‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เธอพูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย
‎กระดานเปล่าไง
‎รู้ไหมว่าฉันจะเป็นใครได้บ้าง ‎ถ้าทุกอย่างเปลี่ยนไปน่ะ
‎ถ้าสักอย่างเปลี่ยนไป
‎โอกาสที่จะเป็นตัวฉันที่น่าจะเป็นได้
‎หลุดปรี๊ดออกมาจากตัวฉัน ‎บนชานชาลารถไฟสายหก
‎จากบรรดาเรื่องการท่องเวลาทั้งหลายแหล่
‎ที่บอกว่าคนย้อนกลับไปทำลายตัวเอง
‎เธอก็ยังหาทางแตกหน่อตัวเองออกมาได้อีกเหรอ
‎ฉันต้องพาเธอไปที่ที่ปลอดภัย
‎นี่เหรอปลอดภัย
‎เธอทำลายเวลาไปแล้ว นาเดีย
‎และตอนนี้เราก็กลับมาสู่ ‎ปาร์ตี้วันเกิดสุดเพี้ยนอีกครั้ง
‎ที่ฉันสละชีวิตหลายครั้งเพื่อหนีมัน!
‎ไก่ใกล้เสร็จแล้วนะ!
‎พอกันทีเหอะเพลงนี้
‎ฉันเจอเรื่องฉิบหายขั้นสุดมา ‎ไม่คิดว่าฉันจะอยากเปลี่ยนอะไรเหรอ
‎แต่ไม่ ฉันทำตามกฎของรถไฟ ‎เพราะฉันคือผู้โดยสารที่ดี
‎แต่เธอเนี่ย เธอมันคนละเรื่องเลย
‎ฟังนะ ไม่ควรมีเด็กคนไหน ‎เจอเรื่องที่ฉันเจอ โอเคปะ
‎เชื่อเหอะ ฉันใช้ชีวิตมาครบรสแล้ว
‎เจ้าหนูราโชมอนนี่ใครเอ่ย
‎ราโชมอน
‎ยัยหนูราโชมอน
‎เพื่อนขโมยตัวเองเวอร์ชันทารกมา ‎และทำลายเวลาพังหมดนี่มันเกินรับได้
‎ไม่เอาน่า
‎- พวกเขาลงไป… ‎- ให้ตายสิ
‎ทั้งเป็น ลงไปในดินแดนของคนตาย
‎นั่นใครน่ะ
‎ดูนั่นสิ
‎ที่นี่เคยเป็นโรงเรียนยิวน่ะ
‎ตอนนี้ก็เป็นโถงเปิดโล่งแห่งการเรียนรู้
‎ฉันใช้คำว่า "ตอนนี้" กับ "เคยเป็น" ‎จำกัดความมันแบบหลวมๆ นะ
‎- พระเจ้าช่วย ‎- โอเค
‎ใครคือนาเดีย กอเมอเนช
‎- ใช่เลย สิบสิบสิบ ‎- พระเจ้า
‎พักเรื่องฉันไว้ก่อน แล้วนายล่ะเป็นไง
‎ขออุ้มเด็กทีได้ไหม
‎แน่นอน แต่อย่าทำอะไรชวนอึดอัดนะ ‎เพราะเด็กนี่คือฉันเอง
‎มีคนชอบหนูแฮะ
‎หมอนี่ไง
‎เห็นไหม นี่แหละคือภาพที่ฉันคิดไว้
‎ไงจ๊ะหนูน้อย
‎โอเค เราต้องพาเด็กกลับไป
‎เฮ้ยๆ
‎เราจะอยู่ในความโกลาหลนี่ตลอดไปไม่ได้นะ
‎- นาเดีย มันคือการตัดสินใจง่ายๆ ‎- นายก็พูดได้สิ
‎แต่ฉันน่ะ ฉันยังมองๆ ทางเลือกอื่นอยู่
‎อะไรนะ
‎คือโลกมันไม่เหมือนเดิมแน่นอนล่ะ ‎แต่มันก็ไม่แย่ไหม
‎ทายสิ มันมีเวลา
‎มีเวลาสำหรับทุกอย่าง
‎นาเดีย ได้โปรดเถอะ
