ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
ISANG PRODUKSYON MULA SA CONSTANTIN TELEVISION
RESERBANG PARADAHAN
May marketing ka nang 11:15, accounting nang 11:25,
at product development nang 11:40.
-Nasa linya ang Tokyo. -Pa-kansel.
-Kanino? -Lahat sila.
Albert.
Anong nangyari sa maganda mong mukha?
Ito iyong… kagabi. Lumaban siya.
-Pero may nakuha kang… -Wala.
-Magaling. -Pero mukhang may iba pang paraan.
Joy.
Sa tamang dosage, ibinababa nito ang inhibisyon.
-'Pag hinalo sa scopolamine-- -Iyong sa Alzheimer's?
Gumagamit sila ng mataas na dosage pero binuo siya bilang truth serum ng CIA.
Kung tama ako, ang kombinasyong iyon ay parang sodium pentothal sa steroids.
At kung mali ka?
'Di ko alam pero wala na tayong ibang opsyon.
Kapag nalaman ng mga taong narito siya, baka magtanong sila.
Kumusta, Angel? Anong nararamdaman mo?
Doktor ako.
Hindi iyong tipong gumagamot sa may sakit pero alam ko na kapag meroong may sakit,
ang gusto lang nila ay ang matapos ang sakit na iyon.
Iyon ba ang gusto mo?
Kasi gusto kitang tulungan.
Kaibigan mo ako.
-Ano iyan? -Tulong.
Kaya nitong pawiin lahat ng iyong sakit.
Sagutin mo muna ang isang tanong.
Sinong nagsabi sa'yo kung anong nangyari rito?
Sino?
-'Di mo kailangang gawin ito. -Sana nga.
Sagutin mo ako o aalis ako.
O ang papalit sa akin ay magiging mas malupit.
Wala kang mararamdaman kundi hapdi.
'Di na natin matutulungan ang isa't isa gaya ngayon.
SWINONG MAY ALAM TUNGKOL SA AKING MGA ANAK?
Wala.
Maling sagot,
Pero…
-subukan na rin natin. -Teka.
Pasabi kay Tatayay na patawad.
-Anong nangyari? -Sabi ko sa'yo baka 'di gumana.
-Ano? -Walang pulso.
Clear.
-Charging. -Naghahanap ako ng espiya.
Layo.
Pinatay mo ang nag-iisang taong makapagsasabi kung sino iyon.
Ikaw ba ang espiya?
Evelyn.
Kung gusto kitang sirain, ang Umbrella, nagawa ko na sana nang ilang libong beses.
Tigilan mo'ko.
Sandali.
Bakit? Wala magagawa si Roth sa akin.
Saktan mo ako, masasaktan ang Umbrella. At ang Umbrella…
lang ang meroon ka.
Ginoong Roth.
Dapat naka-impake't handa na ang lahat. Klaro?
Kilos.
Narinig mo ang utos ko. Dali.
Pareho tayo.
Pasalubong?
Impake mo 'to sa personal kong gamit.
Kumusta?
"Kumusta"?
-Kinuhanan mo ako ng dugo. -Sorry. Kailangan.
Akala ko 'di ka umaalis ng teritoryo ng Umbrella.
Masisisi mo ba ako?
Inatasan ako ni Evelyn na iuwi ka.
Sinabi kong sayang sa oras pero sabi n'ya na may pakinabang ka sa bagong mundo.
"Bagong mundo"?
-'Di siya humihingi ng permiso. -'Di niya kailangan.
Ipinadala n'ya ang kanyang pinakapaboritong laruan.
Huli kitang nakita, 18 ka, buntis, at may dalawang sirang ngipin.
Nasaan anak mo?
Nakunan ako.
-Kumusta si Papa? -Namatay na hinahanap ka.
Walang siyang pake kahit halata kung sinong paborito niya.
'Di ako ang paborito.
Siguro 'di noong umpisa.
Pero nagpursigi ka para punan ang mga nagawa mong kasalanan.
Pamilyar ba?
Ang tatay natin ay psychopath.
