NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Podejrzewasz, że się oświadczy?
Co za pech.
Na razie.
Witaj we wczoraj.
Cieszę się, że jesteś. I jaka świetna postawa.
Dzięki.
Niewielu na tej imprezie może to powiedzieć.
- Oprowadzę cię. - Świetne mieszkanie.
Czemu to się z nami dzieje?
Jestem pewien, że to kara czyśćcowa za bycie złą osobą.
Co znaczy być złą osobą?
Mamy Hitlera i całą resztę.
Nawet Wiluś E. Kojot.
Biega, szuka gorącego posiłku.
- Masz teraz zawał? - Nie.
Jest tu gość, z którym zdradziła mnie Beatrice.
Nie patrz.
Spokojnie.
Potem mi go pokażesz, a ja mu rozwalę rzepki w kolanach.
Na razie mamy ważniejsze sprawy na głowie. Sprawy życia i śmierci.
Jeny...
Co to?
Mam nową teorię, że to niezwykle gęste pole grawitacyjne,
które nabywa świadomości i leci z nami w chuja.
Mieszanka czarnej dziury z Czyż nie dobija się koni?
W mojej łazience nie ma czarnej dziury...
Żadna zabawa, jak będziesz ciągle odrzucał moje teorie.
Odrzuciłaś moją.
Bo była moralnie uproszczona i narcystyczna.
Wszechświat jest moralny, ale w ten sam sposób, co ty?
Spróbujemy po twojemu.
Świetnie.
- Co tam robiliście? - Kto to?
Czy zrobiłam którejś z was coś złego, wartego zapamiętania?
Odradziłaś mi adopcję dwóch mastifów neapolitańskich,
bo mam mało miejsca,
ale one potrzebują domu.
Ty masz coś do powiedzenia?
Nie. Uwielbiam to, że jesteś pizdą. Czuję dzięki temu wyższość moralną.
Dobry sposób na nieosądzanie innych.
- Coś jeszcze? - Tak.
- Kto? - Gina.
Jak powiedziałaś, że Gina nie jest w moim typie, wzięłam sobie do serca.
Gdyby nie ty, miałabym żonę. Mieszkałabym na północy stanu.
Miałabym dwa mastify i zupełnie inne życie.
- Dyskusja grupowa? - Świetny pomysł.
Żaden problem.
Zbierzcie się.
Dobrze widzieć ciebie. I ciebie. Witam.
To ja, z imprezy.
Chcę wam wszystkim podziękować
za świętowanie dziś ze mną.
Co za dobrzy ludzie.
Wiele to dla mnie znaczy.
Wiele by również dla mnie znaczyło,
gdybyście mi powiedzieli, czy sądzicie, że jestem złą osobą.
Może popełniłam bardzo złe uczynki?
Zajebiście by było, gdybyście mi o tym powiedzieli.
Na urodziny powiedzcie mi, czy jestem złą osobą.
Super.
Dziękuję, Nadio.
Ten wieczór poświęcam mojemu wujkowi, Chongowi,
który też miał problemy z podziękowaniami.
Za Chonga.
Kocham cię, Changu.
Chongu.
Dlatego się tak zachowuje.
Dałam każdemu możliwość powiedzenia mi, że jestem zła,
ale nikt tego nie zrobił, bo jestem zajebista. Koniec twojej teorii.
- Długo się nie widzieliśmy. - Ty mnie długo nie widziałeś.
Wyglądasz fantastycznie.
Wiecznie chodzę w tym samym.
Jestem John.
To Alan.
To dziecko, którego wszechświat kazał mi pilnować.
- Zgadza się? - Pewnie.
Skoro mowa o dzieciach, co u Lucy?
Super. Wygrała krajowy konkurs poetycki
za wiersz o Statui Wolności.
Super. Lucy jest super.
John i ja byliśmy razem przez rok.
Skąd wiesz, ze jest super? Nie znasz jej.
Miałeś ją poznać, ale zrezygnowałaś.
Zrezygnowała, nowy.
Miałam zamiar ją poznać.
Po prostu... zaspałam.
Miałam dla niej nawet książkę, Emilka ze Srebrnego Nowiu.
Uwielbiam tę książkę.
Po co o niej wspominasz?
