UNHA SERIE DE NETFLIX
MONTAÑAS ARKLAY
MONTAÑAS ARKLAY 2005
Bert!
Bert.
Burrito de gambas con curry? En serio?
E agora como quito ese cheiro?
Albert… Non te oe.
Meu.
Relaxa.
Limpa ese desastre.
Vou agora.
Xa o fago eu.
Alby.
Ten que aprender.
Falla a interface da máquina pensante.
- Síntoo… - Arránxao.
Como vai o soporte de peito?
Teralo para mañá.
Para hoxe.
Iso son…
Estás a escoitar música?
Non?
Prométesmo?
Non volverá pasar.
Albert Wesker! Uso non autorizado da propiedade de Umbrella!
Levanta as mans! Xa!
Wesker! Sabemos que está aí! Temos a instalación rodeada.
- Albert, temos que saír de aquí! - Saíde! Xa!
Non!
Pero que fas!
Destruír as probas.
Houbo disparos! Adiante!
Veña!
Bert.
Bert!
Bert.
Estás ben?
Creo que si.
Si, todo despexado.
Que carallo sodes?
Evelyn!
- Non me pode estar pasando isto. - Pois si que pasa.
Canto tempo pasou? Sete anos?
Dezasete.
Vaia.
De verdade?
Estiveches aquí pechado todo este tempo?
Non sempre estiven exactamente neste sitio, pero pechado?
Iso si. É polo meu ben.
Non o sabías?
Pensei que morreras.
Mamá non pode matarme. Necesítame.
Non…
Non a chames así.
Perdoa.
A ti onde te tiñan?
Bert, eu…
Eu non estiven pechado.
A que te refires?
Saín.
Construín unha vida.
- Ben por ti, home. - Oxalá puideras vir comigo.
- É que… - Non. Xa… Entendo.
A miña vida…
non está tan ben.
Bah! Xa te acostumarás.
Intentaches fuxir?
Non, por que?
Cres que debería?
Bert, necesito que me axudes.
- As miñas fillas… - Fillas?
Tes… Mi madriña.
Como se chaman?
Jade e Billie. Son só unhas nenas, 14 anos.
Sabes o que lles farán se…
- Mans detrás das costas. Xa! - Agarda!
- Ei… - Deixádeo en paz!
Ei! Parade!
Tranquilo, meu. Téñoo todo controlado.
PECHADO
Vai.
Bea está ben?
Si, está ben.
En que pensabas?
Non sei.
Síntoo.
Tiñas razón.
Nunca debín marchar. Debín quedar contigo.
Non ten importancia.
Si a ten.
Que queres que diga, Jade?
Pois dime que son estúpida.
Que son egoísta, dime que…
Que Amrita morreu pola miña culpa.
Si.
Fixeches todo iso.
Pero agora Umbrella está aquí, Jade.
Que está pasando?
Queren reunirse.
Con Saqim.
É unha trampa.
Sabendo o que queren, podemos negociar.
Umbrella non negocia.
Arjun.
Hai que premer o botón.
Non.
Non, nin de broma. Inda non.
Pois vou eu.
- Non era unha trampa? - Xusto.
Vou eu e ti levas a Bea e os demais
a un lugar seguro.
Bea non precisa unha mártir. Necesita a súa nai.
Quen solicitou a reunión?
Evelyn Marcus.
- Grazas pola reunión. - Pistolas.
É unha misión diplomática.
Non vou armado, non sería axeitado.
Está limpo.
Sígame.
Saqim Salam!
Fóra todo o mundo.
Un pracer coñecelo por fin.
- Srta. Marcus. - Evelyn.
Xa nos viramos antes, cando falou en Riad en 2019.
O mundo é un pano.
Quere unha copa de champaña?
Xa non bebo.
Eu bebo o mesmo.
É coma coñecer a un famoso.
A universidade escondéndose nun barco.
Intelixente.
Quero a Jade Wesker.
É parte da nosa comunidade.
