Ryk
Kobieta, która znalazła ślady ugryzień na skórze
Tu jest za dużo białych ludzi. Może dlatego nie chce wyjść.
Za dużo białych?
Polubiła dr Williams.
Skupmy się.
Głęboko oddychaj, Embia.
Ambia.
- Wdech. - Dasz radę.
- Przyj. Raz. Dwa. - Dwa. Dalej.
- Trzy. Cztery. - Dobrze, świetnie ci idzie.
- Pięć. - Przyj.
Sześć, siedem, osiem, dziewięć.
O Boże. Już po wszystkim.
- Zdrowy chłopak! - Spójrz, mamusiu.
Proszę.
- Umyjmy go. - Spisałaś się.
Idę do was. Jak on się ma?
Ostatnia rzecz.
Ale słodziak.
Prawie nienaruszone. Dobra robota.
Nie cierpię szyć po północy, więc dziękuję.
Gotowe.
- Wybraliście już imię? - Tak, każde swoje.
Coś się dzieje.
Ale on jest słodki.
Przepraszam?
Znieczulenie zejdzie za kilka godzin.
- Łaskocze? - Nie, czuję jakby ucisk.
To pewnie hormony szaleją.
Nie, coś jest nie tak.
Rozluźnij się.
- Greg. - Robię fotki.
- Ma takie urocze stópki. - Proszę cię.
Tu jest sporo krwi.
Przepraszam, powinna pani to zobaczyć.
Jak po rzezi, prawda?
Ciśnienie spada.
Uprzedź ich, że jedziemy z ciężką atonią macicy.
- Co się dzieje? - Ciężką?
Ma pani krwotok, musimy go zatamować.
Mówiłam, że coś jest nie tak.
Już ją zabieracie?
Nie chcę zostawiać dziecka.
Szybko.
Co się dzieje z jej oczami? Kochanie!
Powiedzcie mi coś!
Zróbcie miejsce.
Cześć.
Dzień dobry. Cześć.
No proszę.
Jesteś gotowy zacząć dzień?
Pięknie.
Chodź, zobaczymy, co się dzieje.
Dobrze się spało, prawda?
Masz dziś dobry humor.
Naleśniki na śniadanie?
- Tak. - Tak? Dobrze.
No proszę. Zapomniałem już, jak wyglądasz w normalnych ciuchach.
Ja też. Jest trochę ciasna, ale może nikt nie zauważy.
Wygląda świetnie. Trzymasz?
Cześć. Tak.
Ja też chcę na ręce.
Nie teraz. Muszę nakarmić twojego brata.
Zawieziesz mnie do szkoły?
Tatuś cię zawiezie.
Chcę, żebyś ty mnie zawiozła.
Wracam dziś do pracy i nie mogę się spóźnić.
Ale ja chcę ciebie.
Rozmawiałyśmy o tym, że wracam do pracy, tak?
Nie chcę, żebyś tam szła. Nie idź.
A ja to co, siekana wątróbka?
- Wezmę go. - Dobrze.
Proszę.
- Chodź do mnie. - Wstań.
Chodź tu do mnie.
No dobrze.
Co powiesz na to, że to ja cię dzisiaj położę spać?
I przeczytam pięć książek. Zgadzasz się?
Tak? To idź się szykować.
Ryzykowna obietnica z tym spaniem.
Mówili, że nie zarzucą mnie robotą.
Będzie dobrze. Mogę delegować obowiązki,
a wyjazdy odpadają na co najmniej dwa miesiące.
- Wiesz, że to ogarnę? - Tak.
Szukałam w necie au pair.
Chcesz mi dorzucić trzecie dziecko?
Nastolatkę.
Dojrzalszą, no i tańszą od niani.
Czemu chcesz mi zepsuć tacierzyński?
Cieszę się na wspólny czas z synem.
Z Zoe mnie to ominęło. Nie zabieraj mi tego.
No dobrze.
Grafik jest na lodówce. Trzymaj się go.
