(ผู้หญิงที่หายไป)
แด่ชุมชนคนดำ เราเห็นคุณ
เรายืนหยัดต่อต้านการเหยียดสีผิว
(คนหัวแข็ง)
หนังสือดีไหมคะ
มันแรงเอาเรื่องอยู่นะ
ชมรมหนังสือของฉันกำลังอ่านกันน่ะ
วันด้า! วันด้า!
หวัดดีครับ ผมเบลค
- หวัดดีค่ะ - หวัดดี
ดีใจมากที่ได้เจอตัวเป็นๆ กันเสียที
คุยกับคุณทางอีเมลสนุกมาก
ถ้าเราต้องนั่งติดโต๊ะทั้งวัน ก็ต้องหาความสุขใส่ตัวบ้างเนอะ
ไฟลท์เป็นยังไงบ้าง
ดีค่ะ ดี
โอเค
- ไปบอกว่าคุณเป็นคนเขียนได้มะ เพราะคุณป้า… - โอ๊ยตาย อย่าเลย
- เขาถือหนังสือ… - ฉันยังไม่คุ้นกับเรื่องแบบนี้
แหม ก็ควรต้องรีบทำใจนะจ๊ะ ติดลิสต์ขายดีทุกสำนักขนาดนี้
- เดี๋ยวยกกระเป๋าให้ - ไม่เป็นไร
ไม่เอาน่ะ ยาหยี มาเร็ว วันนี้คุณเป็นดาว
- ขอบคุณ - ยินดี
ระวังรองเท้านะ
ยี่ห้อเอซอสเอง
ขอพูดอะไรหน่อยได้มั้ย
ฉันไม่รู้เลยว่าคุณก็ผิวดำ
โอเค
เพราะว่า… อ๋อ เข้าใจๆ
ชื่อ "เบลค" มันได้อารมณ์ เจ้าอาณานิคมมาก
โอเค ที่มาที่ไปเป็นแบบนี้
ชื่อจริงผมเป็นภาษายูกันดา
แม่ผมอยู่อาสาสมัครหน่วยสันติภาพ
นั่นแหละ แถวนี้ไม่มีใครที่ผมรู้จัก ออกเสียงชื่อได้เลย
ผมเลยใช้นามสกุลก่อนแต่งของแม่แทน
มันก็แค่ ง่ายกว่าในหน้าที่การงาน
เท่ากับคุณเปลี่ยนชื่อเพื่อพวกนั้นเนี่ยนะ
ผมก็เปลี่ยนเพื่อตัวเองด้วย
มันมีปัญหาน้อยลงน่ะ นึกออกมั้ย
บางทีเราก็ต้องยอมถอยบ้าง
รู้รึเปล่าว่าพวกนั้นพยายามแต่งภาพของฉัน
ภาพที่ลงปกหุ้มหนังสือ
เขาส่งรูปมาให้ดู ออกมาเหมือนไมลีย์ ไซรัสทำผมทรงคนดำ
แต่ฉันบอกว่า "ไม่ได้"
ประเด็นของหนังสืออัตชีวประวัตินี้คือ การเป็นตัวตนที่แท้จริงของเรา
คือผมก็รู้ว่าคุณติดดินอะไรเทือกนั้น
แต่รอจนกว่าจะเห็นโรงแรมที่ผมจะพาไปเถอะ
ที่จริง ฉันเช่าห้องไว้แล้ว
คือแค่คิดว่าจะต้องไปอยู่โรงแรมเบเวอร์ลีฮิลตัน ฉันก็ขนลุกแล้ว
- เพราะว่าวิทนีย์… - วิทนีย์
- เพิ่งพูดว่าวิทนีย์เหรอ - อย่ามาคิดตรงกัน
- วิ-ท-นี-ย์ - ใช่ๆ พูดไปแล้ว
ไม่เปิดเพลงนางเขียนไรไม่ออกเลย
- แหง - รักนางมาก
โอเค งั้นให้ผมขับไปที่ไหน
เอคโค่พาร์ค รู้จักมั้ย
หวังว่าจะไม่ได้ไปพักที่ ห้องเศร้าๆ ของนักเขียนเหงาๆ นะ
ไม่ๆ ห้องนี้น่ารัก
มันมีเฉลียงเล็กๆ ข้างๆ…
- ฉันจะหาที่อยู่ - อย่าๆ ไม่ต้องๆ
ผมไม่… ผมไม่อยากเห็น…
ไม่ว่าจะอวดรูปอะไร วางไปเลย
ที่จองไว้โดนยกเลิก อะไรเนี่ย
ทำไมถึงยืนยันตัวตนฉันไม่ได้
คิดว่าฉันเป็นคนละคนกับในรูปเหรอ
โอเค พวกนี้ไม่รู้แน่ๆ ว่าผมคนดำเป็นยังไง
เพราะรูปหนึ่งคือ…
แม่ง!
