Ryk
Dziewczyna, która kochała konie
Wcześnie wstałaś.
Tak. Lottie była niespokojna, musiałam ją wziąć na przejażdżkę.
Lottie była?
Zrobiłem jedzenie.
Wiem.
- Chciałem zapytać… - Masz pukać.
Przepraszam, zapominam.
Potrzebuję własnego miejsca. Wszyscy wchodzą tu jak do siebie.
Jesteśmy tylko we dwoje.
Ta zasłona jest po coś. Mam swoje życie.
Potrzebuję czasami pobyć sama.
Ostatnio ciągle cię denerwuję, mała.
Wcale nie! I nie jestem mała.
Twoja mama wiedziałaby, jak rozmawiać z tobą o, no wiesz,
- zmianach, przez które przechodzisz. - O Boże.
Nie… Znaczy tak, tych też.
O tych wszystkich uczuciach.
Ja w twoim wieku byłem głodny albo nie.
Dobra. Mama zmarła jakieś sto lat temu,
więc pora, żebyś się otrząsnął.
Masz rację.
Mam parę spraw do załatwienia w mieście. Pojedziesz ze mną? Jak za starych czasów?
- Nie, wolę zostać tutaj. - Sama?
Nie jestem sama. Mam Lottie.
A co z tą dziewczyną, która mieszka niedaleko?
Córką kaznodziei?
Nie przyjaźnicie się?
Biegałyśmy razem po polu jako dzieci, ale to nie czyni z nas przyjaciółek.
Może ona też lubi konie. Mogłybyście jeździć razem.
Millie pewnie nawet nie wie, co to jest damskie siodło.
Zawsze ją lubiłem.
Chodzi własnymi ścieżkami,
w przeciwieństwie do reszty okolicznych dziewcząt.
Do wieczora. Kocham cię.
Pa.
No już.
Jesteś śliczna.
Przykro mi, panienko.
Nie cię zadręczał szczegółami,
ale twój ojciec był winien panu Silasowi McCallowi dużo pieniędzy.
Kiedy pan McCall chciał odebrać dług,
ojciec wyciągnął rewolwer.
Więc pan McCall go zastrzelił. W obronie własnej, zgodnie z prawem.
Gdzie jego koń?
Przyjechał na nim.
Konie ciągle uciekają, panienko. Ale wywieszę ogłoszenie.
W razie czego pomogę z ciałem.
Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.
Nie teraz, Millie.
- Przykro mi z powodu twojego taty. - Mnie też.
Pragnę któregoś dnia zjednoczyć się z nim w niebie.
Naprawdę?
Chcesz spędzać czas z moim ojcem w niebie?
Tak.
Ale na ziemi go nie odwiedzałaś.
Był dużo starszy.
- Założyłaś jego ubranie. - Tak.
Czy to część żałoby?
Nie. Jadę do miasta coś załatwić.
Czyli to raczej przebranie?
Coś takiego.
Kiedy jestem przygnębiona, zachodzę do apteki Virgila.
Od razu poprawia mi się humor.
Nie jadę do apteki.
Jadę do saloonu zastrzelić tego tchórza, Silasa McCalla.
- Poczekaj… Tak teraz? - Tak.
A wiesz na pewno, który to Silas?
Jest Silas M., ojciec Mary,
- i Silas F., ojciec Pearl. - Millie. Przymknij się.
Chodź, Lottie. Jedziemy.
Jane.
Jane, poczekaj.
Poczekaj, Jane!
- Rzuciłaś we mnie babeczką? - Pojadę z tobą.
Po co?
Chyba przyda ci się przyjaciółka.
Nie jesteśmy przyjaciółkami.
Ale byłyśmy.
Wyglądasz na bardzo zagubioną z tymi włosami i kamizelką.
Chcąc się zemścić po męsku, musisz się tak ubrać.
Albo się nie mścić. Jest też taka możliwość.
Millie, nie chcę przez całą drogę słuchać nawracających cytatów z Biblii.
Biblia. A co to? Jakaś książka?
Gdzie się nauczyłaś tak jeździć?
Powinnyśmy powiedzieć szeryfowi.
Już wie i mało go to obchodzi.
Ktoś musi wyjaśnić mu całą sytuację.
Tata Mary oszalał i musi trafić do więzienia,
żeby odpokutować za grzechy.
A my pójdziemy do kościoła modlić się o przebaczenie
za rozważanie tego, co rozważasz.
Jeśli wciąż to rozważasz.
Zawsze tyle gadasz?
Tak. Za to ty byłaś zawsze milcząca.
W szkole myśleli, że jesteś niemową, pamiętasz?
Przywitaj się z nią.
Dzień dobry, Millie.
Ładne okulary.
Dziękuję, Eleanor.
- To najnowszy wynalazek… - Śmieją się z ciebie.
Poczekaj. Proszę, nie rób tego.
Będziesz tego żałować do końca życia. Splamisz swoją duszę.
To głupie, złe i nigdy nie pójdziesz do nieba ze mną i całą resztą.
