UNHA SERIE DE NETFLIX
APARCAMENTO RESERVADO
Reunión de márketing ás 11:15, contabilidade as 11:25
e deseño de produtos as 11:40.
- Toquio ó teléfono. - Dille que non.
- A quen? - A todos.
Albert.
Que che pasou nesa preciosa cariña?
Isto… Onte a noite defendeuse.
- Pero díxoche… - Nada.
- Fantástico. - Pode que haxa outra forma.
Ledicia.
Na dose axeitada, reduce a inhibición.
- E mesturado con escopolamina… - O do Alzheimer?
Para iso úsanse doses altas,
pero desenvolveuno a CIA como soro da verdade.
Se levo razón, esa combinación podería actuar coma o…
pentotal sódico, pero máis forte.
E se te equivocas?
Non sei, pero non temos moitas opcións.
A xente podería decatarse de que está aquí e farían preguntas.
Ola, Angel. Como te atopas?
Son médico.
Non dos que tratan pacientes,
pero si sei que cando alguén está sufrindo,
o único que queren é deixar de sufrir.
E iso o que queres?
Porque quero axudarte.
Son o teu amigo.
- Que é iso? - Unha axuda.
Isto pode acabar co teu sufrimento.
Só tes que responderme a unha pregunta.
Quen che contou o que pasou aquí?
Que vai ser?
- Non tes por que facer isto. - Oxalá fora así.
Responde á pregunta ou marcho.
E a persoa que me vai substituír será peor.
Con el saberás o que é a dor.
E a posibilidade de axudarnos mutuamente desaparecerá.
QUEN SABE O DAS MIÑAS FILLAS?
Ninguén.
Resposta errada.
Pero, oe…
- Imos probar de tódolos xeitos. - Agarda.
Dille a meu pai que o sinto.
Que acaba de pasar?
Díxenche que podería fallar.
- Situación? - Sen pulso.
Fóra.
- Cargando. - Estaba buscando unha toupa.
Fóra.
E ti mataches a única persoa que sabía quen era.
Es ti?
Evelyn.
Se quixera arruinarte a ti ou a Umbrella,
xa o tería feito mil veces.
Así que non fodas.
Non.
Por que? A min non me vai facer nada.
Iso sería facer dano a Umbrella.
E recoñezámolo, Umbrella…
é o único que tes.
Sr. Roth.
Quero todo recollido e listo para marchar.
Andando.
Xa oístes as ordes. Veña.
Somos iguais.
Un recordo?
Empaquétao no meu alixo persoal.
- E que tal vai todo? - Que tal vai todo?
- Sacáchesme sangue. - Perdoa. É o protocolo.
Pensei que non saías da zona de Umbrella.
Que esperabas?
Evelyn envioume a por ti.
Sei que non paga a pena,
pero ela cre que serás útil no vindeiro mundo.
"O vindeiro mundo"?
Sabes que ela non pregunta.
Non lle fai falla.
Xa enviou o seu xoguetiño a facer o traballo.
O seu proxecto favorito.
A última vez
tiñas 18 anos, estabas embarazada e cos dentes rotos.
Onde está o bebé?
Perdino.
- E papá? - Morreu preguntando por ti.
Xa. A Albert nunca lle importou mostrar favoritismos.
Eu non era a favorita.
Talvez non ó principio.
Pero o de traballar ó límite, e matarte para compensar os teus pecados…
Sóache de algo?
O noso pai era un psicópata.
Xa, cada un ten o seu.
Jade, é hora de volver. Non estás cansa?
Pasaches seis meses en Tokyo,
case un ano en Greenland.
Ata que te pillaron fuxindo cunha cabeza nunha bolsa.
Así que non sei quen será o psicópata.
A onde iades?
Á Universidade.
Ías alí de cabeza, nunca mellor dito.
Si, Baxter érache unha rata ben eficaz. Levamos tempo buscando ese sitio.
Onde está?
- Vai á cona. - Vai á cona.
Xemelgas. Chispa.
Deixádenos.
Billie, de que hostias vai todo isto?
Non penso darche a Universidade.
