‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎รู้ไหมว่านี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว
‎ไม่ได้มีเรียนอุณหพลศาสตร์เหรอ
‎จริงด้วย
‎- จริงด้วยๆ ไปเรียน ใช่ ‎- ใช่ ไปเรียนสายอีกแล้วนะ
‎ไม่สมเป็นเธอเลย
‎นี่เธอเป็นอะไรไป แอ็กเนส
‎ฉันเสียสมาธินิดหน่อย
‎ฉันก็เสียสมาธิเหมือนกัน
‎ฉันต้องไปเรียน ทำตามตาราง
‎- ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ ‎- อืม
‎- นะ ‎- โอเค
‎เจอกันพรุ่งนี้
‎ไว้เจอกันนะ
‎(เบอร์ลินตะวันออก ปี 1962)
‎ยิ้มให้เราหน่อยสิ!
‎ขอให้โชคดีเช่นกัน
‎นี่คือรถไฟสายหกมุ่งหน้าขึ้นเหนือ
‎กรุณาเว้นระยะห่างจากประตู
‎(ทางออก ‎แอสเตอร์เพลซและถนนสายแปด)
‎งั้นนายคือคนที่ฆ่าหนูน้อยฮิตเลอร์สินะ ‎น่าประทับใจ
‎ฉันไม่เคยคิดเลยว่านายจะเป็นฆาตกรนะ อลัน
‎นายให้ความรู้สึกแนวผู้สมรู้ร่วมคิดมากกว่า
‎ขอบใจนะ แต่มันสายไปแล้วล่ะ
‎มันเป็นเยอรมันตะวันออก ปี 1962 ‎เพราะงั้น… กลางยุคสงครามเย็นเลย
‎นั่นมันก็ฮิตเลอร์แนวคลาสสิกเลย ‎ฉันหมายถึงพวกคนบ้าก่อวินาศกรรมน่ะ
‎แล้วนายตั้งเป้าไว้ว่าไง ‎สมบัติตระกูลนายที่สาบสูญอยู่ไหนเหรอ
‎มันอาจไม่เกี่ยวกับการแก้ไขอะไรก็ได้
‎เหมือนที่เธอว่าไง เราแค่เลื่อนขั้น
‎บางทีเราอาจจะแค่… ‎ไม่รู้สิ สนุกไปกับมันล่ะมั้ง
‎นี่เกิดอะไรขึ้นกับนายเนี่ย เมายาเหรอ
‎เปล่า มันมีคนในอดีตที่…
‎ฉันอยากใช้เวลาด้วยน่ะ
‎เธอคือใครเหรอ ‎ประมาณมาร์เลเนอ ดีทริชหรือเปล่า
‎หรือว่าอังเกลา แมร์เคิลมากกว่า
‎เขา…
‎โอเค เขาชื่อเลนนี่
‎ตกลงว่าเป็นแนวฟลอเรียน ชไนเดอร์สินะ
‎ฉันไม่รู้จักด้วยซ้ำ
‎ครัฟท์แวร์ค ไปสู่สุคติแล้ว
‎โอเค เราไม่ได้มีอะไรกันนะ เปล่า
‎- แต่นายเก่งอยู่นะ ‎- ขอบคุณ แต่ว่า…
‎- ดีที่สุดในชีวิตเลย ‎- มีสมาธิหน่อย
‎เยอรมนีตะวันออกดูเหมือนจะเป็นทางออก
‎หรือเป็นทางเลือกของการล่าอาณานิคมตะวันตก
‎หรือแค่เป็นสถานที่ที่ให้ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์
‎ยายฉันเป็นนักศึกษามาจากกานา
‎และฉันไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย ‎ฉันไม่รู้จักยายด้วยซ้ำ
‎เธอนึกออกไหมว่าท่านต้องเจอกับอะไรบ้าง
‎คือว่า…
‎ท่านต้องรู้สึกโดดเดี่ยวมากแน่ๆ
‎ฟังดูเหมือนท่านจะได้เจอใครบางคนแล้วนะ
‎นายจะเดินไหมเนี่ย อึดอัดชะมัด
‎ฉันชอบการได้ใช้เวลาในตอนนั้นนะ
‎ไม่ต้องคอยกังวลว่าคนอื่นคิดยังไง ‎เวลาที่เห็นฉัน มันชวนให้รู้สึกดีน่ะ
‎อลัน เหตุผลเดียวของการย้อนอดีต ‎คือการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเว้ย
‎นี่นายไม่เคยดูหนังบ้างเหรอ
‎ใช่ นาเดีย
‎และเธออาจจะไม่เชื่อนะ แต่ฉันเคยดูหนัง
‎และทุกเรื่องที่เกี่ยวกับการเดินทางท่องเวลา ‎จะบอกว่าห้ามเปลี่ยนแปลงอะไร
‎มันถึงได้ดีมากไง
‎นี่มัน…
‎นาเดีย
‎- นาเดีย อย่าทำมันพังนะ ‎- ไม่ต้องห่วง ฉันจบกับยุค 80 ละ
‎มันไม่ได้มีแต่ตุ๊กตากะหล่ำปลีกับโคเคนน่ะสิ
‎ดูนี่นะ ไอ้บ้า
‎รุกฆาต
‎เอาล่ะ ได้เวลาลาดตระเวนแล้ว ‎อยากไปด้วยกันไหมเอ่ย
‎ไม่ล่ะ ฉันมีนัดแล้ว ‎ฉันต้องไปเจอเลนนี่น่ะ
‎เลนนี่ที่นายบอกมา เข้าใจละ
‎ดีใจด้วยนะ
‎- โชคดีนะจ๊ะ ‎- โอเค
‎นี่มันไม่ถูกนะ นาเดีย นี่มันจนมุมแล้วต่างหาก
‎แน้ด
‎นาเดีย เธอโกงนะ!