‎ไม่เอาน่า แย่กว่านี้ก็ผ่านมาแล้ว
‎เราไหวน่า
‎นี่ อย่างที่อับราฮัมกล่าวไว้
‎"ความเชื่อคือผืนผ้าแห่งเวลาและอวกาศ ‎ซึ่งยืดหยุ่นดั่งยางยืด"
‎ในเชลที่คนตายไปกัน
‎เป็นหลุมฝังศพของมวลมนุษย์
‎นาเดีย ฉันเข้าใจนะว่าเธอทำแบบนี้ทำไม
‎เข้าท่าดี นายมาโบ้ยความผิดใส่ฉัน ‎ต่อหน้าแรบไบเลย
‎นี่เธอรับมือยากแบบนี้ตลอดเลยเหรอ
‎อย่าว่าเด็กสิ ‎เธอยังอยู่ในช่วงแรกเริ่มของชีวิตนะ
‎- ขอโทษนะครับ ผมไม่มีหมวก ‎- ใจเย็นน่า อลัน
‎พวกเขาเป็นเหมือนเอ็นพีซีแหละ
‎ติดอยู่ในวัฏจักร ‎ไม่สามารถหลุดจากเรื่องที่ตั้งไว้แล้วได้
‎สำหรับพวกเขา นี่มันก็สภาพเป็นอยู่ปกติ
‎ใครอยากไฮไฟฟ์บ้างเอ่ย เย่ๆ
‎ไง เป็นไงบ้าง มานี่หน่อย
‎หมอนี่ชอบให้กอดน่ะ อลัน
‎ไง เอาไฟแช็กไหม
‎นี่ไง
‎นายยังดูดีอยู่นะ
‎โอเค ว่าไง
‎ไงพวก สบายดีไหม
‎ดูสิว่าใครดื่มไวน์ขาว เยี่ยมเลย
‎สาวเจ้าของวันเกิดแสนหวาน
‎ผสมโคเคนแบบที่คนอิสราเอลทำกัน
‎เธอรู้ได้ยังไง
‎ฉันทำเวลาพัง
‎- อ๋อ เพราะเธอแก่งั่กสินะ ‎- เราออกไปจากที่นี่กันเถอะ
‎ไม่เอาน่า อลัน ปาร์ตี้เพิ่งเริ่มเองนะ
‎แถมรูธยังไม่โผล่มาเลยด้วย
‎ฉันไม่เคยจัดงานวันเกิดโดยไม่มีเธอเลย ‎นี่กำลังจะเริ่มงานแล้วเนี่ย
‎- อยากกินไก่ไหม ‎- ฉันไม่อยากได้ไก่เก่าเก็บสี่ปีของเธอ
‎โอเค งั้นฉันจะยัดเข้าเตาอบไว้ ‎จะได้ไม่เย็นชืดแล้วกัน
‎นี่ๆ โอเค ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ
‎ไม่เป็นไรหรอก เธอชอบปาร์ตี้น่ะ ‎ดูสิ ฉันมีขวดนมด้วย
‎ฉันอุ้มให้นะ นี่เด็กผู้หญิงเหรอ
‎ไม่ใช่ทั้งสองเพศน่ะ
‎- เท่เว่อร์ ‎- ใช่
‎แม็กซีน
‎แม็กซีน นี่มัน…
‎อะไรกันพวก มันยังไม่เสร็จนะ
‎- ไก่ดิบ ‎- น่าสนใจมาก
‎นาเดีย นี่มันบ้ามาก
‎มันคือเอนโทรปีน่ะ อลัน เอนโทรปี
‎มันคือสิ่งที่มอบลำดับเวลาให้เรา ‎ขั้นตอนที่ไม่ย้อนกลับ
‎เพื่อให้ทุกสิ่งเคลื่อนที่ไปในทิศทางเดียว ‎นั่นคือไปสู่อนาคต
‎ปกติแล้วนายจะย้อนกลับให้ไข่ยังไม่สุกไม่ได้
‎ปกติแล้วนายจะย้อนกลับให้ไก่ยังไม่สุกไม่ได้
‎เว้นแต่ ดูเราสิเนี่ย
‎- เราทำได้แล้ว ‎- ไม่ได้นะ
‎- เธอจะย้อนเวลาให้เด็กไม่สุกไม่ได้ ‎- ไม่เอาน่า มันน่าทึ่งดีออก
