SERIAL NETFLIX
Dwie minuty. Powiedz, gdy poczujesz chęć parcia.
- Ona rodzi! - Zabierzcie mnie stąd.
Linia 6 w kierunku północnym. Proszę odsunąć się od drzwi.
- Poczułaś kolejny skurcz? - Nie wiem.
Ja też nie. Nie znam się. Sprawdzam czas.
Nie dam rady. Zabierzcie mnie stąd.
Byłyśmy tak blisko szpitala.
Proszę, Ruthie, wsadź mnie z powrotem do metra.
To tylko strach. Przyj.
Jesteś twarda.
Czy jest tu lekarz?
Nie jesteś doktorem?
Nie, robię doktorat z psychologii klinicznej.
Nie umiem odebrać porodu.
Nie jesteś prawdziwym doktorem.
Bezużyteczna!
Spróbuję, bo dziecko pcha się na świat.
- Daję radę. - Patrz na mnie. Jestem z tobą.
Co się dzieje? Ktoś ma kłopoty?
Znam tę kobietę.
- To ten sukinsyn. - Pomożesz nam czy nie?
- Jestem gotów. Weź to. - Dziecko już się rodzi.
Bez jaj.
Hej. Znalazłaś go?
Nie chcę tego robić. Nie pisałam się na to.
Wszystko będzie dobrze, jak dziecko się urodzi.
Ja jestem tym dzieckiem!
Musisz przeć.
Przyj ze mną. Teraz!
- Przyj. Użyj mięśni brzucha. - Mięśni brzucha?
No dobra, prostego i poprzecznego.
Przyj, Nora! Przyj!
- Przyj! - Przyj!
Nora.
Przyj.
- Nóż! - Już.
Ma ktoś ręcznik?
Ręcznik poproszę!
Cześć.
Oto ona.
Przytrzymaj główkę.
Trzymam.
Prawdziwe dziecko metra.
Urodzone na peronie linii 6. Honorowa obywatelka.
Nadia.
Kochane maleństwo.
Cześć, Nadia.
Sto lat, dzieciaku.
Sto lat, mała!
Hej.
Gratulacje, kotku.
To dziewczynka.
Tak jak chciałaś, prawda?
Co, kochanie?
Co robisz?
Wpadłem z gratulacjami.
Usłyszałem w radiu.
Jesteś teraz sławna.
Powinnaś pozwać miejski zarząd transportu.
- Wyrwać trochę kasy. - Sama nie wiem. To nieuczciwe.
Żarty sobie robisz?
Miasto ma kupę szmalu. To może być dla nas szansa.
Są ci winni.
Nie jestem pewna, czy tak jest.
Pewnie, że jest. Lecą ci.
Nie masz wstydu?
Dobra. Pogadamy później.
Mam nadzieję, że ładnie wszystko pozszywają.
Oby. Też mam taką nadzieję, bo…
Dobra, wynocha.
- Co za skurczybyk. - Źle mnie zrozumiałaś.
Przecież to nawet nie mój dzieciak.
Ona wymiata,
a ja wpadłem z gratulacjami,
życzeniami powrotu do zdrowia czy co tam się mówi.
Jak śmiesz tu przychodzić?
Sprowadzasz takich facetów
i myślisz, że umiesz wychować dziecko?
To dupek.
Menel. Złodziejaszek.
- Pasożyt! Złodziej! - Co ty robisz? Czego chcesz…
- Wynoś się stąd! - Zadzwoń, jak cię pozszywają.
I będziesz ciasna.
Posłuchaj, dziecko zamieszka z nami.
Przygotowujemy się od początku ciąży.
Co? Jak to? A Nora?
- Ona nie może wychowywać dziecka. - Nie kontrolujemy jej.
Musi wrócić do psychiatryka.
Nie nazywaj tak tego. To po prostu szpital.
Mogę nazywać go inaczej, ale to nie zmieni faktu.
Proszę, Vero. Dla Nadii. Daj Norze szansę.
