Kim jesteś?
Halo.
Przepraszam, pośpieszyłem się.
Cześć, osobo na stole. Nie masz nic przeciwko krótkiej ankiecie?
Kto to?
Pięć pytań. Wiem, że jesteś śpiąca,
ale dzięki temu na pewno poczujesz się jak nowo narodzona.
Kto to mówi?
O Boże.
Hej! Otwórzcie drzwi!
Kiedy skończymy ankietę, chętnie z tobą porozmawiam.
Mogę zadać pierwsze pytanie?
Nie wezmę udziału w ankiecie.
Mogę zadać pierwsze pytanie?
Wypuść mnie stąd.
Otwórzcie drzwi!
Kurwa mać.
Hej! Wypuśćcie mnie!
Cześć.
Pięć pytań?
Pięć pytań.
Co dostanę na końcu?
To zależy od odpowiedzi.
Świetnie. Zaczynamy.
Na początek powiedz, kim jesteś.
To jest pierwsze pytanie?
Wystarczy imię.
Nie…
Nie szkodzi.
Jeśli nie wiesz, możesz to powiedzieć.
Co to ma być?
Dobrze, nie wiesz.
Pytanie drugie. W którym stanie lub na jakim terytorium USA się urodziłaś?
- Chwila. - Stan lub terytorium.
- Nie wiem. - Nie wiesz.
Pytanie trzecie. Wymień dowolny stan lub terytorium USA.
- Kurwa… - Jakiekolwiek.
- Nie wiem. Delaware. Co to ma być? - Delaware.
Pytanie czwarte. Jakie jest ulubione śniadanie pana Eagana?
Nie… To pytanie nie ma sensu.
Prawda? Nie wiesz. Pytanie piąte.
Przypominam, że już ostatnie.
Czy pamiętasz,
jakiego koloru są lub były oczy twoje matki?
No dobrze, co… Co się dzieje?
Nie wiesz.
Czyli nie wiesz, nie wiesz, Delaware, nie wiesz, nie wiesz.
Coście mi zrobili?
To idealny wynik.
Rozdzielenie
POZIOM ROZDZIELENIA - DOSTĘP
Przyszedł pan Scout.
Dziękuję.
Proszę wejść.
WEJŚCIE NA POZIOM ROZDZIELENIA
Pan Scout.
Cześć, Judd.
- Do zobaczenia wieczorem. - Na razie.
- Ale świszczysz. - Wybacz.
- Jesteś chory? - Może. Petey miał wczoraj katar.
- Chuchnij na mnie, a wyrwę ci krtań. - Wow. Aleś pojechał.
Wyrywając moją pełną zarazków krtań,
zachorowałbyś prędzej niż po chuchnięciu.
Nie. Endorfiny.
Petey jeszcze jest? Lada chwila
skończę akta Tumwater, a on musi je przetworzyć.
Chyba już wyszedł.
Jeśli nie zrobi tego dzisiaj, dowiedzą się dopiero we wtorek.
- Typowa lumonowska bzdura. - Ostrożnie.
- Hej, dzieci. Co na obiad? - Kurde, Irv. Ostrzegaliśmy cię.
Przed powitaniem? Żartowaliście.
Nie, naprawdę go nie znosimy. Ile podaliśmy powodów?
- Osiem. - Osiem powodów.
Głównym jest ukryta protekcjonalność.
Poza tym to niejasne. Czy to dzieci zrobiły obiad tobie?
Właśnie. Taki z ciebie kijowy tata?
- A Petey? - Chyba jest chory.
O nie. A Dylan ma zaraz skończyć Tumwater.
A jeśli mi tego nie klepnie, ominie mnie tytuł rafinera kwartału
i nie dostanę moich gofrów.
Ale kwękasz. Przesadzają z tymi dodatkami.
Kiedyś po przetworzeniu akt dostawaliśmy uścisk dłoni i śmietankę.
Nie kupuję tej motywacyjnej śmietanki.
Tak było. A my byliśmy za to wdzięczni.
To pojebane.
Tak, bardzo.
Przykładnie pracować i nie dostać w zamian dziecięcego śniadania.
Irv pokazuje pazurki.
Dzień dobry, rafinerzy makrodanych.
Dzień dobry.
Mark, mogę cię prosić?
RAFINACJA MAKRODANYCH
Ostatnio byłeś w starym biurze pani Cobel.
