Ziemniaki?
Cześć, skarbie.
Hej.
W porządku.
Chcesz kawy?
Dzięki.
- A niech mnie. - Mam ich cały stos.
Superfanka.
- Ma w domu cały stos. - No nieźle.
Cześć, Charley.
Przykro mi.
Mabel to dobra kobieta.
Tak mi przykro.
Jest w lepszym miejscu.
Ona wciąż żyje, Cheese.
To dobrze.
Chcę zrobić...
Proszę bardzo.
Co mam niby z tym zrobić?
Ugotuj. Jest organiczny.
Co tam, Big?
- Co u ciebie? - Jaja se robisz?
Nie ma gdzie usiąść. Rozejrzyj się.
Brownie.
Patrzcie.
To dopiero tradycja.
Przyniosłem ci dietetyczne.
Cześć.
Jest? Przywitam się.
Kuzynko.
Czy to możliwe, że pozaziemska interwencja...
Zobacz no.
Wtedy byli tu jebani kosmici.
To nasi przodkowie.
Ci oryginalni.
Po co mieliby tu przybyć i nas stworzyć?
Dla seksu?
W mordę.
Teenie.
Kopę lat.
- Nie inaczej. - Pomogę ci z tym.
Patrzcie, kto w końcu wrócił do domu.
Proszę, kto się w domu zasiedział.
Między nami w porządku?
Jasne.
No nie mogę. Wyglądasz dokładnie jak ona.
Już dorosłaś.
Jestem Teenie.
Wiem, kim jesteś.
Pysznie pachnie.
Bear, weź to.
Właśnie.
Suń się, szanuj starszych.
Posłuchaj se płytki.
- Gnoje. - No.
Co tam, Bev?
Hej, Cleo.
Cały dzień oglądałem Dzień próby.
- Jumbo! - Kurwa, to Brownie.
- Ziołoradar. - Dojaraj.
Hej!
Gówniarze!
- Co? - Jedna z nich nosi moje kolczyki.
I ma sztuczny paznokieć.
A ona tu po co?
Nawet nie pomoże.
Przywitaj się.
Pewnie wystarczy ją poprosić.
Jackie, przyjdziesz nam pomóc?
Sama powinna zaoferować.
Nie smażyłam nigdy chleba.
- Miastowa dziewczyna. - Uważaj sobie. Ja jestem z miasta.
Umiem upiec lepszy chleb niż wy, wsioki.
Pewnie bezglutenowy.
Chodź. Nauczę cię. Zakasz rękawy.
Weź ciasto.
Daj na całość.
Muszę ci trochę podmalować paznokcie.
Tak lepiej, mamo.
Przynajmniej odejdzie, jak trzeba.
- Nie mam. Napijesz się? - Nie.
Tylko wody. Dzięki.
Ożeniłeś się kiedyś?
Tylko z prawem.
To propozycja?
Mam zbyt duży bagaż.
Możesz położyć go obok mojego.
Muszę zrobić miejsce, ale się pomieści.
Dokąd idziesz, Bear?
Hej, ostrożnie!
Chleb wrzuć, to zaskwierczy tłuszcz
Żarcia woń przyciąga cię doń
Z budki nie smakuje tak samo
Inni go lubią Ale Indianie dość go mają
Ładuj chili, fasolkę i ser
Nakładaj...
Słuchajcie.
Pomódlmy się przed posiłkiem.
Cheese.
- Zmówisz modlitwę? - Ja?
Jasne, zmówię.
Powstańcie.
Pochylcie głowy.
Zmówię modlitwę. Panie, Stwórco.
On, ona, ono. Jakich tam tylko używasz zaimków.
Pobłogosław te potrawy i ludzi, którzy je przygotowali.
Wiemy, że nasza droga Elora przeżywa teraz trudne chwile,
bo jej babcia zmierza w zaświaty.
Amen.
W odległej galaktyce.
Przychodzimy do ciebie w cierpieniu.
Święć się imię Twoje. Amen.
Jedzmy. Hvmbvks.
Bear, zaniesiesz na zewnątrz?
W mordę, wygląda pysznie.
Czemu dali mi taki mały talerz?
Chcecie powiedzieć, że jestem gruby?
Przez tę strawę dla duchów tracę na wadze.
Co tu robisz?
A co ty tu robisz?
Babcia Elory umiera.
Wiem.
Dlatego tu jestem.
Będę ją prowadził.
Ale... Co ty tu robisz?
Wspieram przyjaciółkę.
Zuch z ciebie, młody wojowniku! Wspierasz przyjaciółkę.
To dobrze.
Ona o tym wie?
Tak sądzę.
- Jestem tu. - Tak.
To stara indiańska mądrość: „Jestem tutaj.
„To powinno wystarczyć.
„Nie muszę mówić, jak się czuję, to powinno być oczywiste”.
Rany...
Słuchaj, jebańcu.
Staram się przekazać ci mądrość przodków.
Kiedy byłem młodym wojownikiem na równinach,
nabrzmiało mi raz jądro.
Skurwiel był wielkości melona.
Nie narzekałem na ból.
Wypierałem go, ale on wciąż narastał.
Przyjaciele nic nie wiedzieli,
bo ze sobą nie rozmawialiśmy.
To jądro stało się pierwszą częścią mnie,
która trafiła do zaświatów.
Mówię, że twoja przyjaciółka
ma ból jądra. W sercu.
W jądrze serca.
Dobra, rozumiem.
Dzięki.
Gdzie wsiorabło tego konia?
W przychodni powiedzieli, że mam Mary-Oko Aoki.
Co ty pleciesz?
Mary-Oko Aoki.
To nie jest prawdziwa choroba.
Jest bardzo prawdziwa.
Mam ją.
