Врз основа на вистинита приказна
Прикажаните настани што изгледаат неверојатно,
претежно се вистинити.
Мај 1941 година Некаде во египетската пустина
На мојот камион му снемува гориво, па и кај другите сигурно е исто.
Барам дозвола да ги донесеме камионите за гориво.
Тобрук е на 200 километри. Треба да наполниме гориво.
Да, знам.
Така. Па, треба да наредиш да се донесат...
Кажи ми
дека сме зеле камиони за бензин во конвојов.
Всушност, не зедовме.
Гледав како стрелката за бензин ми се движи кон празно
и си помислив дека сигурно
на конвојот му ставиле доволно гориво
за патување од 500 километри.
Да, но патувањето од Каиро до Тобрук е 500 милји.
Навистина.
Има Французи во одделот за транспорт.
Французи. Така. Тоа е работата.
Значи, нема да стигнеме до Тобрук и опсадата на Тобрук нема да добие помош
и ќе продолжат да паѓаат бомби и гранати
и ќе умрат уште стотици луѓе.
Да.
И Стирлинг, не ме засега кој бил татко ти,
ти треба да ми се обраќаш со господине.
Еби се.
"Одметнати херои"
Во пролетта 1941 година, британските и колонијалните армии
им се спротивставија на нацистичка Германија и на фашистичка Италија.
Британија се обидуваше да ја задржи Северна Африка,
бранејќи ги нејзините витални маршрути за достава во Суецкиот Канал.
Со напредувањето на Нацистите, сојузничките армии се повлекоа
кај Тобрук, клучно пристанише што мораше да го бранат по секоја цена.
Да паднеше Тобрук, Суецкиот Канал ќе беше изгубен.
Да беше изгубен Суецкиот Канал, ќе беше изгубена и Африка.
Да беше изгубена Африка, ќе беше изгубена и војната.
Според зборовите на Винстон Черчил,
целиот англофон свет минувал низ темна и смртоносна долина.
Според зборовите на обичните војници...
бевме ебани.
Утре ќе има уште една заебанција од генералштабот.
Да, виски.
Победив. Победив на коњ со име Смоуки.
Девојките не дојдоа вечерва поради дождот.
Требаше да чувствува каење, но не чувствуваше каење.
Ми се допаѓаш. Знаеш зошто?
Затоа што ако ти кажам шега, се преправаш дека е смешна.
Еве виц, зошто пилето не стигнало до крајот на патот?
Затоа што било пиле што доброволно се пријавило во командосите.
Британската командоска единица,
па дошла наредба од штабот пилето да тргне надолу по патот.
Па, пилето си ја спакувало опремата,
ги баталило своите нагони, му се помолило на Бог, влегло во возилото,
тргнало по патот и тргнало напред,
па на точно 200 км од Тобрук
беше главната поента на оваа многу смешна шега.
Каква поента?
Тоа е британска воена тајна.
Значи, повторно сме на пауза,
па пилето ќе остане во Каиро, ќе оди на трки,
врне и девојките не дојдоа. И знаеш што?
Го мразиш местово. - Го мразам миров.
Војната, пријателе, е местото каде што ќе го најдеш. Дај.
Шише арак и две чаши.
Британец.
Абе, Британец, си одите некогаш вие од Каиро?
Сте виделе вие Британците Италијанец досега?
Австралијци. Ја сакам Австралија.
Дивина и животни создадени од лудак.
Еби се.
Британски воен затвор "Гаџи"
Каиро Истата вечер
Ако омразата и страста во куќата на месото се силни,
остави да се грижам за куќата од прав каде што мојот престој ќе биде долг.
Во нацијата што ја нема, нема ништо што порано го имало,
таму одмаздите се заборавени и мразачот веќе не мрази.
И утринските часовници ќе ѕвонат за јамката на голиот обесен човек.
Како ти е колегата?
Се надевам дека не сум направил трајна штета.
Ирско копиле.
Прво и основно, тоа што сум Ирец придонесува,
но другпат јас сум пријател на тие без пријатели.
Твојот колега беше нељубезен кон помал маж, па тоа ме изнервира.
Епа, ние сега ќе бидеме нељубезни кон тебе.
Нема повеќе да користиш припадници на воената полиција како вреќи за мавање.
Ти не си нормален.
Никој нема да биде изненаден ако те најдат како висиш наутро.
И така тропка бесилката.
