Ryk
Kobieta, która oddała męża
Tytuł jest ukłonem w stronę miejsca.
A dokładniej
jest ukłonem w stronę imigrantek, które tworzą USA,
opowiedzianym przez tkaniny z krajów ich pochodzenia.
Kobiet takich jak moja mama.
Opowiesz więcej o pochodzeniu tkanin, które tutaj wykorzystano?
Tak. Pochodzą z całego świata.
NAJNOWSZE PRACE 2021
Dłużej rozmawiałeś z ochroniarzem
niż Sareeną i jej znajomymi.
Maurice z Senegalu. Miły człowiek.
Wstyd mi za ciebie.
- Na ile wstawić? Pięćdziesiąt sekund? - Niech będzie 45.
Czemu tworzysz problemy?
Ja? Ty je tworzysz.
W końcu wyszłam z domu, żeby zrobić coś innego
i poznać nowych ludzi, ale nie!
Nie! Musieliśmy wrócić wtedy, kiedy ty tego chciałeś,
żeby robić w kółko te same, pieprzone rzeczy.
Nie musiałaś wychodzić. Mogłaś wrócić taksówką.
Masz. Proszę.
I powiedz mi, że za zimne.
Jest dobre. Rany… Nie wiem, co w ciebie wstąpiło.
Przecież to bardziej niż niedorzeczne.
Potrzebuję widelca, kochanie.
Niech nam żyje sto lat
Życzę ci długiego i szczęśliwego życia.
Niech bogowie błogosławią tobie, Vikasowi i dadzą wam wiele, wiele, wiele lat…
Arre, ty płaczesz?
Nie.
Nie przejmuj się tym, że się starzejesz. Wszystkim latka lecą.
- Właśnie. - Spójrz na Nalini.
Kiedyś była taka piękna, a teraz wygląda na zmęczoną.
Lekarz mówi, że mam anemię.
Nie, chodzi o… Vika. Straciłam do niego cierpliwość.
- Daj spokój. - Na bogów.
- Manu ma takie apki… - Nie wiem…
On robi taki dźwięk…
Nie. Tym razem mówię poważnie.
Wczoraj wieczorem na wystawie widziałam, z jaką swobodą żyje moja Sareena.
A Vik bez powodu chciał wracać wcześniej.
Podałam mu kolację i…
Ta sama rutyna dzień w dzień, a ja czuję się jak w pułapce.
Czym jest małżeństwo,
jeśli nie dobrowolnym uwięzieniem dwojga ludzi?
Skąd miałam to wiedzieć?
Wyszłam za mąż, nie wiedząc, czego się spodziewać.
Byłam taka młoda i głupia.
Wszystkie byłyśmy. Tak już było.
Trzeba to przetrwać.
Zamawiamy?
Ale Pushpa, ja nie chcę po prostu przetrwać.
Chcę być szczęśliwa, a Vik… mnie powstrzymuje.
Arre, przed czym?
Czego takiego twoim zdaniem ci brakuje?
Mam 60 lat i zajmuję się wyłącznie zaspokajaniem jego potrzeb,
a on nigdy nie zaspokaja moich.
Wiem, że tak nie musi być.
Możesz go oddać.
- Co? - Udaya, co ty wygadujesz?
To Stany. Jeśli nie jesteś zadowolona z męża,
po prostu wymień go na nowego.
Nie ma takiej opcji.
Jeśli nie jesteś szczęśliwa, Anu, zrób tak, żebyś była.
Szczęśliwa.
Wszyscy teraz chcą być szczęśliwi.
W życiu nie chodzi o szczęście.
W życiu chodzi o przetrwanie trudności.
Możemy coś zamówić, zanim padnę tutaj z głodu?
Mój żołądek robi gurra, gurra, gurra.
Przepraszam, jesteśmy gotowe.
Mogę zamówić dla wszystkich? Będzie szybciej.
GWARANCJA NA MĘŻA
Jaki jest powód dzisiejszego zwrotu?
Powód?
Tak. Dlaczego zwraca pani męża?
Od czego by tu zacząć?
Chyba sprowadza się to do tego, że kiedy myślę o kolejnych 20 latach,
jeśli Bóg pozwoli, pragnę czegoś innego.
Niż ja. Po prostu to powiedz. Pragniesz czegoś innego niż ja.
