ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Κουνήσου, κυρά μου. Τι έπαθες;
ΓΚΟΥΡΜΕ ΜΙΝΙ ΜΑΡΚΕΤ
Απαγορεύεται η στάθμευση.
Εντάξει! Το' πιασα! Φεύγω.
Φεύγουμε!
-Μπορούμε να πάμε σπίτι τώρα; -Με τίποτα.
Έχω καλό προαίσθημα για το μαγαζί στη 12η οδό.
Τι; Μη μουτρώνεις.
Τι απέγινε το πιστό τσιράκι μου;
Ας το βγάλουμε αυτό. Είναι το καμάρι σου.
Κοίτα τι υπέροχα μαλλιά!
Αυτή είναι, Νάντια.
Η μέρα που θα ελευθερωθούμε.
Αυτοκτόνησα.
Φαίνεται αδύνατον όταν το σκέφτομαι, αλλά στο βάθος ξέρω ότι το έκανα.
Ξεκαθαρίστηκε. Είμαι νεκρός.
Άλαν, είμαι ακόμα εδώ.
Και δεν είμαστε νεκροί.
Όπως και να 'χει...
εγώ το ξεκίνησα αυτό.
Ο πρώτος μου θάνατος ήταν το μόνο άγνωστο στοιχείο
και τώρα ξέρουμε.
Αυτοκτόνησα.
Εγώ μας το έκανα αυτό.
Άλαν.
Ο πρώτος σου θάνατος δεν εξηγεί πώς και γιατί συνδεόμαστε.
Ευτυχώς για σένα...
το ανακάλυψα εγώ.
Στην τελευταία λούπα πήγα στο μίνι μάρκετ και θυμήθηκα κάτι.
Συναντηθήκαμε την πρώτη νύχτα.
Σε είδα εκεί με τον Φεράν.
Όχι, δεν το θυμάμαι.
Φυσικά. Είχες το μαύρο σου το χάλι.
Σε είδα, ήθελα να σε βοηθήσω, αλλά αποφάσισα να τσακωθώ με κάτι τύπους.
Αν δεν το είχα κάνει,
ίσως σε εμπόδιζα να αυτοκτονήσεις.
Κι εγώ αν δεν είχα μεθύσει, ίσως να σε έσωζα.
Και τότε τα πράγματα στράβωσαν.
Η λούπα άρχισε επειδή δεν βοηθήσαμε τον άλλον.
Έτσι νομίζω.
-Το ήξερα ότι είναι τιμωρία! -Σιγά, κύριε ιερέα.
Δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Είναι σφάλμα.
Όπως όταν ένα πρόγραμμα κρασάρει, κατάλαβες;
Το κρασάρισμα είναι σύμπτωμα σφάλματος στον κώδικα.
Αν οι θάνατοι είναι το κρασάρισμά μας,
εκείνη η στιγμή είναι το σφάλμα που θα διορθώσουμε.
Αν έπρεπε να αλληλοβοηθηθούμε και δεν το κάναμε...
-γιατί δεν είναι ηθικό το ζήτημα; -Τι κοινό έχουν ο χρόνος και η ηθική;
Τη σχετικότητα.
Σχετίζονται με την εμπειρία σου.
Χρειάζομαι οπτικό βοήθημα.
Το σύμπαν έχει τρεις χωρικές διαστάσεις,
άρα είναι δύσκολο να φανταστούμε μια τέταρτη.
Οι υπολογιστές το κάνουν συνέχεια.
Ευτυχώς για σένα, μπορώ να σκέφτομαι σαν υπολογιστής.
Τι είναι αυτό;
Ένα σάπιο πορτοκάλι.
Σε δισδιάστατο κόσμο, είναι ένας κύκλος.
Σε τρισδιάστατο κόσμο, είναι σφαίρα.
Αλλά σε έναν τετραδιάστατο κόσμο...
Είναι ακόμα ώριμο.
Ο χρόνος είναι σχετικός με την εμπειρία μας.
Τον αντιλαμβανόμαστε αλλιώς στις λούπες.
Αλλά αυτό μας λέει ότι κάπου
ο χρόνος, ο γραμμικός χρόνος που ξέρουμε, υπάρχει ακόμα.
Άρα η στιγμή στο μίνι μάρκετ που συναντηθήκαμε...
Υπάρχει ακόμα.
-Πρέπει να επιστρέψουμε εκεί. -Σε εκείνη τη στιγμή.