Ако сакате да одам во воздух, ќе треба прво да го најдете голиот Ник
затоа што сум навикнат на нерамноправни битки, па почнете со барањето.
Пустински маки, дизентерија, песок ти влегува во газот, во очите,
во белите дробови, песок во бубрезите, во кожичката на курот,
се ќе се заборави кога крвта ќе зоврие.
Земи.
Сега, напијте се рум.
Напијте се, не мислете с4.
Немојте да бидете тоа што сте вечерва.
Запомни го ова, кога сме меѓу нив, мајка ви не гледа.
Да се движиме.
10 секунди, тоа е лудо. Диво.
Си видел акција досега? - Постојано се повлекувам, за жал.
Сега видовме акција. - Чувствувам омраза.
Кретену еден. - И разбрав.
Кога ќе се соочиш со опасност, долго треба за да се ослободиш од бесот.
Зборува како машина за пишување.
Дождот секогаш им го прави тоа на луѓето. Може да го оставите на мир?
Да?
Изгубивме двајца добри луѓе.
Кражба.
За жал, кражбата е нешто што не можам да го толерирам,
но ако влегуваме во тоа, прво да ве предупредам
дека јас сум посебен вид војник.
Командос. Сум тренирал со други како мене,
некои живеат само за да се борат и да убиваат непријатели,
а други би се бореле против кого било.
Малкумина сме такви,
но во војна ни е дозволено да бидеме ѕверови какви што сме.
Обучени сме да убиваме тивко
и тоа ни станува инстинкт, речиси како голтањето.
И проклетата работа е што кога ќе го научиш тоа, не можеш да го заборавиш.
Разбирате?
Се ракуваш со некој човек и му зјапаш во грлото.
Секој дел од телото
е покана што треба да се прифати како куче што прифаќа коска.
Очите постојат за да ги турнат палците во мозокот.
Устата може да се расчепи. Вратовите се подарок.
Најголемата Божја грешка.
Лажици, крпи, шолји за чај, сето тоа е оружје.
Се што ќе допрете е оружје. Вие сте оружје.
Ако нашите генерали би можеле да не ослободат,
можете ли да замислите што би било?
Кога ќе не сретнат обичните луѓе,
нормално е што би сакале да не избегнат,
но ако навистина инсистирате...
Ова не е мојата станица.
Не е мојата станица.
Не денес.
Ние дојдовме тука само за девојките.
Моите пари.
Купете си пијачка, наздравете за паднатите другари.
Наместо да поминувам цела година во Шкотска, качувајќи се на планини,
спиејќи во дупки и давејќи стока,
требаше да го запомнам говорот затоа што функционира секој пат.
Дај ми виски, момче.
За вискито.
Добро утро, господине.
Господине.
Добро утро, господине.
Некој нека ја поправи работана. - Добро утро, господине.
Не те полудува звуков?
Поправи го.
Господине. - Добро утро, господине.
Добро утро, господине.
Има нешто,
пијачки и секакви други работи, вечерва во...
Каде? - Во амбасадата.
Збогување за некој што ќе си оди дома.
Можност сите да...
Можност за сите да смислат план за нашиот следен напад на Тобрук.
Што?
Шанса за сите да се збогуваат со него, кој и да е тој.
И ти ќе бидеш таму, Стирлинг. - Тобрук е под 24-часовно бомбардирање.
Се разгледува втор обид за тргање на опсадата од Тобрук.
Всушност, тоа ќе биде трет обид. - Навистина.
Вентилаторите не функционираат. Не можам веќе да салутирам.
Мапата на ѕидот постојано се менува и луѓе умираат.
Стирлинг, што е потребно за да ме викаш "господине"?
Потребна е почит.
Стирлинг, ти не си војник како татко ти и никогаш нема да бидеш.
Ти си пијаница и непослушен војник,
каков што тој би мразел.
Ќе дојдеш на забавата трезен, навреме
или ти, пријателе, ќе добиеш обвинение.
Оче наш, кој си на небесата, да се свети името Твое. Да дојде царството
Твое, да биде волјата Твоја, како на небото, така и на Земјата.
Лебот наш насушен дај ни го денес и прости ни ги долговите наши
како и ние што им ги проштеваме на нашите должници
и не воведувај не во искушение, но избави не од лукавиот.
Зашто Твое е царството, и силата и славата во сите векови... Амин.
Војници. Мирно!
Сношти убивме 50 непријателски војници
и уништивме едно клучно шмајзерско гнездо.
Имавме само една жртва.
Метјус умре вечерта.