Dostępne opcje to: „nie pasuje”, „wadliwy”, „dotarł zbyt późno”,
„uszkodzony”, „nieodpowiedni”.
Powiedzmy, że „nieodpowiedni”.
Już nie.
Przyniosłam też to…
Nie wiem, czy to potrzebne. To gwarancja na męża, tak?
Tak. Dziękuję.
Rany. Trzydzieści siedem lat małżeństwa.
Mimo wszystko to spore osiągnięcie, więc gratuluję.
Dziękuję.
No to… co teraz?
Zabierzemy pana, panie Vikas, na zaplecze,
wycenimy, biorąc pod uwagę wiek, jakość, historię, przydatne umiejętności…
Proszę nie słuchać mojej żony, ja naprawdę sporo potrafię.
Wiem sporo o geografii i…
Wyczyścimy pana i dokonamy niezbędnych napraw,
zanim trafi pan na swój dział w celu odsprzedaży.
Na dział?
W tej części wystawiamy mężów.
MĘŻOWIE
Dobrze, Anu. Na mnie już czas.
Okej. Dziękuję, Vik.
Jasne…
ZWROT
No dobrze.
Jestem Ibrahim. Cześć.
Cześć, jestem Sal.
A ja Vikas.
Ostatnie formalności związane z wymianą i między wami oficjalnie koniec.
Wymianą? Nie. Ja nie chcę kolejnego męża.
Mogę zaoferować jedynie wymianę na męża lub żonę tej samej lub niższej wartości.
Sprawdzałam i zgodnie z umową…
To nie dotyczy zakupów zagranicznych dokonanych przed 1986 rokiem.
Chusteczkę?
Dziękuję.
Chcesz pooglądać telewizję?
Jasne. Cokolwiek lubisz.
Dobrze. Może wiadomości?
Idealny wybór.
Jeśli strony nie wznowią negocjacji na początku tygodnia,
szanse na osiągnięcie porozumienia przed upływem terminu są niewielkie.
Przedstawiciel strajkujących pracowników…
Szeregowi pracownicy mają nadzieję, że nowe umowy zostaną…
Zanim poznałam Vika, chciałam być malarką.
Chyba dlatego wybrałam ciebie.
Pochlebiasz mi. Jesteś wspaniałą kobietą, wiesz o tym?
Od zawsze chciałeś być artystą?
Nie, coś ty.
Pomyślmy…
Byłem opiekunem na obozach, sprzedawałem lody.
Pracowałem w magazynie Sears.
Kocham ten dom handlowy.
Na studiach robiłem milion rzeczy.
Oprowadzałem po kampusie, obsługiwałem tyrolkę na Kostaryce.
Długa historia.
Całe lato naprawiałem krzesła biurowe. Dłuższa historia.
Dorabiałem jako model.
Byłeś modelem?
Krótko.
Takim, co prezentuje ubrania?
No co ty, Anu. Dasz radę.
Nie dam. Co za beznadzieja.
Żadna beznadzieja.
Dobra, sam rzucę okiem.
Wyszło świetnie. Świetnie. Naprawdę świetnie.
Im częściej to powtarzasz, tym bardziej wiem, że kłamiesz.
Coś ty. Super, jak na pierwszy raz. Oddałaś dynamikę.
Bawisz się perspektywą.
Proporcje są prawidłowe.
- Rozluźnij się. - Jestem rozluźniona.
Naprawdę? Ściągnęłaś ramiona pod same uszy.
Zabawne, moja mama też taka była.
Przypominam ci mamę?
Trochę, ale nie w jakiś dziwny sposób.
„Ćwiczenia to więcej niż wysiłek fizyczny. Mają działanie terapeutyczne”.
Michelle Obama.
Zawsze chciałam wyrobić formę.
„Musisz ćwiczyć, w przeciwnym razie w którymś momencie się załamiesz”.
Barack Obama, oczywiście. Biegniemy!
Dalej, dasz radę!
Pięć, sześć, siedem, osiem!
Cios i kolano. Cios i kolano.
Decyzja, zaangażowanie, wygrana.
Pamiętajcie, dobre rzeczy przytrafiają się tym, co wyciskają.
- Dalej! Szybciej! - Wiem.
Cios!
…to miła odmiana,
bo Vik ruszał się tylko z kuchni na swój fotel.
Raoul, słyszysz mnie?
Anu, czy nie za grubo posmarowałaś masłem swoje chapati?
Trzeba było mnie zapytać.
Powiedziałbym ci, którzy z nich to obiboki.
Widzisz tego biedaka tam, Anu?
Tego w bejsbolówce?
Haan. Kiepska partia. Cztery razy obniżali mu cenę.
O nie.
Nikt cię jeszcze nie kupił?
Na razie tylko oglądają.
Ale w tym czasie doszedłem do wniosku,
że muszę wprowadzić tu i tam parę zmian.
Mówisz?
Tak. Sporo rozmawiałem z Salem i Ibrahimem.
Ibrahim jest z zawodu terapeutą rodzinnym.
Próbowałem zrozumieć, co zrobiłem źle…
i może to, co powiedziałaś, gdy mnie oddawałaś, było prawdą.
Może nie jesteśmy już dla siebie odpowiedni.
Teraz widzę, że powinienem się, no wiesz…
dopasować, a tego nie zrobiłem.
Ja też sporo się o sobie nauczyłam.
W końcu zrozumiałam, że szukałam szczęścia w złym miejscu.
- Naprawdę? - Tak. Muszę zajrzeć w głąb siebie.
Muszę zrozumieć, kim jestem.
Bycie samą sprawi, że będę szczęśliwa.
No tak. Może tak będzie najlepiej.
Powodzenia.
Dziękuję, Vik.
Muszę już iść. Może…
Może za tydzień do ciebie zajrzę.
Dobrze.
Pa.
PODRÓŻOWANIE PO WŁOSZECH W POJEDYNKĘ
Vernazza.
Bocca della Verità.
Ciao bella.
Spaghetti carbonara.
Witam w moim skromnym, błękitnym domku.
O tym właśnie mówiłam, ogródek przed domem.
Na pewno widziałeś go miliony razy.
Wystarczyło spojrzeć przez…
Cześć, Anu!
Możesz to potrzymać?
Anu, gdzie jesteś?
- Cześć. - Wszystko dobrze?
Wyglądało, jakbyś upadła.
Właśnie upolowałam… prawdziwą okazję w sklepie.
Od zawsze się w nim podkochiwałam.
Nie mogłam przepuścić takiej okazji, jeśli mam być szczera.
Będzie niezręcznie?
Nie no, coś ty. Ani trochę.
To dobrze.
Też tak myślałam, no bo przecież to ty go oddałaś.
Ty go oddałaś.
A ja go wybrałam.
Ten ogród to kompletny niewypał.
Chodźmy na tył domu,
bo z tyłu dzieją się dobre rzeczy.
Zapraszam.
Cześć, Anu.
Co cię tu sprowadza?
Cześć, Barbara.
Robiłam w domu porządki
i przyniosłam stare ubrania Vika, na wypadek gdyby ich potrzebował.
To takie miłe z twojej strony.
Jest dość ciężki.
Mogę ci go wnieść.
Nie, on nie będzie ich potrzebował.
- Nie? - Nie.
Kupiłam Vikasowi nowe ubrania.
Vikasowi?
- Barbie? - Tak?
- Wszystko okej? - Nieźle wyglądasz.
Cześć, Anu.
Prawda, że świetnie wygląda?
Wiesz co?
Chyba nie jesteśmy jeszcze gotowi na niezapowiedziane wizyty.
Słucham?
Wszystkim nam przyda się trochę czasu, żeby oswoić się z nową normalnością.
Wiedziałam, że się ze mną zgodzisz. Pa.
Jak się trzymasz, mamo? Co porabiasz?
Mam sporo zajęć, moja Saru.
Pomyślmy…
Pracuję w ogrodzie…
Kolejne zdanie: „Poproszę pokój dla dwojga”.
Dobrze.
Je voudrais une chambre pour deux.
Zapamiętałeś?
Je voudrais une chambre pour deux.
Świetnie. Dobrze nam idzie.
…nadrabiam książkowe zaległości…
obserwuję ptaki…
Jestem z ciebie dumna. Może pójdziemy kiedyś na podwójną randkę.
Próbuję. Nic na szybko.
Nie śpieszy się.
Otworzyli nowy sushi bar. Spodobałby ci się.
- O Boże! Mamo, nic ci nie jest? - Oddzwonię.
Arre. O nie! Nic ci się nie stało?
Bardzo przepraszam. Nie zauważyłam cię.
Jak mogłaś mnie nie zauważyć? Nie masz lusterka wstecznego?