Oo. Pero lahat tayo may problema.
Jade, oras na para umanib. 'Di ka pa ba pagod?
Nung huli, anim na buwan kang kulong sa Tokyo, halos isang taon sa Greenland.
Hanggang sa mahuli ka namin na tumatakbong may ulo sa iyong bag
na kung iisipin, galawang psychopath.
Saan kayo papunta?
Sa University.
Doon kayo papunta, tama?
Mahusay na tiktik si Baxter.
Matagal na namin iyong hinahanap. Nasaan siya?
-Putik ka! -Putik ka!
Kambal. Malas mo.
Iwanan ninyo kami.
Billie, anong kalokohan ito?
Hindi ko ituturo sa'yo ang University.
Hindi ako sasama sa'yo.
At walang pake ang Umbrella sa bagong mundo. Kontrol ang gusto nila.
At ikaw dapat nakakaalam noon dahil iyon ang naging buong buhay natin.
Mamamatay muna ako bago ako bumalik doon.
Iyan ang gusto kong sabihin mo.
Jade, noong pinili ko ang Umbrella, nagkamali ako.
Ikaw dapat ang pinili ko.
Ngayon, gusto ko lang magpaalam.
-Anong ibig mong sabihin? -Ang virus.
-Immune ka. -Hindi.
Mabagal siyang kumilos pero hindi ako ligtas.
Hanggang sa huli.
Gusto lang kitang makitang muli.
Gusto kong isipin na masaya ka,
nagpupursigi, may asawang nangungulit magsimula ng pamilya.
Pero nag-aalala ako.
Masyadong panatag iyong ganoon para sa isang Jade Wesker.
May nakita kaming signal.
May grupo mula sa University na naghahanap sa'yo sa kanluran.
Makakaalis ka na rin.
'Di porke't 'di ako nakagapos ay malaya na ako.
May gusto akong gawin mo.
Suntukin mo ako sa mukha.
-Ano? -'Tsaka…
Nilagyan ka nila ng tracker nang kunan ka namin ng dugo.
Hindi ako tumigil sa pagiging kapatid mo.
WESKER
-Jade. -Gideon.
Hinahanap ka namin.
Amrita.
-Na-miss kita. -Ako rin.
Kailangan na nating umalis.
Oo. Aalis din tayo agad.
Dila.
Bagong kaibigan?
Ispesimen.
Amrita, tingin ko, ito ang hinahanap natin.
Tara, tena.
Dalhin mo sa lab. 'Wag mong sabihin kahit kanino.
Kumusta?
Mahal!
-Nasaan iyong babati sa akin? -Heto na sila.
Mama!
Bea.
Mama.
Okey ka lang? Parang takot ka nung huli mong tawag.
Alam ko. Pero maayos na ako ngayon.
-Totoo ka ba? -Ikaw ba?
-Okey ka lang ba? Ang lahat? -Oo, okey kami.
Ma, tutugtog ako ng piano sa talent show.
Piano? Anong nangyari sa ballet?
Nakakamangha talaga. Magugustuhan mo gagawin niya.
Syempre, magugustuhan ko.
Pa, kailangan ko nang umalis.
Kita tayo sa hapunan.
Ensayo.
Osige.
Bakit?
Nawala ako ng anim na buwan, iyon na iyon?
Ano, gusto mo siyang humagulgol?
-Punitin damit niya? -Hindi naman.
Oo na, sige. Kahit konti lang sana. Kahit isang luha.
Na-miss kita.
Dapat lang.
Ilang buwan ko na itong pinagpapantasyahan.
Nakaka…
tuwa naman iyon.
Ikuwento mo sa akin lahat ng 'di ko alam.
Maayos naman. Maraming mga ani. Maraming isinilang na sanggol.
Maraming naiuwing libro sina Terrence mula sa Istanbul.
Kumusta naman ang ating matandang sampung taong gulang na anak?
Ang pagyabong ni Bea ay…
napakahusay.
Tingin ko, isa siyang henyo.
Magaling siya sa math.
