SERIAL NETFLIX
Wiesz, która godzina?
Nie masz termodynamiki?
Racja.
- No tak. Zajęcia. - Kolejne spóźnienie.
To do ciebie niepodobne. Co w ciebie wstąpiło, Agnes?
Jestem trochę rozkojarzona.
Mam to samo.
Muszę iść na zajęcia, dbam o systematyczność.
- Widzimy się jutro? - Tak.
- Tak? - Tak.
Do zobaczenia.
Będę na pewno.
BERLIN WSCHODNI, 1962 ROK
Uśmiechnij się do nas!
Miłego dnia wzajemnie.
Linia 6, kierunek północny.
Proszę odsunąć się od drzwi.
WYJŚCIE ASTOR PLACE, 8 ULICA
A więc to ty zabijasz małego Hitlera. Imponujące.
Nigdy nie miałam cię za mordercę.
Masz raczej aurę wspólnika.
Dziękuję, ale trochę na to za późno.
To rok 1962, Niemcy Wschodnie… Środek zimnej wojny.
Typowy Hitler. Ześwirowany sabotażysta.
Jaki masz cel? Gdzie twoja utracona rodzinna fortuna?
Może tu nie chodzi o naprawianie.
Jak mówiłaś, to kolejny poziom. Może mamy się po prostu tym cieszyć.
Co z tobą? Zjarałeś się?
Nie. W przeszłości jest ktoś, z kim…
lubię spędzać czas.
Jakaś babka w typie Marleny Dietrich czy bardziej Angeli Merkel?
On jest…
Ma na imię Lenny.
Typ Floriana Schneidera.
- Nie znam. - Kraftwerk. Niech spoczywa w pokoju.
Nie bzykamy się. Naprawdę.
- Jesteś w tym świetny. - Dzięki, ale…
- Bombowy. - Skup się.
Najwyraźniej Niemcy Wschodnie były rozwiązaniem
albo alternatywą dla zachodniego kolonializmu.
Lub miejscem, gdzie dało się studiować nauki ścisłe.
Moja babcia była studentką z Ghany.
Nie wiedziałem tego. Nawet jej nie znałem.
Wyobrażasz sobie, przez co musiała przejść?
To znaczy,
pewnie czuła się bardzo samotna.
Wygląda na to, że kogoś poznała.
Ruszasz czy jak? Dobijasz mnie.
Lubię tam być.
Fajnie nie martwić się, co ludzie myślą na mój widok.
Jedynym powodem przeniesienia się w przeszłość jest jej zmiana.
Nie oglądasz filmów?
Tak, Nadio.
Wiem, że mi nie uwierzysz, ale oglądam
i zawsze mowa o tym, żeby niczego nie zmieniać.
Dlatego to jest takie super.
To jest…
Nadia.
- Nie schrzań tego. - Nie bój się. Skończyłam z latami 80.
Bo to nie tylko Cabbage Patch Kids i kokaina.
Patrz, sukinsynu.
Szach-mat.
Dobra, idę na rekonesans. Dołączysz?
Nie, mam plany. Nie mogę. Spotykam się z Lennym.
Lenny, mówiłeś. Kumam.
Fajnie masz.
Dobrego dnia.
Zaraz, źle. To jest pat!
Nadia!
Oszukujesz!
Co to jest?
Twardy dowód, że w 1944 roku naziści ograbili rodzinę mojej babki.
Mało się o tym mówi,
ale naziści byli spłukanymi czubkami na speedzie. Materiał na książkę.
Cała Trzecia Rzesza. Kompletnie naćpana.
To sprawa powszechnie znana.
Gdzie to znalazłaś?
W rzeczach Nory.
Jadę do Budapesztu.
Dowiedzieć się, co się stało ze złotym pociągiem.
Hura!
To był samolot, a nie Sieg Hail, tak dla jasności.
Za kilka dni skończysz 40 lat,
więc oczywiście w pewien sposób
musiałaś się zainteresować historią rodziny.
Widzisz, dlatego cię kocham, Ruthie.
Rozumiesz to.
Chcę tam pojechać. Uczcić urodziny
w miejscu, gdzie zginęła cała moja rodzina.
