SERIAL NETFLIX
PARKING ZAREZERWOWANY
O 11.15 masz marketing, o 11.25 księgowość,
a o 11.40 rozwój produktów.
- Dzwoni Tokio. - Powiedz im „nie”.
- Komu? - Wszystkim.
Albercie.
Co się stało z twoją piękną buźką?
To z wczoraj. Bronił się.
- Udało ci się zdobyć… - Nic.
- Cudownie. - Ale może być inny sposób.
Raj.
W odpowiedniej dawce zmniejsza zahamowania.
- Zmieszany ze skopolaminą… - Lekiem na Alzheimera?
Leczą nim Alzheimera,
ale opracowało go CIA jako eliksir prawdy.
Jeśli mam rację, to połączenie zadziała jak…
tiopental na sterydach.
A jeśli się mylisz?
Nie wiem, ale kończą nam się możliwości.
Ktoś może wiedzieć, że tu jest. Może zacząć zadawać pytania.
Witaj, Angel. Jak się czujesz?
Jestem doktorem.
Nie takim, który przyjmuje pacjentów,
ale wiem, kiedy ktoś cierpi
i jedyne, czego pragnie, to zakończenie swojego cierpienia.
Tego właśnie chcesz?
Bo ja chcę ci pomóc.
Jestem twoim przyjacielem.
- Co to? - Pomoc.
To zakończy twoje cierpienie.
Odpowiedz tylko na pytanie.
Kto ci powiedział, co tam się stało?
No więc?
- Nie musisz tego robić. - Chciałbym, żeby tak było.
Odpowiedz na pytanie albo sobie pójdę.
Moje miejsce zajmie ktoś znacznie gorszy.
Uosobienie bólu.
Nie będziemy mogli już sobie pomóc, tak jak teraz.
KTO WIE O MOICH CÓRKACH?
Nikt.
Zła odpowiedź.
Ale hej…
- Może jednak spróbujmy. - Czekaj.
Przekaż ojcu, że przepraszam.
Co się stało?
Mówiłem, że nie zadziała.
- Co z nim? - Brak pulsu.
Czysto.
- Ładuję. - Byłam na tropie kreta.
Czysto.
Zabiłeś jedyną osobę, która mogła go wydać.
Ty nim jesteś?
Evelyn.
Gdybym chciał cię zniszczyć, zniszczyć Umbrellę,
mógłbym to zrobić tysiąc razy.
Więc odpierdol się.
Nie waż się.
Czemu? Nic mi nie zrobi.
Skrzywdzenie mnie skrzywdzi Umbrellę.
Bądźmy szczerzy, Umbrella…
jest wszystkim, co masz.
Panie Roth.
Spakujcie wszystko i przygotujcie do drogi. Zrozumiano?
Do roboty.
To rozkaz. Ruszcie się.
Jesteśmy tacy sami.
Pamiątka?
Spakuj do moich rzeczy osobistych.
- Więc jak tam sprawy? - Jak tam sprawy?
- Spuściłaś ze mnie krew. - Wybacz. Procedury.
Nie wypuszczasz się poza terytorium Umbrelli.
Dziwisz mi się?
Evelyn wysłała mnie po ciebie.
Uznała, że przydasz się
w nowym świecie, choć jestem innego zdania.
„W nowym świecie”?
Ona nie prosi.
Nie musi.
Wysłała swojego żołnierzyka, żeby ją wyręczył.
Swój ulubiony projekcik.
Ostatnim razem
byłaś osiemnastolatką w ciąży bez dwóch przednich zębów.
Gdzie dzieciak?
Poroniłam.
- Co u taty? - Pytał o ciebie, umierając.
Tak. Cały Albert, zawsze uwielbiał faworyzować.
Mnie nie faworyzował.
Może nie od razu.
Ale potem praca na boku, zabijanie się, żeby odpokutować za grzechy.
Brzmi znajomo?
Nasz ojciec był psychopatą.
Jasne, ale nikt nie jest idealny.
Jade, pora wracać. Nie jesteś zmęczona?
O ile mi wiadomo, spędziłaś pół roku w Tokio
i prawie rok na Grenlandii.
Dopóki nie przyłapano cię w trakcie ucieczki z głową w torbie.
I kto tu jest psychopatą?
Gdzie się wybieraliście?
Uniwersytet.
Tam właśnie zmierzaliście, bez skojarzeń, prawda?
Baxter był skuteczną gnidą. Szukaliśmy tego miejsca.
Gdzie ono jest?
- Spierdalaj! - Spierdalaj!
Bliźnięta. Fatum.
Zbieramy się!
Billie, co tu, kurwa, jest grane?
Nie wydam ci Uniwersytetu.