Και να ξαναγράψουμε την πρώτη συνάντηση.
Σαν να έκανες αποσφαλμάτωση.
Μετά θα κάνουμε έλεγχο μονάδας.
Είναι κάποιος γνωστός όρος αυτός ή...
Βασικά τρέχουμε ένα προγραμματάκι και βλέπουμε αν προκαλεί το σφάλμα.
Και πώς θα το καταλάβουμε;
Θα πεθάνουμε.
Μετά... ξαναπάμε στο μίνι μάρκετ... και δοκιμάζουμε ξανά.
Είσαι πολύ έξυπνη.
Ευχαριστώ που το πρόσεξες επιτέλους.
Εντάξει. Κοντεύει 11:00 μ.μ.
Πότε συναντηθήκαμε;
Η Ρουθ ήρθε στο πάρτι γύρω στις 11:00.
Έφυγα με τον Μάικ. Φτάσαμε στο μίνι μάρκετ στις 11:30.
Θα αναπαράγουμε τα πάντα; Με τον Μάικ, τον Φεράν;
Να μεθύσω;
Φαίνεται φρικτή ιδέα.
Θα πάρω το κέικ.
Τι; Τι είναι;
Το βλέπεις αυτό;
Αν βλέπω ποιο;
Παθαίνω έμφραγμα.
Αν πεθάνουμε τώρα, θα σε δω στο μίνι μάρκετ.
Πήγαινε κατευθείαν...
Γλυκό, εορτάζον μωρό.
Πού είναι όλοι;
Είναι μόλις 9:00 μ.μ. Κανείς δεν πάει νωρίς σε πάρτι.
Εσύ θα έπρεπε να το ξέρεις.
Διασκεδάζεις;
Τώρα εξαφανίζονται άνθρωποι.
Δεν ήξερα ότι ήταν και άνθρωποι. Γαμώτο!
-Εντάξει, έλα μαζί μου. Πού είναι η Λίζι; -Για ποιο πράγμα μιλάς;
Πάμε.
Πρέπει να βρω κάποιον.
Δεν σε αφήνω στο έλεος των θεών του χρόνου.
-Δεν φεύγω. Εδώ μένω. -Τι έγινε;
-Βοήθησέ με. -Είσαι καλά;
-Φεύγετε; -Δεν φεύγουμε.
Σας αγαπώ, δεν θα προκαλέσω τον αφανισμό σας.
Θα ήταν ασυγχώρητο.
-Σ' ακολουθώ. -Όχι.
Καλά, αλλά να γυρίσουμε αμέσως.
Από τη σκάλα κινδύνου.
-Έχω σκάλα κινδύνου; -Τέλεια.
Εντάξει, ελάτε.
Ερχόμαστε.
-Λίζι. -Γεια, τι κάνεις;
Πρέπει να ενημερώσω την αγγελία μου στο Airbnb, αν είναι...
-Η εφαρμ... -Λατρεύω τις σκάλες κινδύνου.
Πόσο να αυξάνει την αξία του σπιτιού;
Οι πολλές εντερικές πλύσεις είναι σίγουρα ένα θέμα.
Φαίνεται σε καμιά σας παράξενο;
Σαν να μην είχατε βγει έξω για καιρό, για πάρα πολύ καιρό;
-Κρύο! -Όχι, έφυγα αμέσως μόλις ήρθα εδώ.
-Έπρεπε να φέρω άλλο τζάκετ. -Πού πάμε;
Ποτέ δεν ξέρω τι τζάκετ να φορέσω. Είναι μεγάλο πρόβλημα.
Ναντς;
Τι είναι; Τι συμβαίνει;
Τι σκατά;
Τι είναι; Τι συμβαίνει;
-Άσθμα; Είχες άσθμα τόσο καιρό; -Κάλεσε ασθενοφόρο.
Γλυκό, εορτάζον μωρό!
Μαξίν; Έλα.
Λίζι;
-Πάμε. -Τι; Πού;
-Στο μίνι μάρκετ. -Μα δεν θέλω κάτι.
Θέλουμε προμήθειες. Καταστροφή! Σκάλα κινδύνου!
-Τι τρέχει; -Τι;
Έχω σκάλα κινδύνου;
Συνειδητοποιώ ότι πρέπει να κάνω πιο συχνά Gyrotonics.
Νομίζω θα ήμουν η καλύτερη σε μια καταστροφή.
Σίγουρα, πρώτη επιλογή.