- Nie jesteś rodziną. - Daj jej szansę.
- Powinna móc spróbować. - Ta kobieta nie należy do rodziny.
Boże, ależ są uparte.
Wrócę tu.
Do zobaczątka, Ruthie.
Zleciłam to, zanim straciłaś resztę.
Noro, przynosisz mi kłopoty, a teraz przyniosłaś szczęście.
Dziecko.
Możesz to teraz nosić,
ale kiedy Nadia dorośnie, przekażesz to jej.
Jak się czujesz?
Chce mi się pić.
Przyniosę ci napój.
Chryste.
No to zaczynamy.
SZPITAL BETH ISRAEL
Możesz pomóc swojej rodzinie.
Zmieniając przeszłość Very, zmieniłabym losy Nory.
Ipso facto nam byłoby lepiej.
Genotomia skapywania.
Ale wszystko jest nieskuteczne, bo sprawa jest w chuj ustawiona.
Dlatego zamierzam pokonać czas jego własną bronią.
I w końcu będziemy mieć matkę, jak należy.
Mnie.
Super.
Dobra.
Pieprzyć gościa. Chodź.
Chodź.
Prawdziwa Thelma i Thelma, co?
Przez to pieprzone wtórne rodzicielstwo nabawię się tętniaka.
Co oznacza niemowlęcego tętniaka u ciebie. Dobre.
Wiem, co myślisz. Kolejny wariacki pomysł.
Uważasz, że to zły pomysł? Dobrze.
No cóż. Wysokie ryzyko, wysoka nagroda, co nie, mała?
Moje maleństwo.
Zwyciężysz, mała.
Chodź.
To linia 6 w kierunku północnym.
Proszę odsunąć się od drzwi.
BERLIN WSCHODNI, 1962 ROK
Dokumenty proszę.
Mam tylko to.
Dokąd pani jedzie?
Do Berlina Zachodniego.
Stacja?
Potsdam Platz.
Nie ma pani zezwolenia.
To stacja-widmo.
- Co pan robi? - Skontaktujemy się.
Jest pani studentką? Kraj pochodzenia?
Co? Nie musi pan tego notować.
Ja tylko szukam kolegi. Ja…
Sprawdzam, co u niego. Krótka wizyta.
Jego siostra mieszka przy Prinzenstraße. Tyle pamiętam, ale…
Nie jestem pewna, czy dobrze pamiętam. Przepraszam. Pogubiłam się.
Powinna pani pojechać prosto do domu, fräulein.
METRO W NOWYM JORKU
Kuku.
Może zrobimy tatuaż 666 na czole tego dzieciątka?
Gwiazdkę pięciokątną?
Gadu-gadu.
Co za uroczy dzieciak.
Miło mi cię nie poznać, jasne?
Proszę. Pozjadaj te włoski.
ZADZWOŃ DO MNIE
SKARBIE, PRZYJDZIESZ?
STARA. WPADNIJ. STO LAT!
STO LAT!
Oż kurde.
Kurde.
- Halo? - Siema, słyszysz mnie?
Boże, to ona. Czemu nie odbierasz?
Co? Jestem w metrze. Słyszysz mnie?
Ruth ma zator tętnicy płucnej. Jest w szpitalu.
Czekaj, co?
Zator tętnicy płucnej.
- Dobrze mówię? - Skrzep.
Skrzep w płucach.
Nadia, posłuchaj. Nie wiedzą, czy przeżyje.
Halo?
Posłuchaj, jestem w metrze i…
- Czy to dziecko? - Jadę tam.
- Halo. - Kurwa.
Linia 6 w kierunku północnym. Następny przystanek: 77 ulica, Lenox Hill.
77 ULICA
SZPITAL LENOX HILL
Przyszła.
- Gdzie Ruth? - To nie wygląda dobrze.
Obstawiamy, czy Nadia w ogóle się pojawi?
Jest 2022 rok. Nikt już nie wyłącza telefonów.
- Właśnie. Trzeba je ładować. - Zaraz, Max? Lizzy?
- Super. Przyszłaś. - Wisisz mi przeglądarkę.
Co się, u diabła, wyrabia?
Powierzono ci dziecko?
Ruth ma się dobrze. Po prostu się zmienia.
- Ruth ma się dobrze? - Tak.
To tylko stłuczka.
- To było dwa tygodnie temu. - Dasz mi ją?
Tak, dobry pomysł. Po co ma to oglądać?
- Noworodki są ślepe. - Tylko szczeniaki.
Miłość jest ślepa.
Tym kobietom możesz w pełni zaufać.
Co prawda to nie mówi ci wiele,
ale jak mówi Rummy, na wojnę idziemy z armią, jaką mamy.
Zostań tutaj, a ja zaraz wrócę. Jesteś bezpieczna.
Dobra.
Hej. Jak leci? To znów ja.
- Szukam pacjentki, Brenner. - Krewna?
Tak.
Może niemowlę diluje? Sprawdź pieluchę.
- Pokój trzeci. - Zajebiście.
Boże, nareszcie jesteś.
Tak. Nie mogłam cię złapać, więc zadzwoniłam do Maxine.
Ale musimy zajrzeć do apteki.
Muszę sobie kupić valium.
Masz swoje valium, Ruthie.
Więc albo chcesz zostać dilerką prochów,
albo czegoś nie łapię.
Maxine mówi, że umierasz.
Maxine dramatyzuje.
To tylko stłuczka.
Jaki mamy dziś dzień?
Wiem. Chcesz mi przypomnieć o swoich urodzinach.
Mam cały tydzień na kupienie ci prezentu,
więc nie pospieszaj starszej pani.
Dobra, Ruthie.
Szukam pacjentki, Ruth Brenner. Wróciła tu dzisiaj. Możliwe, że w karetce.
Ma jakiś problem z płucami.
- Brenner? - Tak.
Stanowisko siódme.
Siódme? Siódme.
Jebana bomba zegarowa.
Myślałam, że sobie poszłaś. Posłuchaj.
Chcą mnie zatrzymać na noc. Zawsze muszą robić jakieś badania.
Nic ekscytującego.
Ale liczą sobie za ten pokój tyle,
że oczekuję pięciogwiazdkowych wygód.
Ruthie.
Dobrze się czujesz?
Jestem tu nową, szaloną atrakcją.
Wszyscy chcą robić zdjęcia mojego wnętrza.
Posłuchaj. Wiem, że to o kilka dni za wcześnie,
ale życzę ci sto lat, kochana.
Dziś są moje urodziny, Ruthie.
Ma apetyt!
- Chwila. Jestem zajęta. - Ale się wyciąga.
- Lizzy, umiesz zajmować się dziećmi. - Zabieram Louisa do parku w niedziele.
- Nemo. - Kod niebieski!
- Nadia! - Podwójna epinefryna!
Ruth! Nie, zaczekaj!
Dwa litry, sól fizjologiczna, otwarcie.
Nie wolno pani tu być.
Nie czuję tętna.
Jak idzie?
- Nie przerywać. - Daj łopatki!
Dobra. Ruth!
Dobrze się pani czuje?
- Gdzie ona jest? - Kto?
- Ruth Brenner. - Nie mam jej w wykazie.
- Proszę się uspokoić. - Który dziś dzień?
- Dwudziesty drugi marca. - Nie, jest 30 marca.
Mówię to jako służba medyczna, jest 22 marca.
Proszę posłuchać, w całym szpitalu są różne Ruth,
a ja muszę znaleźć tę prawdziwą.
Proszę usiąść. Ma pani atak paniki.
Głębokie wdechy. Zawołam lekarza.
Trzydzieści sześć lat, potrącona przez taksówkę.
- Łajzy. - Nie rozglądają się na boki.
Pieprzone ćpuny.
Niebieskie światło uderza im na mózgi.
- Tak. - Patrzą w dół.
Jak na jakimś pornolu.
Stary, od tygodnia nie oglądałem porno.
- Ostrożnie. - Uwaga.
Przestań.
Nie odpisałeś mojej siostrze.
- Odpiszę jej. Spokojnie. - Jest sexy.
- Wiem o tym. Odpiszę jej. - Sexy, bystra, dowcipna…
- Podobasz jej się. - To coś więcej.
- Hej. - O, nekrofilka.
Przyszła poruchać ciała.
- Powodzenia. - Hej, zombie.
- Tylko tam nie przesadzaj. - Koroner, tak.
Pewnie lubi sztywniaków.
Upiorne działanie na odległość.
- Co, kurwa, mówisz o mojej matce? - Co?
Co, kurwa, powiedziałaś o mojej matce?
Zejdź tutaj i powiedz mi to prosto w twarz.
Chodź tu, chcę to usłyszeć.
Proszę odsunąć się od drzwi.
Zmiękłeś, co?
Widziałem, jak rzucasz śmieci. To nie twój dom.
Tu się nie śmieci. Pierdolone zwierzęta.
- Nie. - Wiesz co? Potrzymaj.
- Kurwa, ja… - Zejdź mu z oczu.
- Kurwa. - Powtórz to. Zabieraj tyłek do zoo.
- Przepraszamy. To numer… - Kurwa, no już.
Alan.
- Kurwa. - Przepraszamy.
- Dodzwoniłeś się… - Stary, no weź odbierz.
Posłuchaj…
Przepraszam. Szukam mojej koleżanki Nadii.
Mieszkałam pod tym adresem, nim się urodziłeś.
Rozumiem, że ma pani ten numer…
Zgadzam się, że burmistrz Dinkins rujnuje miasto.
Nigdy nie było…
Mateo, mówiłam, że nie ma być idealnie.
Więcej bąbelków.
Tak, słucham.
Mam parę rzeczy. Wiem, że tylko się opiekujesz. To cudowny aniołek.
- Dobra. - Dokąd idziesz?
Moje słowa nic nie zmienią, bo czas się załamuje.
Ty utknęłaś w swojej chwili. Ja w mojej.
Nadia, to smutne.
Muszę złapać mój kontakt.
Nadia?
Nadia.
Nadia?
Owsianka?
Nie.
Nie. Dlaczego?
Co ty zrobiłaś, Nadia?
Coś jest nie tak.
Spoko. Nie jestem złodziejem.
- Koleżanka Alana? - Tak.
Boba Fett się przejadł albo przeciwnie.
Płatki są takie małe, ale ryba też jest mała.
Możesz przeprosić Alana?
Zabiłam rybkę Alana.
Wszędzie jebane LSD. Chryste.
Hej, Ferran, widziałeś Nadię?
Hej. Jasna cholera, ale czad.
- Tato, to mój kumpel Alan. - Co?
- Twój tata zmarł trzy lata temu. - Odbiło ci? Stoi obok ciebie.
Hej, zgadnij, co znalazłem w śmieciach w Seward Park.
Owsianko, poznaj Alana.
To…
Miło cię poznać, Owsianko.
Wygląda na żywą.
Już dobrze. Chodź.
Alan, jesteś tu, stary?
Powtarzaj za mną.
Kurwa.
Masz piękne oczy.
A teraz IV koncert fortepianowy Beethovena.
CZARNE I BIAŁE
Wiem.
Stephen Hawking.
Podstawa.
Wszystko będzie dobrze. Przestań. Nie rób tak.
Pojedziemy do Odessy. Zjesz coś.
Tak? Wszystko będzie dobrze.
Zamówimy ci paluszki serowe.
- Chcesz? - Nie.
Brak mieszkań, spokoju, yuppies!
Brak spokoju, yuppie.
- Brak mieszkań, spokoju, yuppies! - Kurwa.
Cześć.
Napisy: Dorota Nowakówna