Teraz ma nowe.
To zupełnie inne biuro.
O co tu chodzi?
Nie przyzna tego,
ale komplement na temat biura bardzo by ją ucieszył.
ADMINISTRACJA
Mark? Wejdź i zamknij drzwi.
Ładne biuro.
Jest okropne.
Tak, stare było lepsze.
Wyglądasz strasznie. Jak na kacu.
Siadaj.
Zarząd połączy się z nami zdalnie.
Przy moim biurku siedzi Mark S.
Dzień dobry.
Pewnie chodzi o to, że kieruję dziś działem.
Dobrze. No…
Zastępowałem już Peteya, więc nie powinno być problemu.
Petey nie pracuje już w tej firmie.
Słucham?
Powiedziałam, że Petey nie pracuje już w tej firmie.
Przykro mi, Mark. Bardzo podobała mi się wasza przyjaźń.
Powinno być jakieś zawiadomienie. Co się stało?
Chcielibyśmy powiedzieć,
ale niestety obowiązuje nas poufność.
Przyczynilibyśmy się do naruszenia jego prywatności.
Mark, czy możesz położyć swoją kartę na moim biurku?
Marku S., niniejszym przyznaję ci możliwość służby Kierowi
w zaawansowanej roli kierownika działu rafinacji makrodanych.
Gratuluję.
Uścisk dłoni jest dostępny na życzenie.
Dziękuję. Mogę o niego prosić?
Wiem, że nie prowadziłeś szkolenia, ale wesprze cię Irving.
Trzymaj się schematu działań i przekazuj zadania zgodnie z dialektyką.
Dasz radę.
- Jeśli potrzebujesz czasu… - Dziękuję, nie.
Zarządowi też dziękuję.
Zarząd nie będzie uczestniczył głosowo w tym spotkaniu.
Naszą ostatnią rafinerką była…
Carol. Poprzedniczka Dylana.
- Nie smuć się. - Nie smucę się. Damy radę.
Wiem, że lubiłeś Peteya.
Tylko on tak naprawdę cenił twoje poczucie humoru.
Wszystko gra. Mam zacząć od ankiety wejściowej?
To nie będzie dziwne?
To standard.
Zacznij od 1A i kontynuuj w zależności od jej odpowiedzi.
A może po prostu z nią porozmawiam?
Zasługuje na to, żeby dostać informacje w należytej kolejności.
Tak jak ty je dostałeś.
LUMON RECYKLINGUJE!
„Jeśli uczestniczka się zdenerwuje i zechce wyjść, przejdź do strony 19”.
Musi poprosić trzy razy, zanim ją wypuścisz.
Dobrze.
MUSI POPROSIĆ TRZY RAZY
Obraz jest dobry.
Ładnie wygląda.
Okej. Gotowe.
Uwielbiam, kiedy się bierzecie do pracy.
Możecie zaczynać.
Dobrze.
UCZESTNICZKA: KTO MÓWI?
KIM JESTEŚ? ODPOWIEDŹ: NIE WIEM.
Zaczynaj.
Kim jesteś?
Dobrze.
Kim jesteś?
- Mark. - Co?
Pominąłeś wstęp.
Halo.
Cholera!
Przepraszam, pośpieszyłem się.
CZEŚĆ, OSOBO NA STOLE.
Tutaj.
Cześć, osobo na stole.
Nie masz nic przeciwko krótkiej ankiecie?
Kto to?
Pięć pytań.
Wiem, że jesteś śpiąca,
ale dzięki temu na pewno poczujesz się jak nowo narodzona.
Kto to mówi?
„Kto to mówi?”.
Hej! Otwórzcie drzwi!
Mark.
Kiedy skończymy ankietę, chętnie z tobą porozmawiam.
Mogę zadać pierwsze pytanie?
Nie wezmę udziału w ankiecie.
Mogę zadać pierwsze pytanie?
Wypuśćcie mnie stąd.
- Otwórzcie drzwi! - Nie powinna tak robić.
Zaraz tu wpadnie.
- Wypuśćcie mnie! - Nie.
Widzisz to?
Oglądam.
Mam pomóc?
Nie.
To idealny wynik.
Chyba wiem, dlaczego się nie porozumieliśmy.
- Co? - Był jeszcze wstęp,
który miałem przeczytać przed ankietą,
żeby naprowadzić na pytania i…
Ale niestety pominąłem go i zacząłem od ankiety.
Czy jestem trzodą?
Słucham?
Wyhodowaliście mnie jako jedzenie i dlatego nie mam wspomnień?
Myślisz, że wyhodowaliśmy człowieka, daliśmy mu świadomość…
- Nie wiem. - …pomalowaliśmy paznokcie…
Nie wiem. Nie znam cię.
Nie jesteś trzodą. Dobry Boże.
To jak mam na imię?
Helly.
Masz na imię Helly. Helly R.
Proszę.
Dziękuję za udział w ankiecie.
Widzę, że pytania wystraszyły cię albo wyprowadziły z równowagi.
Na szczęście właśnie bierzesz udział we wprowadzeniu.
Zatrudniono cię na stanowisko
na poziomie rozdzielenia w Lumon Industries.
Jakim poziomie?
Rozumiem, że nie wiesz, na czym polega procedura rozdzielenia.
Zanim do tego przejdziemy,
pomówmy o czymś ci znajomym: równowadze między pracą a życiem osobistym.
Wyobraź sobie, że jesteś huśtawką.
Kurwa!
Zamykają się od drugiej strony!
- Wypuść mnie! - Boże!
Możemy poświęcić na to chwilę? Proszę.
Proszę.
Dobrze, jestem Mark.
No i…
Parę lat temu obudziłem się na tym stole.
W tym pokoju.
No i… jakiś głos spytał mnie 19 razy, kim jestem.
Kiedy uświadomiłem sobie, że nie wiem,
powiedziałem temu głosowi, że znajdę go i zabiję.
Nie wiem, czemu tak powiedziałem. Też się bałem.
Zabiłeś ten głos?
Nie.
Ten głos należał do Peteya, który został moim najlepszym przyjacielem.
Da się tu żyć, Helly.
Da się tu żyć?
Sama rozumiesz. Życie, jak huśtawka, wyma…
Wypuść mnie stąd, kurwa!
- Poproś mnie znowu. - Co?
Poprosiłaś dwa razy, żeby cię wypuścić. Poproś raz jeszcze.
- Mark. - Tak?
Chciałabym stąd teraz wyjść.
Rozumiem, że nie podoba ci się w Lumen.
Jestem rozczarowany, ale nie chcę cię tu przetrzymywać.
Dlatego zaprowadzę cię do wyjścia.
Irv.
Działy są na razie dość puste, ale potem się wypełnią.
W planach jest rozbudowa.
A ja jestem jej częścią?
Nie. Jesteś zastępstwem.
Zastępstwem za kogo?
Czemu mówisz, jakbyś był zły?
Tu jest wyjście. Tuż za zakrętem.
Nie idziesz ze mną?
Nie wolno mi patrzeć.
Słucham?
Kiedy wyjdziesz, to…
Nie mogę na to patrzeć.
Jasne, że nie.
PRÓG POZIOMU ROZDZIELENIA WSTĘP WZBRONIONY
Co jest, do cholery?
- Umarłam? - Nie.
- To nie jest jakieś piekło? - Nie.
To czemu nie mogę wyjść?
Właśnie wyszłaś. Przynajmniej na schody.
Wyszłaś, ale wróciłaś.
- Nie wróciłam. - Wróciłaś.
Chodź.
Atak sprzętem biurowym pierwszego dnia.
Fajnie z tobą będzie.
Słuchaj, współczuję ci.
Sama chciałam walnąć Marka, ale jestem jego szefową.
A on jest twoim kierownikiem.
Dlatego obie musimy być silne.
Na szczęście został tylko ostatni element twojego wprowadzenia
i Mark nie może go zepsuć.
Dlaczego?
Bo to film.
Witaj w Lumon, Helly.
Siadaj.
Jest pani mnie zła?
Za niekompetencję czy nieposłuszeństwo?
- No… - Tak!
Moja matka był ateistką.
Mawiała, że piekło ma dobre i złe strony.
Dobre są takie,
że jest tylko wytworem makabrycznej ludzkiej wyobraźni.
A złe,
że jeśli ludzie mogą coś sobie wyobrazić, to zwykle mogą to stworzyć.
Nie wiem, co to znaczy.
Twój dział może funkcjonować bardzo dobrze albo bardzo źle.
Wiesz, od czego to zależy?
Od ludzi.
Siadaj.
WITAMY
Dobrze, możesz usiąść.
Nazywam się Helly R.
Nagrywam ten film
około dwóch godzin przed tym, jak zostanie mi pokazany.
Z własnej woli zdecydowałam się przejść procedurę
zwaną potocznie rozdzieleniem.
Zgadzam się na chirurgiczny podział moich chronologii percepcyjnych,
który odseparuje moje wspomnienia z pracy i życia osobistego.
Przyjmuję do wiadomości,
że dostęp do moich wspomnień będzie zależny od przestrzeni.
Nie będę pamiętać, co działo się na zewnątrz,
przebywając na poziomie rozdzielenia w Lumon,
ani zachowywać po wyjściu wspomnień z pracy.
Jestem świadoma, że ta zmiana
jest całkowita i nieodwracalna.
Oświadczam to dobrowolnie.
Dobrze, to już koniec.
Proszę bardzo.
Czyli nigdy stąd nie wyjdę?
Wyjdziesz o 17.00.
No, wychodzimy na raty, więc właściwie to o 17.15.
Ale tego nie poczujesz. Przynajmniej nie ta wersja ciebie.
Mam rodzinę?
Nigdy się nie dowiesz.
I nie mam wyboru.
Za każdym razem, kiedy się tu znajdziesz, to dlatego, że postanowiłaś wrócić.
Cześć.
Dobranoc.
PAN SCOUT
„Drogi Marku, niosąc dziś skrzynki,
poślizgnąłeś się na folii do rzutnika
i lekko uderzyłeś się w skroń”.
KARTA PODARUNKOWA ZAPEWNIA JEDNORAZOWY WSTĘP
DO STREFY DLA VIPÓW
JESTEM VIPEM
Przepraszam.
Może lepiej patrz przed siebie.
Przepraszam.
OSIEDLE DOMKÓW BAIRD CREEK
Ta muszka spędzi większość parodniowego życia…
Wiem, proszę pani, ale znowu był na moim podwórku.
Jutro zabierają śmieci, a dzisiaj produkty do recyklingu.
Tak, to dziwne, ale tak właśnie robią.
A z dwoma od pani nie ma miejsca na…
Zapomniałeś?
No tak. Kurde.
Nie szkodzi.
- Wybacz. - Spoko.
- Załóż spodnie, a ja… - Mam spodnie.
…poczekam w… To nie są spodnie.
Jeśli nie będzie kolacji, jak może to być kolacja?
Właściwie to jesteś mi to winny.
- Naprawdę? - Tak.
Pamiętasz, że w dzieciństwie byłam lepszą siostrą niż ty bratem?
Musiało mi to umknąć.
Poza tym wkrótce będzie rocznica, więc może wolisz mieć towarzystwo.
Nie.
Ładne. Skąd to masz?
Z pracy. Przeprosili.
Przeprosili. Dzięki Bogu.
Dodali wyjaśnienie do przeprosin?
To nic takiego. Dostałem talon.
Dostałeś talon. Gdzie się wybierasz?
Nie wiem. Do Pipa.
No pewnie, że do Pipa. Baw się dobrze.
Będę. Bez ciebie.
Jest i nasz niewolnik.
- Cześć, Rick. - No weź, jestem Ricken.
Emanujesz spokojem.
Hej, kochanie.
Cześć.
Wiele osób zapomina, że życie nie polega na jedzeniu.
- No tak. - Mamy życie,
złożony konstrukt pełen czucia i działania.
I mamy też jedzenie, czyli co?
- Właśnie, co? - Paliwo.
Kalorie. To nie to samo.
- Trafna uwaga. - Racja.
Chociaż…
Tata mój i Marka miał na piersiówce napis: „Whiskey to życie”.
- Fakt. - To był słaby żart.
Był niezdiagnozowanym alkoholikiem.
Ricken nam powiedział, że byłeś profesorem historii.
Tak.
Jestem ciekawa twojej opinii.
Jedzenie kontra życie.
Sam nie wiem. Uczyłem głównie o I wojnie światowej.
W takim razie mam pytanie.
Niedawno czytałem esej
porównujący poziom przemocy w wojnach na przestrzeni historii.
Ale z ciebie nerd.
Wojenne porno, wiem.
W każdym razie było w nim napisane, że ludzie nazywali ją wielką wojną.
