NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Owies.
Co w tym, kurwa, jest?
PONIEDZIAŁEK 11.30 SPOTKANIE — WERYFIKACJA KODU
Kurwa.
Hej, Nemo.
Tu karaluch.
W wieku 87 lat zmarła Dolores Huerta, ikona ruchu praw obywatelskich.
Założyła ruch pracowniczy wraz z Cesarem Chevezem,
- wychowując samotnie 11 dzieci. - Super.
To powitanie poczty głosowej sponsorowane przez Wikipedię?
Nie, czytam artykuł z papierowej gazety.
Dzikie.
Czujesz tę Huertę? 11 dzieci.
Nie mam nawet jednego. Dwukrotna rozwódka.
Ja nie byłam nigdy rozwiedziona.
Jeśli cię to pociesza, też się kiedyś rozwiedziesz.
Bardzo ci dziękuję.
Ta rozmowa do czegoś prowadzi?
Zastanawiam się nad życiem i wyborami.
Przepraszam za wczoraj.
Posunęłam się za daleko.
Gotowanie daje mi wielką radość, ale zmienia mi osobowość.
Wybaczam ci, Maxine.
Jesteś rewelacyjną gospodynią.
Muszę wiedzieć...
Tak?
Skąd wzięłaś tego izraelskiego jointa?
Od Wardoga.
Sprzedaje? Myślałam, że kupił bar przy 7. Ulicy i B.
Niezupełnie sprzedaje...
dlatego niechętnie się do tego przyznaje.
Jest bardzo skryty.
- Ciągle mieszka pod 917? - Tak.
Powiesz mi, co się dzieje?
Powiedziałabym,
ale tętniak nam może obu pęknąć od wyjaśnień.
Przyjaciele ci nie pomogą, jeśli im nie powiesz,
jak już mówiłam.
Wiem.
Na razie, Max, pogadamy później.
Pa.
Tu jesteś.
Dwadzieścia trzy, 14 i 21.
Nie, 22.
- Chcesz wiedzieć, czemu 22? - Czemu?
Bo tyle lat temu zmarła moja babcia.
Nie nagle.
Hej, Kamile, co tam?
Lepiej, a u ciebie?
Niech żyje Allah!
- Fajna koszula. - Dzięki.
Cholera to wyniszczająca choroba i okropna śmierć.
Z reguły nie jest śmiertelna.
Hej, Farranie, jak twój kumpel, który był tu wczoraj
i zdawał się załamany?
- Kto? - Nie wiem, nie przyjrzałam mu się.
Był pijany i wydawał się zrozpaczony.
- Przepraszam. - Wybaczam.
Nie wiem, o czym mówisz. Wczoraj była spokojna noc.
Przyszedł twój kumpel, porozwalał trochę rzeczy.
Widzi pani, że ktoś tu stoi?
Tak.
Hej, Wardog.
Tu Nadia Vulvokov.
Wiem, że poniedziałki są jak soboty,
ale musisz do mnie oddzwonić.
To ważne. Rozumiesz?
Dzięki.
DO JOHNA
Paliłeś wczoraj jointy Maxine?
Ciekawskie umysły chcą wiedzieć.
No i cześć.
Próbuje dzwonić do mojej mamy, żeby się dowiedzieć.
Ale nie wie, że mama mnie kocha.
O rany.
Zacznijmy weryfikację.
Dereku, świetna robota.
Chad, dałeś czadu.
Nadio...
w twoim kodzie jest bug.
- Mogę? - Nie spiesz się.
- Bob zostawił błąd. - Serio?
Dlatego nie działa, jak trzeba. Naprawię.
Nadio, nie musisz teraz.
Kiedy ci pasuje w ciągu dnia.
Czemu nie teraz?
Życie jest krótkie, carpe diem i takie tam.
- Phil? - Tak?
Dobra.
Powinno dać radę.
- Świetnie. - Super, dzięki Nadio.
Teraz Chad. Co masz dziś dla nas?
To mój diler, muszę odebrać.
Wrócę.
- Nadia. - Hej.
- Kopę lat. - Hej.
Jak się masz?
Bywało lepiej.
