NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gdybym wymyślała piekło, byłoby bardzo podobne do tego.
Piekło? Naprawdę? Sądzę, że jest tu czysto.
Nie mówię o mieszkaniu, ale o całej sytuacji.
Nie jest tak źle.
Nasze życia po wieczność zależą od siebie nawzajem?
To mój najgorszy koszmar.
Alanie,
daj spokój.
Nie chodzi o ciebie.
Nie chcę być z nikim związana.
Chcę zachować choć iluzję wolnej woli.
Kurwa!
Nic nie poczułam.
Przepraszam.
Musiałam mieć zupełną pewność, że nie jesteśmy tą samą osobą.
Chciałam to wykluczyć.
- Nie jesteśmy. - Dobra.
- Już tego próbowałaś. - Masz rację.
Jeśli to nie to, to co innego?
Trzy siostry.
Nie mam wcale rodzeństwa.
- Twoi rodzice żyją? - Tak, a twoi?
Co się stało, drażliwe jelita?
Otwierasz firmę ze środkami czystości?
Upuściłaś popiół na stół.
Wyluzuj, stary. Zrestartuje się, jak umrzemy.
Możesz nie dotykać moich rzeczy?
- Są ułożone... - Bingo, kurwa.
- ...w bardzo konkretny sposób. - Grasz w nią?
Nie gram, od kiedy wyszła, jest straszna.
Pomagałam ją stworzyć.
Mamy punkt wspólny. Ty tworzyłaś, ja grałem.
Jak co drugi koleś w wieku od 18 do 35 lat.
- Czemu sądzisz, że jest do bani? - Jest niemożliwa.
Sześć miesięcy próbowałem wydostać się z pokoju węży.
Autor nie zawracał sobie głowy graniem.
Powiem ci coś. Czy ty sądzisz, że nie gram we własną grę?
Życie bym na to postawił.
Niewiele to znaczy w naszej sytuacji.
Stworzyłaś niemożliwą grę z jedyną postacią,
która musi wszystko rozwiązać sama.
To głupie.
Patrz i się ucz, dzieciaku.
No i pięknie.
Ty mała suko.
Musisz znaleźć strażnika labiryntu.
Jest oparta na Tatum O’Neal w Papierowym Księżycu, z moją fryzurą.
To się nazywa easter egg.
Uważaj.
Mea culpa, to gówno jest trudniejsze, niż pamiętam.
- Możesz palić na zewnątrz? - Wtedy mogłabym umrzeć.
Jeśli ja umrę, ty umrzesz. Więc mi lepiej podziękuj.
Nie bądź taki, kurwa, sztywny.
Jak umierałeś?
Wypadek w godzinach szczytu.
Poślizgnąłem się pod prysznicem.
Prąd mnie poraził w wannie.
Otwarta studzienka.
Dobra, a pierwszy raz? Jak umarłeś po raz pierwszy?
Nie wiem, nie pamiętam.
Jak to? Ja pamiętam swój pierwszy raz.
Wpadłam pod samochód.
Pamiętam tylko, że bylem w łazience
i nagle przeżywałem ten sam dzień.
Nie pamiętasz pierwszej śmierci?
Może od niej się wszystko zaczęło.
Czemu?
Może nie, ale...
to jedyna niewiadoma, jaką mamy.
Okno Johari.
Znana niewiadoma.
- Musimy sprawić, byś sobie przypomniał. - Jak?'
Na szczęście dla ciebie znam profesjonalistkę.
Kochanie, ja tak nie pracuję.
Latami widuję pacjentów, zanim próbuję terapii EMDR.
Może hipnoza?
Albo ayahuasca?
Słuchaj.
Jestem terapeutką, nie szamanką.
Chce ktoś herbaty?
Nie. Żadnej herbaty.
Ruth, gaz się ulatnia.
Zgłoszę to, jak będziecie pracować.
- Nie wywracaj oczami. - Nie.
Nie.
Nie potrzebuję terapii, bez obrazy, ale...
bardzo boję się, że ludzie uznają mnie za szaleńca.
- To nic. - Nie.
W tym domu nie mówimy, że ktoś jest szalony.
Czy Nadia mówiła ci o swojej matce?
Zaczyna się.
Matka Nadii była genialna, tak jak Nadia.
- Wywrócenie oczami. - Ale miała obsesję na punkcie drobiazgów.
Wyczytała gdzieś, że fioletowy leczy siódmą czakrę
i przez rok nie nosiła innego koloru.
No i lustra.
Nawet mi nie przypominajcie o lustrach.
