjazne środowisko.
Rozumie ducha Lumon.
Helly?
Przepraszam!
Jezu!
Chcę dostać kamerę!
- Bardzo panią przepraszam. Zaraz… - Co tu się dzieje?
Dzieje się to, że dasz mi kamerę,
żebym nagrała rezygnację dla mojej alterki w tej, kurwa, chwili,
albo będziesz musiała jej wyjaśnić, czemu nie ma czterech palców.
Dobrze. Może…
Cobel, tak?
Tak.
Cobel, czy ja wyglądam, jakbym cięła w chuja?
Nie. Nie wyglądasz.
Helly!
Cześć Mark, właśnie sobie gawędzę z twoją podwładną.
Panie Milchick,
może pan przynieść kamerę, proszę?
Cóż, szefie, powinnam ci chyba powiedzieć, żebyś szedł do diabła.
Ale już u niego jesteś.
Niczego nie żałowałam.
Helly,
obejrzałam nagranie z twoją prośbę o rezygnację.
Dostałam też twój pierwszy wniosek i odpowiedziałam na niego.
Uznałam, że to załatwi sprawę,
ale teraz pani Cobel mówi, że grozisz odcięciem sobie palców.
Rozumiem, że jesteś niezadowolona z życia, które dostałaś.
Ale w końcu wszyscy musimy zaakceptować realia.
A oto one.
Ja jestem osobą.
Ty nie.
Ja podejmuję decyzje.
Ty nie.
A jeśli cokolwiek zrobisz moim palcom,
to dam ci żyć na tyle długo, żebyś okropnie tego pożałowała.
Twój wniosek o odejście został odrzucony.
Wyłącz to.
„Powitaj dziecko w świecie otoczonym naturą”.
Nie, dziękuję.
„Przewiń niżej, żeby zobaczyć nasze wiejskie chaty porodowe”.
To mi wygląda…
raczej na dziadowski ośrodek narciarski niż centrum porodowe, ale…
Dobra, ale będzie super i ci się spodoba.
W ilu procentach to pomysł Rickena? W 300 czy 400?
Nawyzłośliwiaj się teraz, bo nie zdobędziesz odznaki wujka.
Wiesz co? Mam jeszcze trochę złośliwości. Jestem dość zmęczony.
- Zadzwonić jutro? - Dobra, pa.
NOWE POWIADOMIENIE
ROZDZIELONY PRACOWNIK LUMON UMIERA PO „NIEZNANEJ CHOROBIE”
Zarząd się odezwał?
Nie.
Śmierć Kilmera nie była winą ani twoją, ani moją. Na pewno zrozumieją.
Nie była twoją winą, Harmony.
Jeśli chcesz się przytulić, idź do diabła i spytaj o matkę.
- Jezu. - Od reintegracji Peteya…
Zarząd nie uznaje reintegracji.
Musimy zdobyć jego chip.
Jego zwłoki mają zostać skremowane
po pogrzebie w sobotę.
Tak żebyś wiedziała.
Wizja.
Werwa.
Rozum.
Radość.
Pokora.
Życzliwość.
Lotność.
Prawość.
Fortele.
Mark.
Pani Selvig?
Co ty tu robisz?
No… w wiadomościach pisali, że pracował w Lumon.
Pomyślałem, że może go znałem. A co pani tu robi?
Kupował w moim sklepie. Uwielbiał wrapy z hibiskusem.
O Boże. Rany, świat jest mały.
Biedaczek.
Cóż, przynajmniej oboje mamy teraz towarzystwo.
O, tam jest.
Jeśli chcesz się z nim pożegnać, poczekam tu na ciebie.
Chyba skorzystam z toalety, ale zaraz wrócę.
- Ceremonia zaraz się zaczyna. - Tak.
Whiskey z lodem.
Mamy tylko wino, proszę pana.
No tak. Poproszę czerwone.
Dzień dobry. Przyjaźniliście się?
Był moim tatą.
Tak bardzo mi przykro.
Pewnie byliście sobie bliscy i tak dalej.
Poproszę białe.
- Przepraszam, nie znam pana. Jestem Nina. - Mark Scout.
Jestem byłą żoną Petera.
No tak. Przepraszam.
Pracuje pan w Lumon.
Czyli w ogóle go pan nie znał.
- Może go znałem i… - Mamo.
Chcą zaczynać.
Dobrze, skarbie.
To pani jest June?
Tak.
Miło było poznać.
CELEBRACJA ŻYCIA PETERA KILMERA CICHA ZADUMA - FILM UPAMIĘTNIAJĄCY
Znał pan mojego tatę?
Tak.
W pracy.
Jest pan od nich.
Nie pomyślał pan nigdy, że aby poradzić sobie ze zjebanym życiem,
może lepiej nie wyłączać mózgu?
Nie jestem pewien.
Przepraszam.
Zagramy coś dla was.
Dobrze, że tu jesteś.
Zagramy… Opadną wam szczęki.
- Damy czadu. - Zagramy rock and rolla.
Czas na koncert!