Czuć tu tygodniową libacją.
Ryzyko zawodowe.
Super miejscówa, nie? Jest tu nawet sekretny pokój z przejściem.
- Super. Słuchaj. - Dobra, wycisnęłaś to ze mnie.
Hasło to Jodorowsky’s Dune.
Maniak.
Te jointy, które sprzedałeś Maxine...
- Izraelskie? - Tak.
Sam je zwijałem. Smakowały?
Coś jeszcze w nich jest?
Coś wywołującego psychodelię?
- Tylko kokaina. - Od sprawdzonego dostawcy?
Nie, od nowego gościa.
- Kto to? - O co chodzi?
Czy ktoś kocha narkotyki bardziej niż ja?
Niż ty? Nikt.
- Kto kocha orgie bardziej niż ty? - Ten gość.
A jednak, mamy sytuację.
Wypróbowałam prawie wszystkie narkotyki, a nie mogę dojść,
który mógłby spowodować jazdę, jaką teraz mam.
Jeśli to nie narkotyki, tylko ja...
- Tak. - Tak?
Tak teraz odbierasz telefon?
Jestem ciut rozkojarzona. Co tam?
Pisałaś do mnie.
Faktycznie.
Przytrafiło ci się wczoraj coś dziwnego?
Tak, poszedłem na imprezę urodzinową, na której nie było solenizantki.
Myślę, że Maxine dała mi coś dziwnego
i nie wiem, jak przekazać jej, tobie
czy innej osobie, której na mnie zależy,
że doświadczam czegoś przerażającego.
Jestem w chuj przerażona.
Kwestionuję własne zdrowie psychiczne.
Może nie żyję.
Halo?
Jesteś tam jeszcze?
Tak, próbuję wymyślić, gdzie w tym wszystkim miejsce dla mnie.
Nie wiem.
Może...
mi pomóż?
Wiesz co? Opuściłbym spotkanie i przyjechał się z tobą zobaczyć,
ale historia nauczyła mnie, że jak wychodzę z planem ratunkowym,
odchodzisz szybciej niż z wczorajszej imprezy.
Jak tam pojadę, to w ogóle tam będziesz?
Dobra, wyświadcz mi przysługę.
Zacznij posuwać innych, dobra?
Minęło sześć miesięcy.
Posuwam wielu ludzi!
Uwierzę, jak zobaczę.
Kurwa.
Kurde.
Sto lat, mała. Dobrze się bawisz?
Nad? Nemo? Nadia?
Jodorowsky’s Dune.
Nadia, kopę lat.
Sto lat.
Co w tym jest?
Jointach izraelskich?
Pogadaj z Danielem, w prezencie pomógł mi je zrobić.
Skąd jest kokaina?
- To nie kokaina. - Nie?
Dobra, pełna przejrzystość.
Pracuję nad nową rzeczą, która ma pomóc ludziom w depresji.
- Ale to zwykłe Special K. - Ketamina?
Naprawdę pomaga ludziom.
Zwłaszcza chorzy na nowotwór dobrze na nią reagują,
to przełomowy lek na depresję.
Super. Cieszę się z powodu tych z nowotworem,
ale to nie była impreza rakowa.
Teraz wciąż umieram i przeżywam tę samą noc.
- Boli? - Wyglądasz dobrze.
Nie jest ze mną dobrze, rozumiesz?
Patrzcie na mój palec.
Był na nim ślad.
Potem umarłam. Wróciłam.
Nie ma śladu.
Czy w twojej rodzinie są przypadki chorób umysłowych?
- To nie to. - Pytam, bo...
To nie ja, zrozum, to nie mogę być ja.
Ipso facto musi to być ta chujowa ketamina.
Zrozumiano? Dziękuję.
Przepraszam, że krzyczę.
To ciężka, niekończąca się noc.
- Dobra. - Musimy po ciebie wrócić.
- Czemu? - Nie, chodź tędy.
O tym gościu mówiłam.
Ferran? To twój przyjaciel!
Znów?
To jest zmora!
- Sto lat, mała! - Nie dawaj mi tego.
Nads, co, do kurwy nędzy?