‎นี่มันอะไรกัน
‎หลักฐานชัดเจนว่าครอบครัวยายหนู ‎ถูกนาซีปล้นไปในปี 1944
‎และคนไม่ค่อยพูดถึงเรื่องนี้กันนะ ‎แต่พวกนาซีมันถังแตกของจริง
‎แถมยังติดยาบ้าอย่างแรง ‎มีหนังสือเขียนถึงเลยนะ
‎พวกนาซีเยอรมนีทั้งหมดนั่นแหละ ‎คือพวกนั้นน่ะเมายาปลิ้นเลย
‎ที่รัก พวกนั้นมันความรู้ทั่วไป
‎แต่นี่เธอไปเจอมันที่ไหน
‎เอ่อ ในกองข้าวของของโนร่าน่ะ
‎หนูอยากไปบูดาเปสต์
‎ไปสืบมาว่าเกิดอะไรขึ้นกับรถไฟทองคำนี่
‎เย่
‎นี่คือเครื่องบินนะ ไม่ได้ทำท่าซีค ไฮล์
‎อืม อีกไม่กี่วันเธอก็จะอายุสี่สิบแล้ว
‎ฉันว่าก็คงไม่แปลก
‎ที่เธอจะเริ่มสนใจประวัติครอบครัวขึ้นมา
‎เห็นไหม เพราะงี้หนูถึงได้รักคุณ รูธี่
‎คุณเก็ทกันอะ
‎ใช่ หนูอยากไปน่ะ ไม่รู้สิ ‎ไปฉลองการถือกำเนิดของตัวเอง
‎ด้วยการย้อนกลับไปที่ที่ญาติทุกคนตาย
‎หม่นเกินเหรอ
‎หนูเปล่าตั้งกฎนะ ประวัติศาสตร์มันว่าไว้ ‎ขอหนูถามอะไรหน่อยสิ
‎คุณได้ติดต่อกับวีร่าอีกไหม ‎หลังจากที่แม่เสียไปน่ะ
‎ยายของเธอเป็นคนตีสนิทยาก
‎และฉันไม่ใช่คนโปรดของเขาหรอก
‎ทำไมล่ะ
‎ก็ฉันไม่เชื่อในพระเจ้าและก็พวกนอกรีต
‎และเขาก็คิดว่า ‎ฉันคือคนไปกระตุ้นให้แม่เธอมีพฤติกรรมแย่ๆ
‎ไม่เชื่อในพระเจ้าและนอกรีตสินะ ‎อย่างเท่เลย รูธี่ เท่เว่อร์
‎นี่มันอะไรกันวะ นี่คืออะไรเนี่ย
‎- นี่มันอะไร ‎- เธอไม่ต้องห่วงหรอก
‎- ไม่มีอะไร ‎- มีของดีบ้างไหม
‎ไม่มีอะไรหรอก
‎อย่างกับลูกกวาดน่ะ
‎รู้ไหม
‎- อะไร ‎- พาแม็กซีนไปบูดาเปสต์ด้วยสิ
‎- ไปเที่ยวสไตล์สาวๆ ‎- โอเค
‎เวลาที่เธอไปขุดคุ้ยเรื่องอดีต
‎มีคนคอยเป็นหูเป็นตาเพิ่มก็มีประโยชน์ดีนะ
‎และก็เป็นตัวถ่วง