บอกตามตรง มาครั้งนี้ทำฉันเครียดมากๆ
- แถมแอลเอก็ทำให้ฉันสติแตก คือ… - โอเค เอางี้ไหม
ผมจะจองที่พักให้ในแอพวีไอพี
ซึ่งผมได้เข้าเพราะผู้ช่วยของแบรด พิตต์
ไม่เอา ฟังดูหรูลดาเกินไปมาก
อยากได้สระว่ายน้ำกับอ่างจากุซซี่ด้วยมั้ย
สระว่ายน้ำคงดี ถ้ามัน… ไม่ได้มากเกินไป
และจากุซซี่ด้วย
โอเค
เห็นมั้ย
คฤหาสน์ "เราเอาจริงนะสาด"
อะไร
ให้ฉันอยู่นี่ไม่ได้หรอก
ได้สิ แล้วก็ต้องอยู่ เพราะทางสตูดิโอเป็นคนจ่าย
เดี๋ยวจะส่งรหัสเปิดประตูเป็นข้อความไปให้
แล้วจะส่งรถมารับ พรุ่งนี้เช้าตอนสิบเอ็ดโมง
ต้องการอะไรอีกไหม
ให้จ่ายกับข้าวให้
หรือกัญชา
ถ้าต้องการอะไรเดี๋ยวเดินไปเอง
- ว่าอะไรนะ - ฉันจะเดินไปเอง
นางว่า "จะเดินเอง"
อยู่แอลเอเราไม่พูดคำนั้นกันนะ
พวกนิวยอร์ก
- ไง - เล่ามาให้หมด
เห็นป้ายฮอลลีวูดจากสระอินฟินิตี้พูลเลยมั้ย
ไม่รู้
นั่งทำงานตั้งแต่มาถึงเนี่ย
เขาให้เธออยู่บ้านราคาหลังละ 15 ล้าน แต่กลับไปนั่งทำงานบนโซฟาเนี่ยนะ
ฉันเตรียมประชุมพรุ่งนี้ไง
เดี๋ยวนะ บ้านนี้ราคา 15 ล้านจริงเหรอ
ฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านกูเกิ้ล เธอรู้นี่
อี๋ นี่นั่งอึ๊อยู่เหรอ
หยาบคาย ฉันแค่หลบลูกแฝดมา
เร็ว พาทัวร์บ้านหน่อยก่อนลูกจะมาเจอ
โอเค
คือฉันกลัว ไม่กล้าแตะอะไรทั้งนั้น
เหมือนฉันเส้นเลือดสมองแตก แล้วตื่นมาโดยมีเงินเท่าคานเย
ถ้าหนังสือเธอได้กลายเป็นหนังจริงๆ
ฉันจะลาออกไปทำงานเป็นผู้ช่วยเธอละ
แม่ เรารู้นะว่าอยู่ในนั้น
แม่อึอยู่
อี๋ แหยะ
สมกับเป็นคุณแม่แห่งปีนะ โกหกลูกเนี่ย
ช่วยคอยส่งข่าวระหว่างอยู่ที่นั่นได้มั้ย
พวกนั้นจะเอาหนังสือเธอไปทำหนัง
ฉันรู้ มันสุดยอดเลย แต่แค่…
ก็ไม่ได้อยากมีสังหรณ์ประหลาดๆ แบบนี้ นึกออกมะ
ไม่ได้ อย่าได้คิดว่าตัวเองไม่ดีพอ
เธอพยายามเค้นมาทั้งหลายปี ทั้งเขียนและสอนไปด้วย
แล้วเราก็เห็นบันทึกชีวิตหญิงเศร้าผิวขาว ถูกฮอลลีวูดกวาดไปทำเรื่องแล้วเรื่องเล่า
พูดถึง "ปราสาทของพ่อ"
"ไวลด์" "อิ่ม มนต์ รัก"