Non vou a ningures contigo.
E a Umbrella dálle igual un novo mundo.
Só queren control.
E ti deberías sabelo mellor que ninguén, porque o viches dende nena.
Prefiro morrer antes que volver a ese sitio.
Iso quería eu que dixeras.
Jade, equivoqueime ó escoller Umbrella.
Debinte escoller a ti.
Supoño que só quería despedirme.
- Que intentas dicir? - O virus.
- Es inmune. - Non.
Avanza máis lento, pero a conta atrás segue
e chegará a zero.
Só quería verte de novo.
Gústame pensar que es feliz,
que traballas e tentas convencer a xente para ter unha familia.
Pero logo preocúpame
que iso sexa demasiado conformarse para Jade Wesker.
Captamos un sinal.
Un equipo da Universidade búscate a uns 2 km ó oeste.
Ti tamén podes vir.
Non levo cadeas, pero tampouco son libre.
Só preciso que fagas unha cousa.
Dáme un golpe na cara.
- Que? - Ah, e…
Puxéronche un rastrexador ó sacarche sangue.
Nunca deixei de ser túa irmá.
WESKER
- Jade. - Gideon.
Estabamos a buscarte.
Amrita.
- Boteite de menos. - Eu tamén.
Oe. Hai que marchar.
E marcharemos. Deseguido.
Lingua.
Tes unha nova mellor amiga?
É un espécime.
Amrita, creo que isto é o que buscabamos.
Veña, vamos.
Ó laboratorio. Non digas nada. Vai.
Que tal?
Ola.
- E o meu comité de benvida? - Xusto detrás de min.
Mami!
Bea.
Mamá.
Estás ben? Por teléfono parecías asustada.
Xa sei, pero agora estou mellor, vale?
- Es de verdade? - E ti?
- Estás ben? Están todos ben? - Si, estamos ben.
Mamá, no concurso vou tocar o piano.
O piano? E o ballet?
O certo é que é impresionante. Vaiche encantar.
Si, seguro que si.
Papá, teño que irme.
Vémonos na cea.
Ensaio.
Xa.
Que?
Levo fóra seis meses e iso e todo?
Querías que botara a chorar?
- Que resgara a roupa? - Non.
Vale, si, igual un tirón ou unha lagrimiña.
Boteite de menos.
Máis che vale.
Levo meses fantasiando con isto.
Vaia, iso é moi…
afagador.
Veña, cóntame que me perdín.
Todo estivo calmo.
Tivemos unha colleita de récord, hai moitos bebés novos
e o grupo de Terrence trouxo case media libraría de Estambul.
E a nosa filla que xa case parece unha adulta?
O progreso de Bea está a ser… Excepcional.
Poida que sexa un xenio.
En matemáticas vai ben e ten talento natural para as ciencias e o deporte.
Inda que, ultimamente, do que non se cansa nunca
é da literatura.
Xa. E agora ata toca o piano.
- Estarás emocionado. - Si.
Pero ándate con ollo.
Meu pai era dos que tentan
criar ós fillos para ser coma eles
e só lle saíu ben con unha.
Segura?
Veña,
sei que preferirías estar no laboratorio.
Non son coma meu pai.
- Jade non quería… - Non, eu…
Cando meu pai fixo o que fixo, só lle preocupaba el mesmo.
Botei seis meses traballando no terreo…
e non tiña nada que mostrar.
Así que decidín quedar para rematar o traballo e non ter que volver marchar.
Xa.
- E entón atopei ese zero. - A cabeza?
Xamais me crerías. Sabía que non podía fuxir sen máis.
Tiña que volver por ela.
Ou todo sería en van.
Pero non o fixen por min, fíxeno por ela.
Volviches?
Como que tiveches que volver?
No búnker.
O da Irmandade? Ese cheo de monstros?
Non o entendes. Este zero… podía controlar ós outros.
Obrigábaos a facer cousas.
Se descubrira como… Non entendes o que significa iso?
Xa falamos disto, non si?
Nin riscos innecesarios nin ser unha kamikaze.