Najwyraźniej to faux pas nazywać ją I wojną światową.
Naprawdę?
No… nikt nie nazwałby ją I wojną światową,
bo II wojna światowa jeszcze się nie zdarzyła.
Jasne.
- Racja. - No raczej.
Fakt.
Dlatego go zapraszamy.
Zmarła żona Marka, Gemma, też uczyła. Rosyjskiej literatury.
- Kocham literaturę. - Prawda?
Ale Mark pracuje teraz w Lumen.
- Ricken. - Serio?
Tak, od jakichś dwóch lat.
- Tworzysz leki? - Nie.
Myślałem, że Lumon to firma technologiczna.
- Istnieje od XIX wieku. - Tak?
Robi maści, prawda?
Czego nie robi?
Tak, ale pracuję w archiwum, więc…
Czyli znasz brudne sekrety.
- Nie bardzo. - Nie.
Praca Marka jest na tyle poufna, że wymaga procedury rozdzielenia.
To nie byle co, prawda?
Tak. To także jego decyzja, czy mówić o tym innym.
- Prawda, Ricken? - O Boże.
- Nie. - O Boże, Mark.
- Wybacz mi. - Nie szkodzi.
- Przepraszam. - Myślę, że to fascynujące.
Sama chciałabym to zrobić.
Tylko zawsze bym się zastanawiała nad tą drugą.
No… nie ma nikogo drugiego.
To ja wykonuję tę pracę.
Po prostu nie pojmuję elementu cielesnego. Jakie to uczucie?
To proste. Rozdwajają twoje wspomnienia,
więc kiedy nie jesteś w pracy, nie pamiętasz, co tam robisz.
Dobrze mówię?
- No… - Przychodzisz o 9.00,
a potem nagle jest 17.00 i wychodzisz?
- Rozkładają nas na raty… - Na raty?
Z kolei w pracy nie masz wspomnień z zewnątrz.
W efekcie tamta wersja ciebie jest tam uwięziona.
No…
- To znaczy nie uwięziona, ale… - Ale co?
Jestem ciekawy. Co chciałeś powiedzieć? Nie uwięziona, ale…
Ale co?
To chyba wiemy, jakie masz poglądy polityczne.
- Chyba jednak nie o to chodzi. - Właśnie.
Chodzi o to, że Mark podjął decyzję.
Ta decyzja była kontrowersyjna,
etycznie i społecznie.
Moralnie. Naukowo.
Ale, Mark, popieram cię,
bez zastrzeżeń.
- Dobrze to ująłeś. - Dziękuję.
- Bardzo. - Ja też popieram Marka.
Dziękuję. To bardzo miłe.
W tym momencie tradycyjnie
powiedziałbym: „Wcinajcie”.
Ale mam wrażenie, że brak jedzenia
pozwolił nam się już pożywić w znacznie głębszym sensie.
- Pewnie. - Prawda?
Mój kolega z Limy nie urządził kolacji z jedzeniem od…
Jeśli dam ci 3000 $, to mi wybaczysz?
Ponieważ twoje dziecko nie uczestniczyło w tym okrucieństwie,
poczekam, aż się urodzi, zanim cię zamorduję.
O Boże. Proszę.
Dziękuję.
Jak ci idzie z tym terapeutą ze śmiesznym wąsikiem?
Nie chodzisz?
Praca mi pomogła.
No tak.
Jestem z ciebie dumna, że podjąłeś tę pracę.
Myślę, że ona też by była. Na pewno.
Mam tylko wrażenie, że zapominanie o niej na osiem godzin dziennie
to nie to samo co leczenie.
Przenocujesz, skoro już jesteś?
Nie.
Czemu?
Twój dom pachnie jak ciąża.
Po prostu nie pojmuję elementu cielesnego.
Niezła jest, co?
- Zdecydowanie zostajesz. - Nie zostaję.
Sam robię prześcieradła,
więc z dużym jeszcze trochę mi zejdzie.
Ale łóżko jednoosobowe jest wygodne,
a piżamę utkano na krośnie ręcznym,
więc dobrze się wyśpisz.
Dzięki. Wciąż nie bardzo łapię, po co aż trzy łóżka.
- No tak. - Kolega powiedział nam,
że wymiana łóżek, kiedy dziecko rośnie, może je skrzywdzić.