"เกิร์ล อินเทอร์รัปด์" "จูลีแอนด์จูเลีย"
อย่าจาบจ้วงนอร่า เอฟรอน แต่ก็ใช่
และตอนนี้ในที่สุดสังคมก็ให้ความสนใจ กับตัวดำปี๋แต่เก่งกว่าพวกนั้นอย่างเธอ
แล้วเธอทำอะไรยะ
ฉันมาแอลเอแล้วไง
วันด้า ฉวยโอกาสจากตรงนี้ให้มากที่สุด
บอกเลยนะ นี่คุณค่าที่เธอคู่ควร
ขอบคุณค่ะ
นี่ค่ะ
สวัสดีค่ะ วันด้า เชพเพิร์ด
ฉันมาประชุมกับใครเยอะแยะเลย
- มีรายชื่ออยู่นี่… - ไม่เป็นไรค่ะ
ขอแค่บัตรประจำตัว ฉันหาชื่อคุณจากในระบบได้
(ผู้มาติดต่อ) (วันด้า เชพเพิร์ด)
ฉันขอถ่ายรูปนิดนึงนะคะ
ยิ้มหน่อย ตรงนั้นเลยค่ะ ค่ะ
ถ่ายโฟโต้ชู้ตเลยเหรอ
เยี่ยมค่ะ
- ระหว่างรอพิมพ์ รับอันนี้ไปก่อนนะคะ - ขอบคุณค่ะ
อ้าว อุ๊ย ขอโทษค่ะ ต้องถ่ายใหม่อีกรอบ
เยี่ยมค่ะ
เพอร์เฟกต์
ได้แล้วค่ะ อ้าว
วันนี้กล้องเพี้ยนทั้งวันเลย
ขอโทษจริงๆ นะคะ
เอางี้ดีกว่า ฉัน… ฉันเขียนโน้ตแทน
เอ็น-เอ ไม่มีภาพ
เอางี้มะ ขอยืมปากกาหน่อย จะได้เขียนดับเบิลยูตรงกลาง
ได้สิ
แบบวงเอ็น.ดับเบิลยู.เอ.
ช่างมันเถอะ
ฉันจะไปนั่งรอแล้วกัน ขอบคุณ
ขอโทษฮะ
แค่อยากบอกว่า นี่เป็นแฟนตัวยงของคุณมาก
แหม ดีจัง ขอบคุณค่ะ
อ่านหนังสือคุณตั้งแต่หลายเดือนก่อน เบิกเนตรสุดๆ ไปเลย
ขอบคุณค่ะ
โดนเหมือนกันเหรอ
(เอ็น-เอ ผู้มาติดต่อ) (อังเดร ลาร์สัน)
ใช่ แค่ขายขี้หน้านิดหน่อยเองเนอะ
มันโคตรบ้าเลย
เป็นอัลกอริทึมของเขา
โปรแกรมจดจำใบหน้าบางตัว มีปัญหาในการอ่านสีผิวที่เข้มหน่อย
ผมเขียนเรื่องไซไฟ เลยรู้เรื่องเทคโนโลยีเยอะ
โห คุณต้องไปเห็นบ้านที่ฉันอยู่ตอนนี้
ได้อารมณ์เรื่องเจ็ตสันส์สุดๆ
คนอาจจะขอคุณแบบนี้ตลอด แต่…
ถ้าพอจะมีเวลา ผมอยากส่งสคริปต์ไปให้อ่าน
เรื่องเกี่ยวกับอะไรคะ
เป็นโรแมนติกคอเมดี้จิตวิทยาทางเพศ เกี่ยวกับไซบอร์กจิตพังสองตน
แต่ที่จริงมันเข้าใจง่ายเหมือนโลกเรา
ก็คือ มันก็คล้ายๆ เรื่องที่คุณเขียน
โอ๊ยตายแล้ว วันด้า
เนี่ย ทำไมไม่ส่งข้อความมา
ยังไม่มีใครเอาลาเต้ให้เลยเหรอ
ขอให้โชคดีนะคะ
มาเลย ขอบคุณ
มีเรื่องอะไรที่ต้องรู้ล่วงหน้าไหม เรื่องที่ต้องเลี่ยงไม่พูด