Zbyt mroczne?
Nie ja ustanawiam reguły. Taka jest historia. O coś cię spytam.
Utrzymywałaś kontakt z Verą po śmierci mamy?
Trudno było lepiej poznać twoją babcię,
a ja nie byłam jej ulubienicą.
Dlaczego?
Byłam ateistką i heretyczką
i podejrzewała, że mam zły wpływ na twoją matkę.
Ateistka i heretyczka. Wymiatałaś, Ruthie.
Co to ma być, do cholery?
- Co to jest? - Niczym nie musisz się przejmować.
To coś dobrego?
- Nic takiego. - Wyglądają jak cukierki.
Wiesz co?
- Co? - Zabierz Maxine ze sobą do Budapesztu.
Będziecie miały babską wyprawę.
Gdy człowiek grzebie się w przeszłości, przydaje mu się druga para oczu.
I laska.
Co to? Od kiedy palisz mentolowe?
Zabawne.
Ostatnio też dużo myślę o twojej matce.
BUDAPESZT
- Miałam cię za Rosjankę. - Rodzina ojca była z Rosji,
a raczej była chwilowo tolerowana przez Rosjan.
Rodzina matki tak samo, ale przez Węgrów.
Bzykasz, chajtasz się, zabijasz. Hitler, Drakula, Frankenstein.
Łatwizna.
Trójkącik z Garym Oldmanem i Belą Lugosi,
następnie ślub z Borisem Karloffem i zabójstwo Hitlera.
O Boże, jesteśmy totalnie inne.
- Gdzie nasz hotel? Mam telefon… - Bzyknęłabyś Hitlera?
- Co? - Tak.
- Czy bzyknęłabym Hitlera? - Bzyknęłabyś?
Jestem zbyt zmęczona. Gdzie hotel?
- Wezwę Ubera. - Sprawdź.
Chcę odwiedzić dawne mieszkanie babki. Przy ulicy Dohány.
W Nowym Jorku jest trzecia nad ranem, Nemo.
O tej porze zawsze zbiera nam się na smutek
i rozpamiętywanie rodzinnych historii.
Dobra, idziemy do twojej babki.
Moja babka też ostatnio dużo do mnie mówi.
- Naprawdę? - Tak.
Świadome śnienie.
Przed snem przyklejasz sobie plaster nikotynowy, o tutaj.
Fantastyczna podróż.
Totalnie ci odbiło.
- Tak. - O, ruchome schody.
To będzie interesujące.
- Zawsze te tablice dla zmarłych facetów. - No właśnie.
A gdzie tablice upamiętniające nas, żyjące kobiety?
Nie nagabywać!
Co to, kurwa, jest?
Dzień dobry!
Kurwo!
Pierdol się!
Tak?
- Podłapałam parę węgierskich przekleństw. - Przydatne.
Nie wałęsać się!
To raczej nie było zaproszenie na gulasz.
Nie lubię gulaszu.
Chcę się przespać.
Z jakimś Węgrem, ale najpierw sama.
Dzień dobry.
Agnes, super. Są w środku.
W porządku, Bruno.
Ona stworzyła ten plan.
A więc to jest Agnes.
Tak. Niezbyt dobrze mówi po niemiecku.
Jest czarna.
Tak. Agnes, to Bruno i Lukas.
- Cześć, jestem Agnes. - I nasza reszta.
- Dobra. - Stworzyłaś dzieło sztuki.
Co takiego?
Dziś przekopiemy ostatnie pięć metrów
i poczekamy na sygnał od Agnes, że można przebić się przez piwnicę.
Tutaj, piekarnia przy Prinzenstraße 13.
Po angielsku, ze względu na Agnes.
Jasne. Sorry.
Wszystko zgodnie z planem.
Zrobimy z Lennym ostateczną kontrolę
i po północy może ruszyć pierwsza dziesięcioosobowa grupa.
Spotkamy się w holu Boyd Hall East,
potem razem udamy się do piwnicy, do laboratorium B73.
Jeśli ktoś spyta, uczymy się do egzaminów.
Weźcie ze sobą podręczniki.
Wszytko inne musimy zostawić.
Przepraszam. Co my właściwie robimy?
