SERIAL NETFLIX
O czym ty mówisz?
Czysta karta.
Wiesz, kim mogłabym być, gdyby wszystko było inaczej?
Gdyby cokolwiek było inaczej?
Szansa na to, jaką mogłabym być,
wyślizgnęła się z mojego ciała na peronie metra.
Jest tyle historii o podróżach w czasie,
gdzie ludzie się unicestwiają,
a ty sprawiasz, że jest was dwie?
Zabrałam ją w bezpieczne miejsce.
Tu jest bezpiecznie?
Załamałaś czas, Nadio.
Wróciliśmy na tę ześwirowaną imprezę urodzinową,
skąd staram się wydostać całe moje życie.
Kurczak prawie gotowy!
Chryste, znów ta jebana piosenka.
Przeżyłem piekło. Myślisz, że nie chciałem zmiany?
Ale postępowałem zgodnie z zasadami, bo jestem dobrym podróżnym.
Za to ty jesteś po prostu…
Żadne dziecko nie powinno przeżywać tego, co ja.
Uwierz, przeszłam wszystko.
A co to za mały Rashōmonek?
Rashōmon
Ona jest Rashōmonem
Porwanie nowo narodzonej siebie i załamanie czasu to za dużo.
Proszę cię.
- Zeszli… - O rany.
…żywi, do krainy śmierci.
Kim oni są?
Patrz tylko.
Kiedyś była tu żydowska szkoła.
Teraz jest tu otwarta przestrzeń dla oświeconych.
Przy czym luźno używam terminów „teraz” i „kiedyś”.
- O Boże. - Dobra.
Kim jest Nadia Comăneci?
- Tak. Dziesięć-dziesięć-dziesięć. - O Boże.
Dość o mnie. Ja ty się masz?
Mogę ją potrzymać?
Jasne, ale nie cuduj. Ona to ja.
Ktoś cię tu lubi.
Ten facecik.
Właśnie o czymś takim myślałam.
Hej, mała.
Musimy ją przenieść z powrotem.
Nie możemy na zawsze pozostać w tym chaosie.
- To prosta decyzja. Wystarczy… - To ty tak mówisz.
A ja nadal badam moje opcje.
Co?
Ten świat jest na pewno inny, ale nie jest taki zły.
I wiesz co? Jest czas.
Czas na wszystko.
Nadio, proszę.
Daj spokój, mieliśmy gorzej, co nie?
Damy radę.
Jak mawiał Abraham:
„Ufaj, że materia czasoprzestrzeni jest tak trwała jak Tyvek”.
Czyli szeol, gdzie idą wszyscy zmarli.
Wspólny grób całej ludzkości.
Rozumiem, czemu to zrobiłaś. Naprawdę.
Wzbudzasz we mnie poczucie winy w obecności rabina.
Zawsze byłaś taka trudna?
Nie dręcz jej. Formuje się jej osobowość.
- Przepraszam za brak jarmułki. - Zluzuj.
Oni nie biorą udziału w zabawie,
tylko ugrzęźli w pętli i nie potrafią odejść od rutyny.
Dla nich to normalny stan rzeczy.
Kto przybije piątkę? O tak.
Hej. Jak leci? Chodź no tu.
Ten gość zawsze uwielbiał uściski.
Cześć. Ognia?
Proszę.
Wciąż wyglądasz świetnie.
Dobra. Hej.
Cześć, jak się macie?
Spritz z białego wina? Super.
Sto lat, mała.
Wzmocniony kokainą, według izraelskiego przepisu.
Skąd wiedziałaś?
Załamałam czas.
- Bo jesteś taka stara. - Spadajmy stąd.
No co ty, Alan, imprezka dopiero się rozkręca.
Ruth jeszcze nie ma.
Nie obchodzę urodzin bez niej.
- Chcesz kurczaka? - Nie czteroletniego.
Włożę do piekarnika, żeby nie wystygł.
Dobra, nie wiem, co robić.
Nic jej nie jest. Uwielbia imprezy. Mam butelkę.
Potrzymam ją. To dziewczynka?
Ani to, ani to.
- Elegancko. - Tak.
Maxine.
Maxine, to…
Co jest? Jeszcze się nie zrobił.
- Jest surowy. - Ciekawe.
Nadio, to jakiś obłęd.
To entropia, Alan. Jasne? Entropia.
Dzięki niej mamy czas linearny, nieodwracalne procesy,
wszystko posuwa się w jednym kierunku, ku przyszłości.
Raczej nie da się od-smażyć jajka.
Ani od-piec kurczaka.
Chyba że… Popatrz na nas.
- My teraz możemy. - Nie możesz.
- Nie możesz od-piec dziecka. - Robi wrażenie.
Nie możesz od-piec dziecka.
- Nic jej nie jest. - Oddajmy ją.
- Nadia… - Kocha Lizzy.
Przenieśmy ją z powrotem.
Nie obchodzi cię, że ich życie się rozpada?
Oni są artystami, Alan. Kochają surrealizm.
- Widzisz? - Wracaj.
- Są szczęśliwi. - Nadia.
Jak nie możesz tego zrobić dla mnie, przyjaciółek czy dla siebie,
zrób to, by nie skończyć w piekle za mega egoizm.
Jestem totalnie niezrozumiana.
Hej! Kto zaprosił te dzieci na moją imprezę?
- Muszę się tym zająć. - Tak.
Weź moje dziecko.
Spierdalamy stąd, dzieciaku.
Nadia, zaraz.
Dokąd idziesz?
Dokąd się wybierasz?
W porządku. Spokojnie. Nie jest tego warta, zaufaj mi.
To lekcja, którą odebrałem od mojej byłej żony.
Nie potrafiła zapomnieć o moich grzechach…
Cześć.
Kurwa.
- Pierdolę. - Nadia!
Hej.
Oto i moja solenizantka.
Nie musisz rozwijać dla mnie czerwonego dywanu, złotko.
Nie mówiłam? Ruth przyszła. Nie jest źle.
- Potrzymaj. - Ruth sprzed czterech lat.
Wiem. To nie zrobi różnicy, ale…
- Zaczekam. - Dobra.
Hejka, Ruthie.
- Chodź. - Czekamy.
- Moje cholerne kolana. - Tak.
- Wdrapu-wdrapu. - Dam radę.
- Wiem, że dasz. - Dobra.
Dobra.
Nadia?
Tak?
Patrz.
Tak.
Widzisz to?
Cały czas przychodzą.
Nadia?
Co? Nie wchodzisz?
O nie.
Z własnej imprezy nie możesz wyjść po angielsku.
Wybacz, że nie jestem teraz z tobą w szpitalu.
Ale staram się.
Nie będziesz sama.
Skarbie, za co mnie przepraszasz?
Jesteś tu ze mną.
W życiu nic nie jest łatwe, z wyjątkiem sikania pod prysznicem.
- Dobra. - Nadia?
- Tak?
Oto i moja solenizantka.
Spieprzyłam sprawę.
Wiem.
Przenieśmy ją z powrotem.
- Wyjście ewakuacyjne? - No raczej. Dzięki Bogu.
Panie i panowie,
chłopcy i dziewczęta,
doświadczcie nowojorskiego nieba.
- Za 10 centów… - Jestem z ciebie dumny.
…wasz pierwszy prawdziwy balon wodorowy!
Jezu. Kurde.
Mówiłam. Broszura.
O hej.
Tak.
Proszę.
Tak, dwie kieszenie.
Ten balon długo tu nie zabawi!
Przenieśmy dziecko z powrotem w lata 80.
Podziwiaj nowojorskie niebo!
Lokalna linia 6 do mostu Brooklińskiego
wjeżdża na stację. Proszę odsunąć się od krawędzi peronu.
- Proszę odsunąć się od drzwi. - Gdzie ten jebany pociąg?
- Linia 6… - No dalej.
Następny przystanek: ulica 77, Lenox Hill.
Zdąży się stać humorzastą nastolatką, jeśli nic nie zrobimy.
Uwaga, spoiler! W wieku 12 lat dostanie okres, więc basta la pasta.
Proszę odsunąć się od krawędzi peronu.
Linia 6 do mostu Brooklińskiego.
To absurd. A jak metro nie przyjedzie?
Co, jeśli utknęliśmy tu na zawsze?
Potrzebny nam plan B.
O rany. Strasznie się stresujesz, wiesz?
- Potrzymasz dziecko? - Nie.
Uspokoisz się.
Proszę. O tak.
Szyja mnie napierdala.
Pewnie dlatego robi się aborcje.
- Bez obrazy, mała. - …odsunąć się od drzwi.
- Policja Metra… - Hej.
- Proszę być uważnym… - Patrz.
- …i nas informować. - Heja!
Wiesz, gdzie są pociągi?
Hej, zwolnij!
Alan!
- Przepraszamy za opóźnienie. - Hej, mówię coś!
Pociąg wjeżdża…
Tędy.
Hej, gdzie jest linia 6?
Kurde.
Koniu?
Robisz teraz w transporcie?
Co? Nie, włochata. Mieszkam tu z żoną. Wal się.
Pomożesz nam?
Szukam pociągu. Ma numer 6622.
To kosztuje.
Nadia, on nie pomoże.
- Trzeba zmienić pieluchę. - Jest okej.
Obaj jesteśmy ojcami. Szanuję to.
Ubijemy interes.
- Interes? - Dobrze negocjować.
Wiem, gdzie ten pociąg. Chodźcie.
Chodź.
Wszystko się wali.
Im bliżej centrum Ziemi, tym bliżej prawdy. Przyciąganie.
Sorki, możemy szybciej? Mamy mało czasu.
Macie czas.
Wymyślono go, by zsynchronizować systemy kolejowe,
aby przewozić towary za granicę.
Uwaga na szynę prądową.
Daj, potrzymam dziecko.
Masz pełne ręce roboty.
Chociaż na chwilę.
Daj ją potrzymać.
Czego ci trzeba, mała?
Niemowlęta to materialiści.
Alan, nie dawaj mu dziecka.
- Nic jej nie jest? - To dziecko metra. To ja, jest git.
Ja żyję, a to oznacza, że ona ma się dobrze.
Dobra.
Idźcie wzdłuż szyn, a zobaczycie pociąg.
- Serio? - Tak. Zapłata.
- Biorę gotówkę. - Może być?
- Dobra, 40 dolców. Nieźle. - Słyszę brzęk.
- Klucze. - Dobrze. Idźcie.
Świetnie, dzięki.
Ty też, koleś. Zapłata.
To ten wasz jebany pociąg?
To ten pociąg?
Nie wiem. Ma być R32, numer 6622…
- Skąd to wiesz? - Przestań.
Markę i model trzeba znać. To Zagubiony w czasie.
Szybko.
- Hej, Nadia. - Tak.
Wardog. Tak.
Hej, nie spodziewałyśmy się ciebie.
I to z dzieckiem.
Jakie słodkie.
Co się dzieje?
Nie wiem. Pociąg stoi od 30 minut.
Spóźnimy się na czuwanie.
To nie tak.
Zaraz.
Nie podobają ci się kwiaty? Ruth lubiła orchidee.
Pozbywamy się ich.
Hej, Nads.
Przestań się obwiniać, że cię nie było.
Jak to ma mnie nie być? Ruth umrze sama?
Po tym wszystkim?
Gadałam z nią niedawno, w moje urodziny.
Były miesiąc temu.
- Jest 30 kwietnia. - Nie.
Jest 30 marca, jasne?
Dziś są moje urodziny,
więc jesteście w przyszłości.
- Nadia… - Spoko. Rozpacz nie pozwala jasno myśleć.
Wiesz, co tam powiesz?
W porządku.
„Wierzysz w przyszłość ludzkości?” Dobra.
Dziękujemy za cierpliwość. Odjazd…
Ej, musimy stąd wysiąść.
Nie tu jest nasze miejsce.
Musimy przenieść z powrotem dziecko.
Nie ruszam się. Pierdolę.
Nie zdążyłam być na łożu śmierci, to przynajmniej będę na pogrzebie!
- Nie, Nadio! - Jasne?
- Chodź! - Bzykają się?
- Umiem, kurwa, chodzić! - Uwaga na małą.
Boże!
Nadia? Uspokój się.
Proszę.
Mam się uspokoić?
Stary, to jest, kurwa, koniec.
Nie pożegnam Ruth.
Była najlepszą matką, jaką miałam.
Całe to gówno na nic.
Tak że super.
Jak, do chuja, się stąd wydostaniemy? Tak.
Ja nie…
Zaczekaj.
Dokąd idziesz? Nadia?
- Mówiłem ci o Lennym? - Tak.
Próbowałem mu powiedzieć, że mur zostanie zburzony.
Że mam wiarygodne informacje z przyszłości.
- Całkowitą kontrolę sytuacji. - Tak.
A i tak pojechał.
Nie mogłeś nic zmienić. To zamknięta pętla.
Racja. Z powodu…
Praw fizyki.
Miałem powiedzieć „natury ludzkiej”.
Jesteśmy produktem tego, czego nie możemy zmienić.
Chcesz powiedzieć, że nie jestem oryginałem?
Nikt nie jest.
- A Bowie? - Nie o to mi chodzi. Posłuchaj,
- Ruth nie chciałaby, byś czuła się winna. - Kochany, wina to zmarnowana emocja.
Próbował uciec. Wydostać się.
Nawet nie wiem, czy Lenny dotarł do Berlina Zachodniego.
To znaczy…
Miałem go chyba zatrzymać,
a nawet nie zdążyłem się z nim pożegnać.
Nie wiem, co miałem zrobić.
Nigdy sobie nie wybaczę.
Alan, ty jesteś w porządku, tak?
W porządku.
To po prostu…
- Coney Island. - Co takiego?
Coś, co zmieniłoby wszystko na lepsze,
gdyby tylko się wydarzyło.
Albo nie wydarzyło.
Takie gdybanie.
Słyszysz to?
Szlag. Daj mi ją.
Nadia?
Nadia!
Alan!
Nadia.
Nadia!
O cholera.
Dobra.
No dalej.
No już.
No dobra.
Wygrałaś.
NIEZATRUDNIONYM WSTĘP WZBRONIONY
Babcia?
Alan.
No proszę.
Co się stało z Lennym?
Z Lennym? Nie wiem.
Nie wiesz? Miałem go zatrzymać
czy nic nie robić?
Miałem nic robić. Po co robiłem cokolwiek?
Wszystko spieprzyłem. Jak zawsze.
Alan, ja nie wiem. Nic się nie stało.
Wszyscy mówią, że jestem jak ty.
On by nie został. Ja nie zamierzałam wyjeżdżać.
Nie mogłam zostawić życia, które budowałam.
Pomogłam mu się wydostać.
Inaczej być nie mogło.
Źle to zrozumiałem.
Chcę tylko odpowiedzi. Chcę tylko wiedzieć.
Przepraszam, że taki jestem.
Jesteś taki jak ja.
Nie możemy całe życie bać się, że popełnimy błąd,
i nigdy nie zacząć żyć.
Nie bój się żyć.
Zabiłem się, więc…
Nie wiem, jak z tym żyć.
Wydaje się, że dla innych ludzi wszystko jest o wiele prostsze.
Mylę się?
Mój wspaniały chłopczyk.
Nie mówiłam ci?
Byłeś za mały. Nie pamiętasz.
Powiem ci jeszcze raz…
mój wspaniały chłopczyku.
Dobrze?
Co to za miejsce?
Nazywamy je Próżnią.
To pusta przestrzeń w kosmosie,
pozostałość po czymś, co nigdy nie zostało ukończone.
Czy ja nie żyję?
Musisz już iść.
Idź za niebieskim światłem.
Za rogiem jest wyjście, które prowadzi na powierzchnię.
Dobrze. Dziękuję.
Zgubiłem się.
Pod powierzchnią miasta jest tyle zapomnianej przestrzeni.
Cud, że wszystko się nie zapada.
Patrz.
Świetnie.
Trochę posikany płaszcz.
Ale co tam. Po to się kupuje ubrania, co nie?
No dobra.
Patrz na to.
Mamy to.
Cześć.
Czy ja nie żyję?
Jak mam na to odpowiedzieć?
A więc żyję?
Byłam przed tobą, ale to nie znaczy, że wiem wszystko.
- Szukasz nie tam, gdzie trzeba. - To staje się motywem przewodnim.
Gdybyś mogła wybrać matkę,
to wybrałabyś mnie?
DEMIAN: DZIEJE MŁODOŚCI EMILA SINCLAIRA
Za pierwszym razem cię nie wybrałam,
ale tak to już musi być, co, mamo?
Chodź, dzieciaku.
Miejsce dla moich dzieci.
Niech pani zrobi miejsce dla moich dzieci.
Wiesz, jaka to stacja?
- Nie jestem konduktorem. - Zabierzmy ją do domu.
Nie miałaś obowiązku, ale mnie kochałaś, co?
Pa, Ruthie.
Linia 6 w kierunku południowym. Następny przystanek: Astor Place.
Proszę odsunąć się od drzwi.
30 KWIETNIA NOWY JORK – 11°C POCHMURNO
Głodna?
Ja też.
Napisy: Dorota Nowakówna