โอเค
ดั๊ก หัวหน้าทีมพัฒนาบทเรื่องนี้ เมียเขาเป็นคนเม็กซิกัน
นางเคยทำงานให้กับรัฐบาลโอบามา
เพราะงั้นเขาจะพูดเหมือนเข้าใจสังคมมาก
- พูดเยอะเกี่ยวกับ "การเคลื่อนไหว" - โอเค
ไบรอันดูเรื่องเขียนบท เพิ่งโดนข่าวฉาวกระแสมีทูไป
อย่าไปอยู่ในลิฟต์สองต่อสองกับไบรอัน
โอเค
นิค นิคมาใหม่ จากเท่าที่เห็นก็ไม่สำคัญเท่าไหร่
อย่าไปเสียเวลาสบตากับนิค
แอรอน ไม่เคยพูดกับผมสักคำ
ค่อนข้างแน่ใจว่าไม่รู้ด้วยว่าผมชื่ออะไร
ผมรักงานนี้มาก ถึงแล้ว
พูดเปิดใจเลยนะ…
คือเราทุกคนก็แบบ ประหม่ากับประชุมครั้งนี้มาก
- ประหม่า เพราะฉันเหรอ - ใช่
โอ๊ย อย่าพูดเลย ตอนนี้ฉันซึ้งจนเขิน
พวกคุณจัดการทุกอย่างไปสุดทุกทาง ฉันประทับใจมากเลย
พวกเราโคตรดีใจที่ได้สิทธิ์หนังสือของคุณ
แล้วตอนนี้เราอยากให้คุณชอบเรา และคิดว่าพวกเราฉลาดด้วย
คืองี้ ผมเป็นชายขาว มาจากรัฐเมนเสียด้วย
ขอพูดตรงๆ จากใจเลยนะ
ผมไม่ใช่คนแรกในห้องนี้ที่อ่านหนังสือของคุณ
แต่เมื่อได้อ่านแล้ว โหย มันเหมือนเบิกเนตรผมเลย
แบบว่าแนวคิดของคุณ เรื่องการทับซ้อนทางอัตลักษณ์
และความรู้สึกซับซ้อนของตัวคุณเอง ต่อการเคลื่อนไหวแบล็กไลฟ์แมทเทอร์
มันก็เหมือนกับ…
คงช่วยให้คุณรู้สึกว่าสิ่งที่คิดมันใช่เลย
เมื่อมีคนมากมายอ่านและชอบงานของคุณ
มันก็ดีแต่หวานอมขมกลืนนิดหน่อย
คือว่าฉันยอมแพ้ ล้มเลิกความคิด ที่จะเป็นนักเขียนนิยายไปหลังจากเรียนจบ
จากนั้นก็แค่เขียนเรื่องชีวิตประจำวันทั่วไป
จนกระทั่งคุณพ่อเสียเมื่อไม่กี่ปีก่อน
แล้วก็… ไม่รู้สิ
นั่นคงเป็นแรงผลักให้มีความอึดที่ต้องใช้
เพื่อจะเขียนเรื่องที่เกิดกับพ่อ ตอนที่ฉันยังเด็ก
จากนั้น อย่างว่า ก็เหมือนเขื่อนแตก
จนเรามาถึงตรงนี้
ทั้ง 19 ฉากจากชีวิตของฉัน
อุทิศให้คุณพ่อ
เราตื่นเต้นมากที่จะได้ทำงานนี้กับคุณ
ขอบคุณค่ะ
แล้วฉันก็ตื่นเต้นที่เรื่องราวพวกนี้ จะได้ผ่านตาคนจำนวนมากกว่าเดิม
ไม่ใช่ว่าหนังสือไม่ใช่สื่อใหญ่นะ แต่คุณรู้แหละว่าฉันพูดถึงอะไร
ใช่ เราชอบหนังสือ แต่ก็…