Pewnego dnia wszystkie rozbiła.
Kiedy przyszłam po Nadię, żeby iść do szkoły,
luster nie było, a wszędzie było szkło.
Miałaś chyba odłamki we włosach.
I to by było na tyle.
- Nie było tak źle. - Było tak źle.
- Byłam tam. - Ja też.
Czemu lustra?
Odbicie.
Dowód istnienia.
Jeszcze jedna para oczu.
Dlatego terapeuci są ważnie.
Bez nich jesteśmy bardzo niesolidnymi narratorami własnych opowieści.
Spróbuję tylko ten jeden raz.
Przyznaję, myliłam się, ale musimy dowiedzieć się, jak umarłeś.
Powiedziałem, że terapia to jeden z moich lęków.
Jakbyś bała się pająków, a jak bym ci dał stado pająków.
Ruth nie jest pająkiem. Ma bardziej nutkę modliszki,
co zawsze mnie uspokajało, bo mam śmiertelną alergię na pszczoły.
Dziwne, ja też.
Serio? Teraz pewnie wejdziemy w rój jebanych pszczół.
Dobra, nowy plan. Wysłuchaj mnie.
Może wspólnie odtworzymy twoje działania
tamtego wieczora, gdy pierwszy raz umarłeś?
Może zobaczę coś, czego ty nie widziałeś.
Nie rozumiesz.
Ty cały czas przeżywasz luksusową imprezę urodzinową
z rewelacyjnymi ludźmi, których nie lubisz.
Ja muszę wracać do najgorszego dnia życia.
- Nie chcę, żebyś to widziała. - Alanie, widziałam różne rzeczy.
Cokolwiek się wtedy wydarzyło...
nie zaskoczysz mnie, obiecuję.
Chodź.
Co zrobiłeś najpierw?
Za pierwszym razem nie wiedziałem, że rozmawiała wcześniej przez telefon,
powinniśmy więc poczekać, aż skończy.
Mam tylko nadzieję, że nie planuje oświadczyn.
Planowałem wtedy oświadczyny.
Nic z tego nie słyszałem.
...próbuję do niego dotrzeć, ale nie wydaje się...
Rozmawia z Mikiem.
Tym, z którym mnie zdradziła. Był na twoim przyjęciu. Ten dupek.
Pseudointelektualny biały gość?
- To znajomy Maxine. - Dobra, na razie.
- Oto i słynna Beatrice. - Alan. A to kto?
Wpadliśmy na siebie na ulicy.
Muszę się wyszczać. Mogę?
- Pewnie. - Dzięki. Malusi pęcherz.
Tak na szybko, masz ser biały?
Kto jada biały ser?
Tak utrzymuję figurę.
- Łazienka jest tam. - Dziękuję.
Kto to, u diabła, jest?
Długa historia. Pomaga mi z czymś.
Nie wyjeżdżamy?
Oboje wiemy, że nie,
więc miejmy to już za sobą.
Wiem, że mamy dziś wyjechać,
ale wiele rozmyślałam o naszym związku.
Jesteśmy ze sobą od bardzo młodego wieku
i jesteś moim najlepszym przyjacielem.
Ale szczerze, nie tego chcę.
Chcę więcej od życia.
Chcę popełniać błędy, skończyć studia.
Chcę zrobić tak wiele, a ty chcesz zostać taki sam.
Kocham cię, ale…
od dziewięciu lat zajmuję się tobą i nami i zdaję sobie sprawę,
że martwię się o ciebie, zarządzam naszym związkiem
i staje się to moją pracą.
A ja mam już pracę.
Masz pracę?
Tak.
Pracuję nad doktoratem z literatury.
Zupełnie bezużyteczne.
Przepraszam. Zajrzałam tylko,
żeby ci powiedzieć, że te bezglutenowe krakersy są super.
Za kogo ty się masz?
Chyba już rozumiem. Sądzisz, że możesz mieć kogoś lepszego.
To ciekawe, bo ja uważam, że ten oto Alan
jest dla ciebie o wiele zbyt dobry.
Nikt cię nie pytał.
Skąd masz te obrazy?
Wszystkie są z sieciówki czy tylko kilka?
Kim jest ta kobieta?
Skończyliśmy już?
Dobra, stary, chodź.
Zatrzymaj krakersy.
Wiesz, że on umie utrzymać erekcję, jak niewielu?
Ominie cię to, więc sobie nad tym pomedytuj.
Głupie.
Wiem, że nie będzie pamiętać, ale to było świetne.