Дали спиеше добро?
Катастрофа ни беше работата, но задоволни сме со постигнувањата.
Спиев во чизми.
Секогаш спијам добро, господине.
Поминавме 112 дена, бранејќи го местово
меѓу стаорците и скорпиите и мувите.
Мораме да продолжиме да покажуваме храброст.
Од командата ни испраќаат уште еден конвој како помош.
Нашите пријатели во штабот може овој пат ќе запомнат
да ги наполнат оклопните возила со доволно бензин
за да стигнат до целта.
Знаат да заборават понекогаш.
Во меѓувреме,
вечерва ќе летам во Каиро за една итна работа.
Ако не можат да ни помогнат од штабот, ќе смислам план за спас од кашава.
Тргнете се од патот.
Тргнете се.
Тргнете ги камилите. Тргнете се од патот.
Барам дозвола за крадење на донираната храна од Австралијците.
Имаш дозвола.
Па, што бараме, господине?
Имам порака од еден од работниците на пристаништето што го подмитив со хашиш.
Побарав да внимава
на хаосот со опремата и доставата за падобраните.
И одеднаш
се појави комплет со падобрани.
А кому му припаѓаат, господине?
Ова е Британската армија.
Ништо никому не припаѓа, никој ништо не знае
ништо не е сигурно, ништо не е како што изгледа,
па тоа што го имаш во рацете ти припаѓа тебе.
А каква корист имате од падобраните, господине?
Ќе скокам од авиони со нив.
А се разбирате ли во падобрани? - Дали сум се разбирал во падобрани...
Знам дека се ставаат на грб и се скока,
па падобранот се шири
и безбедно слетуваш.
Фати го пред да биде оддуван во морето, Омондс.
Врати го назад.
Како, господине? - Од каде да знам?
Мислам дека треба да биде многу прецизна процедура.
Тогаш биди прецизен и нека ги натоварат сите на камион
и нека ги испратат на аеродромот за вечерашниот лет.
И ти ќе бидеш на тој лет, нареднику, заедно со Рајли.
Одлучив дека вие сте вистинските луѓе за таа работа.
За каква работа?
Во свет без правила, ред и организациски план,
определени луѓе самата војна ги препознава како природни извршители
и тие ги преземаат работите во свои раце.
Одлучив да создадам падобранска единица.
Вие сте одлучиле?
Нашите генерали се уште мислат дека се бориме во Првата светска војна.
Се мислат и дебатираат за секоја наредба
и сето тоа додека Нацистите
не прават партали.
Не бркаат низ пустинава. Комедија сме.
Освен жестокоста на нивната идеологија.
Рајли. Ајде да ги натовариме.
Знаеш ли што прават со децата во Берлин?
Ѓаволот ми ги испрати конзервиве со говедско. Бог ми ги испрати падобраниве
и ќе ги испробам.
Ќе соберам луѓе од определен ков, а ти си еден од нив.
Другите сите се луди, во затвор или како мене се очајни.
Ајде да одиме и да ја победиме војнава.
Мамурлак?
Оправдан поради внатрешниот бес.
Што ти треба?
Медицинска причина да не одам на ебан коктел
и кога сме кај тоа, дај ми неколку слободни денови од вежбите.
Не можеш да ги рационализираш вежбите затоа што нивната поента е
да прифатиш дека безначајноста е важна.
Сношти еден офицер те бараше.
Сакаше да знае дали дизентеријата што ја пријави пред две недели е вистинска.
Мислат дека се преправаш.
Не се преправам јас, туку штабот.
Слоеви со фосилизирани глупости.
Масонерија на медиокритети. - Да, на пик те зедоа. Воен суд.
Си измислил болест. - Дали лажеш?
Секако.
Па, за што точно те прашуваше?
Бев на лекарства, па малку ми е нејасно.
Добил порака од поручник Џек Луис во Тобрук.
Џок Луис. - Како и да е.
Боже, превисоко е.
Виски, едно по друго. Сеќавања на Шкотска.
Знаеш како мечкине во кафез шетаат лево-десно.
Што кажа Џок Луис?
Еве. Оди во клубот "Емпајер" вечерва, сретни се со Педи Мејн
и однеси го во клубот "Типерери" за да се сретне со тројцата мускетари.
Што ли значи ова? - Само вели "падобрани".
11 командоски камп Хелиополис, Каиро
Станувај, момче.
Мртвите станаа и беа премногу.
Добре дојде дома. - Не.