Nieodwracalnie.
Ale jeśli zapewni się dziecku wszystkie łóżka przed narodzinami,
będzie mogło posuwać się naprzód we własnym tempie.
Jasne. Rozumiem.
Myślę, że spodobałeś się gościom.
To dobrze.
Dobrze, kochanie.
- Gotowy? - Tak.
- Chodźmy. - Miłych snów.
Dzięki.
Dobranoc, milordzie.
Dobranoc, milady.
Długo nie śpisz?
Już trochę.
W nocy w ogródku był biznesmen.
- Biznesmen? - Tak.
Zwykły czy kierownik?
Mówię serio.
Naprawdę ktoś tu w nocy był?
Tak.
O kurde.
Dziwnie na mnie patrzył. Jakby mnie znał.
Czyżbyś poczuł się zrozumiany przez jakiegoś intruza?
Bardzo zrozumiany.
Niedaleko jest bar. Pewnie zabłądził.
A skoro o tym mowa, śmierdzisz jak gorzelnia.
Przepraszam. Musiałem utopić wspomnienia o tym,
jak rodzice wymieniali mi w dzieciństwie łóżka.
Nie mogłeś się powstrzymać.
PANI SELVIG
STREFA DLA VIPÓW
Halo.
Dobrze. Recykling był wczoraj, proszę pani.
Dzisiaj wywożą śmieci.
A pani wciąż stawia swój kosz po mojej stronie, więc…
Tak. Dobrze.
Nie mogę teraz rozmawiać. Jestem w restauracji, ale…
Nie, sam.
Pip’s Bar and Grille.
Przepraszam.
Rozłącz się. Szybko.
Przepraszam panią. Przynieśli mi jedzenie.
Hej, dzieci. Co na obiad?
Przepraszam. Nie znasz tego tekstu.
Śledzi mnie pan?
Tutaj masz inny głos.
Gorszy.
- Kim pan, kurwa, jest? - Petey.
Jestem Petey. Z pracy.
To niemożliwe. Wszyscy w moim dziale są…
Rozdzieleni. Ja też byłem.
Rozdzielenie jest trwałe.
Obejście implantu nie było łatwe. Ktoś mi pomógł.
Czyli był pan niezadowolony z pracy?
- I zamiast złożyć skargę… - Nie.
Na początku próbowałem to zrobić. Ty też.
Rozumiem. Czyli…
Cofnął pan rozdzielenie
i teraz myśli pan, że pana szukają?
Tak.
A konkretnie Graner, który pewnie gdzieś tu teraz jest.
Graner. To osoba, którą pan zna czy…
Obaj go znamy. Nie lubimy go.
Rozumiem.
Nic tam nie jest takie, jak mówią.
Jeśli coś mi się stanie,
ktoś inny musi wiedzieć to, co wiem ja.
Wolałbym, żeby był to przyjaciel.
Czyli jesteśmy przyjaciółmi?
Ja jestem twoim najlepszym.
Ty moim bardzo dobrym.
STO LAT, SIOSTRZENICO!
Wybacz tę kartkę, Marku.
Musiałem czegoś użyć. Wiem, że to niestosowne.
Choć na pewno byłbyś zajebistą siostrzenicą.
Często się zastanawialiśmy, jacy jesteśmy na zewnątrz,
jakich dokonaliśmy wyborów i dlaczego.
Myślałem, że tylko potwór
mógł wysłać kogoś do takiego biura.
Zwłaszcza siebie samego.
Ale nie jesteśmy potworami, Mark. Nie takimi prawdziwymi.
Jeśli nie chcesz wiedzieć, co się tam dzieje, nie zmuszę cię.
Ale jeśli chcesz, z tyłu tej kartki jest adres.
Jedź tam sam, a znajdziesz początek bardzo długiej odpowiedzi.
Mark, to ty?
Dobry wieczór pani.
Czuję się niezręcznie przez to zamieszanie z koszami.
To żaden problem.
Jak było na kolacji?
Dobrze. Jestem po prostu zmęczony.
Moja matka była katoliczką.
Mawiała, że świętym potrzeba ośmiu godzin, żeby pobłogosławić śpiące dziecko.
Mam nadzieję, że nie ponaglasz świętych.
Tej nocy dam im wystarczająco dużo czasu.
Dobranoc pani.
Mark.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Napisy: Marzena Falkowska