Ryk
Kobieta, która zniknęła
Do naszej czarnej społeczności: widzimy was.
Sprzeciwiamy się rasizmowi.
TWARDO STĄPAJĄCA PO ZIEMI
Podoba się pani?
Bardzo intensywna.
Czytamy ją w ramach klubu.
Wanda!
Cześć. Blake.
- Hej. - Cześć.
Cieszę się, że w końcu mogę cię poznać osobiście.
Fajnie było odpisywać na twoje mejle.
Będąc przykutym do biurka, trzeba szukać rozrywek.
Jak się leciało?
Dobrze.
- Może cię przedstawię? - O Boże. Błagam, nie.
- Ona ma… - Jeszcze do tego nie przywykłam.
No to zacznij. Królujesz na listach bestsellerów.
- Pomogę ci. - Nie trzeba.
Proszę cię. Jesteś gwiazdą.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Uwaga na buty.
ASOS.
Mogę ci coś wyznać?
Nie sądziłam, że jesteś czarny.
Przez… Tak, wiem.
„Blake” aż bije po oczach kolonializmem.
No dobra, to było tak.
Na pierwsze imię mam Ugandan. Moja mama służyła w Korpusie Pokoju.
Nikt z moich znajomych nie potrafi tego wymówić,
więc używam panieńskiego matki.
Tak jest prościej, jeśli chodzi o karierę zawodową.
Zmieniłeś dla nich swoje imię?
Dla siebie również.
Tak jest po prostu łatwiej.
Czasem trzeba pójść na kompromis.
Wiesz, że próbowali przerobić moje zdjęcie?
To na obwolucie.
Wyglądałam na nim jak Miley Cyrus z włosami czarnej dziewczyny.
Sprzeciwiłam się.
W pamiętnikach chodzi o bycie autentycznym.
Wiem, że jesteś skromna i w ogóle, ale poczekaj, aż zobaczysz swój hotel.
Zabukowałam sobie mieszkanie.
Przerażała mnie myśl o pobycie w Beverly Hilton.
- Bo Whitney… - Whitney?
- Czytasz mi w myślach?
- W-H-I-T-N-E-Y? - Tak.
Nie potrafię bez niej pisać. Uwielbiam ją.
Dobra, to dokąd jedziemy?
Echo Park. Jest coś takiego?
Oby to nie była jakaś pisarska nora.
Nie, jest urocze.
Jest tam małe patio…
- Zaraz znajdę adres. - Nie.
Nie chcę tego widzieć.
Cokolwiek chcesz pokazać, odłóż ten telefon.
Odwołali moją rezerwację. Co?
Nie mogli zweryfikować mojej tożsamości?
Myślą, że to są dwie różne osoby?
Nie mają pojęcia o włosach czarnych.
Na jednym zdjęciu są…
Cholera!
Tak szczerze, to bardzo się denerwuję.
- LA mnie przeraża, więc… - Dobra, co powiesz na to?
Zarezerwuję ci mieszkanie przez taką apkę dla VIP-ów,
którą mam dzięki asystentce Brada Pitta.
Nie. To brzmi zbyt kosztownie.
Chciałabyś basen i jacuzzi?
Może basen. Jeśli to nie jest zbyt wiele.
I jacuzzi.
Widzisz?
La Casa de „Zależy nam”.
Co?
Nie mogę tu zostać.
Możesz i zostaniesz, bo studio za to płaci.
Wyślę ci kod do drzwi esemesem.
Samochód przyjedzie po ciebie jutro o 11.00.
Potrzebujesz czegoś?
Jedzenie?
Zioło?
Sama mogę się przejść.
- Co powiedziałaś? - Przejdę się.
„Przejdę się”.
Nie używamy tu tego słowa.
Nowojorczycy.
- Hej. - Opowiadaj.
Widzisz znak Hollywood ze swojego basenu?
Nie wiem.
Zajęłam się pracą.
Wynajęli ci dom wart 15 milionów, a ty siedzisz na kanapie i pracujesz?
Przygotowuję się na jutro.
Zaraz. To dom za 15 milionów?
Wiesz, że wszystko gugluję.
Ciśniesz teraz klocka?