O tej chorobie się nie mówi.
Miałeś tak, że jak wszedłeś do biblioteki, to zaraz gnało cię do kibelka?
Mówisz, że jak wchodzisz do biblioteki, to bierze cię na sranie?
No. Stare książki tak na mnie działają. Muszę walnąć zdrowe kupsko.
W ogóle mam wrażliwe jelita.
Wspaniale.
Nie ogarniam. Najechała na ciebie.
- No. - Ma farta, że to święty czas.
Inaczej bym jej przywaliła.
Nigdy nawet nie spotkała Mabel.
Znów wyruszymy, jak już będzie po wszystkim?
- Do Kalifornii? - Tak.
Jasne.
Bzykacie się już?
Mam 15 lat.
Też późno dojrzałem.
Ja już dymałem, jak miałem 12 lat.
Seks grupowy na kościelnym obozie.
Jezu.
Powaga. Kościół baptystów. On to pamięta.
To zawsze były Teenie i Cookie. Podwójne kłopoty.
W kościele miałyśmy masakrycznego kaca.
Cookie była zielona na twarzy.
Śmiałam się z niej, chociaż sama wypacałam alkohol.
Próbowała wybiec z kościoła, ale nie zdążyła.
Na oczach pastora obrzygała całe przejście.
Mabel była słodka. We wszystkich dostrzegała dobro.
Martwiła się, że Cookie złapała grypę żołądkową.
Wpadłyśmy przez Fixica.
Zaczął mówić o epidemii grypy winnej.
Ale Mabel miała minę.
Wykopała Cookie z kościoła.
Była wściekła, ale zrobiła nam na kaca tłuste śniadanie.
Szlag. Po jej plackach można było zmartwychwstać.
- Zajebiste placki. - Co nie?
Babcia taka była?
Jasne. Zmieniła się po śmierci twojej mamy.
Bardzo to przeżyła.
Jak my wszyscy.
Po tym nie umiałam tu wrócić.
Wotko.
Posiedzę z nią. Zrób sobie przerwę.
Ponoć byłaś miła.
Spójrz na nie.
Też tak robiłyśmy.
„Robiłyśmy”?
Co?
Niektórzy z nas nadal to robią.
Piękna noc.
To prawda.
To zawsze jest dziwne.
Takie wydarzenia zbliżają ludzi.
Powinniśmy czekać na czyjąś śmierć, by się zebrać.
Czemu?
To najlepszy czas na spotkanie.
Pewnie masz rację.
Daje spokój.
Co by było, gdybyśmy zebrali się po śmierci Cookie?
Rozeszliśmy się. Wszystko się zmieniło.
Ale dobrze by było cię zobaczyć.
Mówię za siebie.
A teraz mamy to.
Mabel odchodzi. Sam nie wiem. Dziwnie.
Zgadza się.
Bardzo.
Nie wiem, po co tu jestem.
Nie przydaję się.
Przydajesz się.
Wspieramy Elorę.
Masz rację.
Co tam, mordeczki?
- Cześć. - Jak tam?
Nie, dzięki.
Nie dosięgam do blanta.
Dziękuję.
Taka piękna, taka miła.
Chcesz zobaczyć te koraliki, o których ci mówiłam?
Może innym razem.
Zostało ci jakieś ciasto?
Śpi z wrogiem.
Ki chuj?
Kto jest singlem? Bzyknęłabym w rodzinnym mieście.
A ty? Ciupciasz?
- Co? Nie. - Nie masz chłopaka?
Nie.
- Dziewczynę? - Nie da się mnie poskromić.
Dokładnie. Nie trzeba jej tych gnojków.
Niech skupi się na nauce, potem zajmie się tymi kretynami.
Rany, dziadku.
Słyszałaś, jaki był za młodu?
- Teenie. - Nie.
Nazywaliśmy go... Jak to było...
Moczymorda.
Bo nikt nie mógł obalić tylu piw co on.
Dobra, zmieńmy temat.
Raz nasikał do suszarki.
To ja spadam.
Najgorzej! Serio?
Nara.
Pa.
Czemu? Dopiero się rozkręcamy.
Co zrobisz z domem?
- Przydałby się mu remont. - Jak to?
Po jej śmierci przypadnie tobie. Jesteś z nią najbliżej.
Tak?
Mogłabyś urządzić go po swojemu. Podreperować.
Sprzedać i opłacić szkołę.
Wynieść się w diabły.
Kiedy się wyprowadziłaś?
Po śmierci twojej mamy.
Wyjechałam. Nie wiedziałam, co robić.
Zaciągnęłam się. Dzięki temu mogłam podróżować.
I zdobyłam dyplom.
Ale byłam tu, gdy się urodziłaś.
W tamtym pokoju.
Nie dałaś się położyć.
Od razu krzyczałaś.
Biedna Cookie leciała już z nóg, wiec cię nosiłam
i godzinami kołysałam, żeby ona mogła pospać.
Powinnam była wrócić wcześniej.
Choćby, żeby cię zobaczyć.
Nie lubisz mnie, prawda?
Lubię.
Nie powinienem.
Ale życie jest krótkie.
Może nie jesteś taka zła, jak myśleliśmy.
Przecież tu jesteś.
Ciotka mi kazała.
Nieprawda.
KALIFORNIA
Już czas.
Już dobrze, Mabel.
Cookie na ciebie czeka.
Potrzebuję powietrza.
Hej, gówniaro!
Jestem duchem. Nieźle, co?
- Muszę... - Przyszłam ci podziękować.
To wszystko. Dobrze się dziś spisałaś.
Co teraz?
Teraz odejdę.
Nie oddaj mojego serwisu z niebieską wierzbą.
Bo będę cię straszyć.
Pa!
Napisy: Marcin Chojnowski