‎นี่อะไรเนี่ย คุณเริ่มสูบเมนทอลตั้งแต่เมื่อไหร่
‎ตลกดีนะ
‎หลังๆ มานี่ ฉันก็คิดถึงแม่เธอบ่อยๆ น่ะ
‎(บูดาเปสต์)
‎นึกว่าเธอเป็นคนรัสเซียซะอีก
‎คือฝั่งพ่อฉันน่ะรัสเซีย
‎หรือไม่ก็ถูกพวกรัสเซียครองพักนึง
‎ส่วนฝั่งแม่น่ะก็เหมือนกัน แต่เป็นฮังการีครองแทน
‎เซ็กซ์ แต่งงาน ฆ่า ‎ฮิตเลอร์ แดร็กคูล่า แฟรงก์เกนสไตน์
‎ง่ายเกิน
‎เซ็กซ์สามคนกับแกรี่ โอลด์แมนและเบลา ลูโกซี
‎แต่งกับบอริส คาร์ลอฟฟ์ ‎และขอฆ่าฮิตเลอร์
‎พระเจ้า เรานี่มันคนละขั้วเลย
‎- โรงแรมเราอยู่ไหน ฉันรับสาย… ‎- เธออยากเอากับฮิตเลอร์เหรอ
‎- อะไรนะ ‎- ใช่
‎- ฉันอยากเอากับฮิตเลอร์ไหมน่ะเหรอ ‎- อยากไหมล่ะ
‎ฉันเหนื่อยเกินจะคุยเรื่องนี้ละ ‎โรงแรมเราอยู่ไหน
‎- ฉันจะเรียกอูเบอร์ ‎- คืองี้
‎ฉันอยากไปบ้านเก่าของยายก่อน ‎ที่ถนนโดฮานีน่ะ
‎ตอนนี้ที่นิวยอร์กมันตีสามนะยะ นีโม่
‎ตีสามนี่แหละเหมาะ
‎ที่เราจะได้เศร้าซึมและสืบเรื่องครอบครัวกัน
‎โอเค เราจะไปหายายเธอ
‎นี่ ช่วงนี้ยายฉันก็มาคุยกับฉันเยอะมากเลยล่ะ
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่
‎ฝันรู้ตัว
‎ก่อนจะหลับนะ เธอต้องแปะแผ่นนิโคตินไว้ตรงนี้
‎เป็นการเดินทางที่วิเศษสุดๆ
‎เธอนี่เพี้ยนกู่ไม่กลับละ
‎- ใช่ ‎- ดูนี่สิ บันไดเลื่อน
‎น่าสนใจดีนะ
‎(ลาคาโตส โซลตัน เพสเชาเออร์ ลีโอโพลด์ ‎กุลเดน มอริส)
‎- ผู้ชายตายได้ป้ายประกาศ ‎- เออ ใช่ไหมล่ะ
‎แล้วอนุสรณ์สำหรับผู้หญิงที่ยังปึ๋งปั๋งแบบเราล่ะ
‎ห้ามมาเรี่ยไร!
‎นี่มันอะไรกันวะ
‎สวัสดี
‎นังบ้า
‎ช่างแม่งด้วยนะ
‎หือ
‎แอบส่องคำด่าเป็นภาษาฮังการีมาน่ะ
‎- มีประโยชน์เนอะ ‎- ใช่
‎ห้ามทิ้งขยะ!