Unha parte valiosa?
- Todos o son. - Pois claro. Direino doutro xeito.
É tan valiosa coma para poñer as vidas da túa xente en perigo?
Evelyn.
Entendo que tes moitas tropas ben armadas.
e tamén entendo que pode que nos vexas coma académicos.
En Oxford somos moito de la e borlas.
Encántanme as borlas.
Pero creme cando digo que temos armas.
Tamén temos un disco duro
que collemos nas instalacións de Umbrella en Bali en 2022.
E estou seguro de que non queredes que se mostre o seu contigo.
Saqim, voucho poñer moi fácil:
ameázame todo o que queiras, pero esas tropas ben armadas
van abordar o teu barco.
Si, pero…
Estou segura de que hai cousas ben feas no disco
e tamén de que tes a alguén preparado para ensinárllelas ó mundo…
Así que adiante. Igual é o noso fin.
Pero vós xamais o saberedes.
Porque, ou consigo o que quero,
ou o teu querido barco faralle compañía ó puto Titanic.
Entendido?
Ben, xa tivemos tempo de…
calmarnos.
De respirar…
profundamente.
Non sei que queres, Evelyn. Pero…
esta non é a forma.
Moito me temo que non podo facer nada.
Analizamos o sangue do xornalista ese.
Vimos que lle deches unha dose de Ledicia tres veces superior ó límite letal.
- Importaríache dicirme por que? - Non fagas isto.
- Non che vou axudar. - Claro que o farás.
De non ser por min, seguirías facendo o parvo
con Tweedledee e Tweedledum nesa rateira.
Eu non che pedín axuda.
Pero aceptáchela, non si?
Suplicáchesme que te sacara daquela cela e eu supoño que son unha frouxa
porque me apiadei de ti.
O trato era que ti facías o que te mandara e, a cambio, eu deixábache ter unha vida.
Mesmo te deixei creala.
Entón, por que me complicas tanto a vida?
E Bert?
Que trato fixeches con el?
Era el quen cambiaba a fórmula de Ledicia?
Xesús, Evelyn. É inestable.
SIMON: PASAS DE MIN?
Era papá?
Simon.
- Ignórao. - Iso fago.
E ti? Notas algo?
Cando hai que preocuparse?
Xa?
Confiei en ti.
Quixen crer que eras diferente.
Especial.
Crin que sería interesante ver se un clon podía aclimatarse ó mundo real.
Enganaches a moita xente, Al.
Pero se convertemos Ledicia…
Iso é o que che preocupa?
Subir o prezo das accións co novo produto?
Morreu xente!
E máis que se poderían salvar! Párate un puto momento a pensar niso!
Depresión, ansiedade, suicidio. Todo…
desaparecería!
Iso é…
A tomar polo cu a conclusión.
Iso é cambiar o mundo. Veña, Al.
Non o queres cambiar comigo?
Coma se che importase.
Aposteino todo por isto.
Traballo, reputación, matrimonio…
Todo.
Si me importa.
Así que inda que a ti non, vas axudarme.
As notas de Bert. Ponte a traballar.
Ola, meu sol. Si, aquí estou con Albert.
Mándache saúdos.
Mamá?
Bea?
Escapei.
Que está pasando? Amrita.
- Está… - Xa sei.
- Dixeches que non pasaría nada. - Xa sei.
Necesito que sexas forte, vale?
Bea, quero que vaias ó noso camarote, si?
Vai á miña cama e mira debaixo. Alí hai unha bolsa verde.
Por que?
Ten todo o que precisades.
Teu pai e ti tedes que baixar do barco.
Por que?
Porque os que están aí fóra non son boa xente.
Queren mancarte.
- Papá di… - Escoita, xa sei o que di papá.
Pero el non os coñece tan ben.
Bea, tes que crerme.
E se papá non vai contigo, necesito que marches ti soa.
Que?
E ti?
Irei xusto detrás.
Bea…
Sinto moito todo isto.
