SERIAL NETFLIX
Gdzie moja forsa?
Babcia?
Tak.
Zacznę od tego, że wkurza mnie to tak samo jak ciebie.
Wiedziałam. Okradłaś mnie. Własna córka.
Nie ja.
To znaczy ja,
ale teraz nawet nie jestem sobą
i zasadniczo to nawet nie byłam ja, Nora.
Tylko ten gostek Chez.
Chez Carrera.
Też go wpisałam na czarną listę, babciu.
Ożeż kurwa.
Nie za wcześnie na węgierski?
Dobra, niech zgadnę.
Mówisz o tym, jak byliśmy Węgrami,
wielkimi szychami, intelektualistami.
Ale przyszli naziści, wszystko pokradli i zapakowali do złotego pociągu.
Słyszałam to już milion razy.
Tylko gdzieś się pozbyłyśmy matki pośredniczki.
To i to.
Śmieci.
Nic nie robisz, tylko bierzesz i bierzesz.
Te monety były naszym jedynym zabezpieczeniem…
Gdyby wrócił Hitler.
Wiem.
Reżimy się zmieniają,
waluty wypadają z obiegu,
tylko złoto zostaje.
My, Vulvokovie, żyjemy w czułym punkcie,
gdzie paranoja styka się z hiperinflacją.
Zdenerwowałam cię.
Dobra.
Jak będzie po węgiersku: „W końcu to tylko pieniądze,
przejdziemy przez to razem,
a dziecko jest szansą na nowy związek”?
Nie miałaś prawa.
Nie cofniesz tego. To już koniec.
Dla ciebie tak.
Ja mogę sobie pozwolić na większe wyluzowanie.
Co znaczy „wyluzowanie”?
No cóż, powiem tyle, że...
działam w tej sprawie. Muszę tylko znaleźć tego sukinsyna.
Co za rozczarowanie.
Tyle przeszłam.
- Ty nie wyszłabyś z tego cało. - Boże.
To trochę pojebane mówić tak do swojej córki.
Walić to. Starałam się być miła,
ale nie ignorujmy dłużej tej chorej dynamiki.
Tyranizowałaś ją tą forsą całe zasrane życie.
Jak okrutna władczyni marionetek,
a ona chora psychicznie ofiara.
Koniec końców to miał być mój spadek.
Ipso facto forsa jest moja, umownie i per procura.
Nie twoja, nie mamy, ale moja.
- Sorki, taka ze mnie pizda. - Czemu tak mówisz? Pizda i zasrane?
Noraleh...
Zaczekaj.
Nie wychodź.
To jest pojebane.
Wiesz co, Vera? Kocham cię.
I mimo wszystko super było cię widzieć.
Serio.
Pozdro.
Jak, do chuja pana, ludzie się tu odnajdują bez Internetu?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Bingo, bibuło.
Zajebiście.
Dobra, znajdźmy...
Carrerę.
Carrera…
Chezare…
Czy ten sukinsyn w ogóle istnieje?
Za zimno na to gówno.
Idziesz ze mną.
Nazywa się Chezare Carrera.
- Chezare Carrera? - Tak.
Nawiasem mówiąc, nie jest on ojcem tego dziecka.
I nie ma go w książce. Jest za to ful Campbellów.
Wielu Campbellów. Coś jeszcze? Gdzie pracuje? Ma pracę?
- Ma rodzinę? - Jego praca to ograbianie mi tyłka.
Czy pani rozumie, czym my się tu zajmujemy?
Nie muszę rozumieć.
Wie pan, co to krugerrand?
- Nie mam pojęcia. - Mało kto wie.
Południowoafrykańska złota moneta.
Średnio kosztuje około 1800 dolców za uncję.
Po prawdzie to cena z przyszłego stulecia, ale nie odbiegajmy od tematu.
Nie wiem, dokąd to zmierza.
- Moi dziadkowie ocaleli z Holokaustu. - Przykro mi.
- Nie pańska wina. - Wiem.
W każdym razie po wojnie
wielu ocalałych miało paranoję na punkcie trzymania kasy w banku.
Jednak moja babcia
nabyła 150 takich harcerzyków.
O jakiej kwocie mówimy?
Świetne pytanie.
Jak wiadomo, cena złota często się zmienia.
Średnio w danym dniu, jak ostatnio sprawdzałam,
to 280 451,21 dolców.
- Kurde. Kupa kasy. - O tak, kupa.
Mam za to czesne za studia i konia wyścigowego.
- Rozumie pan teraz moje położenie. - Tak, rozumiem.
Zanotuję, co pani o nim wie,
i odnajdę go góra do trzech tygodni.
- Trzy tygodnie? - Ktoś zrobi to szybciej?
Nie ktoś, ale kiedyś.
Takie narzędzie zwane światową siecią.
Nikczemna nazwa.
Nie ma pan pojęcia.
W każdym razie próbowaliśmy.
Wielkie dzięki.
- Zostawię książkę. - Spoko.
Tam, dokąd jadę, jej nie wezmę.
Nie powinna pani dużo dźwigać. Ostrożnie przy wyjściu.
- Jasne. Dzięki. - Proszę.
- Uwaga. Idę. - Ostrożnie na schodach.
- Dobra. Adios. - Bezpiecznego powrotu do domu.
Ale szajbuska.
Kupa problemów.
Co my tu mamy?
Dobra, już idę. Palanty.
Jezu, czemu te pojeby nie dadzą mi chwili czasu?
Hej, dobra, się robi.
Pracuję nad czymś nowym. Daję publiczności nóż
i prowokuję, by podzielili moje ciało na strefy.
Tytuł to 38. równoleżnik.
Wspaniale.
Dziękuję.
- Białe czy czerwone mięso? - Mną się nie przejmujcie.
Max uważa, że granice to opresyjne złudzenie, tak jak giełda.
Nie, zawsze potrzebowaliśmy granic,
żeby wiedzieć, gdzie kończymy się my, a zaczynają inni.
To nie zawsze rozcinanie dziecka na pół.
W wojnie koreańskiej ja jestem tym dzieckiem.
Ruthie! Znów na szczycie.
Przepraszam, że nie wróciłam wczoraj.
Wydarzyło się coś mega odjechanego.
Znalazłam valium.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Położę się na chwilę.
Zostawcie naczynia.
- Pomogę ci wejść na górę. - Dziękuję.
Dzięki…
- Ruthie. - Dziękuję.
- Nic ci nie jest? - Nic, wszystko dobrze.
Musisz z tym uważać.
Betty Ford się uzależniła.
Jak co druga babka na przedmieściach.
A jak wiesz, były moimi pacjentkami.
- Gdzie byłaś? - Kto na przykład?
Wierzysz? Poderwałam gościa w Public Enemy i prawie bzyknęłam chłopaka mojej matki.
Wierzę. To jakby problem.
Nemo, lekarze byli bardzo zaniepokojeni. Znaleźli u niej guzek na szyi.
Zrobili biopsję i prześwietlili klatkę piersiową.
Dziwne to trochę. Stałaś się łowczynią nieszczęść?
Fetyszyzacja śmierci nie wyklucza otaczania opieką.
Wiem, że to trudne.
Pół roku pracowałam w hospicjum jako lalkarka.
Ona nie umiera, Maxine.
Niedługo będzie mnie stać na najlepszych lekarzy
i luksusowe prześwietlenia.
Kocham Ruth. Ona to wie.
Dobra.
WYSZUKIWARKA CHEZARE CARRERA, NOWY JORK
WYSZUKIWANIE ZAKOŃCZONE
Bronx, skarbie.
Otwierać!
Halo!
Dwie godziny spóźnienia.
- Ty nie od kablówki. - Dzyń-dzyń?
Tak. Google i ja trochę pogmeraliśmy na twój temat.
- Co? - Przepraszam.
- Co? - Jedzie ciuchcia.
No tak.
Przepraszam. Co mogę dla ciebie zrobić?
Prócz wyruchania mnie i mojej zmarłej matki, co już uczyniłeś?
Co?
Przypomnę ci, że miała na imię Nora.
Nadia?
Rany, jasne, że pamiętam.
Nora była dobrą osobą.
Mieliśmy dobry czas.
O tak. Wspaniały.
A na finiszu ja dostałam medal, co nie?
Ale tylko jeden.
Chodzi o złoto?
Boże, dziecko, rozejrzyj się.
Nie mam twoich pieniędzy.
Żaden ze mnie król Midas.
Na twoim miejscu dałbym sobie spokój.
Tak.
Posłuchaj, nie przyszłam tu,
żeby złodziej dawał mi rady w sprawie odzyskania spadku po rodzinie.
Chodzi mi o to, że to jest Coney Island.
Czyli co? Ostatni przystanek linii D?
W naszym domu Coney Island to coś, co zmieniłoby wszystko na lepsze.
Gdyby tylko się zdarzyło
albo nie zdarzyło.
Ojciec nie mógł pracować.
Zachorował na polio i skończył z żelaznym płucem.
Gdyby latem nie pojechał na Coney Island,
nie zachorowałby na polio.
Ale pojechał.
To wymysły.
Gdybanie.
Twoja mama, ja i złoto…
Wszystko to Coney Island.
Piękna historia
i przykro mi z powodu polio.
Ale przestańmy się już migdalić.
Chcę wiedzieć, dokąd się udałeś, jak zwinąłeś złoto.
Poproszę o szczegóły.
Chryste, staram się być miły.
Gówno prawda.
Gdyby chciała, toby ci powiedziała.
Jasne?
Mogę zadać ci pytanie o mamę?
Wyprowadziła się w końcu?
Stała się niezależna?
To było dla niej bardzo ważne.
Lubisz squash?
Byłem mistrzem trzy lata z rzędu.
Trochę zgnuśniałem, ale…
Nadal mam czworogłowe jak u ogiera.
- Tak? - Tak.
Nogi to rowery na ścieżce życia.
Wielkie dzięki, Chezare.
Kawał drania, co?
Kawał jebanego drania.
Miło było cię widzieć.
Lokalna linia 6 do przystanku most Brookliński wjeżdża na stację.
Następnie: Astor Place.
Karta członkowska?
Wpuści mnie pani za piątaka?
Karnet dzienny kosztuje 3,75 $.
Świetnie. Dostanę coś takiego?
- Dzień dobry. - My tu gramy.
- Znacie Cheza Carrerę? - Jesteś jedną z jego lasek?
Jasne. Tak. Superowo.
Zjawi się tu.
Zrobił ci dzidziusia?
Widzę, że nie macie pojęcia, co z tą spermą.
Co ty gadasz?
Mężczyźni nie zapładniają kobiet, słaba sperma.
Dopiero gdy jajeczko wyśle ich na statek Federacji,
wtedy robi się dziecko.
Co wy tam wiecie w tych swoich ciasnych gatkach z 1982 roku?
To coś jak miętolenie cycków, tylko dla fiutków, co?
Nie piłam jeszcze kawy. Dobrego dnia.
Zabawowa laska.
Chez lubi porypane panny.
Cześć, Allison. Jak się masz?
Nadal ja.
DWIE TWARZE JOHNA LEBOUTILLIERA
Nie opchnij mojego autografu.
Puk, puk, szmaciarzu.
Jezu, Nora.
Nie wolno ci tu być.
Może wyglądam jak Nora, ale nie gram w gierki.
Wczoraj w nocy zamordowałam skałę,
zraniłam kamień i wysłałam do szpitala cegłę.
Jestem tak zła, że leki chorują.
Dobra.
Zostałaś Muhammadem Alim?
Leżę w łóżku, lampy się palą, wstaję, naciskam kontakt
i wracam do łóżka, nim lampy gasną. Szybka.
Jestem zła, szybka
i walczę z próchnicą.
Gdzie moje pieprzone krugerrandy?
Co się z tobą dzieje? Znowu to samo.
- Co znaczy znowu? - Już to zrobiłaś.
Zeszłej nocy dostałaś kasę. Przyszłaś i wzięłaś swoje pieniądze.
Dostałaś nawet coś więcej.
Nie wierzę ci.
Jesteś kłamcą,
więc kłamiesz teraz albo kłamałeś 40 lat później,
zatajając, że Nora wzięła forsę.
Jakie 40 lat później?
Co tu się dzieje? Co ci się stało w twarz?
Ty się stałaś. Wczoraj w nocy.
Podobało mi się.
Tak? A co było?
Co, miziasz mi genitalia?
- Gdzie moja kasa? - Oddałem ci ją wczoraj.
- Co z nią zrobiłaś? Gdzie ona jest? - Nie wiem.
O cholera.
- Co? - Jasna sprawa. Kupiła auto.
Wieczór aktualny?
Mam nadzieję, że nie. Ale znając moją mamę, pewnie tak.
No przecież.
Typowe.
Stara, dobra alfa.
Klasyka, mamo.
Sorki, Nora.
Mikołaj musi odwieźć spidera z powrotem na Biegun Północny.
Co, do…
Hej.
To rzeczy mojej mamy.
Sorki, paniusiu, to moje rzeczy.
Twoja matka mówi, że już nie płaci za mieszkanie i ciuchy.
Już nie, tylko za dziecko.
Zajmie się tobą, bo jesteś matką dziecka.
Właściwie to dzieckiem matki, ale nie wchodźmy w to.
Czemu ukradłaś to złoto, Nora?
Było dla niej takie ważne.
O wiele bardziej niż monety.
Posłuchaj, jest mi przykro. Próbuję to odkręcić.
Twoja rodzina miała życie w Budapeszcie,
aż pewnego dnia, bach, nic.
Nie został nikt.
A ty nie okazujesz szacunku dla jej ocalenia.
Oczywiście, że szanuję to, że moja babcia ocalała.
Czemu hańbisz te czary?
O Boże jedyny.
Co to ma być, okultyzm? Jesteśmy Żydami aszkenazyjskimi, nie czarownikami.
Tak, to wina tłumaczenia.
Nie czary. Tylko cud.
Verze przytrafiło się niemożliwe, a ty to ukradłaś.
Jakie niemożliwe?
- Nora. - Ruth.
Ruth?
Jasna cholera, Ruthie.
Zzieleniej z zazdrości, Melanie Griffith.
Przestań. Cały dzień próbuję cię namierzyć.
- Jestem tutaj. - Chciałam ją przekupić, ale…
- Nie sprzedaję się tanio. - Delia.
- Jak się masz? - To znaczy…
- Wdowa się o ciebie martwi. - Wdowa?
Ma własne problemy,
a biega do telefonu co pięć minut, żeby cię znaleźć.
W porządku, Delia.
Lubię być w pogotowiu.
Nie szkodzi.
- Umiesz jeździć manualem? - Czy umiem?
Dobra. Tak.
Czyli tak?
Ale serio, będziesz miała wielu mężów.
Nora, mam żałobę.
Byłaś naprawdę świetnym kierowcą, Ruthie.
- Co? - Mówię, że fajnie, jak się uśmiechasz.
- Super się tym jeździ. - Tak.
Masz absolutną rację, że je zwracasz.
Odpowiedzialny ruch. Jestem z ciebie dumna.
Mogę ci zadać pytanie, Ruthie?
Co jest nie tak z moją mamą?
- Z twoją mamą? - Tak.
Przeszła niewyobrażalne rzeczy.
Auschwitz.
Wątpię, byśmy pojęły, co w niej siedzi.
A może taka się urodziła.
Natura czy wychowanie. Możemy przestać o tym mówić?
Unikam słowa „Auschwitz” w salonie samochodowym.
A kto nie?
Powiem ci, o co tu chodzi.
Epigenetyka.
Tak. Nie ma czegoś takiego jak natura czy wychowanie.
Wiesz, kto wymyślił ten przekręt? Francis Galton,
twórca eugeniki.
- Co? - Eugenika.
Nora.
Patrzcie tylko, co za energiczna osóbka.
Wyglądasz cudownie.
Widzisz to? Wychodzi na to, że jestem Normem z Cheers.
Zapomnijcie. Za wcześnie.
To taki przystojniaczek, co nadużywa alkoholu
i żyje w małżeństwie bez miłości.
A ja chciałabym zwrócić auto.
Dopiero je kupiłaś. Jest jakiś problem?
Wiele problemów.
Tak, wiele. Po prostu zmieniłam zdanie.
Noro, jesteś tu na okrągło. Marzyłaś o tym aucie.
Przykro mi patrzeć, jak…
Jestem jej terapeutką i to ja to nadzoruję.
Chciałam tylko być miła. Zaświadczenie lekarskie to przesada.
Auto traci na wartości w chwili opuszczenia salonu,
więc muszę odjąć z ceny.
Oczywiście.
Bardzo niedużo.
Zapłaciłam gotówką? Myślałam, że złotem.
Obyś znalazła to, czego szukasz.
Tak. Trzymaj kciuki,
wszystko idzie na konto dzieciątka Nadii.
Dajesz dziecku imię po mnie?
SUPERSPRZEDAWCA, 1981
A to się rozczarowałam.
Dobra, załatwione.
Sprawdźmy bagażnik.
Ja pierdolę, sobole.
Imelda Marcos też nie może zatrzymać wszystkich butów.
Tak.
Dobra.
Monety mają ci, u których kupiła te futra.
Są zniszczone. Przyjmę zwrot, ale nie mogę wypłacić pełnej sumy.
To ma sens. Typowe.
Dobra, super. Wszyscy jesteśmy negocjatorami, zatem proszę.
Wielki biznes, gotówka. Mogę teraz odzyskać moje krugerrandy?
To wszystko?
Za to, co mi pani dała, tak.
Prowadzicie interes, rozumiem. Przykro mi, ale doszło do pomyłki.
Te krugerrandy trafiły tu omyłkowo.
Omyłkowo? To połowa naszego interesu.
Potrzebuję tych monet. Ma je dostać moja córka,
by miała coś prawdziwego
w zamian za to, czego nie mogę jej dać, a jest tego dużo.
Jak na przykład różnych podstawowych umiejętności życiowych.
O nie, zaczyna się.
- Typowa łzawa historyjka. - Doliczyć torbę?
Co?
Jezu, one wszystkie są mi potrzebne, jasne?
Jeśli moja mama ich nie dostanie, nie przeżyje.
Przestanie funkcjonować. Wiem to na pewno.
I tak go już nie ma, prawda?
W porządku.
Dobrej nocy. Chwała szatanowi.
Dzięki, Ruthie.
Obrączka to było zbyt duże poświęcenie.
Nie zasługuję na to.
Nie zasługuję na ciebie, Ruthie.
Nikt nie zasługuje na to, co go spotyka. To nie tak.
Po co mi ta obrączka?
Może to upiorne, ale to była obietnica zmarłego, a ja…
wolę być żywa i z tobą.
No to wypijmy za to.
Posłuchaj, przed nami bardzo długa droga.
Ja jestem jak wyrocznia, tak dla informacji.
- Tak? - Tak. Zasadniczo tak.
A skoro mowa o przyszłości,
dość już z tym… No wiesz…
Musisz przestać jarać, stara.
- I mówi to kobieta w ciąży. - To dziecko kocha palenie.
U mnie wporzo. Ja mam kriogenikę i w ogóle,
ale ty…
- Tak? - Tak.
Spadaj.
Poza tym chcę, żebyś zaczęła inwestować forsę.
Ale nie byle jaką.
Jeśli chcesz zarobić kasę, zainwestuj w Tyson Foods, Grainger,
Illinois Tool Works, produkty Apple…
Nora.
Chcesz mnie pocieszyć, ale przestań się tak starać.
- Co ja zrobiłam? - Po prostu bądź tu ze mną.
Tu i teraz.
Możesz?
- Tutaj? - Proszę.
Cześć, mówi Nora, nagraj się.
Cześć, Nora.
Nie panikuj. To ja, twoja córka.
Dzwonię z jakiegoś miejsca w czasoprzestrzeni na Upper East Side.
Jestem w twoim ciele, co tłumaczy ten głos,
ale nie przerażaj się, spokojnie.
Tak. Chciałam cię tylko pozdrowić
i powiedzieć, że jestem na ciebie bardzo wkurzona.
Tak, po prostu stale coś zapieprzasz
i kurewsko trudno to zaakceptować…
Oczywiście pewnie spikniesz się z Chezem na parę lat.
Tak, złe towarzystwo,
swój ciągnie do swego i takie tam.
No i nie wiem. Brawo ty.
To chyba lepsze niż być samą.
W każdym razie
zanoszę złoto do Very, gdzie jego miejsce, zamykam tę popierdoloną pętlę i spadam.
Mam nadzieję, że to będzie dla was druga szansa
i że tego nie schrzanicie.
Tak więc…
Dobra.
Kocham cię.
Starałam się, jak mogłam. Dobra, pa.
Ja pierdolę… Właśnie dlatego wymyślili komórki.
Alan!
Czy ktoś wziął moją torbę?
Widziałeś, kto ją wziął?
Wziął pan moją torbę?
Kurwa mać!
Napisy: Dorota Nowakówna