- Non foi así. Tiña que volver. - Nada diso.
- Que si. - Non.
Engánaste se crees que foi por Bea.
Claro que foi por ela. Por que senón¿
- E se te perde? - Non pasou.
- Esta vez. - Non fagas isto.
- Eu son a nai. Eu. - E eu que son?
O coidador?
Que non sexa o pai biolóxico non significa…
Para.
SAÍDA
Entón, que tal foi?
A Sr. Kyoko preguntoume se quería cenar alí.
O xoves, coma sempre?
Mira, e se non vas esta semana? Xa que volveu túa nai…
Seguro que traballa. Dálle igual.
Lembras cando limos Soño dunha noite de verán?
E Shakespeare escribiu que,
"O obxectivo da arte é darlle forma á vida".
- Si. - Si.
Pois o traballo da túa nai é arte e dálle forma a súa vida.
Estaría perdida sen el.
Por iso sempre está fóra?
Cando mamá era pequena o seu pai tentou arranxar o mundo,
pero só conseguiu empeoralo.
Túa nai leva toda a vida intentando compensalo.
Por el.
Iso non é xusto. Ela non fixo nada.
Non, tes razón.
Iso é a segunda cousa máis importante que tes que saber dela.
E a primeira?
Que te quere máis ca nada no mundo.
- Ola, equipo. - Ola, mamá.
- Non comedes? - Estámoste agardando.
Ben.
Porque vou coller as vosas racións.
Que vos parece?
Imos coller o mellorciño.
Hoxe durmiuse rápido.
Será pola emoción.
Arjun.
- O que dixen antes… - Non importa…
Si importa.
Escoita.
O día que chegaches a miña vida…
a de Bea…
Quérote.
Agarda
O meu pai está morto.
Díxomo miña irmá.
Umbrella enviouna para capturarme, pero deixoume ir.
Vaia. E ti…
Quero dicir, podes confiar nela?
Dixo que está morrendo.
Jade.
Síntoo moito.
Por un lado…
vexo recordos pasar coma se fose un película caseira.
Pero, por outro lado, oxalá a matara cando tiven ocasión.
Nave pantasma á deriva en estribor.
Nave avistada. Rumbo de interceptación.
CORRECTO
Perdoa.
- De canto estás? - Eh…
Dous meses.
Inda non llo dixemos a ninguén.
Estou un pouco aterrada.
Ben. O medo e a adrenalina…
Necesitaralos para as tomas nocturnas,
os cueiros… Mexáronche algunha vez por riba?
Unha vez.
- Na facultade. - Vale.
Pois prepárate porque vai volver pasar.
Fas que pareza marabilloso.
Si o é.
Eu nunca quixen fillos.
Era nova e estaba soa.
Foi moi difícil, pero tamén o mellor.
Amrita.
Alégrome moito por ti.
- Lista para sacala? - Imos aló.
- Quen ten de especial esta adorable moza? - Podía controlar ós outros zeros.
Como?
Sabiamos que o virus ía evolucionar.
Pero os zeros non ven. A maioría non oe.
Entón se se comunicaba…
facíao polo cheiro.
Quizais unha feromona? No alento.
Esta glándula? Mira.
Nunca vira nada parecido.
Non deixes que me meta demasiado. Hoxe é o recital de Bea.
Xa puxen unha alarma. Estarás alí.
Vale. Observación do tecido epitelial.
A ver, as células do zero emiten dúas encimas diferentes.
Pero…
Merda.
A exposición ó osíxeno degrádaas.
Quizais as haxa que mesturar.
Con que?
Se pasan pola gorxa e a boca…
Cuspe?
Vale, e iso que é? Auga, electrólitos, moco…
Amilasa, lipase, lgA e lisocimas.
Pero a proporción…
Hai mil combinacións posíbeis.
Proba número un.
Proba 11.
Proba 22.
Proba 35.
Proba 44.
Fin da proba 55.
Vale, ata aquí.
- Mañá empezamos de novo. - Non, unha máis.
Case non quedan precursores.
Hai que pedirllos a outro laboratorios.
- Ou podemos roubalos. - Jade.