Mahusay sa science at palakasan.
Pero nito lang, ang 'di niya kayang lubayan…
ay panitikan.
Kaya nga. Tumutugtog na rin siya ng piano.
-Mukhang may tuwang-tuwa. -Oo.
Mag-ingat ka lang.
Isa si Papa sa mga magulang na pinalaki ang mga anak niya para maging tulad niya.
Isa lang sumunod sa yapak niya.
Sigurado ka?
Iyong totoo, ayaw mo bang pumunta sa lab ngayon?
Hindi ako gaya ni Papa.
-Jade, 'di ko… -Hindi.
Noong ginawa iyon ni Papa, para lang iyon sa kapakanan niya.
Noong nasa labas ako nang anim na buwan,
wala akong bagong natuklasan.
Kaya sinabi ko na mananatili ako at tatapusin ang trabaho
para 'di na ako babalik.
Tama.
Hanggang sa maikita ko iyong isang zero.
Iyong ulo?
Hindi ka maniniwala.
Alam kong 'di ako puwedeng umalis, na kailangan ko siyang balikan at kunin.
Kung 'di, mababalewala lang lahat. At 'di iyon para sa akin. Para kay Bea.
Bumalik ka?
Anong kailangan mong bumalik?
Sa bunker.
Bunker ng Brotherhood? Iyong puno ng mga zero?
'Di mo naiintindihan.
Kaya ng zero na'tong kontrolin ang iba. Kaya niyang utusan ang iba.
Kung matutuklasan ko kung paano, naiintindihan mo ba ang epekto noon?
Pinag-usapan na natin 'to, tama?
Walang 'di makubuluhang peligro.
-'Di ganoon iyon. Kailangan ko. -Hindi!
-Kailangan! -Hindi!
-Akala mo para kay Bea iyon, pero hindi. -Syempre, para iyon kay Bea. Bakit…
-Paano kung namatay ka? -Hindi.
-Ngayon. -Tama na.
-Ako ang magulang dito, ang nanay niya. -At ano ako?
Yaya?
'Di porke't 'di niya ako tunay na ama--
Tama na!
LABASAN
Anong nangyari?
Tinanong po ako ni Bb. Kyoko kung mag-hahapunan ako roon.
Sa Huwebes, dating gawi.
Baka puwedeng 'di muna ngayong linggo? Bilang kakabalaik lang ni Mama.
Nasa trabaho siya. Wala siyang pake.
Tanda mo nang binasa natin ang A Midsummer Night's Dream?
Ayon kay Shakespeare,
"Ang layunin ng sining ay bigyang hugis ang buhay."
-Opo. -Tama.
Ang trabaho ni Mama mo ang kanyang sining na nagbibigay hugis sa kanyang buhay.
At wala siya kung wala 'yon.
Kaya lagi siyang wala?
Noong bata pa si Mama mo, sinikap ng tatay niyang ayusin ang mundo.
Pero lalo lang niya itong pinalala.
At si Mama mo, sinisikap siyang maayos iyon.
Para sa tatay niya.
Ang daya naman noon. Wala siyang ginawang mali.
Oo, tama.
Pero ikalawa lang iyon sa dapat mong malaman tungkol sa kanya.
Ano po iyong una?
Mahal ka niya higitg sa lahat.
-Kumusta ang lahat? -Ma!
-'Di pa kayo kumakain? -Inaantay ka namin.
Buti. Dahil kakainin ko lahat ng parte ninyo. Ano, papalag kayo?
Kukunin natin lahat ng masarap.
Bilis niyang nakatulog.
Sobrang sabik, siguro.
Arjun.
Iyong sinabi ko kanina…
'Wag mo nang alalahanin.
Hindi.
Makinig ka.
Iyong araw na dumating ka sa buhay ko…
sa buhay ni Bea…
Mahal kita.
Sandali. Teka lang.
Patay na si Papa.
Sinabi sa akin ni Billie.
Inutusan siya ng Umbrella na iuwi ako pero pinakawalan niya ako.