- Byłaś niesamowita. Dzięki. - Wiesz co? Byłam niesamowita.
Wiesz co, nigdy się dla nikogo nie narażam,
ale czuję się teraz jak jebany Rocky.
Bo to jest super za każdym razem.
Mała zdzira zrobiła cię w chuja, a teraz ty zrobiłeś w chuja ją.
Tak, dziękuję.
Nie ma za co.
Co wydarzyło się potem?
Taki wtedy byłeś pijany?
O wiele bardziej. Nie pamiętam, jak bardzo.
Dobra.
Pani barmanko.
- Więcej pijaństwa, proszę. - Proszę.
- Dzięki. - Tak.
Wiedziałem, że jest nieszczęśliwa.
Nie wiem, czemu sądziłem, że oświadczyny to dobry pomysł.
Czasem tylko nadzieja nas ratuje.
Byłaś mężatką, narzeczoną?
Myślałam o tym,
ale potem zorientowałam się, że to podstawowy instynkt,
głównie dla frajerów i miernot.
Pogodziłam się z tym. To nie dla mnie.
Moim przeznaczeniem jest bycie samą.
Niewielu poradziłoby sobie z tym, co dzieje się z nami.
Ładny.
Należał do mojej matki.
To krugerrand. Wiesz, co to?
Zdecydowanie nie.
Złota moneta południowoafrykańska.
Kosztuje około 1 500 $ za 30 gramów.
Super.
Mówiłam ci, że dziadkowie przeżyli Holokaust?
Nie, dopiero się poznaliśmy. Przykro mi...
To nie twoja wina.
Po wojnie większość tych, którzy przeżyli,
nie trzymała pieniędzy w bankach,
dziadkowie kupili więc 150 tych ślicznotek,
a moja pojebana matka wszystkie wydała, oprócz tego jednego.
Ile warte jest 150...
Ceny złota się wahają,
ale gdybym miała zgadywać,
to 152 780 dolarów i 86 centów.
Skąd to wiem? Bo to były pieniądze na moje studia.
Ale mam ładny naszyjnik, nie?
- Twoja mama wydaje się... - Dobra.
Co stało się potem?
Próbuję... Jak przez mgłę...
Wiesz co? Nie napinaj się.
Mamy tylko wieczność.
Dlaczego to mnie przepytujesz?
Też siedzisz w tym gównie.
Gdzie byłaś o północy?
Zajmowałam się sprawami.
- Obiecujesz, że się nie przestraszysz? - Tak.
Posuwałam Mike’a z przyjęcia.
Mike’a Beatrice?
Tak. Wyobrażasz sobie? Ona cię zdradza, a on ją.
Ipso facto, jakbyśmy wszyscy przelecieli Beatrice.
Oczywiście ty najbardziej, ale reszta jak w świetnej orgii.
Coś jak kolaż.
- Przeleciałaś Mike’a z imprezy? - Zaczyna się.
Dobra już.
Nie chodzi o moją pierwszą śmierć.
Chodzi o to, że ruchałaś tego irlandzkiego
jebanego ludzika piernikowego, co wygląda jak jebany rybak.
Słuchaj.
Po pierwsze ma tak miękkie ręce,
że w życiu jednego dnia nie przepracował,
że nie wspomnę o łowieniu ryb.
Po drugie seks był najwyżej średni.
Rozumiesz? Nie ma opcji, żeby spowodował
zaginający światy rozszczepialny wieloświat krainy czarów.
Zwolnij. Nie nadajesz się na Bukowskiego.
Mogę cię przelecieć lepiej niż Mike.
Proszę bardzo, ktoś rzucił rękawicę wprost do mojej cipeczki.
Spróbujmy.
Chcesz sprawdzić, jak posuwa piernikowy ludzik?
W chuj chcę.
Mów mi Beatrice.
Beatrice.
Zdradzam cię.
Ale i tak mnie wyruchasz, a potem się ze mną ożenisz.
Wszystko bym wyruchał.
Nawet pizzę.
- Gdzie odpływasz? - Pizzę i w ogóle.
- Weź, graj rolę. Nie odpływaj. - Jestem Mikiem.
- Grubym Mikiem. Zrobię robotę. - Dobra.
- Teraz chcesz? - Tak.
Jebane szczury.
Hej, Koniu.
Nadia.
To ja, twoja przyjaciółka. Obciąłeś mi włosy.
Nie znam cię.
Spokojnie. Jaki nosisz rozmiar?
O co ci chodzi?
- Chodź. - Dobra.