Powinno pytać się ludzi o ich dzieci.
To grzeczne. Można poudawać, że istnieje jakaś przyszłość.
- Napiję się wody. - Dobra.
Alkohol też tam jest, więc...
Nie, on taki jest.
Szaleńczo walczy z niepiciem, dlatego jest takim dupkiem.
Myślałem, że jest dupkiem, bo go wkurzasz.
Seksualizowanie samonienawiści znamionuje każdy związek
zaczynający się od zdrady.
Nie spotkałaś się z jego córką,
a jego małżeństwo się rozpadło?
Tyle masz w sobie winy, że dziwne, że nie jesteś Żydem.
Dzięki.
- Co? - Zróbmy to.
Spotkajmy się z Lucy.
Chciałem tego, jak byliśmy razem.
Proszę?
Dobra.
Jemy śniadanie w każdy poniedziałek i piątek.
Jutro rano w takim razie.
Dziękuję.
W kopiowaniu jest wiele wartości.
Interesuje mnie plagiat jako forma sztuki.
Nie zastanawia cię, czemu sztuka wizualna nie ma już tego ciężaru, co 30 lat temu?
- Dosłownie nigdy o tym nie myślałam. - Internet.
AIDS.
Kryzys AIDS zmiótł prawie każdy sensowny głos krytyczny w każdym obszarze.
Teraz intencje artysty toną w morzu lajków i kciuków do góry.
Jeśli intencje jednak są, jeśli są jasne, zdanie krytyka się nie liczy.
A ty co, kolekcjoner?
Nie rozumiem do końca.
Tato mawiał, że nie ma we mnie krztyny kreatywności.
Teraz rozmawiamy o twoim tacie.
Kręcą mnie tatowie.
Jestem tatą.
- Napijesz się jeszcze? - Tak, tato.
Zostaw, przyniosę następną.
Nie jestem w tym zbyt dobry,
a ty wydajesz się dobrze ze sobą czuć.
Nigdy bym się nie odważył wspomnieć o AIDS na imprezie.
Czy to się jej w tobie podoba?
Powiem ci coś.
Jeśli się grzecznie usuniesz,
może uda mi się dowiedzieć.
Dziękuję.
Placuszki na śniadanie,
prywatne samochody...
Ja od matki dostałam tylko żeton na metro i zaburzenia w odżywaniu.
Jesteś dobrym tatą.
Wyrośnie na świetną osobę.
Ale to trudny wiek.
O tak.
Mniej więcej w tym wieku życie przestało mieć dla mnie sens.
Chciałam tylko być sama, zakopana cały dzień w książkach.
Wciąż mam Emilkę ze Srebrnego Nowiu w domu u Ruth.
Powinnam dać jej tę książkę.
Już późno. Może innym razem?
Daj spokój, chcę to zrobić dziś.
Ona się rucha z każdym, a ja patrzę jak idiota.
Przepraszam.
Która godzina?
Szósta rano.
O rany.
Pójdę do Ruth po książkę dla Lucy.
- Zobaczymy się na śniadaniu. - Dobrze, kochanie.
- Dobrze się czujesz? - Co rano bolą mnie kości.
Przebadaj się na boreliozę.
Boże.
Znalazłaś?
Tak.
Upchnięte z tyłu szafy.
Dziękuję.
Wiesz, że trzymam wszystkie twoje rzeczy.
Mam nawet kartkę walentynkową, którą dałaś mi w czwartej klasie.
Twoja matka była wtedy trochę niestabilna
i powiedziałam jej,
że nie próbuję nikogo zastąpić,
tylko być dla dziewczynki, która potrzebuje pomocy.
Tak robią porządni ludzie.
Pewnie.
Zamknęłaś drzwi za sobą?
Tak.
Jakbyś miała dziś umrzeć,
byłabyś gotowa?
Czy umierałabyś w spokoju?
Tak i nie.
Co zrobić, żeby odpowiedzią było tak?
Nic.
Myślenie w tym samym czasie o dwóch niekompatybilnych konceptach
i akceptowanie obydwu
jest najlepsze w kwestii bycia człowiekiem.
Tak, nie, dobro, zło, życie, śmierć.
Wosk nałożony, wosk ściągnięty.