Дали те уапсија? - Ме приведоа.
Дали те идентификуваа?
Не. Реков дека се викам г. Хајд и дека немам документи.
Ми дадоа казна од 10 шилинзи затоа што немам документи.
Всушност, сакаа да ме обесат.
Затоа што не си имал документи? - Не, затоа што барав правда.
Каква е оваа супа? - Од газелата што ја застрела.
Убава е.
Фала.
Знаеш дека кога-тогаш
ќе те обесат.
Велат дека е неверојатна смрт.
Иако, кој би можел да каже.
Ти треба да си во болница. Зошто си замина?
Немам веќе маларија, само спијам во кревет со неа.
Мојот единствен симптом сега е што ги мокрам чаршавите секоја вечер.
Толку се потам што ми е срам, половина од сестрите не можат да ги исцедат.
Па, отидов и се потев во еден ноќен клуб наместо тоа
и некој ме изнервира и толку беше.
Сношти
некој беше тука со порака од поручник Џок Луис во Тобрук.
Нешто за некакви падобрани.
Вечерва треба да одиш во "Емпајер" за да се најдеш со некојси Стерлинг
за да ги обединиш тројцата мускетари.
Каиро Клуб "Емпајер"
Работите вечерва, господине? - Не вечерва, драга.
Не. За жал, не.
Не знам што значи црвен цвет на масата во Каиро,
ама не барам кратка средба ако тоа си го мислите.
Кратка средба? Вие сте поет.
Всушност, сум. - А јас сум новинарка.
А јас сум новинарка, рече шпионката.
Секако дека сум. Во војна мораме да си ги пренамениме професионалните таленти.
Извини. - Одеби.
А која е твојата цел?
Јас сум разузнавачки офицер што одговара директно
пред слободната француска влада во егзил. Генерал Де Гол.
Од неговото барско столче во паб на улица Дин.
Како ви се допаѓа Каиро, Педи Мејн?
Од каде ми го знаете името?
Поручнику Мејн, вашата победа против Вишиевците на реката Литани беше првата
добра вест за Французите што му се противници на Хитлер по долго време.
Сакам да ми дадеш проценка
за моралот на пронацистичките француски војници со коишто си во контакт
за да можам да поднесам извештај до генералот.
Сите пронацистички француски војници со коишто сум бил во контакт
се мртви.
Па, нивниот морал е прилично низок, би рекол.
Татко ми беше бригадир, ме научи како да јавам, пукам и убивам.
Да убивам со прибор за јадење, ако е неопходно.
Ако ти треба прибор, ќе одам да најдам друга маса.
Тука сум за да присуствувам на еден состанок.
Добро. Се извинувам. - Не. Заеби, не.
Знаеш што, ќе си одам.
И онака не сакав да бидам тука. Дојдов само за љубезно да одбијам.
Дали би го чекала да пренесе порака?
Кого да го чекам?
Само кажи му дека Педи Мејн рекол не
затоа што одлучил да оди во Бурма да се бори против Јапонците.
Ќе биде многу висок маж кој ќе биде пијан или ќе се опие
и кога ќе му ја пренесеш мојата порака, може да се налути, па треба да си одиш.
Само кажи му дека Педи Мејн рекол не. Добро?
Сакам да ви ја претставам Алина Карнет.
Извинете, масава е резервирана.
Ти ми се прикраде. - За жал, ќе мораш да си заминеш.
Имам порака за тебе.
Порака од кого? - Од Педи Мејн.
Тука беше
и рече дека одлучил да оди во Бурма да се бори против Јапонците.
Така.
Рече дека ќе бидеш лут.
Не, не сум.
Дали беше трезен?
Мислам дека да. Ама беше многу чуден. - Да, е.
Пијачка, господине? - Виски.
Да, господине.
Во право беше, висок си.
Која си ти?
Јас сум заменик шеф на француското воено разузнавање во Каиро.
Значи, ти си шеф на француското воено разузнавање во Каиро,
затоа што го знам твојот шеф и дека секогаш е пијан.
Дали си нова? - Во Каиро, да.
На секој друг начин не сум нова.
Слушај, во друга пригода би сакал да останам и да разговараме,
но во моментов убавината не е средство што го вреднувам.
Се извинувам, тоа звучеше како обид да бидам шармантен, нели?
Не требаше. - Воопшто не го разбрав како шармантно.
Ни од далеку.
Понекогаш Французите и Британците не се разбираат добро едни со други.