Ona żartuje, prawda?
Agnes i Petra rano miną
obce posterunki i spotkają się z moją siostrą i innymi kurierami.
Masz siostrę?
Znasz moją siostrę.
Zaraz, czy to…
Czy to tunel pod murem berlińskim?
- Co, do cholery? - Co jest?
Agnes, co z tobą?
Co się z nią dzieje?
Nie jest prawdziwą berlinianką. Ci socjaliści nie są tacy jak my.
Nie można jej ufać. Może nawet nas wydać.
Nie mów tak. Możemy jej ufać. Bez niej nie byłoby nas tutaj.
Sorry, że przerywam, ale moja linia metra raczej nie jedzie
do Berlina Zachodniego.
Lenny, to szaleństwo.
Od pół roku kopiemy twój tunel, a ty teraz uważasz, że to szaleństwo?
Jaki jest nowy plan?
Taki?
Dosyć tego. Tunel zda egzamin, jasne?
Mogę zjeść?
Kapitány.
„Żyjący potomkowie Martona Halásza”.
GALERIA I DOM AUKCYJNY KALTENECKER
Jest. Kristóf Halász.
Hej.
KARIERA FILMOWA
Mniam, mniam.
Maxine, wracaj do życia. Jest sprawa.
Jeszcze nie.
Tak. Spróbuj tego.
Jeszcze nie.
Dupek od strzałokrzyżowców, co podpisał grabież mojej rodziny,
oficjalnie był ostatnią osobą, która widziała majątek przed zniknięciem.
Jedyny problem jest taki,
że jak większość dobrych nazistów kapitan Marton Halász nie żyje.
Dobra. Nie można tego rozwiązać tabliczką od Lizzy przybitą na domu babci?
- Bo Lizzy zrobi ci taką. - Nic nie rozumiesz.
Ona nie musi mi niczego robić,
bo Marton zrobił syna, którego syn mieszka w Budapeszcie
i udzieli mi odpowiedzi.
Wiem, gdzie pracuje i mieszka,
jak wygląda, kim są jego byłe dziewczyny…
- Przypomnij mi o Internecie. - Za późno.
Bez obaw. Masz gustowne akty.
Nie takie miały być.
- Dochowasz tajemnicy? - Mam sporą praktykę.
Wiem na pewno, że mur
się zawali.
Nie idź.
Spotkasz się z rodziną, jeśli tylko poczekasz.
Poczekam?
Jak długo?
Do 1989 roku.
Kurwa.
W co ty pogrywasz?
Każesz mi czekać 27 lat, żebym mógł zobaczyć rodzinę?
- Równie dobrze mogę czekać do emerytury. - Dobra, nie policzyłam, to długo,
ale data jest konkretna i sprawa nie jest dla nas ryzykowna.
Nie lepiej poczekać?
Czy Bruno miał rację?
- Wydałaś nas? - Skąd.
- Mówisz jak donosicielka. - Co? Nie.
Agnes, wiem, że się denerwujesz.
- Ja też. Każdy… - Mam informacje z przyszłości.
Kto wie, co się zdarzy w tunelu.
Może zostać zalany albo Stasi cię znajdzie.
To podstawowa analiza ryzyka.
Nawet jeśli zostanę, co będzie z tobą?
Za rok się obronisz, wrócisz do Ghany.
Może uda ci się przenieść do Moskwy albo nawet do Nowego Jorku.
Sama tak mówiłaś. Zrobisz wszystko dla lepszego życia.
Ja też.
Problem w tym, że nasze życia są inne.
Może my tylko…
tutaj się przecinamy.
Może Nadia miała rację i mam cię uratować.
Nie potrzebuję ratunku.
Jaka Nadia?
Dobra, zostaw.
I tak nie mogę tego ze sobą zabrać. Idź już, proszę.
Dobrze.
Uśmiechnij się do nas!
Słyszałaś kiedyś o place lag?
Nie tylko czas daje się we znaki w podróży.
Nie jesteśmy ewolucyjnie gotowi, by pokonać 8000 km jednej nocy.
Nasze umysły nie nadążają. Kocham to.
Strefy czasowe, co za pomysł.
- To on. - Święty Willem Dafoe.
Przepraszam, Kristóf Halász, prawda?
Twój dziadek znał moją babkę.
Verę Peschauer.
- Amerykanki? - Tak.
Nadia jest pół-Węgierką. Szuka swoich korzeni.
Słabo znałem dziadka.
Mało mi o nim mówiono, ale chyba wiem, o co chodzi.
Był po złej stronie historii i za to przepraszam.
Mam wizytę znajomych, więc muszę iść. Przepraszam.
Chwileczkę, mam więcej pytań.
Czy twój dziadek wspominał o tym, co się stało ze złotym pociągiem?
A może pisał pamiętnik?
Wiesz coś na ten temat?
Chcecie jechać ze mną?
Sprawa otwarta.
Jasna cholera.
Co to, kurwa, za gość?
Jestem Kristóf.
Wygląda na to, że to Kristóf.
- Kristóf. - Tak.
- Chodźcie za mną. - Tak, panie władzo.
A więc tak wygląda wizyta znajomych w Budapeszcie?
To jest piętro imprezowe,
jeśli lubicie tańczyć.
Na innych piętrach też się potańczy?
Ale inaczej. Taniec umysłu, nie ciała.
Mogę was tam zabrać.
Tylko nie traćcie z oczu srebrnej nici łączącej z życiem.
Mocne, stary. Posłuchaj,
uważa się, że niektórzy żołnierze
ograbili pociąg i dobra zatrzymali dla siebie.
- Co? - Marzec 1944, przed inwazją Sowietów?
Mieliśmy rozmawiać o Martonie.
O Martonie?
Ja mam tylko tę chwilę i tę imprezę.
Widzisz? Koleżanka rozumie.
Jesteś muzykiem?
Nie, ale pracuję z dźwiękiem.
Chryste Panie.
Przyniosę wam coś do picia.
Super.
Strata, kurwa, czasu.
- Myślisz, że byłby dobrym ojcem? - Co?
Nie musi nic wiedzieć. Jest wysoki i mieszka daleko od nas.
Jest też nazistą z pochodzenia.
Mówimy o upadku ludzkości.
Dokładnie tak.
Mówię o tym, że wszystko pasuje idealnie.
Boże. Wiesz co? Świetnie.
- Wygrałaś. Pewnie jest spoko. - Dobra.
- Masz błogosławieństwo. - Niepotrzebne mi, ale dobrze je mieć.
Jak prawo jazdy albo lewą rękę.
Dziękuję.
Gratulacje.
- Idź do ludzi. - Świetna robota.
Ja pierdzielę.
Dobra, zabawa dla dużych dzieci.
Czy babcia opowiadała ci o Berlinie?
Wspominała o kimś, kto miał na imię Lenny? Nie ma po nim śladu.
Niewiele mówiła o tym okresie.
Nic o facecie, z którym się wtedy spotykała…
Nie byłyśmy aż tak blisko.
W tym kraju samotne wychowywanie dziecka
było dostatecznym wyzwaniem, o czym mi przypominała.
Skoro już rozmawiamy,
Emilia wspomniała, że nie dzwoniłeś od trzech dni.
- Sądziła, że randka się udała. - Przepraszam, mamo. Muszę kończyć.
Może to mogłoby się zmienić dla babci.
Nawet jeśli to nie jest… To znaczy…
Przepraszam. Nieważne. Kocham cię.
Na dole.
Jakiś rodzaj orgietki.
Tutaj się to odbywa. Pieprzony czubek.
No dalej, musi tu coś być.
Sklepik ze sztuką i rękodziełem.
Świetnie.
Bibeloty.
Przynajmniej masz dobry gust. Czerń.
Żyła złota.
Kurwa, wiedziałam.
Wiedziałam.
Więzy krwi, Halász.
Dobra.
Uśmiechnij się!
B73…
Lenny?
Za późno.
Tak.
Co za chuj.
Zaczekaj.
Co jest, kurwa?
Co ty robisz?
Przecież wiesz. Co ty robisz?
To cholerny nazistowski strzałokrzyżowiec. Ma pokój pełen faszystowskich pamiątek.
Coś ty tu narobiła?
Okłamałeś mnie.
Dopiero się poznaliśmy. Jezu.
Mam tłumaczyć takie zawiłości obcej osobie?
„Miło cię poznać.
Wychował mnie ojciec nienawidzący fundamentów swego istnienia
i nie będący w stanie nic z tego zrozumieć. Witam na mojej imprezie”.
Mówiłeś, że nic nie wiesz o dziadku.
Mój ojciec umarł,
sprzątałem dom i znalazłem rzeczy dziadka.
Dokumenty, medale, ubrania.
Co miałem zrobić?
Dla mnie był nudnym, nieprzyjemnym człowiekiem.
- Nie macie ze sobą nic wspólnego. - Nie pomagasz, Maxine.
Przejrzyj wszystko.
Już to zrobiłam, kolego.
Oferuję pomoc, co tylko chcesz.
Co to jest?
Perspektywa.
Chciałaś się kiedyś od siebie oddzielić?
- Jestem tylko człowiekiem. - Zobaczyć siebie z dystansu?
To współistnienie, a jednocześnie brak istnienia.
Kristóf, ty węgierski boże.
Nam nie wolno było badać LSD.
Kwas uznano za zbyt niebezpieczny dla komunistycznego kraju.
Niemiecki chemik jako pierwszy zsyntetyzował je z ayahuaski
w latach 50.
Ale to węgierski chemik odkrył
halucynogenne właściwości kwasu.
Jesteście też znani z kostki Rubika.
Gdzie jesteśmy?
Czy raczej kiedy?
Halo.
Nieważne.
Nie.
Trzy, dwa, jeden.
- Znasz go? - Osobiście nie.
- Co to za kamienie? - Żydowska tradycja.
Kładą kamienie na grobach.
To znak szacunku. Tak.
- Jak w Liście Schindlera. - Jasne.
Ale ten gość, Kiss László, jest księdzem.
Dziwne, nawet jak na Spielberga.
Tak.
No więc…
Sorki, że przeze mnie nie zrobiłaś sobie nazistowskiego dziecka.
Tak, zapieprzyłaś.
Nie ma sprawy.
Przykro mi, że nie osiągnęłaś swojego celu.
Poszukamy Kristófa?
Nie, chuj z tym.
Ten gostek ma dla mnie mniej odpowiedzi niż ja dla niego.
Wracajmy.
- Chcę zmienić wszystko w moim życiu. - To tylko ty tak masz.
Moim zdaniem Nowy Jork jest na wschód od…
Jak poszło? Wycieczka udana?
Nie wiem, Ruthie. To znaczy,
mam satyryczne odpowiedzi.
Ale konkretnych nie za bardzo.
Wydaje nam się, że zamknięcie można znaleźć
gdzieś tam, w świecie,
jak gdyby pochodziło od innej osoby,
znajdowało się w wyznaniu albo przeprosinach.
Ale ostatecznie
nic nas nie uwolni, tylko my sami.
Dokładnie to powinnam ci powiedzieć.
Ostatnio, o Boże,
tak bardzo chcę powiedzieć twojej mamie, jak mi przykro.
Ruthie, ona musiała iść do psychiatryka.
Była naprawdę cholernie chora.
Tak.
Nigdy wcześniej tego nie mówiłaś.
Co jeszcze znalazłaś w rzeczach mamy?
Nie wiem, czy smutek to chodliwy towar?
Boże, twoja matka i babka chowały wszystko.
A tyle się pewnie pogubiło.
Pod podłogą albo zakopane pod drzewami.
O Boże.
Jaką podłogą?
Dawno nieistniejącą.
Trauma to mapa topograficzna zapisana w dziecku,
której odczytanie zajmuje całe życie.
Wpadnij do mnie jutro.
Jeśli nie masz jeszcze dość tryktraka i filmów z Bogartem.
Z tobą, Ruthie, nigdy.
Pa.
Kurwa.
Cośmy przegapili?
Boże, jesteś dobra.
Jedna więcej wycieczka do roku 1982 nas nie zabije.
Pociąg wjeżdża do Budapesztu, stacja Keleti.
METRO W NOWYM JORKU
Napisy: Dorota Nowakówna