‎นาเดีย เธอจะย้อนเวลาให้เด็กไม่สุกไม่ได้
‎- เด็กมันสบายดี ‎- เอาเด็กกลับไปคืนนะ
‎- นาเดีย ‎- เธอรักลิซซี่
‎พาเธอกลับไปได้ไหม
‎เธอไม่สนเหรอว่าชีวิตพวกเขาจะพังทลายน่ะ
‎พวกเขาคือศิลปิน อลัน ‎พวกเขารักความเหนือจริง
‎- เห็นไหม ‎- กลับมานี่นะ
‎- ดูสิว่ามีความสุขแค่ไหน ‎- นาเดีย
‎ถ้าเธอไม่คิดว่าควรจะทำเพื่อฉัน
‎เพื่อเพื่อนสนิทเธอ หรือเพื่อตัวเธอเองล่ะก็
‎ก็ทำเพื่อที่ตัวเธอเองจะได้ไม่ต้องตกนรก ‎ฐานเป็นคนเห็นแก่ตัวที่สุดก็ได้นะ
‎ฉันถูกเข้าใจผิดอย่างร้ายกาจเลย
‎นี่ ใครเชิญเด็กๆ พวกนี้มางานฉันเนี่ย
‎- ฉันต้องไปจัดการก่อน ‎- อือ
‎เอาลูกฉันไปที
‎ออกไปจากที่นี่กันดีกว่า เจ้าหนู
‎นาเดีย
‎เธอจะไปไหนกันน่ะ
‎นาเดีย เธอจะไป…
‎ไม่เป็นไรน่า ใจเย็น ‎เธอไม่คุ้มค่าขนาดนั้นหรอก
‎เป็นเรื่องที่ผมเรียนรู้มาอย่างดีจากเมียเก่า
‎เธอไม่มีทางลืมความผิดพลาดในอดีตของผม ‎รู้อะไรไหม…
‎หวัดดี
‎บ้าเอ๊ย
‎- ช่างแม่งละ ‎- นาเดีย
‎ไง
‎นั่นสาวเจ้าของวันเกิดของฉันนี่
‎ไม่ต้องปูพรมแดงให้ฉันหรอก ที่รัก
‎ฉันบอกว่าไง รูธมาแล้ว ไม่แย่เท่าไร
‎- เอ้านี่ รับเด็กไปที ‎- นั่นรูธเมื่อสี่ปีก่อนนะ
‎ใช่ ฉันรู้ว่าไม่ต่างอะไรหรอก แต่ว่า…
‎- ฉันจะรอเธอนะ ฉันจะรอ ‎- โอเค
‎สวัสดี รูธี่
‎- มาเถอะ ‎- เรารออยู่
‎- หัวเข่าฉันเนี่ย ‎- ใช่
‎- ฮึบหน่อย รูธี่ ‎- ฉันขึ้นเองได้น่า
‎- หนูรู้ว่าคุณขึ้นบันไดเองได้ ‎- โอเค
‎โอเค
‎นาเดีย
‎อะไร
‎ดูสิ
‎ดูนั่นสิเว้ย
‎มากันไม่หยุดไม่หย่อนเลย
‎นาเดีย
‎อะไร ทำไมเธอไม่เข้ามาล่ะ
‎ไม่นะ ไม่
‎เธอจะชิ่งงานตัวเองไม่ได้นะ
‎หนูขอโทษนะคะ ‎ที่ไม่ได้ไปอยู่กับคุณที่รพ.ตอนนี้น่ะ รูธี่
‎หนูพยายามอยู่จริงๆ
‎คุณจะไม่ต้องอยู่ลำพังแน่นอน
‎ที่รัก เธอขอโทษเรื่องอะไรกัน
‎เธออยู่กับฉันตอนนี้นี่ไง
‎โลกนี้ไม่มีอะไรง่ายหรอก ‎นอกจากการฉี่ตอนอาบน้ำ
‎- โอเค ‎- นาเดีย
‎- หือ
‎นั่นไงสาวเจ้าของวันเกิดของฉัน
‎ฉันทำพัง
‎ฉันรู้
‎ใช่ พาเธอกลับไปกันเถอะ
‎- บันไดหนีไฟนะ ‎- คงงั้น ขอบคุณพระเจ้า
‎ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย
‎ทั้งเด็กชายและเด็กหญิง
‎เชิญสัมผัสท้องฟ้าของนิวยอร์กได้!