No i cię powieszą.
Zostań tu i pilnuj konia.
Szukam Silasa McCalla. On jest tu właścicielem, prawda?
- Tak, ale go nie ma. - To gdzie, do cholery, jest?
Nie wiem. Nie sprawdzam, co robi.
On tego nie chciał, Panie! Wybacz mu! Wybacz nam!
- Co się stało? - Miałaś zostać na zewnątrz.
Jesteś córką kaznodziei?
Tak.
Przekaż ojcu, że przepraszam, że opuszczam nabożeństwa.
Jestem ostatnio bardzo zajęty i…
Przekażę, kiedy stąd wyjdziemy.
Co zaraz uczynimy.
Gdzie jest Silas?
Nie musi pan odpowiadać.
Mów.
Poluje, jakieś 30 kilometrów na północ.
Wzdłuż rzeki Troublesome.
Nie jechałbym tam sam.
Wybucha jeszcze szybciej, niż pociąga za spust.
- Ustrzeli muchę z 70 metrów. - Po co?
Co po co?
Po co miałby to robić? Strzelać do muchy.
Zabieramy je.
Jako pokutę za ujawnienie tych informacji.
Co my teraz zrobimy?
Nie możemy wrócić do domu. Jesteśmy wyjęte spod prawa.
Ty możesz wrócić. Twoi rodzice na pewno zrozumieją.
Żartujesz?
Wiesz, co zrobią, jak się dowiedzą, że obrabowałam saloon z bronią w ręku?
To ja obrabowałam saloon. Ty byłaś nieświadomą wspólniczką.
Jeśli wrócę do domu,
będę musiała niańczyć siedmioro rodzeństwa.
Pomagać w gotowaniu, sprzątaniu
i przygotowywaniu kościoła.
Muszę znaleźć męża.
Nie wyszłaś za Jezusa?
No dobrze, dobrze.
Zostaniemy tu na noc, zbierzemy myśli.
A rano powiemy,
że zostałyśmy porwane lub tymczasowo opętane.
Mów sobie, co tam chcesz.
Ja jadę nad rzekę, żeby zabić tego dupka.
Nie słyszałaś, co mówił o tych muchach?
Na szczęście nie jestem muchą.
Jane. To alkohol.
O rany, naprawdę?
Myślałam, że to poncz.
Piłaś to już kiedyś?
Nie.
- Ty? - Nie.
Alkohol zamienia cię w ladacznicę albo wiedźmę. Albo i to, i to.
- Nie jesteś ciekawa? - Nie.
Czy to nie dziwne, że młode dziewczęta
mają taką obsesję na punkcie koni?
A kiedy dorosną, oczekuje się, że będą siedziały w kuchni z dziećmi.
Tak, to dziwne.
Ale nie ty. Ty wciąż lubisz konie.
Tak.
Ja uważam, że są przerażające.
Musisz się nauczyć je rozumieć.
Chcesz potańczyć?
Nie, dzięki.
No tak, wciąż jesteś w żałobie.
Jesteś zbyt smutna, by tańczyć?
Nie lubię tańczyć. Lubię jeździć konno.
I tyle.
Ja nie powinnam tańczyć.
Ponieważ…
Coś tam o szatanie.
Nie pamiętam.
Ale czasami
zakładam krynolinę mamy.
I wyrzucam wysoko nogi, udając, że jestem tancerką.
Ale taką porządną, która nie robi złych rzeczy.
Chodź, musisz spróbować.
No chodź.
Wysoko.
Jest też taki skakany taniec.
Spodoba ci się.
Psiakość!
Dalej, Lottie.
Wiem, że tu jesteś, McCall!
Mam broń.
Nie strzelaj! Jesteśmy niegroźni.
To ona.
Millie? Co ty tu, do cholery, robisz?
Co ja tu robię?
Zostawiłaś mnie na pewną śmierć. Dzięki Bogu trafiłam na doktora Henry'ego.
Leczę plemiona po drugiej stronie rzeki.
Czasem dołączamy się z ojcem,
- by głosić dobrą nowinę. - Wziąłem ją za indyka.
Sekundkę.
- Zostawiłaś mnie. - Wróciłabym.
Już ci wierzę.
Po szkole też mnie zostawiłaś, żeby palić cygara z Lylem Thomasem.
Nie chodzi o ciebie.
W tym problem. Ryzykuję dla ciebie życiem,
a ciebie nawet to nie obchodzi.
- Sama chciałaś. - Bo jesteś szalona.
- Jestem wściekła. - No i?
To powód, żeby strzelać do innych?
- Może. - Nawet nie podziękowałaś.
Gdyby nie ja, nie wiedziałabyś, gdzie szukać McCalla.
A więc o to chodzi? Mam ci podziękować?
- Nie zaszkodzi. - Dobra.
Dziękuję, Millie.
Dziękuję, że jesteś tak znudzona swoim życiem,
że doczepiłaś się do mojego.
- To nie było miłe. - Nie mam czasu na bycie miłą.
