SERIAL NETFLIX
BUDAPESZT, 1944 ROK
Rok 1944.
To ciebie szukam, wywłoko.
Witajcie, geny.
Babciu, całkiem nieźle.
Prosto z drukarni, atrament jeszcze nie wysechł.
Przepraszam.
Szukam kapitana Martona Halásza?
- Pewnie nie żyje. - Tak się składa, że w 1944 roku żyje.
Pomóż mi go znaleźć, a przepowiem ci przyszłość.
Nie twoją osobistą, a geopolityczną
z żenującymi dziurami w zwykłych miejscach.
Jak się nazywasz?
Vera Peschauer.
Szukam Martona…
Erzebet!
Jesteśmy spóźnione.
Przepraszam. To wariatka. Ciągle szuka swego zmarłego męża.
Zginął w Woroneżu, nie pamiętasz, Erzebet?
Twój mąż nie żyje.
Chodźmy. Bądź cicho i nie przystawaj.
- My się znamy? - Prędzej.
Naziści, Węgrzy, węgierscy naziści.
Szkoda, że nie sprzedaję diagramów Venna. Obłowiłabym się.
Co ty wyprawiasz?
Jak nie będziesz uważać, skończysz w następnym pociągu.
Despotyczna wdowa, w pytę wybór. Ale nie jesteśmy wdowami, prawda?
Nie mów nikomu, jak się nazywasz.
Nie jesteś już Vera.
Jesteś Erzebet.
Czyli polujemy na wampiry. Kumam.
Chcę odzyskać to, co zabrali mojej rodzinie.
Mam nazwisko i numer.
Vera!
Przestań.
Nie zwracaj na siebie uwagi. Chcesz skończyć jak twoja matka?
Przepraszam.
Co ja tam wiem?
Może mają się dobrze.
Może dostaniesz list.
Już ich nie ma?
Jak masz fiksować…
to trzymaj się z dala!
Witamy w jebanym Budapeszcie.
Tyle dobrze, że mój węgierski się poprawia.
Dobra.
Jesteśmy w domciu, babciu.
Otwarte.
Kuku!
- Kuku! - Jest tu jakiś jebany kogut?
Kuku?
Kuku!
Hej.
Hej!
Czy ja cię znam?
Jasna cholera.
Co tak stoisz jak księżniczka?
Chodź.
Żebyś miała siłę.
Ty jesteś Delia.
Zajebiście. Nic się nie zmieniasz.
Nawet wstecz.
Dzięki.
- Mówisz już po angielsku? - Vera! Wiem.
Mogę cię o coś spytać?
Delia, wiesz może, gdzie jest ten złoty pociąg?
Jaki pociąg? To magazyn, nie pociąg.
Wszystko, co ukradli naziści, jest w magazynie. Nic nie wiem o pociągu.
Jasny gwint, no tak.
Rosjan jeszcze nie ma w pobliżu.
Skurwysyny!
Lepiej uczmy się rosyjskiego.
Wyluzuj, ja nawet nie mówię po węgiersku.
Wszystko, co w tym magazynie,
pojedzie pociągiem na zachód, jak przyjdą Rosjanie.
Jestem tutaj, żeby zawczasu to przejąć.
Rosjanie ocalą Budapeszt.
Gdzie dokładnie znajduje się ten tak zwany magazyn?
Idziemy do Café Gerbeaud?
Café Gerbeaud?
Brzmi cudownie.
Patrz, idzie „wdowa”.
Ubierają się teraz jak wdowy.
Nie odróżnisz wdowy od żydowskiego szczura.
Dziewczynko, czego szukasz?
Przepraszam, zgubiłam się.
- Czy to jest Café Gerbeaud? - W takim stroju do Gerbeaud?
A co?
Ładna jesteś. Chcesz założyć coś wyjątkowego?
Chyba nie musisz być co wieczór wdową?
Biżuteria.
Kapelusze.
Futra.
Wszystko od Żydów.
Na świąteczne zakupy nigdy nie jest za wcześnie.
Ja pierdolę.
Tak.
Chryste.
Weź dodatkowe nakrycie.
Nigdy nie wiadomo.
Przepraszam.
Hejka. Widziałyście numery na tych rzeczach?
Słucham?
Paczki powinny mieć numery.
Mówią rodzinom, że trzymają rzeczy razem.
A ciebie co to obchodzi?
Chcę mieć pewność, że biorę komplet.
No więc… Nie ma za co.
Przejebane.
Kurwa.
Ja pierdolę, no nie.
Trzydzieści cztery.
Numery, numery.
Jeden-cztery-zero-siedem.
Siedem. Siedem-osiem-dwa-dwa.
Jebane ćpuny.
Jeden-cztery-zero-siedem, skarbie. No już.
O Jezu.
Mam łapę jak Darryl Strawberry.
Sukinsyńskie rzeczy.
Zaznaczymy miejsce.
Zostać mi tam.
Ożeż kurwa.
Kurwa.
Chryste, ja pierdolę.
Luzik.
Dzień dobry. Jak się pan miewa?
Przepraszam…
„Wielcy nie zajmują się małymi”.
Łacina.
Znajdź pociechę w chwili rozpaczy.
A czy jest jakaś inna chwila?
Szukam ojca Lászla Kissa.
- Za tobą. - Szczęściara ze mnie.
Super. Gwiazda wieczoru we własnej osobie.
Według moich danych jest pan przyzwoity, ma imponujące życie
i słabość do Żydów, inaczej fioła na punkcie kugla.
Przepraszam. Kim ty jesteś?
Tej cebuli lepiej nie tykać.
Mów mi Vera.