Тоа е како разликата помеѓу километри и милји.
Резултатот може да биде несреќен.
Слушна за тоа?
Ќе дознаеш дека слушам за сите работи.
Виски.
Ми треба кола. - До каде, господине?
До чајџилницата "Типерери".
Поручник Стирлинг, за да избегнеме сомнеж,
ја споделувам твојата нетрпеливост со тоа како оди војнава
и имам намера да направам нешто во врска со тоа.
На здравје, момци.
Дали беше да се состанеш со него? - Бев.
Имаше црвени цвеќиња и француски шпиони.
И? Што му кажа?
Ништо не му кажав, му оставив порака дека ќе одам на Далечниот Исток.
Ќе одиш? -Да.
Што и да планираат тој и лудион диктатор Луис,
можат да го прават тоа без мене.
Кои се па тие? - Едни луѓе со коишто бев на обука.
Стирлинг можеш да го отфрлиш како пијаница, коцкар
еден од оние што знаеш дека напредувале
поради сопствената семејна лоза.
За Луис можеш да кажеш дека е насилник,
но со огорчен ум
или можеш и него да го отфрлиш.
Ама ти не ги отфрлаш. - Не.
Не, затоа што кога ќе дојде време, тие не се при себе,
никој од горенаведените не е тој што е,
тие се мртви луѓе
што само чекаат потврда.
Како мене.
Ама, како што реков, ќе одам во Далечниот Исток.
Однеси ме некаде источно од Суец каде што најдоброто е како најлошото.
Далекуисточниот театар ќе биде големо шоу кога ќе почне, знаеш?
Чув дека си сакал и ти да дојдеш.
Составувам единица. Можам да те побарам ако сакаш.
Да. Зошто да не.
Каде е Мејн? Требаше да го донесеш.
Мејн вели дека ќе оди во Бурма за да се бори против Јапонците.
Се уште не сме во војна со Јапонија.
Не, но ако оди Педи, брзо ќе започнеме.
Има чај. - Уживај, стари.
За тебе е. - Не е.
Ако не сакаш чај, имам идеја за тебе.
Карта. О, Боже, ова сигурно е сериозно.
Да, голема карта е, што е проблематично.
Извинете, господа, би сакал да ја користам масава за една демонстрација.
Колку долго ќе играте?
Турнир е, ќе бидеме тука цела вечер.
А ако стоиш тука и зјапаш, ќе ти наплатиме влезница.
Да, за жал имам средба во клубот "Кит-Кет" подоцна
и немам цела вечер, господа.
Штотуку се вратив од една пустинска патрола и многу сум лут.
Што прави? - Граната.
Излезете! Брзо! - Тргнете се од патот!
На моите луѓе им е толку здодевно што прават вакви работи за разонода.
Ова е одлично ако не можеш да најдеш место на воз.
Се немаш сменето, Стирлинг. - Не.
Немаш пораснато или нешто такво? - Се уште сум на околу 12 години.
Смрдливи бомби и шупи за велосипед.
Освен што сега смрдеата е од мртви тела. -Ако тоа го предлагаш, да.
Ти го нацрта ова самиот?
Картите на штабот се непрецизни и неажурирани.
Тоа е затоа што Германците постојано напредуваат додека ние
велиме дека не е идеално, не е привлечно, темница е.
Дали знаеш некој генерал што не зборува како медицинска сестра?
Германците напредуваа 800 милји за шест недели.
Насекаде само Ромел го зборуваат,
ама според мене, направи грешка. Пребрзо се движеше.
Погледни ја линијава за достава.
Долга е околу 300 милји.
Досега ги напаѓавме германските конвои од море,
затоа секогаш не очекуваат.
А ти имаш подобра идеја? - Да.
Еден доктор издрогиран со гас за смеење кажа нешто за падобраните.
Наместо да напаѓаме од море,
треба да напаѓаме од песочното море.
Да исфрлиме падобрански единици од одбрани луѓе во внатешноста
и да му ја нападнеме линијата за достава на Ромел од пустината.
Дисциплинирана група луѓе. - Дисциплина...
Јас лично би се советувал со Џони Вокер пред секој напад,
како би изгледало тоа со твојата идеја за дисциплина?
Дали тоа ти е важно? - Тоа е индикативен пример.
Еднаш имав идеја во еден кошмарен сон
дека целата дисциплина на единицата е за никаде и дека
секој човек треба да биде шаховска фигура што може да се движи насекаде.