Υπάρχουν τόσα υλικά για να χτίσω.
Ξύλο. Μέταλλο για τήξη.
Μ' αρέσει η λέξη "τήξη".
Λες να έχει φασκόμηλο ή σανταλόξυλο το μίνι μάρκετ;
Ναντς, είσαι καλά;
Ναι, το πεδίο είναι ελεύθερο. Ελάτε, πάμε.
Δεν έχει χώρο.
Έχει χώρο.
Γιατί το λες; Δεν προσπάθησες καν.
Έχω και πορτ μπαγκάζ.
Το βλέπεις;
Θέλει η γυναίκα σου παλτό;
Τα πάω στην Πρόνοια.
Δεν μένω άλλον χειμώνα εδώ.
Είσαι καλά;
Γιατί μιλάς στο παιδί μου;
Βάλε τα καρπούζια στο πορτ μπαγκάζ.
Φέρε και τα υπόλοιπα.
Ευχαριστώ.
Τι διάολο έχουν όλοι;
Δεν του έκανα τίποτα.
Δεν ξέρω γιατί μου φώναξε.
Δεν ξέρω, μαμά. Είχε άδικο, κι εσύ δίκιο.
Ευχαριστώ, Νάντια.
Μην τους αφήσεις να μας χωρίσουν.
-Ποτέ; -Ποτέ.
Πες στο αφεντικό του τι έκανε.
Τι;
Πες στο αφεντικό του τι σκατά μού έκανε.
Εγώ έτσι νιώθω.
Ξέρω ότι είναι τρελό, αλλά εδώ αγόρασα το κοτόπουλο.
-Ναι. -Τι συμβαίνει;
Γεια, Λίζι, Μαξίν.
-Γεια. -Γεια σου.
-Ποιος είναι αυτός; -Δεν ξέρω.
Έπαθα έμφραγμα.
Σταμάτησα να αναπνέω. Ίσως και άσθμα.
-Εσύ; -Κι εγώ.
Κάτι εσωτερικό, όπως ηπατική ανεπάρκεια ή...
Είναι μόνο 9:30. Έχουμε δυο ώρες.
Γιατί τις έφερες αυτές;
Εξαφανίζονται άνθρωποι στο πάρτι. Φοβάμαι να τις αφήσω.
Σκατά, γι' αυτό λείπει ο Φεράν.
Αν εξαφανίζονται, τι σημαίνει αυτό;
Ότι απλώς δεν υπάρχουν πια;
Λες να χάθηκε η Μπι;
Δεν ξέρω, διάολε.
Εσύ έχεις τον τετραδιάστατο εγκέφαλο, σωστά;
Από πού ξέρεις τη Νάντια; Τι τρέχει;
Είναι το χειρότερο κυνήγι θησαυρού;
-Θα το ήθελα. -Εσύ το έστησες;
Όχι.
-Ποιος είσαι; -Φίλος της Νάντια.
Κάτι δεν πάει καλά.
Νάντια.
Έχεις ρινορραγία.
Είσαι καλά;
Βλέπω πράγματα.
Να πάμε σε νοσοκομείο;
Νάντια, πεθαίνουμε πάλι.
Θεέ μου!
-Λίζι, ασθενοφόρο. -Δεν θα συνεχίσουμε έτσι.
Πρέπει να με συναντήσεις στο σπίτι μου την άλλη φορά, Νάντια.
Πρέπει να...
Πρέπει να φας.
Πρέπει να φας κάποια στιγμή.
Θες νουντλς κοτόπουλο ή μανιταρόσουπα;
Δεν ζεις με καρπούζι, αγάπη μου.
Δεν νομίζω, Ρουθ.
Μα τω Θεώ, έτσι και πεις ότι είσαι χοντρή…
Νουντλς κοτόπουλο.
Μελετάς πιάνο;
Μαξ;
Γλυκό, εορτάζον μωρό.
Δεν είναι κανείς εδώ, δεν υπάρχει πάρτι.
Εγώ είμαι το πάρτι.
Είμαστε σε άδειο διαμέρισμα...
που δεν έχει τίποτα.
Να κάνουμε μπάνιο αισθητηριακής στέρησης.
Θα ήταν καλή φάση γενεθλίων.
Πρέπει να το φτιάξω αυτό.
Έλα μαζί μου.
Δεν μπορώ.
Βλέπω τον εαυτό μου, Άλαν.
Τι εννοείς;
Δεν ξέρω πώς...