Spoko. Prawdopodobnie przesiedzimy cały dzień w kinie.
Skarbie, wyluzuj. To nie jest mój pierwszy raz.
Jeśli Zoe będzie chciała iść do szkoły w piżamie, to jej na to pozwól. Nieważne.
Zaczęliśmy negocjować z terrorystami?
Ta terrorystka jest na mnie wkurzona, a dzięki temu poczuje się bezpieczniej.
Gdzie jest ten… Cholera.
- Nigdy nie mogę… - Co?
…tego znaleźć. Gdzie to jest?
Proszę.
Ślicznie wyglądasz.
Dziękuję.
Baw się dobrze.
Spróbuję.
Bardzo poetyckie. Przydzielić reklamę materaców niedospanej matce.
Mnie ubawiło.
Przychody i zyski spadają, ale nikt nie wie dlaczego.
- No tak. - Witamy z powrotem.
Dzięki, Stan. I dziękuję za uroczy bukiet.
Praca i dzieci.
Boże. Nie wiem, jak kobiety to robią.
Głównie dzięki czarom.
Twój zespół nieźle się spisał, pilnując fortu pod twoją nieobecność.
A Rodney okazał się bardziej solidny, niż myśleliśmy.
Dziękuję, Stan.
Na razie.
- Cześć. - Trzymaj się.
„Bardziej solidny, niż myśleliśmy”.
Nie ma to jak afront ubrany w formę komplementu.
Powinniśmy porozmawiać z CEO. Gdzie on jest?
Trinity, Karolina Północna.
Czekaliśmy z decyzją na ciebie,
bo może wolałabyś jednak spędzić więcej czasu z dzieckiem.
Jest 10.00.
Muszę odciągnąć mleko.
Śmiało. Milion razy już to widziałem.
Gdybym chciała ci pokazać biust, tobym to zrobiła.
I tak wszyscy będziemy widzieli twój biust.
„Pechowy pies, który wabił się…”
- „Sz. Czekaj…” - „Czekaj”.
Cześć.
Mama.
Czekała na ciebie. Harvey nie dał rady.
Przepraszam.
Chciałam wyjść wcześniej, ale telefony się rozdzwoniły
- i musiałam się tym zająć. - Spoko.
Co dzisiaj robiliście? O Boże.
Tata odebrał mnie wcześniej.
Panna Molly zadzwoniła.
- Płakała przez ponad godzinę. - Zoe.
A przy obiedzie była straszną Z-O-Ł-Z-Ą dla brata.
Sam ci opowie.
Jakby mnie wyczuł.
Chodź tu do mnie.
Tata dokończy bajkę, a ja nakarmię Harveya
i przyjdę cię utulić, dobrze?
Może być?
Kiedy wracasz do domu, powinno być lepiej, a nie gorzej.
Zobacz, mam jakąś dziwną wysypkę na cycku.
Próbujesz zabić nastrój?
Nie, możesz na to spojrzeć?
No dobra.
To nie półpasiec, prawda? Nie mogę mieć pieprzonego półpaśca.
Półpasiec wychodzi na plecach. Nie zaczyna się na piersi.
Może to Harvey mnie ugryzł?
Ale przecież bym poczuła.
Mówiłeś, że ząbkuje.
- Ząbkuje, tak? - Tak.
Lubię bawić się w detektywa, ale za dziesięć minut padną ci baterie.
Naprawdę chcesz wykorzystać ten czas na guglowanie dziwnych wysypek?
- Nie. - No właśnie.
Nie chcę.
Na czym skończyliśmy?
Mamo, smutno mi samej. Połóż się ze mną.
Miałeś ją uśpić.
Uśpiłem.
Dzięki.
Czemu nie zostaniesz w domu jak inne mamy?
Bo nie wszystkie mamy są takie same.
Kochanie, co robisz?
Chcę cię przytulić.
Przecież mnie przytulasz.
Chcę przytulić twoją skórę na ręce.
Dobrze.
Wewnętrzna stopa zwrotu na plusie.
W ciągu pięciu lat w pełni się zwróci.
Kolejne trzy strony to wskaźniki przedstawione na różnych infografikach,
bo w końcu nauczyłem się używać Google Charts.
CZTEROLATEK GRYZIE
„JAKBY ZAATAKOWAŁ JĄ PIES!”
…sprawdzamy płynność,
przynajmniej 1,2 miliarda.
A teraz drugi fundusz.
Ambia.
Opowiesz nam o drugim funduszu?
Tak.
Oczywiście.
Liczby są obiecujące.
O której cię odbiorą?
- O 3.30. - Nie było późniejszych lotów?
Reszta poleciała już wczoraj.
Nie chciałam zostawiać dzieci na dwie noce,
więc szukałam lotu wcześnie rano…
Cholera.
Chcesz zabrać jakieś tabletki?
Nie mogę, karmię piersią.
Żartowałem. Tak w połowie.
Możesz przecież wylać mleko.
Nie będę marnować mleka.
Przepraszam. Nie cierpię delegacji.
Mówiłam, że nie chcę wyjeżdżać przez co najmniej dwa miesiące.
Ale jak coś teraz powiem, okażę słabość.
Może gdzieś wyskoczymy, jak wrócisz? Weźmiemy nianię.
Przyda nam się wolny wieczór.
Teoretycznie to świetny pomysł.
Teoretycznie.
Możemy pominąć dim sum i skoczyć od razu na terapię
przy ulubionym stoliku.
Carrie zapłaciła 7000 $ za nasz materac.
- Jasna cholera. - Najpierw się wkurzyłem.
Ale co noc śpi na nim dwoje dorosłych i dwoje dzieci…
No tak, w przeliczeniu na łebka to okazja.
PŁAĆ MNIEJ, ŚNIJ WIĘCEJ!
Ta reklama mi mówi, że mamy 1955 rok,
czarni nie kupują materaców,
a białe kobiety noszą jedwabne piżamy i nigdy nie pracują w łóżku.
Dobra, tylko miej na uwadze,
że Paul jest wyczulony na punkcie tej strategii.
Dzwonił do mnie rano.
Powinien dzwonić do mnie, więc następnym razem go przekieruj.
Nie bądź zazdrosna. Dyrektorskiego kwiatu jest pół światu.
Porozmawiamy z nimi na lunchu.
- Mogę cię o coś prosić? - Oczywiście.
Zjedz coś wcześniej.
To lunch biznesowy, a nie Ostatki.
- Co ty… - Próbuję pomóc.
- Za to mnie cenią. - Mówię to, bo mi zależy.
Kupuję bardzo drogą japońską whiskey…
- Inaczej siedziałabym cicho. - …której tam nie mają.
GREG NIEODEBRANA WIDEOROZMOWA
Królowa wróciła.
Walczyłaś jak lwica. Nawet ja się ciebie bałem.
Dziękuję. Muszę przyznać, że dobrze jest znów trzymać stery.
Ekipa znów w komplecie, więc może rozejrzymy się za alko?
Zdecydowanie trzeba to opić.
Ambia stawia.
Czy to żałosne, że dobrze się bawię w tym gównianym, lotniskowym hotelu?
Tak. Musisz częściej wychodzić.
Powiedział facet z gosposią i żoną, która nie pracuje.
Hej, to jej wybór, okej?
Ja jestem feministą.
- Chrzanisz. - Haruję jak wół,
żeby ona nie musiała nic robić.
Feminizm chyba tak nie działa.
Dobra, chuj z tym.
Przepraszam za moje maniery.
Zdrowie, droga pani.
Próbujesz mnie wygryźć?
- A próbuję? - Ty mi powiedz.
- Może sobie lecę w chuja. - Po co?
Korporacyjna intryga. Dramat.
Spokojnie.