W środku jest ketamina dla szalonych chorych na raka.
O czym ty mówisz?
Wardog i doktor Daniel mi powiedzieli.
Skąd wiesz, że to od Wardoga?
Kim jest doktor Daniel? Nie spróbowałaś nawet.
Zmywam się.
Naprawdę, chuj z tym.
Kurwa!
- Sto lat, mała! - Czemu to robisz?
Sto lat, sto lat
Niech żyje...
Uwaga!
Kurwa!
Sto lat, mała!
To jakaś chora fantazja?
Powinnam zrobić sobie grzywkę?
To jak Gra.
Jestem Michaelem Douglasem!
Idzie świetnie.
Kurwa!
- Sto lat, mała. - Mam ważniejsze sprawy na głowie.
Muszę jakoś zejść ze schodów.
Nie chcesz kurczaka?
Won, kurwa! Schodzę ze schodów!
- Sto lat, mała. - Czemu?
Czemu dajesz mi jointa, w którym nie wiesz, co jest?
- Z dodatkiem kokainy. - To nie kokaina.
To ketamina, nie brałam jej wcześniej.
Okazuje się, że ryje mi banię.
Po pierwsze, z tego, co wiem, to kokaina,
ale nie zwijałam ich sama,
jak chcesz mówić, że to ketamina, dobra.
Po drugie, brałyśmy ketaminę ostatnio na chrzcinach Lewisa.
I nic ci nie było.
Zapomniałam.
- Kurwa. - OK.
Nadio, uspokój się, proszę.
Zrobiłam to wszystko dla ciebie, łącznie z jointem-niespodzianką,
- bo kocham... - Bo uważasz mnie za karalucha.
- Co? - Nie jestem karaluchem.
Ty jesteś karaluchem.
Czemu nazywasz mnie karaluchem?
Bo ty mnie tak nazwałaś.
Kiedy? Nigdy nie nazwałabym cię karaluchem.
Maxine...
musisz mi pomóc.
Nie pomagasz mi.
Sabotujesz mnie.
Przestaniesz zachowywać się jak szalona?
Boże! Nie jestem szalona!
Rozumiesz? Nie jestem.
Wiesz, że nie cierpię, jak się mnie tak nazywa.
Rozumiem.
Zdaję sobie sprawę, że brzmiało troszkę szalenie.
Tylko się bronię.
To jej wina.
Albo jesteś szalona.
Co robisz?
Nie możesz iść. To twoja impreza.
Jebany poniedziałek.
Lizzy?
Obudź się. Śpisz?
Dziękuję.
O kurde.
Wmiksowałam się w coś miłego.
Gdzie Maxine?
Nie wiem.
Jest poniedziałek, więc...
na gyrotoniku.
Pomożesz mi z czymś?
Dobra, droga wolna.
Co jest nie tak ze schodami?
Długa historia, najeżona śmiercią.
To o wiele bezpieczniejsze.
Słuchaj, nie jestem szalona.
Nie osądzam. Uwielbiam szalonych.
Dziś pomagam artystce zrobić galaretkę z krwi,
by zawiesić ją nad makietą XIII-wiecznego więzienia dla dłużników.
Kluczowy jest wybór osoby do pomocy.
W jej przypadku, mnie.
W twoim przypadku również.
Dzięki, stara.
Wracasz do orgiastycznej sterty?
Muszę wymyć zęby.
PONIEDZIAŁEK 11.30 SPOTKANIE — WERYFIKACJA KODU
Chuj z tym.
- Pa, Lizzy. - Pa.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Wracasz pamięcią do Touchstone?
Tak, jestem przed szkołą.
Widzisz cień mężczyzny.
Jak się czujesz?
Zmrożony.
Bezsilny.
Czy tak czujesz się teraz?
Nie.
Teraz wiem, jak samemu prosić o to, czego chcę,
na przykład w małżeństwie.
O co byś poprosił?
Potrzebuję...
żeby moja żona...
ze mną rozmawiała.
Może mówisz, a wystarczy dotyk?
Możesz ją poprosić, by cię przytuliła?
Tak.
DYPLOMOWANA PSYCHOLOŻKA
Ruthie?
Cześć.
- Herbaty? - Nie.
Nie chcę tej wykwintnej wody.
Chcę z tobą porozmawiać.
Dobra.
Co tam, babeczko?
Będzie mrocznie.
Możemy usiąść w gabinecie, jakbym była pacjentką?
To by ci nie pasowało.
Zawsze lubiłaś kuchnię.
Czemu lubię kuchnię?
Wsparcie, bezpieczeństwo, pożywienie,
wszystko, czego ci brakowało, jak byłaś mała.
Chyba tracę rozum, szaleję.
Nie używamy w tym domu tego słowa.
Nigdy.
Jaką miała diagnozę? Co z nią było nie tak, kurwa?
Nie myl swojej matki z jej ranami.
Zeszłej nocy umarłam.
Co to znaczy?
- Były moje urodziny. - Zgadza się.
Poszłam do Maxine.
Pokłóciłyśmy się, próbowałam wyjść.
Spadłam ze schodów i złamałam kark.
I umarłam.
Dobrze.
Wróciłam potem na przyjęcie.
Próbowałam wyjść.
Spadłam ze schodów i znów złamałam kark.
Więc...
Umarłam.
Cztery razy.
No i kot dosłownie zniknął.
Byłaś trudną nastolatką.
Parę razy było przerażająco.
Zawsze ci mówiłam, że jak zaczniesz się bać,
to mi powiesz...
Odtwarzacz płyt, Ruth.
Jesteś pewna?
Zadzwonić do kolegi ze szpitala Bellevue?
- To najmilszy oddział dla psychicznych? - Z pewnością najbliższy.
Weszłabym z tobą, gdyby nie cholerne kolana.
Wezmę taksówkę i spotkamy się na miejscu.
Nie będziesz sama, rozumiesz?
Kocham cię.
Proszę zdjąć biżuterię i sznurówki.
Pierdolę sznurówki, nie używam.
Mogę prosić o naszyjnik?
Należał do mojej mamy.
Więc raczej nie.
Imię i nazwisko.
Nadia Vulvokov.
V.U.L.V.O.K.O.V.
Jak Volvo, ale więcej liter i dyslektyczne.
Czy ostatnio zrobiła sobie pani krzywdę?
Nienaumyślnie.
- Zamierzała pani zrobić sobie krzywdę? - Absolutnie nie.
- Jaki dziś dzień? - Poniedziałek.
Gdyby znalazła pani na ulicy list,
- co by pani zrobiła? - Zaadresowany do mnie?
- Kto jest prezydentem? - Co tam się dzieje?
Mamy rudą na pokładzie? Będzie gorąco!
Całujesz mamę tą gębą?
Mama bardzo mnie kocha.
- Potrzeba pomocy z naszyjnikiem? - Nie, nie zdejmę go. Słuchaj.
Jeśli jestem zdolna stwierdzić, że nie chcę robić, co mi każesz,
czy nie znaczy to, że jestem na tyle przytomna, by zachować autonomię?
Wydaje się przytomna.
Szybko odpowiadała na pytania.
Nie wiem do końca, co się ze mną dzieje.
Ale jedno wiem na pewno.
Banda maminsynków nie będzie decydować, czy jestem szalona.
Dziękuję, ja wysiadam.
Jak pani nie usiądzie, będziemy musieli panią związać.
Podaję nienarkotyczny środek uspokajający.
Wypuścicie mnie stąd!
- Proszę się uspokoić. Ryanie? - Próbuję.
Co tam się dzieje?
Nikt nas nie zamknie.
Wyjebmy tę imprezę, jak trza.
Tu jesteś, nie mogłam cię znaleźć.
Dobrze się bawisz.
Żartujesz? To najlepsza impreza świata.
Możemy robić, co chcemy i z kim chcemy.
Dzięki Bogu zaczęłam gotować w czwartek.
Czwartek. Co za koncept.
Co masz na myśli?
Już nigdy nie będzie czwartku.
Zawsze tylko ta impreza.
Cały czas będziemy wracać.
Mój misiu John wrócił.
Nic się nigdy nie zmieni.
Napisy: Małgorzata Ciborska