Pero…
Mapagkakatiwalaan mo ba siya?
Sabi niya, mamamatay na siya.
Jade.
Nakikiramay ako.
Parte ng utak ko…
ay pine-play ang mga alaala na parang mga home movies.
Pero isang parte ko rin ang nagsasabing sana pinatay ko siya.
Abandonadong mga barko sa may bandang kaliwa.
Nakikita namin. Iminumungkahi ang pag-iiba ng ruta.
TUMPAK
Pasensya na.
Ilang buwan ka nang buntis?
Hindi…
Dalawang buwan.
Wala pa kaming sinasabihan.
Natatakot ako.
Mabuti. Iyang takot, bugso ng damdamin,
kailangan mo iyan sa pagpapadede, pagpapalit ng lampin.
-Naihian ka na ba? -Isang beses.
-Noong kolehiyo. -Osige.
Umasa kang maiihian ka pa lalo.
Parang nakakamangha 'pag galing sa'yo.
Dahil totoo.
'Di ko ginustong magka-anak.
Bata pa ako noon at nag-iisa.
Iyon ang pinakamahirap na pinakamagandang bagay.
Amrita.
Natutuwa ako para sa'yo.
Handa ka nang magtrabaho?
Tara!
Anong espesyal sa babaeng ito?
Kaya niyang kontrolin ang ibang mga zero.
Paano?
Alam naman nating nagbabago ang virus.
Pero bulag ang mga zero. Karamihan, mga bingi.
-Kaya kung siya'y nakikipag-usap… -Sa pang-amoy.
Pheromone siguro? Sa hininga niya.
Itong glandulang ito.
Ngayon lang ako nakakita nito.
'Wag mo kong hayaang malulong rito. Tutugtog pa ng piano si Bea mamaya.
Hinanda ko na ang alarm. Aabot ka.
Sige.
Obserbasyon ng epithelial tissue.
Naglalabas ng dalawang enzyme and mga cell ng zero.
Pero…
Putik.
Nasisira sila kapag nadadapuan ng oxygen.
-Baka kailangang ihalo sa kung ano? -Gaya ng?
Kung dumadaan sila sa kanyang lalamunan, bibig…
Dura?
Sige. Ano iyon? Tubig, electrolytes, mucus…
Amylase, lipase, IgA, at lysozymes.
Pero iyong proporsyon…
Libu-libo ang mga posibleng kombinasyon.
Unang subok.
Ika-labing-isang subok.
Ika-dalawampu't-dalawang subok.
Ika-tatlumpu't-limang subok.
Ika-apatnapu't-apat na subok.
Nagtatapos ang ika-limampu't-limang subok.
Hanggang dito na lang muna.
-Subukan ulit natin bukas. -Hindi, isa pa.
Paubos na mga precursor natin.
Kailangan nating makipag-usap sa ibang mga lab.
-Puwede nating nakawin. -Jade.
Kadiri.
Ika-limampu't-anim na subok.
Umubra siya.
Iyong muwestra.
Maayos na siya.
Ang galing.
Nakaka…
Si Bea.
-Una ka na. Ibubukod ka na sila. -Pero…
-Sasabihan kita 'pag handa na. -Mag-ingat ka. Maselan sila.
-Jade, alis ka na. -Tama.
-Salamat. -Dali.
-Kumuha ka ng mga muwestra. -Oo. Dali ka na.
-Nasaan si Arjun? -Pake ko. Nasaan ang asawa ko?
-Nagtatrabaho. -Syempre.
Nag-tanghalian man lang ba kayo?
-Kailangan niyang kumain. -Oo, para sa dalawa.
Para namang 'di niya ako sasabihan.
Masayang pagtanggap sa lahat ng mga kaibigan, pamilya, at mga magulang
sa isang selebrasyon ng sining at kultura
kung saan aming ibinuhos and aming buong puso.
Bakit kailangang turuan ang mga bata ng tula, Shakespeare,
sayaw, at musika sa panahon ngayon ng ating kasaysayan?