Pomódl się, synku mój
Ładnie rączki złóż
I paciorek zmów
Otulę cię do snu
Nie doznasz grzechu Póki nie przyjdzie piaskun
Śpij z jednym okiem otwartym
Poduszkę mocno chwyć
Światło precz
Noc budzi się
Piasku moc
Odpływamy w senną toń
Coś nie tak, czar już prysł
Ciężkie myśli dziś, nie pomoże ci miś
Sny o kłamcach, sny o wojnach
Sny o ogniu smoka
O tym, co sieje postrach
Śpij z jednym okiem otwartym
Poduszkę mocno chwyć
Światło precz
Noc budzi się
Złap moją dłoń
Odpływamy w senną toń
Modlę się o swoją duszę
A jeśli umrę, zanim wstanę
Niech moja dusza będzie z Panem
Sza, dziecino, nie mów nic
Nie martw się odgłosem złym
To tylko potwór pod łóżkiem twym
- Co nawiedza nocne sny - Nocne sny
Światło precz
Noc budzi się
Piasku moc
Odpływamy w senną toń
Nie!
A gdybyś grała tak szybko, że zaczęłoby się dymić?
Z twoich uszu.
Mark, skarbie, dobrze się czujesz? Przepraszam.
To chyba zapalenie pęcherza…
To był błąd. Muszę iść.
- Dobrze. Pójdę z tobą. - Nie trzeba.
- Już się pożegnałam. - Módlmy się.
Ojcze nasz, któryś jest…
Pogrzeb był zbyt smutny czy…
Coś w tym stylu, tak.
Gdybyś chciał porozmawiać…
Nie, dziękuję. Nic mi nie jest.
Ale dziękuję za pogrzebowe towarzystwo.
Dobranoc.
To jest Petey?
To jest Petey.
Jak…
Możesz to zanieść do działu diagnostyki?
Tak?
Chciała mnie pani widzieć?
Proszę, żeby poprowadziła pani specjalną sesję zdrowotną z Markiem S.
Z Markiem S.?
W czym problem?
Po prostu jej potrzebuje, wierz mi.
„Kier zaprasza do picia jego wody”.
- Irving. - Felicia mówiła, że tu będziesz.
Czy to niegrzeczne z mojej strony, że ten obraz mi się nie podoba?
Nie.
Szczerze mówiąc, mnie też niepokoi.
Widok jest śliczny, ale ciągle mi się wydaje…
Że może spaść.
Cudownie było gościć kogoś z MDR.
Kogoś tak zainteresowanego jak ty, więc…
Jeśli cię speszyłem…
Nie speszyłeś.
Chyba że ja cię speszyłem?
Jesteś speszony?
Nie.
To dobrze.
Zostały mi cztery przystanki.
Czy MDR zechciałoby pójść ze mną?
MDR by zechciało.
Oszalałeś.
Sam chciałbym drzemać.
Śpię tam chyba z 15 godzin na noc.
To wada.
To znaczy, że jesteś imprezowiczem.
Nie mogę zasypiać, Burt.
- Kogo to obchodzi? - Podręcznik.
„W miejscu pracy nie można drzemać”.
Znam podręcznik, staruszku. Ale wolę pierwsze wydanie.
Pierwotne słowa Kiera brzmiały tak: „Będę ci z oddaniem szeptał przez wieki.
Usłyszysz mój głos w twych szlachetnych myślach i objawieniach.
Jesteś moimi ustami
i poprzez ciebie będę szeptać dalej,
kiedy od dziesięciu wieków nie będę już żył”.
Nie rozumiem.
Nie mówi do nas tylko poprzez podręcznik czy obrazy.
Ma też inne sposoby.
ROZDZIAŁ 9 FAJRANT
„Myślisz, że potrzebujesz pracy, ale żyłem za granicą jako włóczęga,
zostawiając własne pieniądze i polegając na zapomodze od obcych.
W większości sami byli żebrakami, ale byli szczęśliwi.
Tamtego lata ja też byłem szczęśliwy.
To twoja praca potrzebuje ciebie.
Nie na odwrót”.
Pomyślności, MDR.
Dzięki, O&P.
Mark?
Pójdę już.
Śmiało.
Ja zostanę do późna. Mam szansę to dziś rozwalić.
Tego ci życzę.
Do zobaczenia.
TWOJE JA
Wiedziałem.
Czasem proszę ludzi, żeby wyrzeźbili to, jak się czują, z gliny.
Chciałbyś to zrobić?
Dobrze.
„»Kraniec«. Akrostych autorstwa Rickena Hale’a.”
ROZDZIAŁ 5
„K jak kaprys, początek wszystkiego.
R jak rozmach…
by przebić się do innego.
A jak administracja
domem i ziemią.
N jak niepokój, co wartość naszą zmienia.
I jak intymność,
z jaką na nas patrzą,
aż E jak emocje
w pełni nas ogarną.
A C jak czemu.
O to lepiej nie pytać.
Bo kraniec, przyjaciele, wszystkich nas spotyka”.
Hej, jak się czujesz?
Dobrze.
Tak? Wygląda na to, że przywykasz.
Super.
Napisy: Marzena Falkowska