Koń mojego taty tu jest. Widzisz?
Miałam dostać od niego to siodło.
Odbiorę jego konia,
odbiorę jego siodło i poczekam tu na powrót McCalla,
żeby strzelić mu między oczy.
Możesz patrzeć…
albo obudzić staruszka i spieprzać.
Obudzić?
W porządku, doktorze. Ona z nami nie wraca. Ruszajmy.
- Co jest? - Nie wiem.
On nie żyje.
Co teraz?
Nic. Zmarł z przyczyn naturalnych.
To dobry chrześcijanin. Trzeba go pochować.
- Pomóż mi. - Nie mam czasu.
Pomóż albo będę krzyczeć!
Wariuje jak kukurydza rzucona na gorący olej.
- Ukryj się. - A ciało?
I tak bym ją zerżnął.
Coś ty za jeden?
Czego chcesz?
Dzięki Bogu, że was widzę. O Boże. Chwalmy Pana.
Byliśmy przerażeni, póki się nie zjawiliście.
Znam was?
Nie. Nazywam się Sadie, a to mój brat Clayton.
Wracaliśmy do domu z kościoła, kiedy bum! Porwali nas bandyci.
To prawda?
Tak.
Czyje to ciało?
Jednego z bandytów.
Wygląda na starego.
Wasze przybycie go wystraszyło.
Padł trupem, gdy tylko was usłyszał.
A wtedy reszta bandytów uciekła do lasu.
Lepiej wejdźcie do środka.
Przepraszam. Nie wiedziałam, że jestem aż tak głodna.
A on co tak milczy?
Wie pan, jacy są chłopcy. Wszystko trzymają w sobie.
Mówię mu: „Musisz to z siebie wyrzucić. Cokolwiek nosisz w sercu.
Nieważne, jak straszne. Inaczej wybuchniesz”.
Niektórzy mężczyźni milczą, by pokazać siłę i determinację.
Ja nie. Ja jestem głośny jak wieprz.
To pański koń? Ten kasztanowaty?
Tak. A co?
Swoje lata już ma.
To gówniany koń.
Pewnie dam go córce. Ona kocha konie.
- Mówi pan o Mary? - Jasna cholera, Millie.
Znacie ją?
Chodziliśmy razem do szkoły. Dlatego tu jesteśmy.
Ona was przysłała?
Tak. Mamy panu przekazać wiadomość.
Od dawna nie mamy kontaktu.
Wiemy. Ubolewa nad tym.
Obwinia mnie za to?
Tak.
Może panu wybaczyć bycie łotrem,
ale nie potrafi wybaczyć tego, że zaniedbywał ją pan jako ojciec.
To dlatego wciąż pracuje w burdelu Dory?
Prawdopodobnie. Mówiła też…
że ją pan rozczarował.
Mordować tak ludzi.
Jakby ważniejsze było wzbudzanie strachu niż bycie dobrym ojcem.
To po prostu… Na tym polega bycie mężczyzną.
Mężczyźni tak robią.
Wszyscy mężczyźni sypiają z żonami braci?
Skąd o tym wiesz?
Proszę mnie nie obwiniać. Ja tylko przekazuję wiadomości.
Mary… Pamiętam ją.
To ona pieprzyła się z synem sędziego
- w każdy piątek za szkołą? - Tak, to ona.
Dochodziła tak głośno. Cała klasa ją słyszała.
Była tak dobra z rachunków, że mogłaby mieć własny interes.
- W zasadzie chyba tak jest. - Dość!
Błagam… skończcie już.
Przekażcie, że przepraszam.
Jestem bezwartościowym śmieciem.
Ale błagam, powiedzcie jej, żeby wróciła do domu.
Błagam.
Ten ból…
Boże.
Wolałbym, żeby ktoś strzelił mi prosto w łeb.
Przykro mi.
Nie możemy tego zrobić.
Proszę.
Zrób to, proszę.
Mary nie obchodzą słowa. One nie mają znaczenia.
Pańska udręka to wystarczające przeprosiny.
Możemy przekazać jej konia. Tego kasztanowatego.
Nie wiem, czy go przyjmie, ale możemy spróbować.
Skąd wiesz, że spał z żoną brata?
Ojciec jest kaznodzieją.
Ludzie mu się zwierzają.
Dziękuję za twoją pomoc.
Chciałaś, by padł na kolana. Jestem pewna, że by cię zabił.
A jesteś moją przyjaciółką.
Ja biorę Lottie.
Ty weź konia taty.
Nie mogę. Nie umiem jeździć.
To proste, pokażę ci.
Gotowa?
Z siodłem jest łatwiej.
Gadasz.
Mogę gadać i jechać jednocześnie.
A ponoć konie cię przerażały.
- Szybciej. - Nadal mnie przerażają.
Podręczmy jeszcze jakichś mężczyzn.
Dalej, nie ociągaj się.
Próbuję. A jeśli spadnę? Można spaść z konia?
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI CECELII AHERN
Napisy: Daria Okoniewska