Lahat tayo ay nakatuon sa pangongolekta ng mga bagay mula sa ating nakaraan
at pagpe-preserba ng mga ito sa ating mga alaala
dahil iyon ang sining noon noong ito'y nagsisimula pa lang.
Isang paraan para tumatak ang mga kuwento na malalalim at puno ng emosyon sa'tin.
Mga kuwentong ayaw nating mawala
dahil kahit sa panahon gaya ngayon, tayo ang mga kuwentong ating ikinikuwento.
Bea?
Ipinapakilala ang unang enzyme sa muwestra ng T-virus.
Hindi nakakalapit ang virus sa enzyme. Paki-abot nung isa.
Tila dito sa isang enzyme siya naaakit.
Kung dumadaloy siya sa hangin…
Kung gayon, puwede kang mamuntirya na hahabulin ng mga zero.
-Pero sa pulang enzyme… -Lalayo sila.
Jade.
Kung tama tayo, kailangan nating subukan ito.
Sa totoong zero.
Kailangan muna nating magpaalam.
Idaong ang barko at mag-antay ng dalawang linggo.
Tama.
Kug 'di kita maibabalik kay Paolo agad, lagot ako sa kanya.
Heto.
LORAZEPAM
-Jade! -Serene.
-Uy. -Uy ka rin.
-Uy… -Aga mong nagising.
Oo nga. Nasanay kasi ako dahil sa sobrang ingay lagi doon sa patag.
-Kailangan mo ng tulong? -Hindi na. Kaya ko na 'to.
-Sige. -Salamat.
Mama?
Bea.
Dinalhan kita ng tsaa…
Anong ginawa mo?
Okey lang ang lahat. Kasama mo ako, ligtas ka.
Walang magiging problema.
Kakaahon niya lang sa malamig na tubig. Anong nangyayari sa kanila sa lamig?
-Bumabagal sila. -Tumpak.
Alam ba ni Papa?
Halika, may ipapakita ako sa'yo.
Pero kailangan mong tumimo dito sa malayo, klaro?
Noong wala ako rito, nakadiskubre ako ng zero na nakikipag-usap sa kapwa niya.
Pero pipi sila.
Hindi sa salita.
Kita mo 'to?
Ito ay pheromone.
Para siyang amoy.
Kapag naamoy siya ng mga zero, di ka nila sasaktan.
Kung mailalagay natin 'to sa lahat dito sa barko, sa mga lungsod,
makakabuo tayo ng bagong mundo, ibalik ang lahat sa dati.
Sabi ni Papa, noong bata pa siya, nakakapag-sorbetes siya araw-araw,
hindi lang kapag bagong taon.
Ikaw, makakapag-sorbetes ka at magagawa mo ang kahit na ano.
Iyon ang mundong gusto ko para sa'yo.
-Sige po. -Sige.
Pero ngayon, kailangan kong subukan kung gumagana nga 'to.
Diyan ka lang sa may pinto.
-Mama? -Okey lang.
'Di n'ya ako mapapansin.
Gumana!
Bea! Labas! Alis!
Takbo!
Tulong!
-Anong problema? -Doon! Iyon!
Bea? Bea?
Bea?
Ano iyon?
Diyos ko.
-Hindi. -Paolo.
-Bea? -Papa!
-Marami pa ba? -'Di ko alam.
Wala na.
Ka…
Kasalanan ko.
Dinala ko siya sa barko.
-May sinusubukan ako… 'Di ko naisip na… -Kasalanan mo?
May ginagawa kami…
Pinatay mo siya.
-May paparating! Maghanda! -Nakikita n'yo?
Mga helicopter, paparating!
Magsimula na tayo.
-Gusto kong malaman anong ikinamatay niya. -Masusunod po.
Tingnan natin.
Kawili-wili.
Kabaliwan ito!
Hindi n'yo ako puwedeng ikulong rito.
Kailan ka pa naging matatakutin?
'Tol!
BATAY SA VIDEO GAME NG CAPCOM NA "RESIDENT EVIL"
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Anthony Nash O. De Leon