‎- ค่าขึ้นคนละสิบเซ็นต์ ‎- ฉันภูมิใจในตัวเธอนะ
‎กับการขึ้นบอลลูนไฮโดรเจนของแท้แน่นอน
‎พระเจ้า ให้ตายสิ
‎บอกแล้วไง ใบปลิวน่ะ
‎โอ้
‎ใช่
‎เอ้านี่
‎สองกระเป๋าเลย
‎บอลลูนนี้จะยังอยู่อีกไม่นาน!
‎เอาล่ะ พาเจ้าหนูนี่กลับยุค 80 กันเถอะ
‎สัมผัสท้องฟ้านิวยอร์ก!
‎นี่คือรถไฟสายหกเข้าตัวเมือง ไปสะพานบรุกลิน
‎กำลังเทียบชานชาลา
‎กรุณาเว้นระยะห่างจากขอบชานชาลา
‎- กรุณาเว้นระยะห่างจากประตู ‎- รถไฟมันอยู่ไหนวะ
‎- นี่คือรถไฟสายหก ไปสวนเพลแฮมเบย์ ‎- เร็วสิ
‎สถานีต่อไปถนนสาย 77 เลน็อกซ์ฮิลล์
‎ถ้าไม่รีบ ยัยหนูนี่จะกลายเป็นวัยรุ่นขี้วีน
‎ก่อนที่เราจะพาเธอกลับไปแน่
‎สปอยล์เลยว่าเธอจะมีประจำเดือนตอนอายุ 12
‎แดงเดือดแน่นอน
‎กรุณาเว้นระยะห่างจากขอบชานชาลา
‎นี่คือรถไฟสายหก ‎มุ่งหน้าไปสะพานบรุกลิน ศาลากลาง
‎บ้าบอแล้ว ถ้าเกิดว่ารถไฟมันไม่มีวันมาล่ะ
‎ถ้าเราติดอยู่ที่นี่ตลอดไป
‎เราต้องคิดแผนสำรองเผื่อไว้นะ
‎ให้ตายสิ นายแค่เครียดเกินไปน่ะ อลัน
‎- ทำไมไม่อุ้มเด็กเอาไว้ล่ะ ‎- ไม่นะ
‎เธอจะช่วยให้นายใจเย็นลงได้
‎นั่นแหละ ใช่เลย
‎ปวดคอชะมัดเลย
‎นี่แหละสาเหตุที่คนเขาทำแท้งกัน
‎- ไม่ได้ว่านะ ยัยหนู ‎- กรุณาเว้นระยะห่างจากประตู
‎- กรมตำรวจนครบาล… ‎- นี่
‎- กรุณาตรวจสอบสัมภาระของท่าน ‎- ดูสิ
‎- หากพบเห็นเหตุไม่ปกติ กรุณาแจ้งทันที ‎- นี่!
‎รู้ไหมคะว่ารถไฟอยู่ไหน
‎นี่ ช้าก่อนสิ
‎อลัน!
‎- ขออภัยในความล่าช้า ‎- นี่พวก ฉันคุยกับคุณอยู่นะ!
‎กำลังเทียบ…
‎ทางนี้
‎นี่พวก รู้ไหมว่ารถไฟสายหกอยู่ไหน
‎เชี่ย
‎ฮอร์ส
‎นี่ทำงานให้รถไฟแล้วเหรอ
‎อะไร ไม่ตัดผมแล้ว ‎ฉันอยู่กับเมียข้างล่างนี่นะ ไปตายไป
‎ช่วยเราหน่อยได้ไหม
‎ฉันกำลังหารถไฟอยู่ เลขขบวน 6622
‎แลกกับอะไร
‎นาเดีย หมอนี่ช่วยอะไรไม่ได้หรอก
‎- เด็กต้องเปลี่ยนผ้าอ้อมด้วย ‎- เด็กสบายดีน่า
‎เราต่างก็เป็นพ่อคนนะ ยอมรับตรงจุดนั้นเลย
‎โอเค เราจะแลกเปลี่ยนกัน
‎- แลกเปลี่ยนเหรอ ‎- เจรจาได้ดี
‎ฉันรู้ว่ารถไฟอยู่ที่ไหน ตามฉันมา
‎มาเถอะ
‎ทุกอย่างพังทลาย
‎ยิ่งเข้าใกล้ศูนย์กลางโลกเท่าไร ‎ก็ยิ่งเข้าใกล้ความจริงมากเท่านั้น แรงดึงดูด
‎ขอโทษนะ แต่ช่วยรีบหน่อยได้ไหม ‎เรากำลังรีบอยู่นะ
‎นายมีเวลาน่าพวก