Pomidor, pomidor, ziemniak, dwa ziemniaki.
- Cała noc, cały dzień. - Dobra już.
- No dobra. - Co nie?
Daj spokój.
Patrzę teraz na ciebie taką, jaka jesteś dziś,
patrząc równocześnie na dziwną małą dziewczynkę, którą znałam.
Wszystkiego najlepszego na Walentynki.
Jest!
Może nie jestem mamą,
ale, kurde, dostałam to.
Pali, jak ty. Rozumiesz?
Święty Walenty palił jak smok. Wszyscy to wiedzą.
Bingo, kurwa.
Jest.
Ta sama autorka napisała Anię z Zielonego Wzgórza.
Oczywiście. Wszyscy kochają Anię,
ale ja lubię Emilkę.
Jest mroczna.
- Zamknęłaś drzwi? - Tak.
Już mnie o to pytałaś, Ruthie.
Wiem. Pamięć mnie zawodzi.
Ktoś się kręci po okolicy.
Robię ci herbatę.
Sama bym tego nie tknęła.
„Nie cierpiała Rhody jak nigdy jeszcze
za to, że próbowała się na niej zemścić”.
Rhoda jest pizdą w tej opowieści.
Już się robi.
Kurwa.
- Wybuch gazu. - Wypadek na rowerze.
Wiem, że masz mnie za moralnego narcyza, ale są dobrzy i źli.
A ja na pewno jestem dobry.
A ten skurczybyk
jest zły.
W takim razie, co robisz w czyśćcu?
Sto lat.
John.
Cóż za niespodzianka.
Pamiętasz, jak wystawiłam Lucy, a ty masz od tamtej pory do mnie żal?
Zabierzmy ją jutro rano na śniadanie,
niech będzie koszernie i zadowalająco, co?
Możemy iść do mnie.
Schodami pożarowymi,
będzie super.
Gorąco! Chodź.
Musisz przestać się nim tak nakręcać.
Już dość z nim jesteś.
Wiem, że to pech, ale daj spokój.
Tak, faktycznie pech. Dla każdego, oprócz ciebie,
co nie ma sensu,
bo jeśli ktoś zasługuje na karę do końca swego jebanego żywota,
to właśnie ty. Jesteś jebanym śmieciem.
Ktoś musi cię włożyć do worka,
wynieść, wrzucić do East River
i ulżyć każdemu, kto czuje twój jebany smród.
Boże!
Nie wiem, co tu się dzieje,
ale albo zrobicie sobie nawzajem laskę, albo wynocha.
Dobra? No już.
Nikomu nie robię laski.
Beo, on jest uzależniony od seksu.
- Kto? - Michael. Twój Mike.
Alanie, jesteś najebany. Nie będziemy teraz rozmawiać.
Nie, rozumiesz?
- Jest uzależniony od seksu. - Nie dzwoń, bo nie będziesz trzeźwy.
- Potrzebujesz pomocy. - Beo, proszę.
- Znów wybuch gazu. - Znów?
- Auto mnie przejechało. - Klasyka.
Chwila.
Nigdy nie umierasz na schodach?
Nie.
Jesteś jebany superbohater czy tylko...
Umieramy w tym samym czasie?
Hej, sto lat.
Momencik.
- Z Susan? - Tak, bo to robiła.
- Co? - Podduszała ją w trakcie seksu.
Jest dusicielką.
To dość seksowne.
Tak, ale potem zaczął się stalking.
- To nie seksowne. - No.
Ten gość od pięciu przecznic za nami lezie.
Co ty, u diabła...
Odpierdol się, chuju!
Mówię, że masz się odpierdolić! Chuju!
Idziemy.
Pogotowie gazowe. Jesteście super.
Chce zgłosić wyciek gazu.
RUTH! NIE UŻYWAJ!
Tak, to pilne.
W chuj pilne, bym nawet powiedziała.
Nadia!
Boże, patrz na mnie.
Nadia, nie! Proszę!
O Boże.
Myślałam, że to włamywacz.
Ludzie mówią, że ktoś się kręci po okolicy.
Kurwa.
Podejrzewasz, że ci się oświadczy?
A to pech.
Tak.
Hej, jestem Alan.
- Rozmawiam przez telefon. - Z moją dziewczyną.