Podobało mi się na Żelaznym tronie,
ale podziękuję za twoje godziny pracy. To jakaś masakra.
GREG PRZESUŃ, BY ODEBRAĆ
Sam nie potrafi uśpić dziecka?
- Potrafi, ale… - Ale co?
Daj sobie wolne.
Mój nawet nie jest włączony. Wiesz czemu?
Bo jestem w delegacji.
Pięknie! Tak smakuje wolność.
Łatwo ci mówić o wolności,
bo z twojego ciała co dwie godziny nie cieknie mleko.
Nie, ja nie mam… O cholera, zaczęło się.
- Nie. - O tak.
- Nie ma mowy, chłopaki. - Nie mogę.
Nie ma odwrotu.
Twój wybór.
Wydaliśmy 300 dolców i przejęliśmy szafę grającą.
Ambia.
No dobra. Walić to. Pijemy.
Obrzydliwe.
Raz, dwa, trzy.
…tuż pod Trinity,
w interesującym zakątku,
które łączy atrakcyjność miasta
z pięknem jego naturalnego otoczenia.
Cześć. Przepraszam, że nie odbierałam.
Wszystko dobrze?
Harvey obudził się z gorączką, 40 stopni.
Nic mu nie jest?
Nie chciał spać w łóżeczku, więc cały dzień go nosiłem.
Już jest lepiej.
Zabrałeś go do pediatry?
Oczywiście, że tak.
Powiedział, że to normalne?
Dzieci często mają wysoką gorączkę.
Kiedy Zoe była mała…
Muszę kończyć. Nie chcę go obudzić.
- Pogadamy jutro, dobrze? - Poczekaj.
Chcesz, żebym wróciła szybciej do domu?
Może załatwią mi wcześniejszy lot.
Nie. Chcę, żebyś odbierała jebany telefon, kiedy ja zajmuję się naszymi dziećmi.
To jest minimum, o które cię proszę.
- Jestem. - Leć do mamy.
Mamo, Harvey ma zęba.
Co się dzieje, maleńka?
Cześć, Zoe. To nic takiego.
Mamusia ma ała na szyi i buzi.
- Co się stało? - Nie pogryzłaś mnie, spokojnie.
Chcesz się przytulić? Tęskniłam za tobą.
Pójdziesz na górę obejrzeć bajkę?
Przykleję mamie plaster i później się pobawimy, dobrze?
Zaraz do ciebie przyjdziemy.
- Co się stało? - Nie wiem.
Obudziłam się, a moja szyja i twarz…
Dobra, pokaż mi to. Masz to na całym policzku.
Zostaw.
O Boże. Jadłaś coś dziwnego? Brałaś coś?
Co, sama to sobie zrobiłam?
Nie powiedziałem tego.
Strasznie boli. Jakby sztylety przebijały mi skórę.
- Po prostu… - Pokaż.
Nie.
- Wezmę go. - A możesz?
Utrzymam własne dziecko.
To nie jest zaraźliwe?
Pójdę wszystko wyprać.
WODA UTLENIONA
Nie spodoba ci się to, ale powinnaś iść do lekarza.
Nie, dziękuję.
Gdyby to się stało któremuś z dzieci,
już dawno bylibyśmy na ostrym dyżurze.
Powinniśmy zapytać dr Murray, może ona kogoś zna.
To terapeutka małżeństw.
W pewnym sensie jest lekarką, która zna innych lekarzy.
- Chcesz mnie wysłać na terapię? - To nie jest oznaka słabości.
Nie mówiłam, że jest.
Poza tym nigdy tak naprawdę nie poszliśmy na terapię.
Trzy sesje to i tak za dużo.
Wolę wydawać pieniądze na przyszłość moich dzieci
niż gadanie o moim dzieciństwie.
Kochanie, wiem, że w twojej rodzinie i kulturze terapia…
Mojej kulturze?
Jezu, dasz mi dokończyć?
Żydzi nie mają problemu z chodzeniem na terapię.
Kochamy terapeutów.
Widać, że jesteś mocno zestresowana
i nikomu nie pomagasz, zaciskając zęby,
jak jakaś udręczona superbohaterka.
Odezwał się męczennik.
Ja jestem męczennikiem?
Zostań sobie z dziećmi w domu, ale mi tego nie wypominaj.
Coś mi umknęło?
Tak, przesunęli spotkanie zarządu na koniec tygodnia.
Nie mogę wtedy lecieć do Karoliny Północnej.
Zoe ma urodziny.
Myślimy nad rozwiązaniami…
Pomyślmy razem.
Co oczywiste, musimy znaleźć sposób,
żeby zapewnić ci więcej czasu wolnego.
Nie potrzebuję więcej wolnego. Trzeba przełożyć spotkanie zarządu.
Paul chce z nami pogadać twarzą w twarz,
a Stan uważa, że się do tego nadaję, bo chwilowo nie straszę.
Zamknij się, Rodney.
Aż przebierasz nogami, żeby zająć moje miejsce. To obrzydliwe.
Naprawdę obrzydliwe.
Jeśli chcesz mnie zastąpić tym żałosnym człowieczkiem…
Nie sądzę, żeby na takim PR dla tej firmy ci zależało. Mylę się?
Uspokój się.
Przestań, Stan.
Jestem jedyną osobą, która powinna cię reprezentować.
Co jest?
Co to, kurwa, jest? Ząb?
Kurwa.
Jeśli na spotkanie, to dobrze pani idzie.
Nie dotykaj mnie.
Pozwę panią.
Ostatnio prawie tu umarłam.
Miejmy nadzieję, że tym razem będzie lepiej.
Oddychaj.
Nie powinno pani tu być.
Rodziłam tutaj.
Zapraszam do nas.
Nie chodzę na spotkania mam ani do szpitali. Szukałam wyjścia.
Oczywiście.
Co jest grane?
To jakaś epidemia? Jesteśmy na kwarantannie?
Nie. Może opowiesz nam, kiedy to się zaczęło?
Ugryzienia.
Kiedy wróciłam do pracy.
I jak było?
Ciężko.
Jak sądzisz, dlaczego?
Ponieważ…
Jestem jedną z trzech kobiet w firmie, które są na pozycji wspólniczki.
Moja córka nie cierpi, kiedy wychodzę do pracy,
więc kiedy jestem z nią…
szczypie każdy odsłonięty kawałek mojego ciała.
I ponieważ mój mąż ma do mnie żal,
chociaż wiem, że próbuje się go pozbyć.
I dlatego, że prawie wykrwawiłam się na śmierć, rodząc mojego syna.
Więc kiedy na niego patrzę…
myślę tylko o tym…
że nigdy nie będę mogła mu powiedzieć, że jego narodziny były piękne,
bo to była pierdolona rzeź.
To była walka.
Wciąż jest.
I każdego dnia czuję się…
winna.
Tak. Pozwalasz, by to cię zjadało żywcem.
Nie wierzę, że cię tu przywieźli.
Nie odbierałem, bo byłem z dziećmi.
Powinienem był odebrać.
Już dobrze. Jest dobrze.
Nie jest. Nie możesz tu być. Prawie cię tu zabili.
Tobie nie może się nic stać.
Kiedy leżałaś na stole, powinienem był przy tobie warować.
I nakrzyczeć na lekarkę, kiedy cię nie słuchała.
Nie zadręczaj się. Boję się, że nigdy nie przestaniesz.
Usiądziesz?
Tak.
Twoja twarz wygląda już lepiej.
Dali ci sterydy czy coś?
Nie, poszłam na spotkanie mam.
Nie cierpisz takich grup.
Tak, nie cierpię.
Potwór na potworze. Totalna groteska.
- Mogę krakersa? - Pewnie.
- Chyba zemdleję. - Jedz.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI CECELII AHERN
Napisy: Daria Okoniewska