ούτε γιατί...
αλλά ο παλιός εαυτός μου...
το κοριτσάκι που ήμουν...
κυριολεκτικά... εμφανίζεται συνεχώς.
Είναι εδώ τώρα;
Όχι.
Αλλά κάθε φορά που τη βλέπω, πεθαίνουμε.
Νομίζω ότι ίσως έχει...
χαθεί.
Παγιδευμένη ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.
Το κοριτσάκι ζει...
μια περίοδο που τα πράγματα με τη μαμά μου
δεν ήταν καλά.
Έκανα κάτι ασυγχώρητο εκείνη τη χρονιά.
Τότε να το διορθώσουμε.
Ίσως είναι η λύση.
Δεν ξέρω πώς να το κάνω, γιατί η μαμά μου έχει πεθάνει.
Ξέρω εγώ.
Τι; Καλά, πού πας;
Δεν μπορείς να φύγεις.
Τι το θες το κράνος;
Νάντια, δεν θα αφήσω την Μπίατρις εδώ
να εξαφανιστεί, χωρίς να φτιάξω τα πράγματα.
Κάνε κι εσύ το ίδιο.
Ό,τι σημαίνει για σένα.
Όχι.
Μείνε μαζί μου.
Άντε γαμήσου.
Ίσως είναι το τελευταίο που θα μου πεις.
Σοβαρά.
Αυτήν τη φορά, ίσως πεθάνουμε για τα καλά.
Ίσως σκοτωθώ απλώς για να σε γαμήσω.
Αυτό έκανα, και δες πού φτάσαμε.
Είσαι το πιο εγωκεντρικό άτομο που γνώρισα.
Ευχαριστώ που άλλαξες τη ζωή μου.
Οι ζωές δεν αλλάζουν εύκολα.
Ζεις! Σε πήρα 50 φορές χθες το βράδυ.
Έλα μέσα.
Είσαι καλά;
Ναι, είμαι, δεδομένων των συνθηκών.
Γιατί φοράς κράνος;
Μπι, πρέπει να μιλήσουμε.
Εντάξει.
Νάντια!
Έκανα κάτι φρικτό, Ρουθ.
Δεν επέστρεψες το παλτό;
Όχι, εγκατέλειψα τη μαμά.
Κλείδωσε την πόρτα. Υπάρχει κάποιος στη γειτονιά.
Την κλείδωσα την πόρτα.
Τι συμβαίνει, μωρό μου;
Σ' αγαπώ.
Το εννοώ πραγματικά.
Και ξέρω για τον Μάικ.
Ξέρω πώς άρχισε και γιατί. Θέλω να είσαι...
απλώς αυτή που είσαι.
-Δεν ήξερα πώς να σου το πω. -Το έκανες.
Μου το έλεγες. Μα δεν άκουγα.
Κάθε φορά που ρωτούσα τι τρέχει και απαντούσες "τίποτα".
Κάθε φορά που σε άγγιζα και αποτραβιόσουν.
Όσο κι αν κοροϊδεύουμε τους άλλους, το σώμα μας...
δεν συνεχίζει τα ψέματα όπως το μυαλό μας.
Ναι.
Το δικό μου σταμάτησε πριν από πολύ καιρό.
Για χρόνια απλώς ήμουν... κενός.
Ξέρεις, νόμιζα…
ότι αν δούλευα αρκετά σκληρά,
αν αφιέρωνα αρκετό χρόνο,
αν έβαζα το κεφάλι κάτω και τα έκανα όλα σωστά,
αυτό το οδυνηρό συναίσθημα ότι είμαι απόλυτα αποτυχημένος,
απλώς θα έφευγε.
Το ξέρω.
Και τώρα έχω ξεμείνει με ένα πληγωμένο σώμα
σε έναν κόσμο που είναι...
κυριολεκτικά υπό διάλυση...
και με ένα μυαλό...
που θέλει να με σκοτώσει.
-Ζήτησες βοήθεια, έτσι; -Ναι.
Άφησα κάποιον να με βοηθήσει.
Ποιον;
Θέλω απλώς να σου πω...
προτού τελειώσει όλο αυτό...
Τη σκότωσα.
-Διάλεξα την εύκολη λύση. -Ποια εύκολη λύση;
Είπα στην κοινωνική λειτουργό
ότι ήθελα να μείνω μαζί σου και όχι μαζί της,
και μετά πέθανε μέσα σε έναν χρόνο.