Неговото лично однесување е негова лична работа.
Најважната работа е храброста.
Најважната работа е интелигенцијата во секоја смисла на зборот.
Се што е очекувано не успева, никогаш немој да бидеш каде што треба.
Всушност, првата работа што треба да ја направиме
е да докажеме дека принципот на падобранскиот скок е разумен.
Никој досега не се фрлил со падобран во пустината. Никогаш.
Кога некој мршојадец ќе си ги рашири крилата таму, оди нагоре, а не надолу.
Па, некој треба да го проба тоа.
Да.
Само ние. Ти и јас.
Се надевав дека Мејн ќе ни се придружи, но можеме да го сториме тоа без него.
Докажуваме дека може да се направи и си докажуваме дека сме посветени.
Никој нема да не сопре.
Како да се наречеме?
Ќе учествуваш?
Стирлинг, дали ќе учествуваш?
Ти ги украде падобраните,
јас ќе украдам авион.
Аеродром "Катара" 50 милји западно од Каиро
Нема шанси. Нема...
Поручнику, човеков тврди дека е овластен да командува со мојот авион.
Слободно. Има дозвола.
Веќе објаснив, ова е воена работа и имаме лиценца да се однесуваме лошо.
Јас сум поштар, испорачувам пошта.
Сакам да знам што се случува.
Сакам да знам кој сте Вие и името на Вашата единица.
Дали смисли име? - Се уште не.
Ако некогаш планираш да ми го користиш авионот за да се фрлиш со падобран,
нема да одиш никаде по ова време, да знаеш.
Прогнозата вели дека ова ќе помине за еден час.
Никој не се фрла со падобран во пустината. -Знаеме.
А падобраните имаат статички линии. - Што имале?
Имаат статички линии.
Видете, овие линии треба да се прикачат на челичен кабел од двете страни.
Мојот авион е Де Хавиланд, а тој нема кабел.
Ќе ги користиме седиштата.
Да, ќе ги врземе падобранските јажиња на ногарките на патничкото седиште.
Колку падобранска обука си имал?
Поминавме 3 недели скокајќи од скелиња и подвижни возила.
И тркалајќи се нанапред и настрана. - И вратата се отвора од ветерот.
Омонд, извади ја вратата. - Да, господине.
Ама додека да помине времево, ќе биде темно.
Па, како ќе си го најдете патот назад ако е темница?
Луис?
Според ѕвездите. - Ѕвездите. Да.
Господине, со бурата и намаленото светло, да пробаме другпат.
Луис, звучи како твојот наредник да предлага да се повлечеме.
Повеќе не се повлекуваме.
Тоа треба да ни биде името, "Луѓето што одбија да се повлечат".
Мислам дека врз основа на опасноста, можам да одбијам да ве земам.
Ако не сакаш да леташ, јас еднаш летав авион за запрашување. Сам ќе го летам.
Боже, Американец е. - Сепак, добар е.
Сите вие сте луди. - Конечно разбра.
Морам да мочам.
Брзо. -Да, господине.
Со среќа, господине.
Еве, Стирлинг.
Сега оди назад на аеродромот.
60 секунди додека да се пуштиме.
Што размислуваш пред скокање?
Мислам на гласот во мојата глава што вели "па, што".
Па, што?
Дали падна, синко?
Да, тато, паднав.
Мртов ли сум? - Не баш.
Некаде помеѓу, би рекол.
Ти текнува кога рече дека можеш да се качиш на стариот даб
со една рака врзана зад грб?
Секогаш си замислувал дека можеш да ги правиш работите што не можеш,
да се качуваш повисоко од твоето природно ограничување.
Се надевав дека ќе го надраснеш тоа досега.
Не можам да ги движам нозете, тато.
Не ги чувствувам нозете.
Не чувствувам ништо под половината.
Многупати сум бил полузаљубен во лесна и брза смрт.
Сум ја нарекувал со милозвучни имиња во многу обмислени рими.
Да го вдишам мојот тивок здив,
сега, повеќе од кога било претходно, е убаво да се умре.
Не, не, не. - Тоа отсекогаш ти била омилена поема.
Отсекогаш ти се вртела во умот.
Полузаљубен во лесна и брза смрт.
Имам работи за правење. Не сакам да бидам закопан.
Не сакам. Нема да се предадам.
Ниту на Бога.
Ме слушаш, Боже? Ме слушаш, тато?
Ќе ставам крај на ебанава војна.
Нема да се повлечам.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС