NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jedź, kobieto.
DELIKATESY
Tu nie wolno parkować.
Dobra, jadę!
Jedziemy.
- Możemy już jechać do domu? - Wykluczone.
Mam dobre przeczucie co do delikatesów na 12. Ulicy.
Nie dąsaj się!
Co się stało z moją zaufaną partnerką?
Ściągnijmy to. Włosy to twoja korona chwały.
Patrz, jakie piękne.
To dziś, Nadio.
Dziś będziemy wolne.
Zabiłem się.
Wydaje się niemożliwe, gdy o tym myślę,
ale w głębi ducha wiem, że to zrobiłem.
To znaczy, że nie żyję.
Alanie, wciąż tu jestem,
a my nie jesteśmy martwi.
Tak czy inaczej,
ja wszystko zacząłem.
Mówiłaś, że mój pierwszy krok był jedyną niewiadomą.
Zabiłem się.
Wszystko przeze mnie.
Alanie.
Twoja pierwsza śmierć nie wyjaśnia czemu i jak jesteśmy powiązani.
Na szczęście dla ciebie rozwiązałam sprawę.
Wróciłam do delikatesów i coś sobie przypomniałam.
W noc naszej śmierci spotkaliśmy się pierwszy raz.
- Widziałam cię z Ferranem. - Nie pamiętam tego.
Oczywiście, że nie. Ujebany byłeś do nieprzytomności,
ale widziałam cię.
Pomyślałam, że ci pomogę, ale wolałam bzyknąć gościa z Wall Street.
Mogłam cię powstrzymać.
Gdybym nie był tak pijany, mógłbym cię uratować przed autem.
Wtedy właśnie coś nie pykło.
Zaczęliśmy umierać ponownie, bo sobie nie pomogliśmy.
Tak sądzę.
Wiedziałem, że to kara.
Wyluzuj, sweterku.
Ani to dobrze, ani źle. Błąd systemu.
Jakby program cały czas się zawieszał.
To objaw błędu w kodzie.
Jeśli śmierć powoduje, że się zawieszamy,
ten właśnie moment musimy naprawić.
Jeśli mieliśmy sobie pomóc, a nie zrobiliśmy tego,
to przecież kwestia moralna.
Co ma wspólnego czas z moralnością?
Względność.
Odnoszą się do twojego doświadczenia.
Potrzebuję rekwizytu.
Wszechświat ma trzy wymiary,
trudno nam wyobrazić sobie czterowymiarowy świat.
Komputery robią to jednak cały czas.
Na szczęście dla ciebie, umiem myśleć jak komputer.
Co to?
Zgniła pomarańcza.
W dwuwymiarowym świecie to okrąg.
W trójwymiarowym, kula.
W świecie czterowymiarowym...
Wciąż jest dojrzała.
Czas jest względny w stosunku do doświadczenia.
Inaczej doświadczamy czasu w tych cyklach.
To nam jednak mówi,
że czas liniowy, jaki kiedyś znaliśmy, nadal istnieje.
Nasze pierwsze spotkanie w delikatesach...
Ten moment wciąż istnieje.
- Musimy wrócić do delikatesów. - Do tej samej chwili.
I zmienić nasze pierwsze spotkanie.
Tak, jak naprawia się błędy w kodzie.
Potem zrobimy test jednostkowy.
Ludzie znają ten termin czy...
Uruchomimy program, by sprawdzić, czy wystąpi błąd.
- Skąd będziemy wiedzieć, czy wystąpi? - Umrzemy.
Potem wrócimy do sklepu
- i spróbujemy jeszcze raz. - Jesteś inteligentna.
Dzięki, że w końcu zauważyłeś.
Prawie 23.00.
O której się spotkaliśmy?
Ruth przyszła około 23.00.
O tej godzinie wyszliśmy z Mikiem. W sklepie byliśmy o wpół do.
Odtworzymy całość?
Potrzebujemy Mike’a i Ferrana? Mam być pijany?
Okropny pomysł.
Muszę kupić ciasto.
Co się stało?
Widzisz?
Co?
Mam atak serca.
Jak teraz umieramy, to spotkamy się w delikatesach.
Idź prosto do...
Sto lat, mała.
- Gdzie są wszyscy? - Dopiero dziewiąta.
Nikt nie przychodzi punktualnie. Ty akurat powinnaś to wiedzieć.
- Dobrze się bawisz? - Ludzie znikają.
Nie wiedziałam, że ludzie też. Kurwa.
Chodź. Gdzie Lizzie?
O czym ty mówisz?
Idziemy. Muszę się z kimś spotkać w delikatesach.
Nie zostawię cię tu na pastwę bogów czasu.
- Nigdzie nie idę, mieszkam. Pomóż mi. - Dobrze się czujesz?
- Wychodzicie? - Nikt nie wychodzi.
Tak bardzo was kocham, nie możecie przestać istnieć przeze mnie.
- Spróbuję. - Nie, dzięki.
Dobra, ale zaraz wracamy.
Musimy zejść schodami pożarowymi.
- Super. - Tu są schody pożarowe?
Chodźcie.
Idziemy.
- Lizzy. - Hej!
Muszę zmienić ogłoszenie w Airbnb, jak...
- Apka... - Uwielbiam schody pożarowe.
O ile wzrośnie wartość?
Zbyt wiele płukań okrężnicy może być problemem, wiesz?
Czy czujecie się dziwnie?
Jakbyście już dawno nie wychodziły na zewnątrz?
- Zimno. - Nie, wyszłam od razu po przyjściu.
- Mogłam wziąć inną kurtkę. - Gdzie idziemy?
Nigdy nie wiem, jaką kurtkę założyć. To mój życiowy problem.
Nads?
Co się dzieje?
Co, do chuja?
Co się dzieje?
- Astma? Jesteś chora na astmę? - Maxine, zadzwoń na pogotowie.
Sto lat, mała.
Chodź, Maxine.
Lizzy?
- Chodź. - Co? Gdzie?
- Do delikatesów. - Wszystko mam.
Potrzebujemy zapasów. Apokalipsa! Schody pożarowe!
- Co się dzieje? - Co?
Tu są schody pożarowe?
Czuję, że muszę więcej ćwiczyć gyrotonic.
Podczas apokalipsy bym wymiatała.
Na pewno.
Tyle tu materiałów do budowy.
Drewno, metal do stopienia.
Uwielbiam słowo stopić.
Myślisz, że w sklepie mają szałwię albo drzewo sandałowe?
- Nads, wszystko w porządku? - Tak, droga wolna. Idziemy.
Nie ma miejsca.
Jest miejsce.
Czemu tak mówisz, a nawet nie spróbujesz?
Mam przecież bagażnik.
Widzisz?
Żona potrzebuje płaszcza?
Dam je ubogim.
Nie zostaję na kolejną zimę w mieście.
Wszystko w porządku?
Czemu, do chuja, gadasz do mojego dziecka?
Włóż arbuzy do bagażnika.
Przynieś resztę.
Dziękuję.
Czemu ludzie są tacy pojebani?
Nic mu nie zrobiłam, nie wiem, czemu na mnie nawrzeszczał.
Nie wiem, mamo. On się mylił, a ty miałaś rację.
Dziękuję, Nadio.
Nigdy nie pozwól nas rozdzielić.
- Nigdy? - Nigdy.
Powiedz jego szefowi, co zrobił.
Co?
Powiedz jego szefowi, co, kurwa, mi zrobił.
Tak sądzę.
Wiem, że to wariactwo, ale kurczaka kupiłam tu.
Co się dzieje?
Hej, Lizzy, Maxine.
- Hej. - Cześć.
- Kto to? - Nie wiem.
Miałam atak serca.
Potem przestałam oddychać, może był to atak astmy.
- A ty? - Ja też.
Coś z organami wewnętrznymi, może z wątrobą...
Wpół do dziesiątej. Mamy dwie godziny.
- Czemu przyprowadziłaś Lizzy i Maxine? - Ludzie znikają z imprezy.
Boję się ją zostawić.
Kurde, dlatego nie ma Ferrana.
Co oznacza, że ludzie znikają?
Są wymazani z istnienia?
Myślisz, że Bea zniknęła?
Nie wiem, kurwa.
Ty przecież masz wielki, czterowymiarowy mózg.
Skąd znasz Nadię? Co się dzieje?
To najgorszy bieg na orientację wszech czasów?
- Żałuję, że nie. - Ustawiłeś to?
Nie.
- Kim ty jesteś? - Jestem przyjacielem Nadii.
Coś jest nie tak.
Nadio.
Leci ci krew z nosa.
Dobrze się czujesz?
Mam zwidy.
Zabrać cię do szpitala?
Nadio, znów umieramy.
O Boże.
Lizzy, zadzwoń na pogotowie.
To nie może się powtarzać.
Następnym razem przyjdź do mnie.
Musisz...
Musisz jeść.
Kiedyś musisz coś zjeść.
Kurczak czy krem z pieczarek?
Nie możesz jeść tylko arbuzów, kochanie.
Nie sądzę, Ruth.
Proszę, jeśli powiesz, że jesteś gruba...
Kurczak.
Ćwiczysz grę na pianinie?
Max?
Sto lat, mała.
Nikogo tu nie ma. Nie ma imprezy.
Ja jestem imprezą.
Jesteśmy w pustym mieszkaniu...
w którym nic nie ma.
Może powinnyśmy spróbować deprywacji sensorycznej.
Niezła sprawa na urodziny, nie?
Muszę to naprawić.
Chodź ze mną.
Nie mogę.
Wciąż widuję siebie.
Co to znaczy?
Nie wiem, jak ani czemu,
ale ja z przeszłości,
mała dziewczynka, którą byłam,
dosłownie
wciąż się pojawia.
Jest tu teraz?
Nie.
Umieramy za każdym razem, jak ją widzę.
Może się zgubiła.
Utknęła między przeszłością a teraźniejszością.
Ta mała dziewczynka żyje w czasie,
gdy z moją mamą sprawy nie miały się dobrze.
Tamtego roku zrobiłam coś niewybaczalnego.
Musimy to naprawić.
To może pomóc.
Nie wiem, jak to zrobić, bo moja mama nie żyje.
Ja wiem.
Wiem.
Co? Gdzie idziesz?
Nie możesz wyjść.
Po co ci kask?
Nie mogę zostawić tu Beatrice i pozwolić, by zniknęła,
bez naprawienia wszystkiego.
Powinnaś zrobić to samo.
- Cokolwiek to dla ciebie znaczy. - Nie.
Zostań ze mną.
Chuj z tobą.
To mogą być twoje ostatnie słowa do mnie. Naprawdę.
Tym razem możemy umrzeć i nie wrócić.
Może się zabiję, żeby cię wyjebać.
Tak zrobiłem i patrz, co się porobiło.
Jesteś najbardziej samolubną osobą, jaką spotkałem.
Dziękuję, że zmieniłaś moje życie.
Życie trudno zmienić.
Żyjesz! Dzwoniłam wczoraj 50 razy.
Wejdź.
Wszystko w porządku?
Tak, biorąc pod uwagę okoliczności.
Czemu masz na głowie kask?
Beo, musimy porozmawiać.
Dobrze.
Nadia.
Ruth, zrobiłam coś okropnego.
Nie mogłaś oddać płaszcza?
Nie, porzuciłam mamę.
Zamknij drzwi, ktoś się kręci po okolicy.
Zamknęłam.
Co się dzieje, kochanie?
Kocham cię.
W najczystszym znaczeniu tego słowa. Wiem o Mike’u.
Wiem, jak to się zaczęło i dlaczego. Chcę, żebyś była...
taka, jaka jesteś.
Nie wiedziałam, jak ci to powiedzieć.
Mówiłaś mi,
ja po prostu nie słuchałem.
Gdy pytałem, co się dzieje, a ty mówiłaś, że nic.
Gdy delikatnie się odsuwałaś, gdy cię dotykałem.
Nasze ciała nie mogą tak kłamać, jak nasze umysły.
Tak.
Moje przestało kłamać dawno temu.
Od lat jestem pusty.
Myślałem, że jak będę ciężko pracować,
jak będę poświęcał czas,
unikał kłopotów i robił, co trzeba,
to rozdzierające poczucie bycia kompletnym nieudacznikiem
po prostu minie.
Wiem.
Utknąłem w popsutym ciele
na świecie,
który dosłownie się rozpada,
a mój umysł
chce mnie zabić.
Poszedłeś po pomoc?
Tak.
Pozwoliłem sobie pomóc.
Komu?
Chcę ci powiedzieć,
zanim się to wszystko skończy,
że ją zabiłam.
Wybrałam łatwe wyjście.
Jakie łatwe wyjście?
Powiedziałam opiece społecznej, że chcę mieszkać z tobą, a nie z nią,
a ona w ciągu roku w chuj umarła.
Mylisz się.
Powiedziałaś, że chcesz mieszkać z mamą,
jak ci kazała,
ale to było niemożliwe.
Nikt nie mógł dalej na to pozwalać.
To nie ma znaczenia.
O czym ty mówisz?
Cokolwiek powiedziałam, chciałam mieszkać z tobą.
Słuchaj.
Byłaś małym nasionkiem w ciemności, próbującym wyjść na światło.
Chciałaś żyć.
To najpiękniejsza rzecz na świecie.
Wciąż masz to w sobie?
Nadio...
Kochanie, patrzę na ciebie teraz,
jak wiecznie gonisz śmierć
i zastanawiam się,
gdzie jest ta cudowna część ciebie, która walczy, by być częścią tego świata?
Zrobię ci herbaty.
Lenoro!
Przestań, ona wszystko słyszy.
Dobrze, to niech to też usłyszy.
Tu jest dziecko!
Nie jesteś jej matką!
Jej matka wiecznie wszystko pierdoli!
Lenoro.
EMILKA ZE SREBRNEGO NOWIU
Lenoro, daj spokój.
Nie wiem, czemu żyję.
Twoja siła życiowa jest mocna.
Nie wiem, jak przetrwałaś tamte lata, ale się udało.
Emilka.
- Kim jest Emilka? - Z książki.
Siła życiowa!
EMILKA ZE SREBRNEGO NOWIU
Wiesz, że ta sama autorka napisała Anię z Zielonego Wzgórza.
Wiesz, co słyszałam?
Przedawkowała. Wiem.
Miałam powiedzieć, że nawiedza dom na Wyspie Księcia Edwarda.
Kocham cię, Ruthie.
Kocham cię
i do zobaczenia następnym razem, Ruthie.
Kurde.
Zapomniałam, że ma przyjść.
Nic się nie dzieje, Beo.
- Nie chcę, żebyś się teraz z nim spotkał. - Tyle razy już go spotykałem.
Nie ma problemu.
Oto i ona.
Przyjechałem jak najszybciej.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Musiałem go wziąć. To nie problem?
Pewnie, że nie.
Hej, Edsonie.
- Co u malucha? - Weź go.
Jest słodki.
To jest Alan.
Nic mu nie jest.
Martwiła się o ciebie wczoraj. Miałem dużo telefonów.
Nie musi się już o mnie martwić.
Boże, Alanie, leci ci krew z nosa.
Co?
Przyniosę ci coś.
To nic takiego.
Nie bądź niemądry. Poczekaj, przyniosę.
Wychodzisz?
- Gdzie tato? - Spóźnia się.
Może zniknął.
- Znasz tę kobietę? - Nie zna mnie.
To była dziewczyna taty.
Tak.
Chcę ci coś dać. To nie tyle prezent,
bardziej coś, czym chcę się podzielić.
Dobra.
Emilka jest bohaterką.
Dziękuję.
Proszę bardzo.
Jesteś chora?
Wciąż jest w tobie.
Mamusiu.
Jesteś gotowa pozwolić jej umrzeć?
Dziś będziemy wolne.
O Boże.
Niech ktoś zadzwoni po pogotowie. Ona umiera!
Napisy: Małgorzata Ciborska