Nigdzie z tobą nie idę.
A Umbrella ma gdzieś nowy świat.
Chcą kontroli.
Ty powinnaś to wiedzieć, bo kontrolowali nas przez całe życie.
Wolę umrzeć, niż tam wrócić.
To właśnie chciałam usłyszeć.
Jade, kiedy wybrałam Umbrellę, wybrałam źle.
Powinnam była wybrać ciebie.
A teraz chciałam się tylko pożegnać.
- Co to niby ma znaczyć? - Wirus.
- Jesteś odporna. - Nie jestem.
Porusza się wolniej, ale zegar wciąż tyka.
Aż do zera.
Chciałam cię jeszcze raz zobaczyć.
Lubię widzieć w tobie szczęśliwą,
pracowitą partnerkę, namawiającą mnie na założenie rodziny.
Ale potem się martwię.
To zbyt wygodne dla Jade Wesker.
Przechwyciliśmy sygnał.
Szuka cię drużyna Uniwersytetu około kilometr na zachód.
Też możesz uciec.
Nie jestem przykuta, ale nie jestem wolna.
Musisz coś dla mnie zrobić.
Uderz mnie w twarz.
- Co? - Jeszcze jedno…
Wszczepili ci moduł śledzący.
Nigdy nie przestałam być twoją siostrą.
- Jade. - Gideon.
Szukaliśmy cię.
Amrita.
- Tęskniłam. - Ja też, kochana.
Ej. Musimy ruszać.
Ruszymy. Bardzo szybko.
Język.
Twój nowy przyjaciel?
To próbka.
Amrita, tego szukaliśmy.
Zbierajmy się.
Niech to zbadają. Tylko ani słowa. Idź.
Co tam?
Cześć.
Hej.
- A gdzie mój komitet powitalny? - Stoi za mną.
Mamusia!
Bea.
Mamo.
Nic ci nie jest? Dzwoniłaś wystraszona.
Wiem. Już mi lepiej, dobrze?
- Jesteś prawdziwa? - A ty?
- Nic ci nie jest? Wszyscy są cali? - Tak, nic nam nie jest.
Mamo, gram na fortepianie w konkursie talentów.
Na fortepianie? A co z baletem?
Jej gra robi wrażenie. Spodoba ci się.
Tak, z pewnością.
Tato, muszę lecieć.
Wróć na obiad.
Próba.
Jasne.
Co?
Nie ma mnie pół roku i do widzenia?
Wolałabyś, żeby się załamała?
- Żeby rozdzierała na sobie ubrania? - Nie.
W porządku, dobra. Trochę rozdzierania. Może jedna łezka.
Tęskniłem za tobą.
Mam nadzieję.
Marzyłam o tym od miesięcy.
To bardzo…
mi schlebia.
Dobra. Co mnie ominęło?
Było spokojnie.
Mieliśmy rekordowe zbiory. Nastąpił wyż demograficzny.
Grupa Terrence'a przywiozła pół biblioteki ze Stambułu.
A z naszą dziesięcioletnią 35-letnią córką?
Postępy, które zrobiła Bea… Jest niesamowita.
Myślę, że jest geniuszem.
Jest dobra z matematyki. Ma talent do nauk ścisłych i sportu.
Ale ostatnio nie może się oderwać od…
literatury.
Tak. Zaczęła grać na fortepianie.
- Ktoś tu jest zachwycony. - Tak.
Ale uważaj.
Mój ojciec chciał,
żebyśmy były jak on.
Ale wyszło mu tylko z jedną.
Jesteś tego pewna?
Daj spokój.
Wiem, że chciałabyś być teraz w laboratorium.
Nie jestem jak ojciec.
- Jade, nie… - Nie, ja…
Kiedy ojciec zrobił to, co zrobił, myślał tylko o sobie.
Spędziłam w terenie pół roku…
i nie miałam się czym pochwalić.
Powtarzałam sobie: zostań, dokończ robotę, żebyś nie musiała znowu wyjeżdżać.
Tak.
- Potem natknęłam się na zero. - Głowę?
Nie uwierzyłbyś. Wiedziałam, że nie mogę zwiać.
Musiałam po nią wrócić.
Wszystko poszłoby na marne.
I nie zrobiłam tego dla siebie. Zrobiłam to dla niej.
Wróciłaś?
Gdzie musiałaś wrócić?
Do bunkra.
Do bunkra Bractwa? Pełnego potworów?
Nie rozumiesz. To zero mogło kontrolować inne zera.
Mogło je zmusić do działania.
Gdybym rozgryzła, jak, rozumiesz, jakie by miało to znaczenie?
Rozmawialiśmy o tym, jasne?
Koniec z ryzykiem. Koniec z Kamikaze Jade.
- To nie było tak. Musiałam. - Nie musiałaś.
- Musiałam. - Nie.
Oszukujesz się, że zrobiłaś to dla Bea.
Jasne, że dla niej. A dla kogo innego?
- Mogłaś zginąć. - Żyję.
- Tym razem. - Przestań.
- To ja jestem jej rodzicem. Jej matką. - A ja kim?
Opiekunką?
To, że nie jestem jej biologicznym ojcem…
Skończ.
WYJŚCIE
Jak było?
Pani Kyoko kazała zapytać, czy mogę przyjść na obiad.
W czwartek, jak zawsze.
Może zrób sobie w tym tygodniu wolne? Wróciła mama.
Będzie pracować. Ma to w nosie.
Pamiętasz, jak czytaliśmy Sen nocy letniej?
Szekspir napisał,
że celem sztuki jest nadanie kształtu życiu.
- Tak. - Tak.
Praca twojej mamy jest sztuką i nadaje kształt jej życiu.
Nie może bez niej żyć.
To dlatego nigdy jej nie ma?
Kiedy twoja mama była mała, jej tata próbował naprawić świat.
Ale zamiast tego uczynił go jeszcze gorszym.
Więc mama poświęciła całe życie, żeby to odpokutować.
Za niego.
To niesprawiedliwe. Przecież nic nie zrobiła.
To prawda.
To druga najważniejsza rzecz, którą powinnaś o niej wiedzieć.
Jaka jest pierwsza?
Że kocha cię ponad wszystko.
- Cześć, drużyno. - Cześć, mamo.
- Nie jecie? - Czekaliśmy na ciebie.
To dobrze.
Bo zjem też wasze porcje.
Co wy na to?
Wybierzemy same pyszności.
Szybko dzisiaj odpadła.
Miała dzień pełen wrażeń.
Arjun.
- To, co mówiłam wcześniej… - To nieistotne.
Istotne.
Posłuchaj.
Dzień, w którym pojawiłeś się w moim życiu…
W życiu Bea…
Kocham cię.
Czekaj.
Ojciec nie żyje.
Siostra mi powiedziała.
Umbrella wysłała ją po mnie, ale puściła mnie wolno.
Czy ty…
Ufasz jej?
Powiedziała mi, że umiera.
Jade.
Przykro mi.
Część mnie…
odtwarza w głowie wspomnienia jak rodzinne filmy.
Inna część wolałaby, żebym ją zabiła, gdy miałam okazję.
Po prawej burcie dryfują statki widma.
Przyjęto. Proponuję kurs przechwytujący.
POPRAWNY
Wybacz.
- Który miesiąc? - Ja…
Drugi.
Nikomu jeszcze nie mówiliśmy.
Jestem trochę przerażona.
Dobrze. Ten strach, adrenalina?
Przyda się przy karmieniu w środku nocy,
zmienianiu pieluch. Czy ktoś kiedyś cię obsikał?
Raz.
- Studia. - Okej.
Będzie tego dużo więcej.
Brzmi niesamowicie.
Jest niesamowite.
Nie chciałam mieć dzieci.
Byłam młoda i samotna.
To była najtrudniejsza i najlepsza rzecz.
Amrita.
Tak bardzo się cieszę.
- Gotowa do działania? - Bierzmy się za to.
- Co jest niezwykłego w tej uroczej damie? - Potrafiła kontrolować inne zera.
Jak?
Wiedzieliśmy, że wirus ewoluuje.
Ale zera nie widzą. Większość nie słyszy.
Mogła komunikować się…
Przez zapach.
Może feromony. W jej oddechu.
Ten gruczoł. Tutaj.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Nie pozwól mi się w tym zatracić. Bea ma występ fortepianowy.
Ustawiłam alarm. Zdążysz.
Okej. Sprawdzam tkankę nabłonkową.
Dobra, komórki zera wydzielają dwa różne enzymy.
Ale…
Cholera.
Tlen powoduje ich rozpad.
Może muszą być z czymś zmieszane?
Na przykład?
Jeśli trafiają do jej gardła, do ust.
Ze śliną?
Dobra. Co tu mamy? Wodę, elektrolity, śluz…
Amylazę, lipazę, IgA i lizozymy.
Ale współczynniki…
Istnieją tysiące możliwych kombinacji.
Próba pierwsza.
Próba 11.
Próba 22.
Próba 35.
Próba 44.
Na tym kończy się próba 55.
Kończę na dziś.
- Wrócimy do tego jutro. - Nie. Jeszcze jedna.
Kończą się nam prekursory.
Musimy kupić je od innego laboratorium.
- Albo ukraść. - Jade.
Ohyda.
Ale to próba 56.
Ohyda zadziałała.
Próbka.
Jest stabilna.
Kurwa.
Bea.
- Idź. Zacznę je izolować. - Ale…
- Dam ci znać, jak będą gotowe. - Są delikatne.
- Musisz być ostrożna… - Jade. Idź.
- Tak. - Tak.
- Dziękuję. - Idź.
- Pobierz próbki! - Tak! Idź!
- Gdzie Arjun? - Olać go. Gdzie moja żona?
- Pracuje. - Oczywiście.
Wstąpiłyście na lunch?
- Musi coś jeść. - Tak, za dwoje.
Myślałeś, że mi nie powie?
Chciałabym powitać przyjaciół, rodziny i rodziców
na święcie sztuki i kultury,
w które włożyliśmy całe nasze serce.
Po co uczyć dzieci poezji, Szekspira, tańca i muzyki
w takim momencie naszej historii?
Wszyscy jesteśmy oddani
gromadzeniu i zachowywaniu w naszej zbiorowej pamięci
śladów przeszłości,
ponieważ tym właśnie była sztuka w swoich najdawniejszych początkach.
Była sposobem na odciśnięcie w nas śladów głębokich, emocjonalnych historii.
Których nie chcieliśmy stracić,
ponieważ nawet w takich czasach jesteśmy historiami, które opowiadamy.
Bea?
Wprowadzam pierwszy enzym do próbki wirusa T.
Wirus trzyma się z dala od enzymu.
Podaj następny.
Wygląda na to, że ten enzym przyciąga wirusa.
- Gdyby przenieść go w powietrzu… - W powietrzu.
Można by było oznaczyć nim cel, za którym ruszyłyby zera.
- A czerwony… - Odstraszałby je.
Jade.
Jeśli mamy rację, musimy to sprawdzić. Na prawdziwym zerze.
Musimy uzyskać pozwolenie.
Zadokować statek i zaczekać dwa tygodnie.
Zaczekamy.
Muszę odwieźć cię do Paolo,
bo skopie mi tyłek.
Proszę.
- Hej. - Cholera!
Serene.
- Hej. - Hej.
Hej. Wcześnie wstałaś.
Tak, w terenie jest tak głośno,
że można do tego przywyknąć.
- Pomóc ci? - Nie, poradzę sobie.
- Dobra. - Dzięki.
Mamo?
Bea.
Przyniosłam ci…
Co zrobiłaś?
Wszystko jest w porządku. Ze mną jesteś bezpieczna.
Mam to pod kontrolą.
Wyszła z zimnej wody. Jak zimno działa na zera?
- Spowalnia je. - Właśnie.
Tata wie?
Chodź, coś ci pokażę.
Ale musisz stanąć trochę dalej.
Kiedy mnie nie było, natrafiłam na zero, które potrafi rozmawiać z innymi zerami.
- Zera nie potrafią mówić. - Nie za pomocą słów.
Widzisz to?
To feromon.
To jak rodzaj zapachu.
Jeśli zera go wyczują, nie mogą zrobić ci krzywdy.
Jeśli umieścimy go na ludziach, na statku, w całych miastach,
zbudujemy nowy świat i sprawimy, że wszystko będzie jak dawniej.
Tata mówił, że kiedy był dzieckiem, mógł jeść lody codziennie,
nie tylko w Nowy Rok.
Będziesz mogła jeść lody i robić, co tylko chcesz.
Takiego świata chcę dla ciebie, Bea.
- Dobrze. - Tak?
Ale teraz muszę sprawdzić, czy to działa.
Zostań tutaj, przy drzwiach.
- Mamo? - Spokojnie.
Nie wie, że tu jestem.
Udało się!
Bea! Uciekaj! Szybko!
Biegnij!
Pomocy!
- Co się stało? - Jest tam! Tam!
Bea?
Co to było?
Boże.
Nie.
- Bea? - Tato!
- Jest ich więcej? - Nie wiem.
Nie.
To…
To moja wina.
Wniosłam ją na statek.
- Robiłam badania. - Twoja?
Nie sądziłam, że…
My pracowałyśmy…
Zabiłaś ją.
- Zbliżają się! Uwaga! - Widzisz je?
Nadlatują śmigłowce.
Zaczynamy.
- Znajdź przyczynę zgonu. - Tak jest.
Sprawdźmy.
Ciekawe.
To niedorzeczne!
Nie możesz mnie tu trzymać.
Od kiedy z ciebie takie strachajło?
Hej, ziom.
NA PODSTAWIE GRY WIDEO RESIDENT EVIL FIRMY CAPCOM
Napisy: Mariusz Bansleben