Byłam rozkojarzona.
Przyzwyczajam się do prowadzenia samochodu,
bo kiedy byliśmy razem, to Vik zawsze prowadził.
Okej. Dobra. Jasne.
Podprowadzę cię do domu.
Aż cię świerzbi, co? Nie, dziękuję. Poradzę sobie.
Nie! Dzięki. Dam sobie radę.
Ja pitolę! Cholera.
Vikas! Kochanie, pomóż mi.
- To wina Anu. - Chodź już.
Dobrze.
- Mogę? Dziękuję. - Tak. Chodźmy.
Dasz radę?
- Oprzyj się na mnie. - To jakieś żarty.
Idź do diabła.
Dziękuję naszym wspaniałym gościom oraz widzom przed telewizorami.
- Cześć, Clark. - Anu.
W samą porę na Walentynki.
Duża wyprzedaż na dziale z mężami.
Nie, dziękuję.
Vik?
Co się stało?
Barbara mnie oddała. Stwierdziła, że małżeństwo jej nie służy.
Wciąż nosisz kurtkę od niej. Wyglądasz jak bohater.
No wiesz, przyda się każda pomoc.
Nie, nie patrz na metkę.
Nie, Vik. To za mało!
Oddano mnie dwa razy, więc trafiłem na przecenę.
Usiądź ze mną.
Chcesz coś zimnego do picia?
Czemu dla niej się zmieniłeś?
Co?
Przez 37 lat robiłam dla ciebie wszystko, a ty przestałeś…
robić cokolwiek.
A potem zamieszkałeś z Barbarą i stałeś się Pomocnym Johnnym.
„Gotuję dla Barbary, sprzątam dla Barbary,
czeszę Barbarze siwiejące, przerzedzające się włosy”.
- Szpiegowałaś nas? - Cicho bądź.
Nie chybotałam na rynnie jak jakiś James Bond.
- James Bond nie chybocze. - Wiesz, o co chodzi.
Kiedy po naszym ślubie za coś się brałem,
zawsze narzekałaś: „Czemu tak to zrobiłeś?”.
Wszystko robiłem źle,
bo nie robiłem tego tak, jak ty byś to zrobiła.
Nic nie było dla ciebie wystarczająco dobre, więc…
przestałem próbować.
Tyle lat myślałam, że to ty jesteś problemem…
a potem pobyłam sama ze sobą.
I zrozumiałam, że też nie było ze mną lekko.
No nie, nie było.
Nie docenialiśmy siebie nawzajem.
Przepraszam.
No to co teraz?
Chcesz kupić Ibrahima?
Mam dość zakupów.
Czyli zostaniesz singielką?
Nie wiem.
Co się z nami stało?
Włożyliśmy tyle wysiłku w to, by zamieszkać w kraju dostatku.
A teraz siedzimy wśród dobrobytu,
a jednak nie mamy niczego.
Nie, nie niczego.
Mamy Sareenę, naszą niezamężną córkę,
która co roku wpada do nas na kilka godzin.
Musiałoby się coś zmienić, żebym cię kupiła.
Nie mogę wrócić do tego, co było.
Oczywiście.
Chcę ekscytującego życia.
Nie wiem, co to oznacza,
nie wiem, jak je uzyskać, ale wiem, że go chcę.
I nie chcę, żebyś stał mi na drodze.
Ja też. Nie chcę siedzieć w fotelu przez resztę mojego życia.
Mówię poważnie, Vik. Tego nie załatwi jeden rejs statkiem.
O nie, żadnych rejsów. To gówno.
Od kiedy to używasz słowa na G?
Jestem nowym człowiekiem.
Nie.
Nie możesz mnie kupić.
Jestem przeceniony. Zasługujesz na coś lepszego.
- Wsiadaj do wózka. - Po co?
- Wsiadaj. - Mówię, że nie możesz mnie kupić.
Nie będę cię kupować. Ukradnę cię.
Cena taka, śmaka. To wszystko bzdury.
Wsiadaj, póki nikt nie widzi.
Co ty wyprawiasz? W życiu niczego nie ukradłaś.
Zgadza się.
A jeśli będziesz chciała mnie zwrócić? Nie masz paragonu.
Nie zwrócę cię.
Dobra, jedź.
Jedź.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI CECELII AHERN
Napisy: Daria Okoniewska