Que noxo.
Pois vai ser a proba 56.
A cousa noxenta funcionou.
A mostra.
É estable.
A hostia.
Bea.
- Vai. Vou empezando eu a illalas. - Pero…
- Avísote cando estean listas. - Son febles…
- Ten coidado cando… - Jade. Vai.
- Si. - Veña.
- Grazas. - Marcha.
- E colle mostras. - Si. Corre.
- Onde está Arjun? - Que máis ten. E Amrita?
- Traballando. - Por suposto.
Parades para comer sequera?
- Ten que comer. - Si, por dous.
Crías que non mo ía dicir?
Quero darlles a benvida ós amigos, familia e pais,
a esta celebración das artes e a cultura,
á que vos aseguro que lle puxemos todo o noso amor.
¿Por que ensinar ós nenos poesía, Shakespeare, baile e música agora,
neste momento da nosa historia?
Penso que nos consagramos
á tarefa de recoller todo o máis posible do pasado
e a preservalo na memoria colectiva
porque iso é o que eran as artes nos seus ancestrais inicios.
Era un xeito de
Historias que non queriamos perder
porque, aínda en momento coma este, somos as historias que contamos.
Bea?
Introducindo a primeira encima nunha mostra do Virus-T.
O virus nin se achega a esta encima.
Pásame a outra.
E esta encima parece que o atrae.
- Entón, se se dispersase polo aire… - O aire.
Poderías fixar un obxectivo e mandar ós zeros a por el.
- E co vermello… - Poderías afastalos.
Jade.
Se isto é así, temos que probalo. Cun zero
Só hai que conseguir un permiso.
Atracar e agardar dúas semanas.
Iso faremos.
Como non volvas con Paolo a unha boa hora,
vaime matar.
Aí tes.
LORAZEPAM
- Merda. - Ola.
Serene.
- Ola. - Ola.
Que tal? Erguícheste cedo.
Xa, é que no terreo hai moito ruído,
Creo que ó final acostúmaste.
- Axúdoche con iso? - Non, podo eu.
- Vale. - Grazas.
Mamá?
Bea.
Vin traerche un…
Que fixeches?
Non pasa nada. Está todo ben. Estás comigo, estás a salvo.
Téñoo todo controlado.
Saíu agora da auga e que lles pasa ós zeros co frío?
- Son máis lentos. - Xusto.
Sábeo papá?
Trae, vouche ensinar unha cousa.
Pero tes que quedar aquí, vale?
Cando estaba fóra, atopei un zero que podía falar con outros zeros.
- Os zeros non falan. - Non con palabras.
Ves isto?
É unha feromona.
É coma un cheiro
e cando os zeros o olen, non che poden facer dano.
Se lle botamos isto á xente do barco ou das cidades,
poderiamos construír un mundo novo, no que todo sexa coma antes.
Papá dixo que cando era neno podía comer xeado tódolos días,
non só en aninovo.
Pois podes comer xeado e facer todo o que queiras.
Ese é o mundo que quero para ti, Bea.
- Vale. - Si?
Pero agora teño que ver se funciona.
Queda aí, ó ladiño da porta.
- Mamá? - Tranquila.
Non sabe que estou aquí.
Funcionou.
Bea! Sal de aquí! Xa!
Corre!
Axuda!
- Que pasa? - Por alí!
Bea?
Que pasou?
Meu Deus.
Non.
- Bea? - Papá!
- Hai máis? - Non sei.
Non.
Foi…
Foi culpa miña.
Tróuxena eu o barco.
- Para unha proba. - Fuches ti?
Non pensei que…
Estabamos traballando…
Matáchela.
- Estase achegando! Atentos! - Velos?
Varios helicópteros.
Imos aló.
- Quero saber que o matou. - Si, xefa.
Imos botar un ollo.
Interesante.
Estades tolos!
Non me podes reter aquí.
Dende cando es un cagalleiro?
Ola, meu.
BASEADO NO VIDEOXOGO DE CAPCOM RESIDENT EVIL
Subtítulos: Laura Feijóo Sánchez