‎ฉันว่านางไม่น่าจะชวนเราไปจิมซุปแน่
‎ฉันก็ไม่ชอบอยู่แล้ว
‎อยากนอนน่ะ
‎อยากนอนกับหนุ่มฮังการี ‎แต่ตอนนี้ขอนอนคนเดียวก่อน
‎สวัสดี
‎แอ็กเนส พวกเขาอยู่ข้างในแล้ว
‎ไม่เป็นไร บรูโน่
‎เธอทำแผนผังนั่นเอง
‎งั้นนี่ก็คือแอ็กเนสสินะ ในที่สุด
‎ใช่ ภาษาเยอรมันของเธอยังไม่แข็งนะ
‎เธอเป็นคนดำ
‎ใช่ แอ็กเนส นี่คือบรูโน่กับลูคัส
‎- สวัสดี ฉันแอ็กเนส ‎- และพวกเราที่เหลือ
‎- โอเค ‎- ผลงานของเธอคือศิลปะเลย แอ็กเนส
‎ฉันทำอะไรไปเหรอ
‎คืนนี้เราจะขุดห้าเมตรสุดท้ายกัน
‎แล้วรอสัญญาณจากแอ็กเนส
‎ให้เจาะทะลุพื้นห้องใต้ดิน
‎นี่คือร้านเบเกอรี่ที่ปรินเซนสทราส 13
‎ใช้ภาษาอังกฤษเถอะ แอ็กเนสจะได้เข้าใจ
‎อ๋อใช่ โทษที
‎เราจะทำตามตารางคืนพรุ่งนี้
‎เลนนี่กับฉันจะไปตรวจรอบสุดท้าย
‎แล้วกลุ่มแรกสิบคนก็จะเข้าไปหลังเที่ยงคืน
‎เรานัดพบกันที่ล็อบบี้บอยด์ฮอลล์อีสต์
‎แล้วลงไปที่แล็บบี 73 ในชั้นใต้ดินด้วยกัน
‎ถ้ามีใครถาม ก็บอกว่ามาอ่านหนังสือ ‎เตรียมสอบวิศวกรรม
‎อย่าลืมพกหนังสือเรียนไปด้วยล่ะ
‎อย่างอื่นทิ้งเอาไว้ให้หมด
‎โทษทีนะ แต่เรากำลังทำอะไรกันเหรอ
‎นี่เธอเล่นมุกใช่ไหม
‎แอ็กเนสกับเปตราจะข้ามไปตอนเช้า
‎ผ่านด่านตรวจคนต่างชาติ
‎และไปเจอกับน้องฉัน ‎และคนส่งของคนอื่นที่ปรินเซนสทราส
‎นายมีน้องด้วยเหรอ
‎เธอรู้จักน้องฉันนะ
‎เดี๋ยวนะ นี่ใช่…
‎ใช่อุโมงค์ใต้กำแพงเบอร์ลินไหม
‎- อะไรวะ ‎- เป็นอะไรไป
‎แอ็กเนส เธอเป็นอะไรเนี่ย
‎คุณผู้หญิงเขาเป็นอะไรกัน
‎เธอไม่ใช่ชาวเบอร์ลินตัวจริงไง
‎พวกคนสังคมนิยมน่ะไม่เหมือนเราหรอก
‎เราไว้ใจเธอไม่ได้
‎เธออาจจะแจ้งทางการก็ได้
‎อย่าพูดแบบนั้นสิ!
‎เราเชื่อใจเธอได้ ‎ถ้าไม่มีเธอ เราก็คงไม่มาถึงจุดนี้
‎โทษทีที่ขัดนะ แต่ฉันว่ารถไฟที่ฉันนั่งมานี่
‎ไปไม่ถึงเบอร์ลินตะวันตกนะ
‎เลนนี่ นี่มันบ้ามากเลย
‎เราขุดอุโมงค์เธอมาหกเดือน
‎ตอนนี้เพิ่งมาบอกว่ามันบ้าเหรอ
‎แล้วมีแผนใหม่ไหมล่ะ
‎นี่เหรอ
‎พอได้แล้ว อุโมงค์ต้องได้ผลแน่
‎ขอกินนี่ได้ไหม
‎(ลีโอ เพสเชาเออร์)
‎คาปิทานี
‎"ทายาทที่ยังมีชีวิตของมาร์ตัน ฮาลาซ"
‎(แกลเลอรีและบ้านประมูลคาลเทเนคเกอร์)
‎นี่ไงล่ะ คริสตอฟ ฮาลาซ
‎ไง
‎(อาชีพ หนังในช่วงแรก)
‎อร่อยเหาะ
‎(ปีเตอร์ ฟอล์ก)
‎แม็กซีน ดูมีชีวิตชีวาจัง ข้อตกลงใหม่นะ
‎ไม่เอา ฉันยังนอนไม่พอ
‎ลองนี่สิ
‎ฉันยังนอนไม่พอ
‎พวกเวรพรรคแอร์โรว์ครอส ‎ที่ลงนามอนุญาตให้ปล้นครอบครัวฉัน
‎คือคนสุดท้ายในบันทึกที่ได้เห็นสมบัติทั้งหลาย ‎ก่อนที่เบาะแสทุกอย่างจะหายไป
‎ปัญหาเดียวก็คือ
‎กัปตันมาร์ตัน ฮาลาซตายไปแล้ว ‎เหมือนกับนาซีที่ดีคนอื่นๆ
‎เออ โอเค ‎นี่เธอแน่ใจนะว่าเรื่องนี้มันแก้ด้วยการ
‎ให้ลิซซี่ทำป้ายให้เธอไปติดที่บ้านยายเธอไม่ได้น่ะ
‎- เพราะลิซซี่จัดให้ได้นะ ‎- ไม่ เธอไม่เข้าใจ
‎คือว่าลิซซี่ไม่ต้องทำอะไรให้ฉันทั้งนั้น
‎เพราะมาร์ตันมีลูกชายที่มีลูกชาย ‎ที่อยู่ในบูดาเปสต์นี่
‎และเขาจะให้คำตอบฉันได้
‎ฉันเจอที่ทำงาน ที่อยู่
‎เห็นหน้าตาเขา ‎และก็แฟนสองคนล่าสุดของเขาแล้ว
‎- ฝากเตือนให้ฉันหยุดเล่นเน็ตทีนะ ‎- สายไปละ
‎ไม่ต้องห่วง รูปนู้ดเธอเจ๋งอยู่
‎มันไม่ควรเป็นแบบนั้น
‎- นายเก็บความลับได้ไหม ‎- ฉันเคยฝึกมาหลายหนแล้ว
‎ฉันรู้ดีว่ากำแพงนั่น
‎จะต้องพังลงมา
‎อย่าไปเลย
‎ถ้านายรอเฉยๆ สักวันก็จะได้เจอกับครอบครัวอีก
‎รอเหรอ
‎จนถึงเมื่อไหร่
‎จนถึงปี 1989
‎ให้ตายสิ
‎นี่เธอกำลังเล่นเกมอะไรเนี่ย
‎ขอให้ฉันรอ 27 ปีเพื่อเจอครอบครัวงั้นเหรอ
‎รอจนรับเงินเกษียณเลยก็ได้งั้น
‎โอเคๆ ฉันลืมคำนวณไปว่ามันนานมาก
‎แต่นี่มันชัดเจน
‎และเป็นโอกาสแห่งอิสรภาพที่ไร้ความเสี่ยงนะ
‎รอให้ถึงตอนนั้นไม่ดีกว่าเหรอ
‎บรูโน่พูดถูกเรื่องเธองั้นเหรอ
‎- นี่เธอแจ้งทางการหรือเปล่า ‎- ไม่อยู่แล้ว
‎- เธอพูดเหมือนพวกแจ้งข่าวเลย ‎- อะไรนะ ไม่
‎แอ็กเนส ฉันเข้าใจว่าเธอกังวล
‎ฉันเองก็กังวล ทุกคนเอง…
‎ไม่นะ ฉันมีข้อมูลเกี่ยวกับอนาคต
‎ที่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอุโมงค์
‎อุโมงค์อาจมีน้ำท่วม ‎ไม่งั้นก็พวกสตาซีจะหานายเจอ
‎นี่เป็นแค่การวิเคราะห์ ‎ความเสี่ยงพื้นฐานใช่ไหมล่ะ
‎ถึงฉันจะอยู่ต่อ เธอจะเป็นยังไง
‎ปีหน้าเธอเรียนจบ กลับไปกานา
‎บางทีอาจไปมอสโกต่อได้ ‎หรือใครจะรู้ เธออาจไปถึงนิวยอร์ก
‎เธอก็พูดเอง เธอยอมทำทุกอย่างเพื่อชีวิตที่ดีขึ้น
‎ฉันก็เหมือนกัน
‎ปัญหาคือเรามีชีวิตต่างกัน
‎บางทีเราอาจจะ
‎แค่มาบรรจบพบกันในตอนนี้
‎บางทีนาเดียอาจจะพูดถูก ‎บางทีฉันอาจจะต้องช่วยนาย
‎ฉันไม่ต้องการให้ใครช่วย
‎แล้วใครคือนาเดีย
‎มาเร็ว ปล่อยไว้แบบนี้แหละ
‎ยังไงก็เอาไปด้วยไม่ได้อยู่แล้ว ทิ้งไว้เลย
‎โอเค
‎ยิ้มให้เราหน่อยสิ!
‎เธอเคยได้ยินเรื่องเมาสถานที่ไหม
‎เวลาเธอเดินทางน่ะ ‎ไม่ใช่มีแต่เวลาที่ทำให้เรามึนนะ
‎เรายังไม่พร้อม ‎ที่จะกระโดด 5,000 ไมล์ในชั่วข้ามคืน
‎สมองเราตามไม่ทัน ฉันชอบจัง
‎ไทม์โซน น่าสนใจดีนะ
‎- นั่นแหละเขา ‎- โห พ่อวิลเลม ดาโฟ
‎โทษนะคะ คริสตอฟ ฮาลาซใช่ไหม
‎ปู่คุณรู้จักกับยายฉัน
‎วีร่า เพสเชาเออร์
‎- คนอเมริกันเหรอ ‎- ใช่
‎คือนาเดียเป็นลูกครึ่งฮังการี ‎เธอกำลังตามหาต้นตระกูลอยู่
‎ผมแทบไม่รู้จักปู่ผมเลย
‎ไม่ค่อยได้ฟังเรื่องเกี่ยวกับเขา ‎แต่ก็พอจะเดาได้ว่าคุณมาทำไม
‎เขาเลือกอยู่ผิดฝั่งในประวัติศาสตร์ ‎และผมขอโทษด้วย
‎ผมชวนเพื่อนๆ มาที่บ้าน ‎เลยคุยต่อไม่ได้ ขอโทษด้วยนะครับ
‎เดี๋ยวก่อน ฉันยังมีเรื่องอยากถามอีก
‎ปู่คุณเคยพูดถึงอะไร
‎เกี่ยวกับรถไฟทองคำบ้างไหม
‎ไม่รู้สิ เขาอาจจะมีไดอารี่บ้างไหม
‎คุณพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับมันหรือเปล่า
‎อยากไปกับผมไหมล่ะ
‎จัดไปเลย
‎แม่เจ้าโว้ย
‎หมอนี่มันอะไรกันวะ
‎ผมคริสตอฟ
‎ก็ดูเป็นยังงั้นแหละ คริสตอฟ
‎- คริสตอฟว่ะ ‎- เออ
‎- ตามผมมา ‎- จ้า พ่อหนุ่ม
‎ในบูดาเปสต์นี่คือการชวนเพื่อนมาบ้านเหรอ
‎นี่คือเวทีปาร์ตี้
‎ถ้าคุณอยากเต้น
‎แล้วมีให้เต้นที่เวทีอื่นด้วยไหม
‎เป็นการเต้นอีกแบบน่ะ เต้นทางใจไม่ใช่ร่างกาย
‎ถ้าอยากไป ผมพาไปได้นะ
‎แต่อย่าพลัดหลงกับด้ายที่เชื่อมคุณกับชีวิตล่ะ
‎เร้าใจมากเลย ฟังนะ
‎บางคนคิดว่ามีทหารบางนาย
‎แอบขโมยของในรถไฟแล้วเก็บเอาไว้เอง
‎- อะไรนะ ‎- มีนาคม 1944 ก่อนที่โซเวียตจะบุกมา
‎ฉันนึกว่าเรามาคุยเรื่องมาร์ตันซะอีก
‎มาร์ตันเหรอ
‎ผมมีแค่ช่วงเวลานี้ ปาร์ตี้นี้เท่านั้นแหละ
‎เห็นไหม เพื่อนคุณเก็ทนะ
‎คุณเป็นนักดนตรีเหรอ
‎ใครนะ ฉันเหรอ แต่ฉันทำงานด้านเสียงอยู่
‎พระเจ้าช่วย
‎เดี๋ยวผมเอาเครื่องดื่มมาให้นะ
‎เยี่ยม
‎เสียเวลาฉิบเลย
‎- เธอว่าเขาจะเป็นพ่อที่ดีได้ไหม ‎- อะไรนะ
‎เขาไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้ ‎เขาสูงมากและก็อยู่ไกลจากบ้านมาก
‎ใช่ และก็ยังเป็นญาติห่างๆ กับนาซีด้วย
‎นี่แหละคือการล่มสลายของมนุษยชาติ ‎ที่เราคุยกันน่ะ
‎ใช่เลย
‎เขาเหมาะเหม็งกับทุกเรื่องที่ฉันจะสื่อเลย
‎พระเจ้า รู้อะไรไหม ยอดเลย
‎- เธอชนะ ไม่เป็นไรหรอก ‎- ใช่เลย
‎- ฉันอวยพรให้เลย ‎- ไม่ต้องก็ได้ แต่อวยพรให้ก็ดี
‎เหมือนการมีใบขับขี่หรือถนัดซ้ายน่ะ
‎ขอบคุณ
‎ยินดีด้วย
‎- ไปหาเพื่อนไป ‎- เยี่ยมมาก
‎ให้ตายสิวะ
‎เอาล่ะ เวลาผู้ใหญ่ออกโรง
‎ยายเคยเล่าเรื่องเบอร์ลินให้แม่ฟังบ้างไหม
‎โอเค ยายเคยพูดถึงคนที่ชื่อเลนนี่บ้างหรือเปล่า
‎ผมหาอะไรเกี่ยวกับเขาไม่เจอเลย
‎ยายเขาไม่ค่อยพูดเรื่องสมัยนั้นนะ
‎ไม่ได้เล่าเรื่องคนที่ยายคบสมัยนั้นเลยเหรอ
‎แม่กับยายไม่ได้สนิทกับแบบนั้นหรอก
‎และการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวในประเทศนี้
‎ก็หนักหนาพอแล้ว ซึ่งยายลูกก็ย้ำให้แม่ฟังบ่อยมาก
‎ไหนๆ ลูกก็โทรมาแล้ว
‎เอมิเลียบอกแม่ว่าลูกไม่โทรหาเธอมาสามวันแล้ว
‎เธอนึกว่าเดตมันราบรื่นดีซะอีก
‎โทษนะแม่ ผมต้องไปละ
‎บางทีผมอาจจะเปลี่ยนแปลงอะไรให้ยายได้
‎แต่ถึงจะไม่เปลี่ยน…
‎โทษทีครับ ช่างเถอะ ผมรักแม่นะ
‎ชั้นล่าง
‎ดูจะเป็นฉากเซ็กซ์หมู่แฮะ
‎แถวนี้สินะ ไอ้ประสาทเอ๊ย
‎เถอะน่า ขอเบาะแสหน่อย
‎มีงานศิลปะกับงานฝีมือ
‎เยี่ยม
‎ของจุกจิก
‎อย่างน้อยนายก็มีรสนิยมทางแฟชั่นดีนะ สีดำล้วน
‎แม่เจ้าโว้ย
‎ว่าแล้วเชียว
‎เลือดมันข้นเนอะ ฮาลาซ
‎โอเค
‎ยิ้มหน่อย!
‎บี 73
‎เลนนี่
‎ฉันมาช้าไป
‎ใช่
‎ใช่ๆ
‎หมอนี่แม่ง
‎เดี๋ยวก่อน
‎อะไรวะ
‎เธอทำอะไรน่ะ
‎เธอก็รู้ว่าเราทำอะไรอยู่ เธอแหละทำอะไร
‎หมอนี่มันเป็นพวกนาซีพรรคแอร์โรว์ครอส
‎ห้องมันมีแต่ของที่ระลึกฟาสซิสต์
‎นี่มาทำอะไรในห้องฉันเนี่ย
‎ฟังนะพวก นายโกหกฉัน
‎ฉันเพิ่งเจอเธอเอง ให้ตายสิ
‎นี่ฉันต้องอธิบายเรื่องซับซ้อนแบบนั้น ‎ให้คนแปลกหน้าฟังเหรอ
‎"ยินดีที่ได้รู้จัก"
‎"ฉันโตมากับพ่อที่ ‎เกลียดรากฐานตัวตนของตัวเอง
‎และไม่เคยทำความเข้าใจกับมันได้"
‎"ยินดีต้อนรับสู่ปาร์ตี้ของฉัน"
‎นายบอกว่าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับปู่เลย
‎พ่อฉันตาย
‎ฉันเก็บกวาดบ้านเขา แล้วก็เจอของของปู่
‎กระดาษ เหรียญ เสื้อผ้า
‎ฉันควรทำไงล่ะ
‎เท่าที่ฉันรู้คือเขาเป็นตาแก่นิสัยเสียน่าเบื่อ
‎- พวกคุณไม่มีอะไรเหมือนกันเลยจ้ะ ‎- เธอไม่ช่วยเลย แม็กซีน
‎เชิญค้นได้ตามสบาย
‎ค้นไปแล้วเพื่อน
‎ฉันพร้อมช่วยนะ ถ้าเธอต้องการ
‎นั่นอะไรน่ะ
‎มุมมอง
‎เธอเคยอยากแยกออกจากตัวเองไหม
‎ฉันเป็นแค่มนุษย์น่ะ
‎อยากมองดูตัวเองจากที่ไกลๆ ไหม
‎มันคือการอยู่ร่วมกัน ‎และการไม่มีตัวตนในคราวเดียวกัน
‎คริสตอฟ คุณคือพระเจ้าชาวฮังการี
‎เราไม่ได้รับอนุญาตให้ศึกษาเกี่ยวกับแอลเอสดี
‎กรดถูกมองว่าอันตรายเกินไป ‎สำหรับประเทศคอมมิวนิสต์
‎นักเคมีชาวเยอรมันสังเคราะห์มันได้เป็นคนแรก ‎จากต้นอะยาวัสกา
‎ในยุค 50
‎และที่จริงแล้วนักเคมีชาวฮังการีคือคนแรกที่พบว่า
‎ไดเมทิลทริพทามีนมีฤทธิ์หลอนประสาท
‎ลูกบิดรูบิกก็เป็นของขึ้นชื่อเหมือนกันนะ
‎เราอยู่ที่ไหนเนี่ย
‎เหมือนเราอยู่ "เมื่อไหร่" มากกว่า
‎ฮัลโหล
‎ช่างเถอะ
‎ไม่
‎สาม สอง หนึ่ง
‎- รู้จักเขาเหรอ ‎- ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัวหรอก
‎(คิส ลาซโล ‎ปี 1911 ถึง 1986)
‎- ก้อนหินนี่มันยังไงน่ะ ‎- ธรรมเนียมชาวยิว
‎วางหินบนหลุมศพ
‎เป็นการแสดงความเคารพ ใช่
‎- เหมือนใน "ชะตากรรมที่โลกไม่ลืม" ‎- ใช่เลย
‎แต่หมอนี่ คิส ลาซโลน่ะเป็นบาทหลวง
‎แปลก ถึงจะอยู่ในหนังสปีลเบิร์กก็ยังนับว่าแปลก
‎ใช่
‎งั้น…
‎ขอโทษที่ทำเธออดมีเบบี๋ฮังการีนาซีนะ
‎มันอย่างพังเลย
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎เสียใจด้วยนะที่เธอไม่เจอสิ่งที่ตามหา
‎เราไปหาคริสตอฟกันดีไหม
‎ไม่อะ ช่างเหอะ
‎หมอนั่นก็ไม่ได้รู้อะไรมากไปกว่าฉันเลย
‎กลับบ้านกันเถอะ
‎ฉันอยากเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตฉันเลย
‎ฉันไม่เอาด้วยหรอก
‎ฉันว่านิวยอร์กมันอยู่ทางตะวันออกของ…
‎เป็นยังไงบ้าง ไปเที่ยวสนุกไหม
‎ไม่รู้สิ รูธี่ คือว่า…
‎ได้แต่คำตอบแนวเสียดสี
‎ไม่ค่อยมีอะไรจับต้องได้เลย
‎ที่รัก เราคิดเสมอว่า ‎การหลุดพ้นคือสิ่งที่เราจะพบได้
‎ข้างนอกในโลกกว้าง
‎เหมือนกับเราจะหามันพบในตัวคนคนอื่น
‎หรือคำสารภาพ คำขอโทษ
‎แต่สุดท้ายแล้ว
‎ไม่มีอะไรทำให้เราหลุดพ้นได้นอกจากตัวเราเอง
‎นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันอยากจะบอก
‎หลังๆ มานี้นะ
‎ฉันได้แต่หวังว่าฉันมีโอกาสได้ขอโทษแม่เธอ
‎รูธี่ แม่เขาต้องไปรักษาอยู่แล้ว
‎แม่ป่วยหนักมากจริงๆ
‎ใช่
‎ฉันแค่ไม่เคยได้ยินเธอพูดแบบนั้นเลย
‎แล้วนี่เจออะไรในข้าวของของแม่อีกบ้างล่ะ
‎ไม่รู้สิ ความเศร้านี่กำลังฮิตเลยหรือเปล่า
‎พระเจ้า พวกเขาซ่อนทุกอย่างนั่นแหละ ‎แม่กับยายเธอน่ะ
‎และก็คงมีอะไรหายไปมากมาย
‎พระเจ้า ใต้แผ่นพื้นไม้ หรือฝังไว้ใต้ต้นไม้
‎พระเจ้า
‎พื้นแผ่นไหนเหรอ
‎หายไปนานแล้วล่ะ
‎ปมในใจคือแผนที่ภูมิประเทศที่สลักไว้บนตัวเด็ก
‎และมันต้องใช้เวลาทั้งชีวิตอ่านมัน
‎ที่รัก พรุ่งนี้แวะมาหาฉันทีนะ
‎ถ้าเธอยังไม่เบื่อแบ็กแกมมอน ‎และหนังโบการ์ตน่ะ
‎ถ้าได้อยู่กับคุณก็ไม่มีวันเบื่อหรอก
‎บ๊ายบาย
‎แม่งเอ๊ย
‎เราพลาดอะไรไปนะ
‎โห แกนี่เก่งจริงๆ
‎ย้อนไปปี 82 อีกรอบคงไม่ตายหรอก โอ๊ตมีล
‎มาถึงบูดาเปสต์ สถานีเคเลติ
‎(รถไฟใต้ดินนิวยอร์ก)
‎คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร