Ryk
Kobieta, która zjadała fotografie
No dobrze.
To weźmiesz ze sobą do akademika, tak?
Tak, jasne.
A co chcesz zrobić z „wielkimi głowami”?
To nie są wielkie głowy, tylko Pop Vinyle.
Ja i tak nazywam je wielkimi głowami.
Jak chcesz.
Myślałem, że je tu zostawię,
ale to już nie wchodzi w grę. Możesz je komuś oddać.
Nie. Znajdziemy dla nich miejsce.
To wkurzające.
Przez dwa miesiące będę dzielił pokój z Henrym.
Przykro mi, tak?
Nieważne. Mogę zostać u Amy.
Nie będziesz mieszkał u Amy.
Czemu nie? Ty i tata uprawialiście seks w liceum.
Po kryjomu, jak normalne nastolatki.
Nikt nas nie gościł.
Jej rodzice są w porządku. Nie mają nic przeciwko, żebym nocował.
Twoi rodzice nie są w porządku.
Potrzebuję jeszcze kilku lat, zanim będę gotowa
zejść na śniadanie z tobą i twoją dziewczyną.
Nieważne.
I tak nie będę już tu mieszkał.
Oddajesz mój pokój babci.
Jest na parterze. Będzie jej łatwiej.
Tak, z nowym alarmem, który piszczy przy każdym otwarciu drzwi.
Dla jej bezpieczeństwa. Nie wyjdzie z domu w środku nocy.
Tu już jest totalnie jak w więzieniu.
Możesz nie mówić tego przy niej?
Hej, może podetnę ci włosy? Nie skasuję cię.
Nie. Lubię, jak są długie.
- Cześć, kotku. - Cześć.
Gorąca randka?
Muszę wyjechać o 5.00 i czuję się jak gówno.
Przynajmniej będę się prezentować.
Ponoć miło spędziliście czas, pakując rzeczy z pokoju?
Raczej to ja pakowałam,
a on opowiadał mi o tym, jak chce się przenieść do Amy,
żeby uprawiać mnóstwo seksu.
No wiesz…
Szkoda, że nie zerwali po tej kłótni. Ona jest niesympatyczna.
I ma tę okropną krótką grzywkę.
- A ty byłaś sympatyczna, mając 17 lat? - No pewnie.
- Serio? - Bardzo sympatyczna.
Chyba trochę kolorujesz.
Zapytaj mamę.
Powinnaś raczej zapytać moją mamę.
Nie pytaj mojej mamy, bo może się zdenerwować.
To na jak długo tu zostanie?
Rozmawialiśmy o tym.
To akurat pominęliśmy. To jak?
Sześć miesięcy czy raczej sześć lat?
Możesz po prostu mnie wspierać?
Wspieram, ale ona nie należy do najłatwiejszych osób na świecie.
Sama to powiedziałaś.
Nie ma gdzie się podziać. To moja mama.
W porządku, rozumiem.
To rodzina. Zamieszka tu.
Zapytałem tylko o czas. I tyle.
Nie ogarniam nawet paru następnych dni. Będzie mi naprawdę ciężko.
Nie każ mi myśleć tak bardzo do przodu.
Jeden z moich ulubionych kawałków.
Tak?
Cześć, mamo. To ja.
Twoja córka.
Lekarz mówił, żeby cię nie zaskakiwać, bo to cię może zdenerwować,
więc czekam na podjeździe. Nie musisz się śpieszyć.
Myślisz, że nie trafię do własnych drzwi?
Robię to, co kazał lekarz.
- Jesteś głodna? - Nie.
To dobrze, bo nic nie ugotowałam.
Dzień dobry.
Co to jest?
Wyjęłam wszystko, żebyś mogła zdecydować, co chcesz ze sobą zabrać.
Niczego nie chcę.
Wynajęłam tego okropnego vana. Jest w nim mnóstwo miejsca…
Nie mam czasu, żeby to wszystko przeglądać.
Lekarz mówi, że będziesz się czuła lepiej w otoczeniu znajomych przedmiotów.
Jasne. Mówił też, że miną lata, zanim mi się pogorszy.
Coś przestrzelił.
Mówił, że będziesz spokojniejsza, mniej nerwowa…
Nie jestem nerwowa.
…przebywając w otoczeniu przedmiotów, które kochasz,
jak książki i…
No tak, bo ty pewnie żadnych nie masz.
To też twoja przestrzeń…
Gdzie są wszystkie kubki? Rany boskie.
Błagam. Wyciągasz mnie z domu. Nie pakuję się na wakacje.
Nigdzie nam się nie śpieszy.
Wzięłam kilka dni wolnego, jestem tu tylko dla ciebie.
Dobrze. Może z każdego pokoju wybierzesz sobie po jednej rzeczy?
Wybierz jedną rzecz z kuchni. Jedną rzecz.
Chcę tę dobrą patelnię do jajecznicy.
Patelnię?
Słuchaj. To ty chcesz coś brać, więc spakuj cokolwiek.
Ja i tak to wszystko zapomnę.
Ty…
Weź tę patelnię.
LENIUCHOWANIE NA PLAŻY!
Co robisz nad tym zlewem? Coś ci jest?
Zjadłam coś dziwnego.
Jednak się zdecydowałaś?
Poddałam się, jeśli o to ci chodzi.
Chcesz coś jeszcze wziąć?
Tak. Znalazłam coś w sypialni.
Co takiego?
Myślę, że twoja obecność dobrze wpłynie na chłopców.
Jest kilka szkół, które badają korzyści płynące z życia międzypokoleniowego.
Stworzyli takie kampusy,
w których seniorzy i uczniowie przebywają razem.
Jakie szkoły?
Słucham?
Jakie szkoły to badają?
Przeczytałam to w gazecie.
Jakiej? Marie Claire? Woman's Day?
Myślałam, że cię to zaciekawi.
Możemy pomilczeć?
Rozmowa mnie męczy.
W porządku.
Wiem, jesteś na mnie zła. Ja też byłabym na siebie zła.
Ale zdecydowałyśmy, że tak będzie najlepiej.
Miałam chwilę słabości, a ty ją wykorzystałaś.
Decyzja już zapadła,
więc wykorzystajmy to jak najlepiej.
Może zrobimy z tego przejażdżkę?
To nią nie jest?
Nie. To jest przejazd. Przejażdżka to zabawa.
Dokąd mnie zabierasz?
Dokądkolwiek chcesz.
No dobrze, decyduj. Lunch. No dalej, wybierz coś.
Naciśnij tę ikonkę z nożem i widelcem. Sprawdź, co jest w okolicy.
Pojedziemy, gdziekolwiek chcesz.
KRĘGIELNIA
O Boże, ale to dołujące.
Czemu tu jest tyle reklam domów pogrzebowych?
USŁUGI POGRZEBOWE
Myślę, że to całkiem zmyślne. To ich grupa docelowa.
Na co tak polujesz? Po prostu jedz.
Dodali skwarki do mojej sałatki.
Boże, tylko nie skwarki.
Jestem wegetarianką.
Od kiedy?
Nie jem mięsa od dziesięciu lat.
Musiałam zapomnieć przez moją demencję.
Todd cieszy się na studia?
Nie wiem. Znaczy…
Bardzo się cieszy na uprawianie seksu ze swoją dziewczyną.
No tak, to w końcu nastolatek.
Co będzie studiował?
Sztukę. Na Wollongong.
To nie był jego pierwszy wybór.
- Mój też nie. - A co chciał robić?
Sam nie wiedział.
To czemu idzie na studia? To nie jest dla każdego.
Ciekawe, że akurat ty to mówisz.
To spora presja.
Kiedy rzuciłam studia, dostałaś szału.
To co innego. Jesteś mądra.
Todd też jest.
Ale ty byłaś rozproszona.
- Nie mówimy o mnie. - Przez Adama.
Przynajmniej robię to, co kocham.
Chodzi mi tylko o to, że nie ma co zmuszać Todda do studiów.
Do niczego go nie zmuszam.
Zdaje się, że miałaś mnie nie denerwować.
Co to? Co tam chowasz?
Album.
Jaki album?
Ukradłaś to z mojego domu.
Pomyślałam, że go przejrzymy.
Jasne. Próbujesz mnie wrobić w umysłowy aerobik.
Nie.
Sama z chęcią go obejrzę.
Jest tu tyle zdjęć z wakacji.
Byłaś mała. Tak się robi.
Spójrz na to.
Nie cierpiałam tego kota.
- Wcale nie. - Tak. Zasikał cały dom.
Spójrz na tatę. Jaki młody.
Zabawne, na żadnym cię nie ma.
Oczywiście, że mnie nie ma.
A myślisz, że kto je, kurwa, robił?
No tak, racja.
Odłóż już ten cholerny album.
Pójdę do łazienki.
To dokąd damy się ponieść tej epickiej przygodzie?
Nie wiem. Miałam przejrzeć okoliczne atrakcje.
Możemy jechać wzdłuż wybrzeża.
Sporo zboczymy.
Zawsze chciałam tam pojechać.
Skoro już muszę cieszyć się podróżą.
WIELKI ZIEMNIAK POZDRAWIA NAJWIĘKSZY W AUSTRALII!
Myślałam, że będzie większy.
My tu jesteśmy frajerkami.
Zboczyłyśmy z drogi, żeby tu postać.
Uwielbiam te wielkie rzeźby. Ty nie?
To nawet nie wygląda jak ziemniak. Raczej jak wielki klocek.
To idiotyczne.
Przynajmniej się uśmiechnęłaś.
Jestem zmęczona. Chyba muszę się położyć.
Chcesz odpocząć w aucie?
- Możemy się gdzieś zatrzymać? - Jasne.
Hej, co słychać? Już ją udusiłaś?
Nie wykluczam tego.
Wszystko dobrze?
Tak.
Zasnęła o 19.00. Jak dziecko.
Brzmisz na zmęczoną, kotku. Nie prowadzisz?
Nie. Zatrzymałyśmy się w motelu.
Potrzebowała odpocząć.
Zdaje się, że nie tylko ona.
Nie, jest dobrze. Co u was?
Dobrze się bawisz z chłopcami?
Tak, jest ekstra. Oni grają w gry wideo,
a ja… przerabiam szafki w łazience twojej mamy.
Przerabiasz? A co jest z nimi nie tak?
Tylko je odnawiam.
Teraz je odnawiasz?
Tak. Twoja mama
zawsze mnie krytykuje w kontekście domu, więc to dobry czas na małą renowację.
Ale zdążysz skończyć, zanim przyjedziemy?
To tylko drobne poprawki. Jestem fachowcem. Znam się na tym.
Proszę cię. Nie potrzebujemy więcej chaosu.
Spodoba ci się.
Ale dla pewności wracajcie okrężną drogą.
Kocham cię. Pa.
RODZINNY GRILL
SANKTUARIUM PTAKÓW CURRUMBIN
SZKOLNY BAL
O cholera!
O cholera. Mama.
O kurwa.
Kurwa.
Zapomniałaś spodni.
Myślałam, że gdzieś poszłaś.
Brałam prysznic.
Uczesać cię?
Byłoby miło.
- Co teraz robisz? - Trochę je podkręcam.
Lata praktyki.
Uczesałam cię tak na mój ślub.
Za kogo wyszłaś?
Za Adama.
Poznaliśmy się w liceum.
Znasz go, odkąd miał 17 lat.
Jesteś szczęśliwa?
Dogadujemy się.
Chcesz herbaty?
Wygląda świetnie.
O kurwa. Niech to szlag.
PUNKT WIDOKOWY – 1 KM
Pięknie tu, prawda?
Przyjechaliśmy tu 30 lat temu.
Nie, nigdy tu nie byłam.
Byłaś. Tak.
Zaciągnęłaś nas w dół tą ścieżką do punktu widokowego, żeby zrobić zdjęcie.
Skoczę po kurtkę. Poczekaj tu.
Cholera.
Mamo?
Widziała pani kobietę? Miała na sobie…
Może poszła na punkt widokowy.
Dziękuję.
Mamo?
Mamo! Zostań tam!
Mamo, to ja.
Już dobrze. Jestem tu.
Nie wiem, gdzie jestem.
Już dobrze.
O Boże. Co za bałagan. Co za pieprzony bałagan.
Już dobrze.
Wracajmy do domu.
Tak.
No dobrze.
Proszę.
W porządku, poradzę sobie.
Ty idź do środka.
Cześć, Rosie. Pomogę ci.
- Nie trzeba, dzięki. - Nie certoli się.
- O Boże. - Hej, kotku.
- Masz. - Ja to wezmę. Idź do domu.
Napij się herbaty.
Dzieciaki zrobiły baner.
- Naprawdę? - Tak.
Wszystko rozpakowane.
Chłopcy pomagają twojej mamie.
Świetnie.
Jeszcze ich nie zjadła.
Kazała to przynieść na górę. Mówi, że to twoje.
Sporo zdjęć brakuje.
- Zjadłam je. - Co?
Zjadłam je. Nie umiałam się powstrzymać.
Tata nie żyje.
Mama niedługo wszystko zapomni, więc…
Jestem tylko ja. Tylko ja.
I muszę to wszystko jakoś ogarnąć, więc…
Nie jestem już jej córką.
Powoli przestaję być matką.
Boję się. Boję się tego, co będzie.
Nie lubię z nią rozmawiać.
Nie lubię spędzać z nią czasu.
I… Kocham ją, ale nie…
Nie chcę jej stracić.
Hej, pamiętasz mnie?
Jestem tym facetem, który wykonał świetną robotę przy renowacji łazienki.
Tęskniłam za tobą.
To dobrze, bo ja tęskniłem za tobą.
Przepraszam, że byłam taka nieobecna.
Byłaś, ale teraz już jesteś tutaj, tak?
Oboje jesteśmy.
My.
Boże.
Mama jest na dole.
Nie byłaby zadowolona.
Jako nastolatków nas nie nakryła.
- Mamy to obcykane. - Tak.
Babciu?
Kiedy Todd pojedzie na studia, odda mi swoje Nintendo Switch.
Poważna sprawa, prawda?
Tak. To najważniejsza rzecz w jego życiu.
Poza jego dziewczyną.
Przestań.
Nauczyć cię, jak grać?
Raczej nie.
Możemy zagrać w karty.
Pamiętasz, jak nauczyłaś mnie grać w pokera na miedziaki?
Co?
Mama zabroniła nam używać tego słowa.
Jakiego?
„Pamiętasz”.
Kochanie, nic się nie stało.
Pokaż mi, jak grać w tę cholerną grę.
Wyjdź z tego. Naciśnij B.
To The Legend of Zelda.
Imię Zelda mi się podoba.
A jak twoja dziewczyna ma na imię?
Amy.
Słyszałam, że Amy to niezła dupa.
Stresuje się spotkaniem z tobą.
- Naprawdę? - Bardzo.
Czemu ja jestem w lesie?
To taka gra czy…
To część gry. To jest Link, widzisz?
Spał przez sto lat, obudził się i teraz nic nie pamięta.
Musi odzyskać pamięć i ocalić królestwo przed potworem.
Nie mówię o niej. Mówię o Linku.
Ale tu dużo trawy.
Zabij go.
Naucz ją sterować.
Wejdź w to niebieskie. Do góry. Odwróć się. Teraz B.
- B? - Nie to.
- B. - Tak. Odwróć się.
Rozpoznała nas.
Bałem się, że nie. Ale chyba się dobrze bawi.
- Najedź na to niebieskie. - Cholera.
Jak się wyprostujesz, będziesz mogła…
Zabij ich.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI CECELII AHERN
Napisy: Daria Okoniewska