No wiesz? Chowam się przed bliźniakami.
Oprowadź mnie, zanim mnie znajdą.
Trochę się boję cokolwiek tu dotykać.
Jakbym po wylewie obudziła się z fortuną Kanye.
Jeśli zekranizują twoją książkę, rzucę pracę i zostanę twoją asystentką.
Wiemy, że tu jesteś.
Robię kupę.
Obrzydliwe.
Matka roku, która okłamuje własne dzieci.
Będziesz do mnie dzwonić na bieżąco?
Chcą zekranizować twoją książkę!
Wiem. To niesamowite. Tylko że…
Wolałabym się tak nie denerwować.
Koniec z tym syndromem oszusta.
Włożyłaś w to lata pracy, pisania i nauczania.
Patrzyłyśmy, jak Hollywood ekranizuje każdy smętny pamiętnik białej dziewczyny.
Chodzi ci o Szklany zamek,
Dziką drogę, Jedz, módl się, kochaj,
Przerwaną lekcję muzyki, Julie i Julię?
Zostaw w spokoju Norę Ephron, ale tak.
Teraz w końcu zwrócili uwagę na twój dużo zdolniejszy, czarny tyłek, a ty co?
Przyjechałam do LA.
Wanda, czerp z tego garściami.
Mówię ci, zapracowałaś na to.
Dzięki.
Dzień dobry. Wanda Shepard.
Mam spotkanie z całą grupą ludzi.
- Mam tu ich nazwiska… - Nie trzeba.
Wystarczy pani dowód, sprawdzę sobie w systemie.
GOŚĆ WANDA SHEPARD
Zrobię pani zdjęcie.
Uśmiech. Tutaj.
Minisesja?
Idealnie.
- Oddaję. - Dziękuję.
Przepraszam, spróbujmy jeszcze raz.
Super.
Idealnie.
Momencik.
Aparat cały dzień dziś szwankuje.
Przepraszam.
Wie pani co, napiszę adnotację.
N/A?
Pożyczy mi pani długopis? Dopiszę pośrodku „W”.
Oczywiście.
Jak N.W.A?
Nie trzeba.
Usiądę w poczekalni. Dziękuję.
Przepraszam.
Chcę tylko powiedzieć, że jestem wielkim fanem.
To miłe. Dziękuję.
Przeczytałem jakiś czas temu. Zrobiła na mnie ogromne wrażenie.
Dziękuję.
Pan też?
N/A – GOŚĆ ANDRE LARSON
Tak. To jedynie średnio upokarzające.
W kulki sobie lecą.
Taki algorytm.
Niektóre programy do rozpoznawania twarzy nie wykrywają ciemniejszych odcieni skóry.
Piszę science-fiction. Dużo wiem o technologii.
Spodobałby się panu wynajęty dla mnie dom.
Jak u Jetsonów.
Pewnie ciągle to pani słyszy, ale…
może miałaby pani czas rzucić okiem na mój scenariusz?
A o czym jest?
To psychoseksualny rom-kom o dwóch powalonych cyborgach.
Bardzo na czasie.
Podobne do tego, co pani pisze.
O Boże, Wanda.
Czemu do mnie nie napisałaś?
Nikt nie podał ci kawy?
Powodzenia.
Chodź. Dzięki.
Muszę o czymś wiedzieć? Czego unikać?
No dobrze.
Doug, szef działu rozwoju, jego żona jest Meksykanką.
Pracowała w administracji Obamy, więc będzie mówił z pozycji znawcy.
Ciągle nawija o „ruchu”.
Brian odpowiada za scenariusze, a niedawno dopadło go MeToo.
Nie wsiadaj z nim sama do windy.
Nick jest nowy. Raczej nie jest ważny.
Nie marnuj na niego uwagi.
Aaron nigdy się do mnie nie odezwał. Pewnie nie wie, jak mam na imię.
Kocham tę robotę. Jesteśmy.
Będę szczery…
Bardzo się denerwujemy tym spotkaniem.
- Z mojego powodu? - Tak.
Bardzo mi pochlebiacie.
Nie szczędziliście wysiłków, jestem pod wrażeniem.
Jesteśmy podekscytowani możliwością współpracy.
Chcemy, żebyś nas polubiła i uznała za mądrych.
Posłuchaj. Jestem białym facetem. W dodatku z Maine.
Będę z tobą szczery.
Nie byłem tu pierwszym, który przeczytał twoją książkę.
Ale kiedy już ją przeczytałem, rany, ona otworzyła mi oczy.
Mam na myśli twoje podejście do intersekcjonalności
i skomplikowany stosunek do ruchu BLM.
To było jak…
To musi być bardzo budujące,
kiedy tyle osób tak dobrze odbiera twoją pracę.
Jest w tym nutka goryczy.
Po studiach porzuciłam pomysł zostania powieściopisarką
i zajęłam się codziennymi historiami.
A kiedy kilka lat temu zmarł mój tata,
to… nie wiem.
To dało mi potrzebnego kopa,
żeby napisać o tym, co go spotkało, gdy byłam mała.
A wtedy wrota się otworzyły
i oto jest.
Dziewiętnaście scen z mojego życia,
dedykowanych mojemu tacie.
Jesteśmy podekscytowani współpracą.
Dziękuję.
Cieszę się, że te historie dotrą do szerszej publiczności.
Książki też są popularne, ale wiecie, o co chodzi.
Nie no, kochamy książki, ale…
Wiesz, co mam na myśli.
Nie wiem, jak zazwyczaj wygląda ten proces,
ale przygotowałam wstępny zarys,
który moglibyśmy teraz omówić.
Myślałam o tym, jak w rozdziale szóstym omawiam…
Posłuchaj, Wanda.
Możemy zrobić adaptację, która przejdzie bez echa
i zgarnie statuetkę za najlepsze zdjęcia na rozdaniu Spirit Awards,
ale my widzimy tu dużo głębszy, wyjątkowy potencjał.
Dlatego zaprosiłem na spotkanie Aarona Fishmana.
Aaron jest szefem naszego nowo podrasowanego zespołu VR.
Jak leci?
VR?
Wirtualna rzeczywistość?
My nazywamy to „wirtualnym ucieleśnieniem”.
Czyli coś jak gra komputerowa?
Nie.
Wyobraź sobie, że ludzie mogliby wejść w twoje buty.
Doświadczać świata jako ty,
czarna kobieta.
To niezwykła okazja, by pogłębić empatię.
Rozumiem.
- Ale rasizm tak nie działa. - Właśnie.
- Dokładnie o tym mówimy. - Chcemy to w prosty sposób pokazać.
Poprowadzić widzów za rękę.
I to wszystko w 360 stopniach z odjechaną paralaksą.
Przepraszam. To brzmi jak reklama Bycia czarnym dla opornych.
Więc…
kto miałby mnie zagrać w tej wymyślnej wersji VR?
Jak miałoby to wyglądać?
Kto miałby mnie zagrać?
Co by się widziało?
Dobrze się czujesz? Zamilkłaś.
- Z chęcią odpowiemy na pytania. - Słucham?
Przecież mówiłam.
Mnie też czasami stres odbiera mowę.
Nie ma się czym martwić.
Nie martwię się i nie stresuję.
Nie rozumiem tylko, czemu mi nie odpowiadacie.
Kto miałby mnie zagrać?
Posłuchaj.
Zrzuciliśmy na ciebie bombę.
Rozumiem, że chwilę zajmie, zanim to sobie poukładasz.
Spotkajmy się na kolacji.
Tak zróbmy.
Zapraszam wszystkich do siebie.
Mam całkiem niezłą chatę. Zobaczysz prototyp.
Mój asystent przekaże ci adres, dobrze?
Cześć, panno Hollywood…
Chcą zrobić z mojej książki rasistowski eksperyment.
Wan, spokojnie. Co się dzieje?
To nie ma być film, tylko wirtualna rzeczywistość.
Nie tego się spodziewałyśmy, ale moje dzieci kochają VR.
Mam ubaw po pachy, jak tak obijają powietrze.
Musi być w tym tona kasy. Wspominali o jakiejś kwocie?
Nie pytałam.
Jesteś zbyt skromna. Ja zapytałabym na wejściu.
Nie obchodziły ich moje pytania, Lu.
Jak tylko zadałam trudniejsze pytanie, wzrok im odpłynął.
A jak raz zadałam pytanie,
to udawali, że mnie nie słyszą.
Oddychaj. Uwielbiają cię.
Ściągnęli cię do siebie.
Chcą wybielić moją historię, Lu.
Powiedz im, że nie ma bata.
Nie no, wiem. Powiem, ale…
Wan, jesteś teraz szychą.
To ty rozdajesz karty.
Więc wróć tam i powiedz im, że twoje życie to nie są jebane Simsy.
A jeśli już, to muszą ci zapłacić 800 milionów.
Jestem dziś zaproszona na kolację.
No i super. Napijesz się wina, rozluźnisz.
Chyba ty.
Muszę budzić respekt, a wzięłam tylko urocze łaszki.
Nie mam żadnej drapieżnej kiecki.
Dziewczyno, masz kieszonkowe. Wydaj je.
Złaź ze mnie! Na głowę upadłeś?
O cholera. Nie widziałem pani.
Nie widziałeś mnie? Przecież tu siedzę.
Bardzo przepraszam.
Na tym polega podstęp.
- Następny. - Dzień dobry.
- Dobry wybór. - Dziękuję.
- Oby pasowała też po ciąży. - Byłam pierwsza.
Fantastyczny kolor. Każdemu pasuje.
Przepraszam.
Dziękuję.
Będzie pani wyglądać zjawiskowo.
- Kiedy pani rodzi? - Okej, skoro takie z was Karen,
macie szczęście, że mi się spieszy…
i mogę zapłacić za tę sukienkę z mojej wypasionej diety.
Blake!
Jezus!
Blake, poczekaj!
Cholera.
Kurwa.
No dobra. To tylko sześć kilometrów.
Doug, możemy porozmawiać?
Sporo na ten temat myślałam i…
Ktoś ją widział?
- Nie. - Co?
Dziwne.
Jestem tutaj.
- Zaczynamy bez niej? - Tu jestem!
Chyba tak.
Przetestujmy wersję demo, dobra?
Tak. Bez niej może być mniej krępująco.
Dla kogo, Fishman?
Słyszę was. Stoję, kurwa, obok.
No dobra.
Wypróbujemy to, ale ostrzegam,
że to ciężki kaliber, więc miejcie to na uwadze.
Spoilujesz. Nie psuj zakończenia, dobra?
Posłuchaj, Aaron, to są bardzo drażliwe treści,
więc jeśli ktoś nie czuje się z tym dobrze, nie musi tego oglądać.
Chcemy poznać wasze odczucia.
Od którego rozdziału zaczniemy?
Zacznijmy od szóstego.
To ten najważniejszy.
Wskoczmy od razu na głęboką wodę.
Zaczynamy.
O cholera.
To jest wyższy poziom.
Gdzie…
Tata?
O Boże.
Cześć, Wanda.
Dzień dobry!
Carl. Wszystko u ciebie dobrze?
No wiesz, po staremu.
O Boże.
Nie.
WYDZIAŁ POLICJI NOWEGO JORKU
Zgłoszono rabunek na Lenox.
- Podejrzany ma broń. Dowód, proszę. - Nie.
- To nie on! - Stop!
- Znam go. - Zostaw go!
Tato!
Znam swoje prawa.
- Nie zrobiłem nic złego! - Zostaw go!
Zostaw ją!
Wstawaj, kochanie! Kochanie!
- Nie, zostaw ją! - Znam go! To…
Znam swoje prawa. Nie możesz tak!
Znam go!
Czemu zrobiło się ciemno?
Straciła przytomność.
I co się później z nią stało?
Dostała megaataku paniki.
Zabrali ją do szpitala.
Przedziwne.
Wanda?
Widzisz mnie?
No tak.
Mogę się przysiąść?
Co ty tu robisz?
Wszystko okej?
Nie.
Nie wiem, kim jestem.
Wiesz.
Wiesz co?
Jebać to.
Wracam tam.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI CECELII AHERN
Napisy: Daria Okoniewska