Gdzie zapierdalamy?
Mam rośliny.
Wolę przypadkowe znajomości od bliskich relacji
i obcych od znanych, bo ludzkość jest pojebana,
W latach 90. miałem wspólnika, tworzyliśmy dark web.
Aresztowali go, bo to był przekręt, cały nasz rząd to przekręt.
Jak zobaczyłem, że to wszystko gówno, zupełnie się wycofałem.
Skąd wiesz, że jesteś prawdziwy?
Myślisz, że potrzebujemy innych, żeby byli świadkami?
Jestem tu.
Dzięki temu wiesz.
Cieszę się, że wszystko straciłem.
Technologia, kryptowaluty...
Wszystko to pierdoły.
Nic z tego nie jest potrzebne.
Im więcej się akumuluje, tym więcej przestrzeni się zabiera.
Nikt by mnie nie wybrał z szeregu, bo nikt mnie nie pamięta.
Jestem cieniem.
Ja też jestem cieniem.
To prawdziwe złoto?
- Czemu? - Jest za ciężki.
Następnym razem weź reklamówkę.
Jak idzie powieść?
Nie umiem pisać dialogów. Nie wiem, jak ludzie rozmawiają.
To coś jak połykanie. Jak o tym myślisz, nie umiesz tego zrobić.
Teraz o tym myślę i nie umiem.
Znasz Alana. Był tu tamtego wieczora.
- Którego wieczora? - Skąd znasz Alana Zaveri?
Przyjaźnimy się.
Pracowaliśmy w fabryce konserw na Alasce.
Co?
Żartuję. Byliśmy w bractwie studenckim.
Ten motyw z fabryką konserw jest niezły. Jest w powieści.
Za kolegę. Reszty nie trzeba.
- Dzięki, Ferranie. - Dobrej nocy.
Alanie, wiesz co?
Widzieliśmy się w noc pierwszego cyklu.
Gdzie byłaś?
Nie wiedziałam, że przychodzi Howard Hughes.
Dotykałeś moich rzeczy?
Nie wiem, gdzie byłaś, i nie mogę znaleźć butów.
Zacząłem ich szukać, potem popuściłem wodze.
- Czyli grzebałeś w moich rzeczach? - Posprzątałem.
Posprzątałeś?
Znalazłem je pod łóżkiem.
Przyszło ci do głowy, że były od jebanym łóżkiem,
bo chciałam, żeby były pod jebanym łóżkiem?
Wszystko się zrestartuje, jak mówiłaś. Będzie po staremu.
Pierdol się za to, że grzebałeś, że ich dotknąłeś.
Pierdol się, bo jesteś pojebem.
- Won. - Przepraszam.
Potrzebujemy siebie nawzajem.
Wyraziłam się niejasno?
- Nie mam butów, Nadio. - Boże, wypierdalaj!
- Przepraszam. - Won mi z domu, stary!
Boże!
Patrzyłam na stare zdjęcia mnie i mamy
i zryło mi to banię.
Próbowała zdobyć prawa do znaku Betty Boop,
miała firmę licencjonującą.
Ręczniki, zegary i zegarki z Betty Boop.
- O co w tym, kurwa, chodziło? - Kochanie, musisz jej przebaczyć.
Nie chcesz iść dalej?
Wiesz co, Ruth?
Ludzkość jest przereklamowana, nie?
Potrzebujemy innych.
Inni to śmieci.
- To im przebacz. - Boże.
Tak robię z tobą.
Po prostu spróbuj.
Dobrego świętowania!
Gaz ci się ulatnia.
Nic na tym, kurwa, mięsa nie ma.
Gardło.
- Sto lat, mała. - Gdzie się podziało?
- Co? - Lustro w łazience.
Jakie lustro? W łazience nigdy nie było lustra.
To wyraz narcyzmu i marnotrawstwo...
kompleks przemysłu piękna.
Alan!
Alanie, no weź. Wpuść mnie!
Daj spokój.
- Nie ma luster. - Wiem.
Wiem, u mnie też.
Co się dzieje? Czemu znikają?
Nie wiem.
Przepraszam, że na ciebie nawrzeszczałam za to, że próbowałeś być miły.
Nie chcę robić tego sama.
Ja też przepraszam.
Muszę ci coś powiedzieć.
- Przypomniałem sobie. - Alanie, wszystko w porządku...
Posłuchaj, pamiętam pierwszą śmierć.
Skoczyłem z dachu budynku.
Zabiłem się.
Napisy: Małgorzata Ciborska