Τα θυμάσαι όλα λάθος.
Είπες ότι ήθελες να μείνεις με τη μαμά σου,
όπως ακριβώς σε είχε δασκαλέψει, αλλά απλώς δεν γινόταν.
Κανείς δεν θα επέτρεπε να συνεχιστεί αυτό.
Δεν νομίζω ότι έχει σημασία.
Τι εννοείς;
Ό,τι κι αν είπα, ήθελα να μείνω μαζί σου.
Άκουσέ με.
Ήσουν αυτός...
ο μικρός σπόρος θαμμένος στο σκοτάδι και πάλευες να βρεις το φως.
Ήθελες να ζήσεις.
Είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο.
Το έχεις ακόμα αυτό μέσα σου;
Νάντια...
σε κοιτάζω τώρα...
να κυνηγάς τον θάνατο σε κάθε γωνία...
και, αγάπη μου…
πού είναι αυτό το υπέροχο κομμάτι σου
που αγωνίζεται για μια θέση στον κόσμο;
Θα σου φτιάξω λίγο τσάι.
Λενόρα!
Σταμάτα. Σε ακούει.
Ακούει τα πάντα.
Ωραία, ας ακούσει κι αυτό.
Υπάρχει ένα παιδί εδώ έξω!
Δεν είσαι η μητέρα της!
Η μητέρα της συνέχεια τα σκατώνει!
Λενόρα.
Η ΕΜΙΛΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ
Λενόρα, έλα.
Δεν ξέρω γιατί ζω.
Άκου. Έχεις μεγάλη ζωτική δύναμη.
Δεν ξέρω πώς επέζησες εκείνα τα χρόνια, αλλά τα κατάφερες.
Η Έμιλι.
-Ποια Έμιλι; -Το βιβλίο.
Ζωτική δύναμη!
Η ΕΜΙΛΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ
Ξέρεις ότι είναι αυτή που έγραψε το Η Άννα της Χαράς.
Ξέρεις τι άκουσα;
Ότι πήρε υπερβολική δόση. Ξέρω.
Θα έλεγα ότι στοιχειώνει ένα σπίτι στο Νησί του Πρίγκιπα Εδουάρδου.
Σ' αγαπάω, Ρούθι.
Σ' αγαπάω...
και θα σε δω στο επόμενο, Ρούθι.
Γαμώτο!
Ξέχασα ότι θα ερχόταν.
-Δεν πειράζει. -Δεν θέλω να τον δεις ακόμα.
Τον έχω ήδη αντιμετωπίσει πολλές φορές. Δεν πειράζει.
Να τη.
-Ήρθα όσο πιο γρήγορα γινόταν. -Γεια.
-Είσαι καλά; -Ναι.
Έπρεπε να τον φέρω. Πειράζει;
Φυσικά και όχι.
Γεια, Έντσον.
-Τι κάνει ο μικρός μου; -Ορίστε.
Είναι τόσο γλυκός!
Από εδώ ο Άλαν.
Είναι καλά.
-Γεια. -Γεια.
Ανησυχούσε για σένα χθες. Με πήρε πολλές φορές.
Δεν χρειάζεται πια να ανησυχεί.
-Θεέ μου, Άλαν, μάτωσε η μύτη σου! -Τι;
Θα σου φέρω κάτι.
Όχι. Δεν είναι τίποτα.
Μην είσαι χαζός.
Περίμενε. Θα σου το φέρω.
Τι, φεύγεις;
Γεια.
-Πού είναι ο μπαμπάς σου; -Άργησε.
Ναι, ή ίσως εξαφανίστηκε.
-Ξέρεις αυτήν τη γυναίκα; -Όχι.
Έβγαινε με τον πατέρα μου.
Ναι.
Λοιπόν.
Θέλω να σου δώσω κάτι. Δεν είναι δώρο.
Είναι κάτι που θέλω να μοιραστώ.
Εντάξει.
Η Έμιλι είναι η ηρωίδα.
Σ' ευχαριστώ.
Παρακαλώ.
Είσαι άρρωστη;
Αυτή είναι ακόμα μέσα σου.
Μαμάκα;
Είσαι έτοιμη να την αφήσεις να πεθάνει;
Είναι η μέρα που ελευθερωνόμαστε.
Θεέ μου!
Καλέστε ασθενοφόρο. Πεθαίνει!
Υποτιτλισμός: Ελιάνα Τσακίρη