Oxalá non tiveras que vivir así, eu só quería que estiveras feliz e segura.
Pero necesito que fagas isto por min, si?
Prométeo.
Prométoo.
Noticias?
Inda non.
E se non volvemos saber del?
Chamamos á policía.
- A de Umbrella? - Jade.
Mandeiche unha mensaxe.
Aí está papá.
- Podemos fal… - Síntoo.
E este coche?
Decidín melloralo.
Para as miñas nenas…
só o mellor.
Que pasou?
En Umbrella.
O de sempre, traballo.
Que tal as clases?
Víchelo?
Ai, si, vino.
Vale. E que pasou?
Despois falamos.
Oe, meu! Sal do carril de recollida!
Veña, móvete.
E a eses que lles pasa?
Estás bloqueando o carril.
Aí non se pode aparcar!
Móvete dunha vez! Veña!
Eu teño fame e vós?
Papá!
Vaia brío ten este pequeno!
Non te cansas de que che dea ordes?
Que va, son masoquista.
- Como vai? - De momento ben.
Necesitas a medicación.
Pódocha traer.
Canto aguantas sen ela?
Agora mesmo, estás a facer o forte porque é o que cres que es,
Pero…
Supoño que nunha hora, ou pode que menos,
a dor será insoportable e renderaste.
Non me coñeces.
Coñecín a todas as túas versións.
E todos os Wesker vos baseades no mesmo:
a autopreservación.
Por que ías clonarte se no é para vivir eternamente?
Xa empeza, verdade?
Precisamente por iso fai anos que abandonamos o programa de clonación.
Chegados a certo punto, o mantemento é demasiado.
Bert precisa diálise case todas as noites, un cóctel de fármacos para espertar
e, inda así, por cada día bo ten coma uns dez malos.
As túas células están morrendo.
Esnaquízaste por dentro.
Toma.
BILLIE: QUE CONA
JADE: NON DI NADA
Canta pasta.
Pero nada de olivas, que raro.
Puxeron micros?
Que? Quen?
Umbrella. Estaban escoitando?
Deus Santo.
Vistes? Tódolos picos de pan que queiras.
- Saben o meu? - Mellor día da miña vida.
Oe!
Deixa o puto menú.
Papá, o teu dedo.
Non pasa nada.
Imos pedir algo.
Temos que ir ó baño.
Perdoa.
- Algo vai mal. - Non me digas.
E se lle fixeron algo?
Como que? Cortarlle o puto dedo?
Drogalo, conectalo a eléctrodos
e darlle descargas?
- Transplantarlle o cerebro? - Xa.
Vale.
Imos pensar.
A cea está en 15.
A ver se adiviño, salmón? E se cociñas algo con patas?
Estás de mal humor. Que pasa?
Non pasa nada.
- Non sei. - Que non sabes?
É que teño unhas amigas…
e o certo é que estou preocupado,
pero pasan de min e non sei que facer.
Dígoche o que no se fai.
Non te enfades e non te des por vencido.
Cando precisen axuda, pedirancha.
E, se non o fan, ofrécella igualmente.
Ruliña…
Xa cheguei.
A cea está case lista.
- A túa favorita. - Entón destapo o viño.
- Ola, mamá. - Ola.
Que fas?
Que? Que é?
Un filtro novo
Diche que almorzo es segundo a túa cara.
A Mark saíulle requeixo e puré de mazá e está cabreadísimo.
Proba comigo.
- Si? - Si.
- Que? - Boísimo.
- Que? Que son? Ensíname. - Pan con fabas.
Non. Son un carbohidrato? Non!
Mamá e ti estades…
Véxovos cambiadas.
Cambiadas?
É que…
enfadáballe que non estiveras…
Pensei que ía ter dous nadales.
Pero xa estou de volta.
Di que traballas demasiado.
E ten razón.
Pois para.
Non podo.
Non agora mesmo.
Dáme un minuto.
- Toma. - Grazas.
- Xa o tedes? - Non volveu a casa.
Inicio o protocolo de busca?
- Iso canto tarda? - Vinte. Trinta minutos máximo.
Chámote agora.
Simon?
Podes escribirlle a túa amiga Jade?
Por que?
Necesito saber onde está. Penso que pode estar en perigo.
SIMON: ONDE ESTÁS?
JADE: VESNOS BUSCAR?
Vaia pasada.
Desculpe. Máis pan deste.
- Parece que aínda ten. - Non.
Esta é a miña cesta ilimitada. Elas necesitan as súas.
Síntoo. Só unha por mesa.
- Pero iso é un límite. - Papá non pasa nada.
Si o é porque entón non é ilimitado.
En canto a termine podo…
Sabe que? Vale.
Ale, rematada.
Queredes un dos meus mentres?
Que che pasa?
Que? Nada.
- Xa falaremos ó chegar a casa. - Non.
Agora.
Non son voso pai.
Son o voso tío.
Bert.
Un momento, nunca vos falou de min?
Entón que es?
O seu xemelgo?
Máis ou menos. Somos clons.
Clons.
Había un terceiro, Alby,
pero matouno o Albert Wesker orixinal.
O creador.
Creador?
Eramos un equipo de investigación e desenvolvemento que lle axudaba.
Morreu nun volcán.
É igual. Non era moi simpático
Non lle caía ben.
Pero, tranquilas.
Nós non somos coma el.
A ver, xeneticamente somos idénticos,
pero ata aí chega o parecido.
El era un monstro. Gustáballe facer dano.
Eu creo que podemos sentir moitas cousas, non si?
Felicidade, tristura e…
a veces ganas de pegarlle unha puñada a alguén.
O caso é que penso que podemos elixir.
Elixir quen somos. Quen queremos ser.
E eu escollo ó pan.
Nin te nos achegues.
Que?
Se non o fas, berramos.
Pero eu…
- Jade, que? - Non sei.
- Umbrella. - Merda.
Por atrás.
Vale. Veña. Vamos, vamos.
- Detrás de min! - Ai Deus.
Bert?
Merda.
- Vén. - Vamos.
Ei!
Tranquilas. Todo vai xeni-Al.
Vale.
Ven con papá.
Acabouse o xogo, Bert.
Non me caes ben!
Es malo comigo!
- Sóltame! - Oe! Non nos toques.
Déixaas.
Calma. Traballo con papá. Non é ese.
Tranquilas! Todo vai saír ben!
Xa o sabemos.
Onde está.
Agardando por vos. Vide comigo.
Non.
Non tedes elección.
Vale, en canto me entregues volve ó barco e prende os motores.
E pulsade o puto botón, vale?
Jade.
Non. Non a ides levar a ningures.
Mira. Sei que sentes que…
Arjun.
Non pasa nada.
Quérote.
Pero teño que facelo.
Agarda, Jade. Jade!
Jade.
Grazas a Deus.
É a nai de Simon.
Billie, asustaríaste moito.
Que home máis terrible.
Dixo que era un clon.
- É certo? - Porque de ser así…
e unha puta loucura.
Xa. As putas loucuras son o noso, así que…
Mirade…
Sei que tedes preguntas.
Eu sentín ese mesmo medo e confusión que sentides vós agora.
Case non coñecín a meu pai.
Era un home brillante e moi discreto.
Ocultoume moitas cousas para protexerme.
Porque cría que non podería con elas.
Pero…
as mulleres somos más fortes e listas do que queren recoñecer.
Non si?
Imos ver a papá.
Al, tes compañía.
Papá?
Que pasa? Que lle fixestes?
- Quita! - Déixaa!
Non a toques!
- Para! - Non a toques!
Para por favor!
Non!
Eu tamén querería facelo dunha forma máis elegante.
Toma a medicina, Albert.
Que pasa?
Disllo ti ou dígollo eu?
Vale, xa o fago eu.
Papá está morrendo.
Tal e como vos dixo Bert, é un clon, o que é raro… si.
Pero en realidade é un proceso moi sinxelo que precisa dunha mostra de ADN,
unhas células baleiras e unha muller desafortunada.
Mais ser un clon non é o problema,
é o rápido avellentamento.
Veredes, Wesker, o orixinal, era un home impaciente.
Creou un pequeno exército de xenios
e non ía agardar a que medraran.
Así que, grazas á nosa amiga a ciencia, voso pai pasou de bebé a ter vinte anos
en menos de seis meses.
Agora, acelerar así as células ten os seus…
problemas.
Cáncer, explosión mitocondrial un montón de cousas feas.
O voso pai está enfermo, así que inventou unha cura.
Vós.
Que?
Deseñou a vosa sangue para arranxar o problema
Xa vos dixen que era un xenio.
Iso é mentira.
Iso credes?
Eu…
Non foi… Podo explicalo.
Por iso…
Por iso nos sacabas sangue.
- Billie, por favor. - Para. Para dunha vez!
Non sei que es,
pero só dis mentiras.
Todo iso de facernos fortes e protexernos…
Era mentira!
Oxalá…
morras.
Evelyn, se lles fas dano…
Al, eu non son así.
Pero ti dixeches que farías o que fora.
Tócache demostralo.
Desta vez trouxeches un arma.
Ben feito.
Só ela.
Quen anda aí?
Evelyn?
Faino ben, verdade?
Isto controla os eléctrodos do cerebro e bombea 87 fármacos.
- Queres que faga unha pirueta? - Non.
Veña.
Un show así e ti só pos cara de enfadada e disme non?
Sabía que me tenderas unha trampa en canto vin o rastrexador.
Tróuxente ata aquí porque son unha puta imbécil.
Eres Jade. Fixeches o teu.
Persegues o que queres e todo o demais é ruído.
E que? Estás controlando a Evelyn?
Entón ti dirixes Umbrella.
Pois si, pero fixen un par de inimigos nestes anos,
así que mellor ter á bruxa preto. Va que si, El?
Xa sei o que pensas.
Teño boa cara.
En Francia, cando dixeches que estabas enferma,
facías o típico de Billie.
Mentir.
Non.
Non, o meu sangue segue sendo malo, pero resulta que o teu está ben.
Si, curoume. Igual que a papá.
Non te poñas así.
Somos Wesker. O noso é a autopreservación.
Que queres, Billie?
- Só quero a miña irmá. - Non me fodas.
Empezaches ti, eu só xa devolvo.
Marchaches.
Íamos estar sempre xuntas.
Non tiven elección.
Unha vez dixéronnos que sempre hai elección.
O que somos, o que seremos.
Ti escolliches.
Vale, si. Está ben.
Xa me tes. Estou aquí. Deixa que os demais se vaian.
Cres que todo isto é por ti? Vaia narcisista.
Non. Quéroo todo.
Artefactos, cadros, todo.
A Universidade preserva o pasado
e iso é un problema.
O pasado tivo cousas malas. Xa o sabes, estabas alí.
Non tes por que facer isto.
Gústanche os teus recordos?
Porque a min non.
Por iso constrúo un futuro mellor.
Fago do mundo un lugar mellor.
Pero ti escóitaste?
Se ata falas igual que ela. Quen controla a quen?
Malloy!
Toma o barco.
Non. Agarda!
- Non cho permitirei. - En serio?
Vale.
Vaia. Que dramático.
Que é iso?
Contacto!
- Que pasa? - Non te movas.
Jade.
Soltade as putas amarras! Rápido!
Desatádeas! Veña!
Soltade amarras! Xa!
Veña!
Bulide! Rápido!
Non.
Detén isto.
Nun mundo tan cambiante, non mereces algo de Ledicia?
Presentada pola Corporación Umbrella.
BASEADO NO VIDEOXOGO DE CAPCOM RESIDENT EVIL
Subtítulos: Laura Feijóo Sánchez