‎เวลาถูกคิดค้นขึ้นเพื่อจัดระบบรถไฟยุโรป
‎เพื่อจะได้ขนส่งของข้ามชายแดนได้
‎ระวังรางสามด้วย
‎ขอฉันอุ้มเด็กทีสิ
‎มือนายดูไม่ว่างเท่าไรนะ
‎เถอะน่า ขออุ้มนิดนึง
‎ขอฉันอุ้มหน่อยนะ
‎ว่าไงยัยหนู
‎เด็กคือพวกวัตถุนิยมโดยแท้เลย
‎อลัน อย่าเอาเด็กให้ฮอร์สนะ
‎เธอโอเคดีไหม
‎เธอเป็นเด็กรถไฟอยู่แล้ว เธอคือฉัน เราโอเค
‎ถ้าฉันยังยืนได้อยู่ ก็แปลว่าเธอปลอดภัยดี
‎ก็ได้
‎เดินตามรางไฟ ‎พอสุดทางก็จะเจอรถไฟเอง จ่ายมา
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่ จ่ายมา
‎- เงิน ฉันรับเงินสด ‎- เป็นไง
‎- เอาล่ะ 40 เหรียญ ไม่เลวนะ ‎- ฉันได้ยินเสียงกริ๊งๆ อยู่นะ
‎- เอาล่ะ กุญแจ ‎- ดีแล้ว ไปเลย
‎เยี่ยม ขอบคุณ
‎นายก็เหมือนกัน จ่ายเงินมา
‎นั่นรถไฟเธองั้นเหรอ นั่นรถไฟเธอเหรอ
‎นั่นรถไฟเธอเหรอ
‎ไม่รู้สิ ของฉันรถไฟรุ่นอาร์ 32 เลขขบวน 6622
‎- เธอรู้ได้ยังไง ‎- ไม่เอาน่า
‎นายต้องรู้รุ่นกับเลขขบวนสิ ‎นั่นคือพื้นฐานการท่องเวลาเลยนะ
‎วิ่งเร็ว
‎- ไงนาเดีย ‎- อือ
‎วอร์ด็อก ใช่
‎นาเดียนี่ เราไม่คิดว่าเธอจะมา
‎แถมยังพาเด็กมาด้วยอีก
‎น่ารักจัง
‎เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‎ฉันไม่รู้ รถไฟจอดอยู่ 30 นาทีได้ละ
‎เราได้ไปงานศพสายแน่ๆ
‎นี่มันไม่ถูกต้องนะ
‎เดี๋ยวก่อนๆ
‎ไม่ชอบดอกไม้นี่เหรอ นึกว่ารูธชอบกล้วยไม้ซะอีก
‎งั้นทิ้งเลยละกัน
‎นี่ๆ แน้ดส์
‎เธอต้องเลิกโทษตัวเอง ‎ที่ไม่ได้อยู่ตอนเขาเสียนะ
‎หมายความว่าไงที่ว่าฉันไม่ได้อยู่น่ะ ‎นี่รูธเสียไปตามลำพังเหรอ
‎หลังจากทั้งหมดนี่น่ะนะ
‎ฉันเพิ่งคุยกับเขาไปตอนงานวันเกิด
‎วันเกิดเธอมันเมื่อเดือนก่อน
‎- เมษาไง วันที่ 30 เมษายน ‎- ไม่นะ
‎วันที่ 30 มีนาคมหรอก
‎วันนี้ยังเป็นวันเกิดฉันอยู่
‎งั้น… เธอก็อยู่ในอนาคตสินะ
‎- นาเดีย ‎- ไม่เป็นไร
‎ความเศร้าทำให้เวลาเราแปรปรวน
‎รู้หรือยังว่าคืนนี้จะพูดอะไรบ้าง
‎ไม่เป็นไร
‎"คุณเชื่อในอนาคต ‎ของมวลมนุษยชาติไหม" โอเค
‎ขอบคุณที่อดทนรอ ‎รถไฟสายหกกำลังออกเดินทาง
‎มาเร็ว เราต้องลงจากรถไฟขบวนนี้
‎เราต้อง… เราไม่ควรอยู่ที่นี่
‎นาเดีย เราต้องพาเด็กกลับไปใช่ไหม
‎ฉันไม่ไปหรอก ช่างมัน
‎ถ้าฉันไปไม่ทันตอนที่รูธเสีย
‎อย่างน้อยฉันก็ควรจะไปงานศพเธอสิ!