Beatrice.
Beo...
oddzwonię.
- Słuchaj... - Czemu ty?
Czemu co ja?
Bea.
Wybrała ciebie, a ty jej nie kochasz. Nie jesteś wierny.
Nigdy nie spotyka cię kara. Czemu więc ty?
Nie wybrała mnie, Alanie.
Jedynym jej wyborem było niewybranie ciebie.
Nikt mnie nie wybiera.
Jestem dziurą tam, gdzie powinien być wybór.
- Alan! - Atak astmy przez gaz łzawiący, ty?
Co, jeśli oni żyją dalej?
- Kto? - Oni.
Wszyscy oprócz nas.
Myślałam, że to, co dzieje się z nami, nikogo innego nie krzywdzi,
ale oni też biorą w tym udział.
Co?
Ruth była w żałobie po mnie piętnaście razy.
W piętnastu wszechświatach jest sama.
Ty też piętnaście razy? Liczyłaś?
Umiem liczyć, Alanie.
Hej, sto lat.
Weź mnie posłuchaj.
Wychodzimy, a ja nie pójdę po książkę.
Opowiem twojej córce o Emilce ze Srebrnego Nowiu.
- Rozumiesz? - Tak.
- Pomożesz mi? - Pewnie.
Przepraszam, muszę zadzwonić.
- Co, kurwa? - Boże.
Mam się czuć winny? Nie czuję się.
Nie jestem chłopakiem Beatrice. To twoje zadanie.
Wiem, że nie do mnie należy ukaranie cię.
Ale nie muszę ci ułatwiać życia.
Kim jest Beatrice? Nie obchodzi mnie to.
Słuchaj, wcześnie rano lecę do Szwecji,
musisz więc wyjść, żeby on mógł wejść.
Kij z tym.
Jeśli nie ty, byłaby inna kobieta.
- Wyglądam, jakby mnie to obchodziło? - Nie próbuję pani obrazić.
Weź się pierdol.
Wszystko mi o tobie powiedziała.
O problemach psychicznych, o chorobie i o tym, że nie chcesz pomocy.
Nie mogła z tobą zerwać,
bo bała się, że coś zrobisz.
Nazywa cię piernikowym ludzikiem.
Może mnie nazywać, jak chce.
Zaraz wracam.
Oto i ona.
Hej, John.
Pokazała mi palca.
Jest idealna.
Lucy, przywitaj się.
Przywitaj się, kochanie.
Czas na placuszki.
Johnie, uważaj.
Z czym?
Co się stało?
Przepraszam, nie mogę.
- Czego nie możesz? - Spotkać się. Mogłabym przy niej umrzeć.
- Umrzeć? - Tak.
- Co cię zabije? - Nie wiem.
Może przez tę klapę, samochód może mnie przejechać, w najlepszym razie...
mogę zniknąć.
Nie rób tego, błagam cię.
Nie mogę pozwolić, by ludzie w jej życiu wiecznie się zmieniali.
Właśnie. Nie odrzucam jej, chronię ją.
Nie rób jej tego, proszę. Nie rób tego mnie.
Błagam cię. Kocham cię. Proszę, nie rób tego.
Wejdź i się przywitaj. Tylko tyle.
Bardzo bym chciała. Naprawdę.
Żałuję, ale nie mogę.
Przepraszam za wszystko.
Muszę iść.
Czy cyjanek jest słodki?
To dlatego Jim Jones dodał go do oranżady?
Żeby dzieci nie wyczuły smaku?
Jonestown było powalone.
Przynajmniej zna prawdę.
Niesamowite.
Może to powinno być...
- Prawda? - Tak.
Ogromne. No nie wiem.
Nic, co zrobimy, nie będzie aż tak oszałamiające.
Może powinnam założyć religię?
No, dalej.
Proszę, nie bądź martwa.
Kurwa.
Chciałabym zawiadomić o wycieku gazu, codziennie, kurwa, proszę.
Codziennie zgłaszam wyciek gazu.
Przepraszam za przeklinanie. Mówi Ruth Brenner.
Brenner, numer 311 na 12. Ulicy.
Dziękuję.
- Umarłeś? - A ty?
Nie.
Umieramy w tym samym czasie.
Napisy: Małgorzata Ciborska