อย่างว่า คือว่า เราเข้าใจ
ฉันไม่ทราบว่าปกติแล้วคุณทำงานยังไง
แต่ฉันร่างโครงเรื่องมา
อาจจะช่วยอธิบายว่าหนังควรจะเป็นยังไง
เอิ่ม ฉันคิดถึงเรื่องที่ในบทหก ฉันวิเคราะห์…
คืองี้ วันด้า
จะให้เราหยิบหนังสือของคุณมาทำ เป็นหนังเล็กๆ เงียบๆ
ที่จะไปได้รางวัลถ่ายภาพยอดเยี่ยม ในงานรางวัลหนังอินดี้ก็ได้
แต่เราคิดว่าหนังสือนี้มีศักยภาพที่จะ เป็นสื่อซึ่งหนักแน่น พิเศษกว่านั้น
โอเค
ที่จริงนั่นคือสาเหตุที่ผมเชิญ แอรอน ฟิชแมนมาร่วมประชุมด้วย
แอรอนเป็นหัวหน้า ทีมวีอาร์ที่เพิ่งยกระดับให้เทพขึ้นของเรา
ว่าไง
วีอาร์
แบบเวอร์ชวลเรียลลิตี้ โลกเสมือน
"การสวมบทบาทในโลกเสมือน" คือคำที่เราใช้
ว้าว โอเค งั้นเป็นเหมือน วิดีโอเกมเหรอ
ไม่ ไม่ใช่
ลองจินตนาการว่าคนจะสามารถ ใช้เวลาหนึ่งวันเป็นคุณได้
เปิดประสบการณ์ต่อโลกในฐานะตัวคุณ
ผู้หญิงผิวดำ
ถือเป็นโอกาสเยี่ยมยอดที่จะ สร้างความเข้าอกเข้าใจกัน
อ้อ ฉันเข้าใจ
- แต่การเหยียดผิวไม่ได้แก้ได้แบบนั้น - ถูกต้อง
- นั่นแหละสิ่งที่เราพยายามบอก - แต่แบบ เราจะกลั่นให้คนเข้าใจได้ง่ายขึ้น
เหมือนจับมือพาผู้ชมเดินไป
ในสภาพแวดล้อม 360 องศา พร้อมกับพาราแลกซ์ที่โหดมาก
ขอโทษนะ แต่รู้สึกเหมือนพวกคุณกำลังเสนอ เวอร์ชั่นหนึ่งของหนังสือ "สอนความดำแบบโง่ๆ"
คือ…
ใครจะมารับบทเป็นฉันในเวอร์ชั่นวีอาร์นี่
จะใช้วิธีไหนกัน
ใครจะมาเล่นเป็นฉัน
เข้าไปแล้วจะมองเห็นอะไร
คุณโอเคหรือเปล่า
คุณไม่พูดอะไรเลย
- เราพร้อมตอบทุกคำถาม - อะไรนะ
ฉันก็ถามอยู่
ผมก็เสียงหายเวลาเครียดเหมือนกัน
ไม่มีอะไรต้องกังวล
ฉันไม่ได้กังวลและฉันไม่ได้เครียด
ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกคุณ ไม่ตอบคำถามของฉันเลย
ใครจะเล่นเป็นฉัน
เอางี้
เราบอกเรื่องที่คุณไม่ทันตั้งตัว
ผมเข้าใจเลยถ้าคุณอยากขอเวลาไปคิดก่อน
มากินมื้อ… เอาเป็นมื้อค่ำดีกว่า
จัดมาเลย โอเค เอางี้นะ
คืนนี้ทุกคนต้องมาที่บ้านผม
บ้านสวยไม่ใช่เล่นเลยล่ะ
คุณจะได้ลองดูโปรโตไทป์
ผู้ช่วยผมจะบอกที่อยู่ให้ โอเคนะ
ว่าไง ราชินีฮอลลีวูด เป็นไง…
พวกนั้นแม่งอยากทำหนังสือฉันมาเป็น การทดลองวิทยาศาสตร์เหยียดผิว
วัน ใจเย็น เกิดอะไรขึ้น
มันไม่ได้เป็นหนัง มันเป็น… เป็นเวอร์ชวลเรียลริตี้
โอเค
ไม่ใช่สิ่งที่เราคิดเอาไว้ แต่ลูกๆ ฉันก็ชอบวีอาร์
แล้วดูพวกนั้นชกลมก็ตลกเป็นบ้า
แล้วทำแบบนั้นก็ต้องได้เงินมหาศาล เขาบอกตัวเลขมารึเปล่า
ฉันไม่ได้ถาม
เธอถ่อมตัวเกินไปมาก ฉันจะถามเป็นคำแรกเลย
แต่พวกนั้นไม่สนใจคำถามฉันเลย ลู
ทันทีที่ฉันถามอะไรที่ต้องคิดแม้สักนิด
พวกนั้นทำตาลอย
และมีจุดหนึ่งที่ฉันถามคำถามไปแล้ว
พวกนั้นทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูดเลย
โอเค หายใจลึกๆ พวกนั้นชอบเธอ
อุตส่าห์ให้เธอบินไปถึงตรงนั้น
พวกนั้นจะเกลี่ยเรื่องของฉัน ให้กลายเป็นเรื่องคนขาว ลู
ก็บอกไปสิว่าไม่ได้
ฉันรู้ บอกแน่ แต่…
วัน ตอนนี้เธอเป็นคนสำคัญแล้ว
เธอคุมได้เองทุกอย่าง
เพราะงั้นก็กลับเข้าไปในห้อง
บอกเขาว่าชีวิตเธอไม่ใช่ไอ้พวกเกมซิมส์
หรือ ถ้าจะใช่ พวกนั้นก็ต้องจ่ายให้เธอ อย่างน้อย 800 ล้านเหรียญ
ฉันควรจะต้องไปกินมื้อค่ำคืนนี้
เพอร์เฟกต์ ดื่มไวน์หน่อย ทำใจร่มๆ
เธอก็พูดได้สิ
ฉันต้องเดินเข้าไปอย่างนางพญา แต่ฉันดันเอาชุดเรียบเป็นบ้ามาชุดเดียว
ไม่มีชุดที่ใส่แล้วเป็นสาวแซ่บทรงพลัง
นี่ เธอได้เบี้ยเดินทางนี่นา ไปใช้ซะ
หย่อนตูดมานั่งทับกันได้ไง บ้าไปแล้วหรือไงคุณ
เวร ผมไม่เห็นคุณ
ไม่เห็นฉันเหรอ ฉันนั่งอยู่ตรงนี้เลย
ขอโทษครับ ผมผิดเอง
โอเค
เนี่ย พวกนั้นถึงล้างสมองเราได้
- คนต่อไปค่ะ - หวัดดีค่ะ
- อุ๊ย เลือกได้สวยค่ะ - ขอบคุณค่ะ
- หวังว่าหลังคลอดแล้วจะพอดี - ขอโทษนะ แต่ฉันมาก่อน
สีนี้สวยมากค่ะ ใครใส่ก็ดูดี
ขอโทษนะ
ขอบคุณค่ะ
สุดสัปดาห์นี้คุณจะต้องดูดีมาก
- กำหนดคลอดเมื่อไหร่นะคะ - โอเค ถ้าทุกคนอยากทำตัวเป็นนังมนุษย์ป้า
ถือว่าดวงดีมากนะที่ฉันมีธุระต้องไป…
แล้วฉันเอาเงินที่เขาให้ใช้เป็นเบี้ยเลี้ยง มาจ่ายค่าชุดนี้ก็ได้
เบลค!
ให้ตาย!
เบลค… รอก่อน!
เวร
แม่ง
โอเค แค่ประมาณหกกิโล
ดั๊ก ขอคุยหน่อย
ฉันกลับไปคิดมาอย่างหนักแล้วและ…
มีใครเห็นนางไหมเนี่ย
- ไม่เห็น - อะไรนะ
ประหลาดมาก
ฉันอยู่นี่
- งั้นเราเริ่มกันก่อนเลยไหม - ไม่ ฉันอยู่นี่!
คงต้องงั้น เริ่มเลย
มาเริ่มลองตัวเดโมกันก่อน ทดสอบเลยเนอะ
ได้ น่าจะดีต่อใจกว่าด้วยซ้ำถ้านางไม่อยู่
ดีต่อใจใคร ฟิชแมน
ฉันได้ยินนะ ฉันยืนหัวโด่อยู่นี่
โอเค ทุกคน
เราจะลองกันก่อน แต่เตือนนิด
ในนี้มีเรื่องหนักมากๆ ถือว่านี่เป็นการเตือนทริกเกอร์แล้วนะ
แจ้งสปอยล์ เตือนตอนจบกันไปเลยยังไงล่ะ
โอเค นี่ แอรอน ในนั้นมีเรื่องที่อาจสะเทือนใจสูง
ถ้ามีใครที่จะไม่สบายใจกับเรื่องแบบนั้น รู้นะว่าไม่ต้องดูก็ได้
เราอยากรู้ว่าคุณคิดยังไงกับประสบการณ์นั้น
จะเริ่มที่บทไหนดี
ก็คือ เริ่มที่บทหกเลยละกัน
นั่นเป็นฉากใหญ่
ไหนๆ เริ่มแล้วก็จัดหนักมาเลย
ว้าว
เอาละนะ
ไอ้ฉิบหาย
นี่แม่งอีกระดับเลย
อะไร…
พ่อ
พระเจ้า
ไง วันด้า
หวัดดีค่ะ คุณดี!
คาร์ลไม่เจอพักใหญ่ โอเคไหมเนี่ย
อย่างว่า ยังหายใจอยู่
พระเจ้า
ไม่นะ ไม่ๆ ไม่ได้ๆ
(เอ็นวายพีดี)
เฮ้ยๆ
- มีรายงานการปล้นที่ถนนเลนนิกซ์ - พ่อ ไม่นะ
- ผู้ต้องสงสัยมีอาวุธ ขอดูบัตรหน่อย - ไม่ๆ เดี๋ยวนะ
- จับผิดคนแล้ว! - หยุดนะ!
- ผมรู้จักเขา - อย่ายุ่งกับพ่อนะ!
พ่อจ๋า!
- นี่ ผมรู้สิทธิ์ตามกฎหมาย - เฮ้ย!
- ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลย - เฮ้ย! ปล่อยเขา!
ปล่อยเด็ก! อย่ายุ่งกับเด็ก!
ลุกขึ้นลูก! ลูกพ่อ! ลูก!
- อย่า อย่ายุ่งกับลูก! - ผมรู้จักเขา! นี่มัน…
นี่ ผมรู้สิทธิ์ของตัวเอง ทำงี้ไม่ได้
ผมรู้จักเขา!
เดี๋ยว ทำไมมันมืดไปแบบนั้น
นั่นเป็นตอนที่นางหมดสติ
อ้อ แล้วเกิดอะไรขึ้นกับนางนะ
นางเกิดแพนิคแอทแทคหนักมาก
ถูกเอาตัวส่งโรงพยาบาลแถวนั้น
โคตรพิลึกเลย
วันด้า
มองเห็นฉันด้วยเหรอ
เห็นสิ
นั่งด้วยได้มั้ย
มานั่งทำอะไรตรงนี้
โอเครึเปล่า
ไม่เลย
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นตัวอะไร
รู้สิ
เอางี้นะ
ช่างแม่ง
ฉันจะกลับเข้าไปในนั้นละ
(สร้างจากหนังสือโดย เซซีเลีย เอเฮิร์น)
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์