‎- ไม่นะ นาเดีย! ‎- โอเคนะ
‎- เร็วเข้า! ‎- สองคนนั้นได้กันเหรอ
‎- อลัน ฉันเดินเป็นน่า ‎- ระวังเด็กด้วย
‎พระเจ้า!
‎นาเดีย นาเดียใจเย็นก่อน
‎นาเดีย ขอร้องล่ะ
‎ใจเย็นเหรอ
‎มันจบไปแล้วนะ
‎ฉันไปไม่ทันดูใจรูธ
‎ไม่ได้ดูใจแม่ที่ดีที่สุดของฉัน
‎ทำทั้งหมดนี่เพื่อบ้าอะไรกัน
‎เยี่ยมเลย
‎งั้นเราจะออกไปจากนี่ได้ยังไงน่ะเหรอ
‎ฉันไม่…
‎เดี๋ยวสิ
‎เธอจะไปไหนน่ะ นาเดีย
‎- ฉันบอกเธอเรื่องเลนนี่แล้วใช่ไหม ‎- เออ
‎ฉันพยายามไปบอกเขาว่า ‎สุดท้ายกำแพงมันจะพังลงมา
‎ว่าฉันมีข้อมูลแน่นหนาจากอนาคต
‎- ควบคุมสถานการณ์ได้ทั้งหมดใช่ไหม ‎- ใช่
‎แต่เขาก็ไปอยู่ดี
‎นายเปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก วงจรมันปิดตาย
‎ใช่ เพราะว่า…
‎กฎฟิสิกส์
‎ฉันกำลังจะพูดว่า "ธรรมชาติของมนุษย์"
‎เราหนีจากการเป็นผลผลิต ‎จากสิ่งที่เราเปลี่ยนไม่ได้
‎นี่นายกำลังจะบอกว่าฉันไม่ใช่ต้นแบบงั้นเหรอ
‎ไม่มีใครเป็นทั้งนั้น
‎แล้วโบวี่ล่ะ
‎ไม่ใช่ประเด็น ฟังนะ
‎รูธคงไม่อยากให้เธอแบกรับความรู้สึกผิดนั่นไว้
‎ที่รัก ความรู้สึกผิดคือสิ่งที่สูญเปล่า
‎เขาพยายามหนี พยายามจะออกไป
‎เลนนี่ไปเบอร์ลินตะวันตก ‎และฉันก็ไม่รู้ว่าเขาไปถึงไหม
‎คือว่า…
‎ฉันคิดว่าฉันควรจะหยุดเขา
‎และฉันก็ไม่มีโอกาสได้บอกลา
‎ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‎ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองแน่
‎อลัน นายไม่เป็นไรหรอกนะ
‎มันไม่เป็นไร
‎มันแค่แบบ…
‎- มันคือเกาะโคนีย์ ‎- อะไรนะ
‎คือสิ่งที่จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น
‎ถ้าหากว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ น่ะ
‎หรือไม่เกิดขึ้นจริง
‎แบบว่า "ถ้าหากว่า" น่ะ
‎เธอได้ยินไหม
‎ให้ตายสิ ส่งเด็กมา
‎นาเดีย
‎นาเดีย!
‎อลัน!
‎นาเดีย
‎นาเดีย!