Zapraszam do modlitwy
w naszej świątyni.
Dzięki za poświęcony czas.
Miły gość.
Jestem „tolerowana”. Co nie?
„Zapraszam” naprawdę znaczy „toleruję cię”.
W każdym razie…
musisz wysłać tę mapę
do Very Peschauer-Vulvokov w Nowym Jorku.
- Myślałem, że ty jesteś Vera. - Po wojnie.
Po wojnie?
Widziałam kamienie na twoim grobie
i każdy widz Listy Schindlera wie, że to znaczy, żeś porządny chłop.
Czy to najlepszy film Spielberga?
Nie. Jest nim pierwszy odcinek Columbo. Ale komu oceniać?
Widziałaś mój grób?
Tak.
Wierzysz mi?
Nim odpowiesz, pamiętaj, że wierzysz w transsubstancjację.
Wierzę ci.
Ufasz mi?
Ufam. A ty mnie?
Credo.
Moment.
Nie tutaj.
Pod zegarem na stacji Keleti o 20.00?
O 20.00 pod zegarem.
Byłem stary?
Kiedy umarłeś?
Bardzo…
I żonaty.
Żonaty.
Cholera.
Dobra, László.
Pieprzyć to.
Cholera.
Kurwa. Cholera.
Poczta dla Very Peschauer!
Kurwa.
Hej!
Czemu biegniesz? Wracaj, panienko!
Wyślij to po wojnie.
- To zmieni wszystko. - Dokąd idziesz?
Proszę.
To niebezpieczne.
Po prostu wyślij!
METRO W NOWYM JORKU
Delia.
NOWY JORK, 1968 ROK
Vera.
Usiądź.
Dobrze robisz.
Dobrze robię.
Chyba w końcu zmieniłam przeszłość.
Co zmieni życie Very, co zmieni życie Nory,
co zmieni moje życie.
Jak te żółwie aż do samego końca.
Nie musisz się tłumaczyć.
Daj mi potrzymać.
W porządku.
Superowo.
O kurwa.
Trzymaj mocno tę torbę.
Cholerne zezwierzęcone rabusie.
Pieprzone metro.
Tak, pieprzone metro. Racja.
Rzeczoznawcy są obok szpitala.
Dobrze.
Rzeczoznawcy, a potem pieprzona giełda poszła w górę.
RZECZOZNAWCY LENOX
To jest jej zabezpieczenie.
Jej mąż zmarł. Jest teraz samotną matką.
Nie do wiary.
Udało się, co?
Hej, panie kolego?
Proszę nie ziewać.
Trochę szacunku dla efektu motyla.
Coś tu pani zostawiła.
- Obligacje? Monety? Gotówka? - O tak.
Krugerrandy.
Zaraz.
Nie chcę krugerrandów.
Vero, już to omówiłyśmy. To najstabilniejsza waluta.
Pamiętasz pengő?
Krugerrandy.
Nie zrobiłam tego wszystkiego po to,
żeby skończyć z tymi samymi jebanymi krugerrandami.
- Krugerrandy. Jakiś problem? - Żadnego. Tylko to wiele dla niej znaczy.
W czasie wojny straciła wszystko.
Pewnego dnia dostała mapę od obcej osoby,
księdza, który przysłał list. I wróciła do Budapesztu.
W pionie kanalizacyjnym był zegarek jej ojca,
te kolczyki, broszka z opalem.
Jak to się w ogóle stało?
Ale po co nam teraz biżuteria?
Wymieniamy ją na złoto.
Krugerrandy.
Słyszę tylko, jak naciśnie pani guzik.
Wredny typ.
Zatem 150 monet po 33,50 za uncję to…
razem 5325 dolarów.
Jeśli te potwory kiedyś wrócą,
mamy strategię wyjścia.
Nigdy nie wiadomo, co się wydarzy. Te pieniądze oznaczają
rozwiązanie.
Jest tylko to. Rozwiązanie.
Mamo! Nauczyłam się choreografii.
Chodź no tutaj.
Cześć.
Mamusia opowie ci historyjkę,
która nie będzie nic dla ciebie znaczyć.
Bo to tylko historyjka.
Okazuje się, że myliłam się co do czasu.
Wiesz, jak to jest.
Myślałam, że zmienię dla nas przeszłość.
Jeśli tylko uda mi się przenieść wystarczająco daleko.
A potem okazało się, że niczego nie mogę zmienić.
Mogę robić tylko to, co już zostało zrobione, więc…
To jakaś zagadka?
Za 15 lat wpadnie ci do głowy, żeby ukraść złoto.
Ja je stracę.
Próbując naprawić sytuację,
sprowadzę z powrotem
to samo złoto, które ukradniesz za 15 lat.
To taniec tarantuli.
Świetnie.
Patrz.
Mówię ci,
czas ma chore poczucie humoru, Nora.
Musimy ciągle tupać nogami,
aby trucizna nie dotarła do naszych serc.
To niedopuszczalne. Za dużo trucizny.
Jesteś spoko tancerką, mamo.
Chodź, mamo. Zatańcz ze mną.
Będzie kurczak.
NOWY JORK, 2022 ROK
Zatrzymam to.
Wysiadamy stąd.
Co, kurwa, mówisz?
Proszę dać spokój.
- Uważaj. - Nic ci nie jest?
Ostrożnie, dziecko.
Usiądź, odpocznij.
- Jesteśmy na miejscu? - Nora.
Prawie na miejscu.
Nora.
Już was mijałam.
Nora.
Tak, dobra.
Kurwa!
Ona rodzi.
- Dobrze. - Tak!
Napisy: Dorota Nowakówna