SERIAL NETFLIX
Ostatni przystanek. Astor Place.
Pociąg metra kończy bieg.
Proszę zabrać rzeczy. To ostatni przystanek. Dobranoc.
Hej!
Ostatni przystanek.
Widziała pani może złote monety?
Sto czterdzieści dziewięć monet. Zgubiłam je tutaj.
Musisz wysiąść.
Gliny co rano o tej porze sprawdzają metro.
Każą jakiemuś yuppie złożyć skargę i cię przymkną.
Bo bez obrazy, ale wyglądasz na świrniętą.
Dzięki, kumam.
- Idziemy. - Pomogę ci wysiąść.
Czy jest tu biuro rzeczy znalezionych?
Nie ma czegoś takiego. To legenda, jak El Dorado.
Miasto złota.
- Najwyraźniej nie na mojej trasie. - Wracam do pracy.
- Dobra. - Schody są tam.
Dzięki.
Zapieprzyłam na całej linii, Ruthie.
- Biorę prysznic, ale… - Tak. Dzięki.
W każdym razie nie wracam do 2022 roku, dopóki nie naprawię relacji Very i Nory.
- Nic z tego. - Nory?
Nie póki ja czuwam, jasne?
Działam w tej sprawie.
Mnie się tu nie oszuka.
Załatwię to.
Dobrze się czujesz?
Ja? Czy ja się dobrze czuję?
Skoro o tym mowa,
to szału nie ma. Raczej kiepściutko.
Przykładowo nie cierpiałam mentolowych,
a teraz mam zajawkę na niebieskozielone, jak moja zeschizowana matka.
Cuda i dziwy.
Jodie Foster w Alicja już tu nie mieszka.
To z grubsza teraz, tak?
Ubiorę się. Bo się nie spóźnimy.
Dokąd się wybieramy i czy jedziemy tam metrem?
Cała nasza trójka idzie do szpitala.
Pora na dziecko.
Cześć, Vero.
Nora Vulvokov?
Lekarz będzie potrzebował próbki moczu. Dzięki.
Chlup, chlup.
Co ty robisz?
To akurat ta rzadka sytuacja,
gdy to jest tym, na co wygląda.
Nie wróciłaś wczoraj do domu.
Nie spałam i czekałam całą noc.
Nie, Noro.
Miałam złoto i straciłam je w metrze,
ale przysięgam, że wszystko naprawię.
Ty tylko wszystko psujesz.
Zawodzisz zaufanie. Łamiesz obietnice. Cała jesteś felerna.
Właśnie dlatego wolę sikać do pojemników na osobności.
„Kto ma głowę z wosku, nie może chodzić w słońcu”.
Co, kurwa?
Zaraz, czemu ja rozumiem węgierski?
Twoje pierwsze słowo było po węgiersku.
„Pies”.
Do czwartego roku życia mówiłaś tylko po węgiersku.
Niezupełnie. Tak miała Nora.
Nora mówiła po węgiersku, nie ja.
Ja jestem Nadia.
Nora, musisz być silna.
Na tym świecie możesz polegać tylko na sobie.
To cholerne życie.
Zabrali wszystko
i wsadzili do złotego pociągu.
Złoto znika,
a potem znów się pojawia.
Krugerrandy.
Lecz potem znika znowu.
To złoto jest jak pierdolone HPV.
A więc nasza rodzina dwukrotnie straciła złoto w pociągu
w jakichś metafizycznych okolicznościach? To nie może być przypadek.
Najpierw tragedia, potem farsa. Nie.
Są w życiu rzeczy,
których nie da się wyjaśnić.
Uznaliby mnie za wariatkę.
Wyśmialiby mnie i wyrzucili jak śmiecia.
W moim życiu dzieją się same niewyjaśnione rzeczy.
Babciu, powiedz mi. Co dokładnie się stało?
- Wszystko w porządku? - Gites.
Tyle tylko,
że nie jestem w stu procentach pewna, czyje to siki.
Poczujesz lekki chłód.
Bzik, co?
Najważniejsze w tych ostatnich tygodniach
będą odpoczynek, spokój
i żadnego stresu dla ciała.
Ma pani pytania?
Bezwzględnie.
Czy świadomość to emergentna właściwość mózgu?
Czy świadomość jednej osoby może wyprzeć świadomość innej?
Dwa umysły w tym samym ciele?
- Takie rzeczy? - Nigdy o tym nie słyszałem.
Większość pacjentów pewnie zmaga się z wprowadzeniem większej ich liczby?
To, że się urodziłaś, nie czyni cię ofiarą.
Wracajmy do domu.
Ręcznik do wytarcia?
Ręcznik do wytarcia.
…dziecko…
…złoty pociąg…
…strata…
…Con Edison…
Wybierasz się do elektrowni?
Babciu. Co, do…
Twoja matka uważa, że najlepiej będzie ci tutaj.
Tobie i twojemu dziecku.
Ciągle tylko dziecko.
Dość z tymi dziećmi.
Chcesz drinka?
Czaję. Gadasz po węgiersku. Spoko.
Jeden dla mnie, jeden dla ciebie.
Delia, pamiętasz coś na temat złotego pociągu?
Czy to także spotkało twoją rodzinę?
Wobec nas, Romów, nie mieli tyle respektu, aby nas okradać.
Ale przetrwaliśmy.
Wszystko jest ukryte,
tak na wszelki wypadek.
Tak.
Pójdę do siebie i przyniosę coś, co da się pić.
Dobry plan.
Ale gówno.
A ty, kurwa, kto?
Ten jebany dom ma obsesję na punkcie dzieci.
A wokoło w chuj ludzi.
Nie wiedziałam, że dzieci są takie dziane.
Co dobrego tu jeszcze schowali?
Daj mi wskazówkę.
Hej, mamusiu.
Hejka.
Cholernie dobre geny, co?
Cześć, dziadku.
Zdradzisz mi jakieś sekrety?
Nie patrz na mnie.
Bingo.
Indeks taty.
Niezbyt.
No już. Przynieś mi trochę szczęścia.
Co z twoją twarzą?
Coś do czytania w metrze.
Świetnie.
Co jest, kurwa?
Niedobrze.
Chyba już za długo udaję mamusię.
Nora!
Czas się ulotnić.
Z. Dawać mi tu Z.
Packard, naturaliści i inne gówno.
Inżynieria. Gdzie jest, do chuja, Z?
Z.
Złoty pociąg. Dawać mi go.
„Zadar. Zola”.
„Zonk”. Pieprzyć zonka.
„Zjednoczenie, teoria…”
Co ja robię? Będzie: „pociąg przecinek złoty”.
Nie wystawiamy slajdów na działanie światła.
Wyblakną.
Jak mam je obejrzeć?
Ja tylko przechowuję, żeby można je było obejrzeć w przyszłości.
Rozumiem. Nie kumasz paradoksów. Chciałabym je przejrzeć.
Tylko na terenie biblioteki. To oryginały.
Wy, bibliotekarze, kochacie gromadzić dane.
Ja może nie kocham, ale na pewno lubię.
Na granicy patologii.
Nie ja tracę tu rozum.
Wychodzić!
Wszyscy! To nie hotel.
Czas na pączka.
WĘGRY
Potrzebuję się dowiedzieć,
dokąd udają się kaczki w Central Parku, gdy zamarza staw.
„Dokąd udają się kaczki?”
Poszukamy i zadzwonimy do pana.
Kacza defilada, moja kolej.
Dobra, Ethel, muszę się spieszyć, bo czuję, że ten glina mnie szuka.
Poszukuję informacji o miejscu pobytu złotego pociągu
w Budapeszcie w czasie II wojny.
„Złoty pociąg”.
To bardzo delikatny temat o wysokiej randze.
„O wysokiej randze”.
Może pani podać nazwisko i telefon?
A jakże, kurwa. Mam nazwisko i telefon.
Obie rzeczy się przydają.
No i…
Świetnie.
Zadzwonimy.
Skorzystaj z wielkiej wyprzedaży sprzętu stereo!
Jestem Crazy Eddie. Te ceny są niesamowite!
Jestem totalnym wariatem. Naprawdę.
To pętla sprzężenia zwrotnego.
Jakby stać między dwoma lustrami.
Obraz jest wielokrotnie odbity,
nie da się wskazać na jedno odbicie i powiedzieć:
„To jest oryginał”.
To jak początek ludzkości. Chyba że…
Nie jesteś kreacjonistką, co?
Czy nie fajnie byłoby mieć kogoś, kogo można obwinić?
Jak mogę ci pomóc?
Naziści. Halo!
Oto mały atlas II wojny światowej.
Nie tego szukam.
Potrzebny rzutnik.
Agfacolor Neu, co?
Produkowano je krótko pod koniec lat 30. XX wieku.
Co tam jest?
Właśnie, kurna, nie wiem. Po to mi rzutnik.
- Chwila. - Świetnie.
Mam jeden na zapleczu, to ci pożyczę.
Mam. Kodak Ektagraphic III.
Zajebiście, rzutnik.
Dzięki, Danny.
Musisz wiedzieć, że Crazy Eddie’s to nie jest moja jedyna praca.
Jestem artystą i asystentem wydawcy zinu
o fetyszyzacji towaru i debordiańskim spektaklu.
No dobra. Żyjemy i umieramy, co nie?
- To prawda. - Adios.
Brak sofy.
Supcio.
Świetna robota.
Księga tajemnic. Jebany dziwak.
Psychopathia Sexualis. W pytę.
Notatki. Wątek.
Wibracje.
Numerologia. Świetnie.
Albert Peschauer do Very Peschauer.
„Ze smutkiem dowiaduję się,
że wasi rodzice padli ofiarą reżimu nazistowskiego.
Mam obowiązek pomóc dzieciom mojej ukochanej siostry Evy”.
Post scriptum. Nieistotne.
Co jest, kurwa?
Pleśń.
Całe mieszkanie pełne pleśni.
Płukanko.
Dobra.
„Cały świat stworzono dla ciebie”.
„Wszystko to proch i popiół”.
Co za gówno.
Popatrz tylko.
Jesteś pojebana.
Ty pojebie.
Popatrz tylko.
Co, u diabła?
Co jest, kurwa?
Chuj z tym!
Mówiłam, że w mieszkaniu są robaki.
Mamusiu.
Bo na podłodze i ścianach jest pleśń.
Dwa razy dzwoniłam do Very. Podobno dozorca zdemolował wszystko
i nie znalazł śladów pleśni. Nie wierzę jej. A ty?
Ja też nie. Wierzę tobie, mamusiu.
Mądra dziewczynka. Wiedziałam.
A teraz odłączyła prąd.
Chce nas kontrolować, ale jej się to nie uda.
Jestem głodna.
Cześć.
Mogę prosić dwie paczki Bennon & Hammonds mentolowych lekkich?
Jasna sprawa, Nora.
Lubisz te sucharki, co, kochanie?
Suchary, pomidory, cebulka dymka…
Niezbyt świeża, ale…
Może ser?
Tak, mamo.
To…
Długa noc, co?
Tak. A jak u ciebie?
W porządku.
Ćpuny non stop wpadają po drobnicę.
- Jak ty się masz? Jak dziecko? - Dziecko ma się dobrze.
Bardzo dobrze.
Pomarańczowy to kolor fascynacji.
Proszę.
Dasz mi zapalniczkę?
Jasne.
Tylko nie podpal sera.
Dobra.
Reszta dla ciebie.
Na razie!
Złoty pociąg i krugerrandy są powiązane. Tylko jak?
I co Vera o tym wie?
W 1939 roku Vera była…
Wredną suką, jak zawsze.
Jak ona śmie zarządzać naszym życiem?
Patrz, to ulica Dohány.
To Delia, prawda?
Chciałam przejść na katolicyzm i ją wkurzyć.
Największa buntowniczka świata. Już to słyszałam.
Dobra, rok 1944.
Patrz. Wojna w pełni, a wszyscy na pikniku, jak jakieś oszołomy.
Księga Powtórzonego Prawa zabraniała wizerunków Boga.
Wielka strata nie zobaczyć takiego piękna.
Bo mało nam jeszcze fałszywych bożków.
Jasna cholera, jest.
To ten złoty pociąg?
Myślę, że Bóg jest drzewem. Albo kołem.
Odbiorę.
- Halo? - Dzwonię z biblioteki.
Biblioteki?
- Bawię się z córką. Proszę nie dzwonić. - Zaraz!
Tak, halo?
Tu Ethel Sorter z Nowojorskiej Biblioteki Publicznej
z zamówionymi informacjami
na temat złotego pociągu.
„Gdy armia radziecka zbliżała się do Budapesztu w 1944 roku,
SS próbowało wywieźć dobytek węgierskich Żydów.
Zmuszano rodziny do oddawania wartościowych przedmiotów,
takich jak biżuteria, zegarki, obrazy, dywany,
srebra, porcelana, gramofony, zegary.
Ładowano je do pociągu jadącego do Berlina
i wręczano pokwitowania
dające złudzenie, że kiedyś uda się odzyskać majątek”.
- A więc pociąg istniał. - Oczywiście.
„Tak się nie stało,
bo po kapitulacji nazistów w 1945 roku nie potrafiono zlokalizować pociągu.
Podejrzewa się, że żołnierze ograbili pociąg,
a łupy zatrzymali dla siebie”.
Potwierdzi pani, że majątek rodziny Vulvokovów…
Peschauerów, matka za panny.
Dobra. Potwierdzi pani, że majątek rodziny Peschauerów
trafił do pociągu?
Przykro mi,
ta informacja jest niedostępna dla Nowojorskiej Biblioteki Publicznej.
Szlag. Musimy odnaleźć ten pociąg.
Pociąg i robaki są powiązane.
To zminimalizuje epigenetyczny K-hole.
Właśnie. Zajmę się tym. Ty i ja przeciwko światu.
Do kogo dzwonisz?
Halo?
- Cześć, Ruthie. - Nora?
Jestem tu z moją córką Nadią i ona też widzi robaki.
Czyli że mama je tu przywlokła.
Jest ich tu pełno. Pokażę ci.
Nic ci nie jest? Dozorca dzwonił do Very. Nie wolno ci tam być.
Wysyłają kogoś ze szpitala.
Co ty gadasz? Nic mi nie jest. Kocham cię. Pa.
Szukamy Nory Vulvokov.
- To ja. - To ja.
Dokąd idziemy?
Świetnie.
Doktorze, oboje jesteśmy niezmiernie zajętymi ludźmi, więc nie marnujmy czasu.
To nie ja jestem wariatką. Tylko ona.
Jaka ona?
Co za kutas. Walić go. Za grosz szacunku.
To ja jestem ta trzeźwo myśląca.
Zawsze byłam.
Przez „trzeźwo myśląca” rozumiem ekscentryczna,
ale świadoma. To moja cecha charakterystyczna.
Coś jak dobry glina.
Stuknięty glina. Tak?
Powiesz mu, kurna, wreszcie, że nic mi nie jest?
Nie mieszam się. Nie ufam mu. Chodźmy stąd.
Masz halucynacje wzrokowe czy tylko słuchowe?
Żadnych nie mam.
Wydaje ci się, że widzisz swoją matkę czy tylko słyszysz jej głos?
Nic mi się nie wydaje. Widzę ją.
Stoi tam.
Wydaje się panu, że widzi ten stół?
To nie żadne bzdety w stylu cogito, ergo sum.
Myślę, więc widzę moją matkę.
Chodzi o to, że w tym pokoju nikogo nie ma.
Tylko ty i ja.
Nie pierdol, doktorku.
Koleś,
obejrzyj się za siebie.
Tam nie ma nikogo.
Nikogo.
Za mną nie ma nikogo.
Myli się pan, doktorze.
Musi się pan mylić.
Ona tam jest.
Tylko…
Mamo?
Powiedz coś do niego.
Nagrywają nas.
To dobrze. To pomaga.
Będę z panem całkowicie szczera.
Jestem Nadia,
córka Nory.
Pochodzę z przyszłości.
Najpierw myślałam, że zamieszkuję jej ciało,
ale teraz wiem, że znajduję się także w jej umyśle.
Wolałbym nie stosować chloropromazyny, ale jak będzie trzeba, to ją zalecę.
Widzę, że masz termin na 30 marca.
To za kilka dni.
Może uda nam się ustabilizować cię do czasu porodu,
potem ponowimy badanie.
Czemu schizofreniczka paranoidalna nie może urodzić dziecka?
Tak wyglądał każdy twój dzień, mamo?
Muszę znaleźć sposób, by ci pomóc.
Nikt mnie nie rozumiał, jak nie było ciebie.
Wiesz co?
Nikt nas nie zamknie.
Nikt.
Spadamy stąd.
Jak uda się wrócić wystarczająco daleko,
to opłyniemy dookoła to całe przyszłe piekło…
i nie będziesz już przez to przechodzić.
Mądra dziewczynka. Wiele osiągniesz, wiem to.
- Co tylko zaczniesz, okaże się sukcesem. - Dzięki za motywującą gadkę.
Co jest? Nie idziesz?
Nie mogę. Kto przytrzyma prześcieradło?
Kocham cię!
„Czemu nie odbierasz? Zadzwoń do mnie. Alan”.
Hej, ty mała zdziro.
Co ty robisz? Włazisz tu swoimi zdzirowatymi łapami…
Hejka, mamo.
Co my tu mamy, Owsianko?
Jakiś rachunek.
Kuźwa, ja pierdolę.
Leo Peschauer,
rok 1944, Budapeszt.
Podpisane i opieczętowane
przez Kapitány Marton Halasz.
Jebana swastyka.
No cóż…
To…
To jest jakieś większe gówno, Owsianko.
Chyba musimy się wybrać do Budapesztu.
Zajebiście.
Napisy: Dorota Nowakówna