‎ให้ตายสิ
‎เอาล่ะ
‎มาเร็วเข้า
‎มาเร็ว
‎ก็ได้
‎เธอชนะ
‎(เฉพาะพนักงาน)
‎ยาย
‎อลัน
‎ดูแกสิ
‎เกิดอะไรขึ้นกับเลนนี่เหรอครับ
‎เลนนี่เหรอ ฉันก็ไม่รู้
‎ยายไม่รู้เหรอ งั้นผมควรจะห้ามไม่ให้เขาไป
‎หรือผมไม่ควรทำอะไรทั้งนั้นน่ะ
‎ผมไม่ควรทำอะไรทั้งนั้นสิ ผมจะทำไปทำไมล่ะ
‎ผมทำพังหมด ทำพังตลอด
‎อลัน ฉันไม่รู้หรอก และมันก็ไม่เป็นไร
‎ทุกคนบอกว่าผมเหมือนยาย
‎เขาไม่คิดจะอยู่กับฉันอยู่แล้ว ‎และฉันก็ไม่คิดจะไปไหน
‎ฉันทิ้งชีวิตที่กำลังสร้างอยู่ไม่ลง
‎ฉันช่วยให้เขาได้หนีไป
‎มันไม่มีทางอื่นอีกแล้ว
‎งั้นผมก็เข้าใจผิดสิ
‎ผมแค่อยากได้คำตอบ แค่แบบ…
‎ผมอยากจะรู้
‎ขอโทษครับ ขอโทษที่ทำตัวแบบนี้
‎แกเหมือนฉันเลย
‎เราจะใช้ชีวิตโดยเอาแต่กลัวว่าจะเลือกผิดไม่ได้
‎นั่นแปลว่าเราไม่ได้ใช้ชีวิตเลย
‎อย่ากลัวการมีชีวิต
‎ผมฆ่าตัวตาย
‎ผมไม่รู้จะอยู่กับมันได้ยังไง
‎ทุกคนดูทำมันได้ง่ายดายมากเลย
‎ไม่จริงเหรอ
‎หลานที่สมบูรณ์แบบของยาย
‎ฉันไม่ได้บอกแกเหรอ
‎แกยังเด็กเกินไป ก็เลยจำไม่ได้
‎ฉันจะบอกให้ฟังอีกครั้ง
‎หลานที่สมบูรณ์แบบของยาย
‎นะ
‎ที่นี่คือที่ไหนเหรอ
‎เราเรียกมันว่าสุญตา
‎เหมือนช่องว่างของอวกาศ
‎ถูกทิ้งไว้เป็นผลงานที่ไม่สมบูรณ์
‎ผมตายหรือยัง
‎แกต้องไปแล้ว
‎- ตามแสงสีฟ้าไปนะ ‎- โอเค
‎มีทางออกอยู่ตรงหัวมุม ‎ที่จะพาแกขึ้นไปสู่พื้นด้านบน
‎ครับ ขอบคุณ
‎ผมหลงทาง
‎มันมีที่ว่างใต้เมืองมากมายที่เราหลงลืมไป
‎น่าอัศจรรย์ที่มันไม่ยุบลงมา
‎ดูนั่นสิ
‎ดีแล้วล่ะ
‎แค่มีฉี่เปื้อนเสื้อนิดหน่อย
‎ไม่เป็นไร เราซื้อเสื้อมาเพื่อการนี้แหละเนอะ
‎เอาล่ะ
‎ดูนี่สิ
‎โอเค
‎เราทำได้
‎สวัสดี
‎หนูตายหรือยัง
‎แม่จะตอบคำถามแบบนั้นยังไง
‎งั้นหนูยังไม่ตายเหรอ
‎แค่เพราะแม่เกิดก่อน ‎ไม่ได้แปลว่าแม่จะรู้คำตอบนะ
‎ลูกตามหาคำตอบผิดที่แล้ว
‎โห นั่นเริ่มเข้าเค้าละ
‎ถ้าลูกเลือกแม่ใหม่ได้เอง
‎ลูกจะเลือกแม่อีกไหม
‎(แยกเล็กซิงตัน ‎รถไฟด่วนเพลแฮม)
‎(เดเมียน)
‎ครั้งแรกหนูไม่ได้เลือกแม่
‎แต่หนูว่าเรื่องราวมันก็แบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ
‎มาเถอะเจ้าหนู
‎ขอทางให้เด็กๆ ของฉันทีนะคะ
‎ขอทางให้เด็กๆ ของฉันที
‎นี่ คุณรู้ไหมว่านี่คือสถานีอะไร
‎- ไม่รู้หรอก ฉันไม่ใช่คนตรวจตั๋วนะ ‎- พาเธอกลับบ้านกันเถอะ
‎คุณไม่มีพันธะ แต่คุณก็รักหนูอยู่ดีใช่ไหม
‎บาย รูธี่
‎นี่คือรถไฟสายหก ‎สถานีต่อไปแอสเตอร์เพลซ
‎กรุณาเว้นระยะห่างจากประตู
‎(แอสเตอร์เพลซ)
‎(30 เมษายน 19.17 น. ‎นิวยอร์กซิตี - 52 องศา เมฆมาก)
‎หิวไหม
‎ฉันก็หิว
‎คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร