Ξέχασες το...
Τι κάνεις;
Παλιώνω τη ζώνη εργαλείων. Διάολε, έπρεπε από χθες βράδυ.
Την παλιώνεις;
Ναι, ξέρεις, να φαίνεται φθαρμένη.
Τώρα σου την αγόρασα! Είναι ολοκαίνουρια. Ωραιότατη.
Μαμά, δεν μπορώ να πάω σε εργοτάξιο με καινούρια ζώνη.
Θα με φάνε ζωντανό.
Θα σε φάνε ζωντανό;
Γιατί δεν δουλεύεις στου Ρομπ και Κλίο που 'ναι πιο ασφαλές;
Είμαι ο άντρας του σπιτιού. Θέλω μια αντρίκια δουλειά.
Οι άντρες δεν θέλουν καινούρια ζώνη;
Δεν πρέπει να τους δείξω αδυναμία, μαμά.
Γαμώτο.
Τι σκατά κάνει;
Μπορείς να μπεις μέσα;
Μα τους ξέρω. Να πω ένα γεια.
Όχι, μην το κάνεις. Μπες μέσα.
Τι λέει, παίδες;
Για δες εδώ με τη νόστιμη ζωνούλα σου.
Το θερμός σου!
Να τη.
Να προσέχεις, αρκουδάκι.
Τι λέει, Ρίτα;
Γεια σου, Τσάρλι.
Να προσέχεις τον γιόκα μου, έτσι;
Εννοείται. Σαν να 'ταν δικός μου.
-Και παραλίγο να 'ταν, μην ξεχνάς. -Φύγε από δω!
Θα σ' έχω σαν προγονό μου.
Θα σε στρώσω, αρκουδάκι.
Δεν παίζει! Είσαι μικρός, σκατόπαιδο.
Θα μ' έσκιζε η μάνα σου.
Μπέαρ, φίλε.
Σήμερα είναι η μεγάλη μέρα. Τέλος τ' απαλά χέρια.
-Καλημέρα. -Καλημέρα.
-Τι λέει, Ντάνι; -Τσάρλι.
Ο νέος βοηθός μας.
Σ' έπιασαν οι ντροπές;
Εντάξει.
Τι θέλετε να κάνω εγώ;
Όταν δεν ξέρεις, κάνε ό,τι κάνουμε.
Εντάξει.
Να πάρει, παιδιά!
-Επιδρούν τα βρώσιμα. -Αμάν.
Θα πετάξω απ' την οροφή, φίλε!
Δεν δουλεύει μαζί μας;
Του αρέσει μόνος του.
Θυμάσαι που ήταν ο χειρότερος εργάτης;
Και τώρα έχει γίνει σωστό ρομπότ. Σκυλί.
Δεν μιλάει.
Κάνει τη δουλειά του, όμως.
Αλλάζουν τα πράγματα.
-Γαμώτο. -Τι;
Δεν έχω τον διανοιχτή σανίδων.
Γαμώτο!
Πού σκατά πήγε;
Δεν τελειώνουμε χωρίς τον διανοιχτή.
Τι είναι ο διανοιχτής;
Διανοιχτής σανίδων. Αυτό που λέει.
Κατέβα κάτω μήπως τον βρεις.
-Πώς είναι; -Θα καταλάβεις.
Ένας γαμημένος διανοιχτής είναι. Το γράφει με τεράστια γράμματα.
Μην ξαναγυρίσεις χωρίς αυτόν.
Τι σκατά είναι ο διανοιχτής, μωρέ;
Ντάνι, μήπως έχεις δει τον διανοιχτή σανίδων;
Είπαν ότι δεν τελειώνει η δουλειά αλλιώς.
Δεν υπάρχει διανοιχτής σανίδων.
-Σε δουλεύουν. -Σοβαρά;
Δώσε μου ένα.
Πάντα θέλατε να γίνετε στεγάδες;
Ναι. Πάντα θέλαμε να πηδήξουμε τη μέση μας.
Ναι, πάντα ήταν τ' όνειρό μου.
Από παιδάκι ακόμη,
ήθελα να χτίζω για τους λευκούς.
Δεν το επιλέγεις.
Γαμώτη. Εκείνο σ' επιλέγει.
Είναι μια μετάβαση.
Έχεις τακτοποιήσει καμία, Μπέαρ;
Εννοείται, ρε φίλε!
-Όλη την ώρα! -Ναι!
Μόνο τον εαυτό σου τακτοποιείς, φίλε. Υπήρξα κι εγώ 13.
Δεκαεφτά είμαι, οπότε...
Μεγαλώναμε γρηγορότερα τότε. Δεν υπήρχε ίντερνετ.
Δώσ' μου άλλο ένα.
Κουνήσου, ρε!
Μαρκ Ντον;
Μπορείς να πάρεις το αμάξι σου; Πάω να πάρω τσιγάρα.
Πάρε και καμιά πίτα.
-Και χυμό κράνμπερι. -Εσύ; Θες κάτι;
Ένα ανθρακούχο νερό. Φράπα, αν έχει.
Κοίτα μην πάρεις πράσινο μήλο, το σιχαίνομαι.
Κι εσύ;
Δεν θέλω κάτι.
Καλά. Μετακίνησε το αμάξι.
Έγινε. Κανένα πρόβλημα.
Γουστάρω φάση!
-Σβέλτα, σκατόπαιδο. -Καλά, καλά.
Εντάξει.
Τι σκατά κάνεις;
Έσκισα.
Γαμώτο!
Πού πας;
Είσαι καλά. Όλα εντάξει.
Πρώτος κανόνας στεγοποιίας: Μην το κυνηγάς αν ήδη πέφτει.
-Γαμώτο μου. -Όλα καλά εδώ;
Μια χαρά είναι. Μια γλίστρα έφαγε.
Έλα να βάλεις καμιά σανίδα.
Προχώρα.
Κοπάνα την!
Μην αγχώνεσαι, Μπέαρ.
Τσάρλι, δείξ' του.
Όταν καρφώνω, απλώς σκέφτομαι κάτι που με διαολίζει.
Τι σε διαολίζει;
Κυρίως η σπιτονοικοκυρά μου.
Ρε καριόλη, της μάνας μου νοικιάζεις.
Ναι. Μερικές φορές με διαολίζει, ρε.
Σκέψου τι σε διαολίζει.
Τι λέει, μπαμπά; Θα 'ρθεις τελικά;
Κάτι έσκασε, μεγάλε.
Προσπάθησα να βρω πτήση, αλλά είναι πολύ αργά, ρε συ.
Συγγνώμη, ρε γαμώτο.
Καλά. Σ' αγαπώ, μπαμπά.
Έγινε, μεγάλε. Θα τα πούμε σύντομα.
Πάω για κατούρημα.
-Αυτή η νεολαία, ρε φίλε... -Άλλη πάστα.
Στοίχημα πως ούτε ο Πάνκιν μπορεί να καρφώσει.
Όχι, έχω συνεργαστεί.
Σκατά οικοδόμος. Όλη την ώρα λέει για τηγανόψωμα.
Ξέρει να καρφώνει πάντως. Μόνο τα παιδιά του δεν μπορεί να φροντίσει.
Όπως τα λες.
Νεαρέ πολεμιστή!
Ρε φίλε, είμαι στον καμπινέ!
Κάποια πράγματα είναι ιερά.
Ναι, καλά λες!
Είναι πολύ ιερό μέρος αυτό. Το ιερότερο.
Παλιά, οι σπουδαιότεροι πολεμιστές μας κατέστρωναν
τις μεγαλύτερες στρατηγικές μάχης σε τέτοια μέρη.
Είχαμε ένα μεγάλο χαντάκι. Παρατασσόμασταν και τα κάναμε μαζί.
Κοιταζόμασταν και συζητούσαμε για την επικείμενη μάχη
ενώ τα κάναμε, πρόσωπο με πρόσωπο.
Τα λέγαμε με τις ώρες.
Φίλε, δεν μ' ενδιαφέρει.
Για δες που μεγάλωσες! Έπιασες και δουλειά.
Ναι, αλλά είναι μαλακίες.
Δεν ξέρω καν τι κάνω.
Άσε που θα 'πεφτα απ' τη στέγη.
Βασικά, δεν σου μαθαίνουν τίποτα.
Περιμένουν να ξέρεις.
Αυτός είναι ο τρόπος διδασκαλίας των ιθαγενών.
Έχουμε την παραδοσιακή παιδαγωγική μέθοδο "Τράβα εκεί έξω και μάθε, ρε καριόλη".
Εντάξει. Βασικά... Δεν νομίζω ότι κάνει για μένα αυτό.
Ξέρω πώς νιώθεις.
Κι εγώ έχω αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που έχει να χτίσεις ένα σπίτι.
Μια φορά, θυμάμαι, έστησα τίπι μέσα σε χιονοθύελλα.
Έχασα επτά παιδιά τότε.
Κι είχαμε να φάμε μόνο έναν αρχαίο βούβαλο, παγωμένο.
Το τριχωτό κάθαρμα πρέπει να 'ταν 1.000 ετών.
Με την άνοιξη, ήρθαν επιδρομείς
και μ' έκλεψαν και με πούλησαν.
Κι έσπρωχνα έναν κορμό χρόνια ολάκερα.
Έγινα πολύ σφίχτης και κατέληξα σε αρένα μονομάχων να παλεύω για τη ζωή μου.
Εντάξει, κατάλαβα. Πέρασες δυσκολότερα από μένα.
Δεν θα 'λεγα απαραίτητα ότι πέρασα δυσκολότερα από σένα.
Μα, για να πω την αλήθεια, πέρασα δυσκολότερα από σένα.
Ο μπαμπάς του Ντάνιελ είναι εκεί πάνω. Δεν το περίμενα αυτό.
Ναι, ο φίλος σου ο Ντάνιελ.
Ίσως πρέπει να το ξεπεράσω. Ίσως ήρθε η ώρα.
Να το ξεπεράσεις; Γαμώτο! Δεν το 'χεις καν περάσει, τσαμπόν!
Τι εννοείς;
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι κλαίμε για εκείνους που χάσαμε.
Κάπως έτσι. Τους θρηνούμε.
Κόβουμε τα μαλλιά μας, χαρακωνόμαστε.
Περνάμε όλα τα στάδια.
Παίρνουμε τα σώματα των συγγενών μας και τα κάνουμε ρούχα.
Αυτή δω είναι η θειά μου.
Βάζουμε το πρόσωπό τους σε μπλουζάκια,
χτυπάμε τατουάζ τα ονόματά τους σε παλιά γραμματοσειρά.
Γινόμαστε κομματάκια...
ώστε να ξαναχτίσουμε τον εαυτό μας στην άλλη πλευρά.
Τα κάνεις όλα αυτά
για να ξέρουν ότι μπορούν να φύγουν.
Ότι θα μας λείψουν,
μα θα 'μαστε καλά και χωρίς αυτούς.
-Κάτσε. Δηλαδή, θες να πεις... -Τ' ακούς αυτό;
Φαντάσματα σκυλιών. Κάποιος έχει πιο δυνατό φόβο στην καρδιά, κουτάβι.
Έφυγα. Τα λέμε αργότερα.
Γεια!
Τα λέμε αργότερα, μικρέ Μπέαρ.
-Τι σκατά; -Συνέχισε να κάνεις μαλακίες.
Τράβα βίντεο. Δεν ξέρεις τι λες.
Κάνε τον χορό με τα χέρια στη μούρη.
-Πες "Πάμε", ρε! -Καλά, καλά.
Πάμε.
Χόρεψε, γελοίε!
Γαμώτο!
Ο Μαρκ Ντον, ο σκοπευτής, έχει σκουριάσει.
Ο αέρας φταίει.
Ξέρεις γιατί τον λέμε Σκοπευτή;
-Γιατί; -Παλιά μπορούσε να σουτάρει
απ' οπουδήποτε στο γήπεδο.
Ναι! Σοβαρά;
Όπως τ' ακούς. Σούταρε.
Δεν το 'βαζε, αλλά σούταρε.
Σαν πολύ με κράζεις για κάποιος
που πήγε μέχρι το πρωτάθλημα ιθαγενών κι αποσύρθηκε λόγω διάρροιας.
Έφυγε στο ημίχρονο με σκατά στα βρακιά του.
Ρε καριόλη, τα χοτ ντογκ του βενζινάδικου έφταιγαν.
Θείε Τσάρλι, έπαιζες κι εσύ μπάσκετ;
Εννοείται. Εγώ, τούτος δω, ο μπαμπάς σου,
παίζαμε συνέχεια στα τουρνουά 3Χ3.
-Ο μπαμπάς μου; -Ναι.
Προτού μπλέξει με τη ραπ και τέτοια.
Ναι, και ξεχάσει την οικογένειά του.
-Να το. -Τι;
Το στρες στο κούτελό σου.
-Εξαιτίας του μπαμπά σου. -Δεν μου 'μαθε τίποτα.
Θαρρείς πως είσαι ο μόνος που μεγάλωσε χωρίς μπαμπά;
Εμένα με παράτησε μπαμπάς και πατριός.
Διάολε. Τώρα δεν θα το βουλώνει.
Πολλοί οι κακοί πατεράδες.
Ξέρεις εσύ.
Θα σου πω κάτι που μου είπαν κάποτε.
Πρέπει ν' αφήνεις τον άντρα να κάνει τα λάθη του. Πατέρα, θείο.
Αδελφό, γκόμενο, ό,τι είναι.
Τον αφήνεις να κάνει λάθη γιατί μαθαίνουμε εκ πείρας.
Γιατί λες να 'σαι στη στέγη χωρίς ασφάλεια
και τρέχεις σαν τρελός, κυνηγώντας σανίδες;
Επειδή δεν παίρνετε μέτρα προστασίας;
Γιατί αν γλιστρήσεις μια φορά, μαθαίνεις.
Αν ξαναγλιστρήσεις, είσαι απρόσεκτος.
Παίζει πολλή απροσεξία εδώ πέρα.
Γαμώτο.
Εμένα μου λες;
Μάρτυς μου ο Θεός, είχε πρόσωπο γυναίκας, αλλά πόδια σκύλου.
Και κανείς δεν με πίστευε. Τ' ορκίζομαι, λέω αλήθεια.
Πάω μια στιγμή να βοηθήσω τον Ντάνι.
Δεν χρειάζομαι βοήθεια. Μπορώ.
Ντάνι... Συγγνώμη για πριν. Δεν το εννοούσα.
Ήμουν κακόκεφος.
Αφού είσαι που είσαι εδώ, ας μάθεις τη δουλειά.
Μα θα τα κάνω χάλια.
Χειρότερα απ' τον Τσάρλι αποκλείεται. Εμπρός.
Έλα να φτιάξουμε αυτό. Βλέπεις τη γραμμή; Πρέπει να το ευθυγραμμίσεις.
Στ' αριστερά, μέχρι κάτω.
-Εντάξει. -Μέχρι δεξιά. Τόσο απλά.
Πάρε το σφυρί σου.
-Εδώ; -Το 'χεις.
Λίγο πιο άκρη.
-Έτσι μπράβο. Τέλεια. -Ναι.
Βάρα.
Βλέπεις πώς το κρατάω εγώ; Χαμηλά.
Κατέβα λίγο
για να τα κάνει όλα το βάρος του σφυριού. Εντάξει;
Πάμε άλλη μια φορά. Εντάξει.
-Έτσι; -Ακριβώς.
Ναι.
-Τέλεια. -Το 'χεις.
Τι κάνει η Ελόρα, αλήθεια;
Έφυγε.
Μετακόμισε;
Περίπου.
Αλήθεια; Πότε;
Πριν από μερικές μέρες. Το νιώθω περισσότερο.
Υποτίθεται πως θα πήγαινα κι εγώ μαζί της.
Με παράτησε κι έφυγε.
Δεν είναι η ίδια από τότε που...
-Ξέρεις. -Κανείς μας δεν είναι ίδιος, θαρρώ.
Έχουν αλλάξει όλα.
Χώρισα με τη Χόκτι.
Αλήθεια;
Δεν το ήξερα.
Είδα ότι μετακομίσατε.
Δεν άντεχα άλλο να γυρνάω σ' εκείνο το κωλόσπιτο.
Να κυκλοφορώ στους δρόμους.
Λυπάμαι.
Δεν ξέρω καν πόσος καιρός πάει. Ακόμη δεν μπορώ να το ξεπεράσω.
Παίζουν ένα σωρό σενάρια στο μυαλό μου.
Πώς θα μπορούσα να έχω αλλάξει;
Πώς θα ήμουν καλύτερος πατέρας;
Ίσως να 'ταν ακόμη εδώ.
Και να 'χα την οικογένειά μου.
Έκοψα το ποτό έκτοτε.
Βασικά...
Είπες ότι η Ελόρα σε παράτησε;
Πού θα πηγαίνατε;
Καλιφόρνια. Ιδέα του Ντάνιελ ήταν.
Το έλεγε συνέχεια όταν ήταν μικρούλης.
Του έλεγα ότι θα τον πήγαινα.
Δεν είχα αρκετά λεφτά ούτε για την Τάλσα.
Μπράβο στην Ελόρα.
Χαίρομαι που πήγε.
Μακάρι να πήγαινε κι εκείνος.
Κι εγώ νιώθω άσχημα.
Γιατί να νιώθεις άσχημα εσύ; Φίλος του είσαι.
Του στάθηκες.
-Δεν του στάθηκα. -Όχι.
Είσαι μικρός. Δεν είναι δουλειά σου.
Οι μεγάλοι φταίνε. Δεν το καταλάβαμε, οπότε φταίμε εμείς.
Δεν φταις εσύ.
Κοίτα, δεν έχω να πω κάτι άλλο που θες ν' ακούσεις.
Μην τους ακούς, όμως, αυτούς.
Ή εμένα. Ξέρεις ότι ήμουν σκατένιος μπαμπάς.
Θα μεγαλώσεις και θα γίνεις άντρας.
Άντρας δεν είναι εκείνος που τριγυρνά και κάνει λάθη
κι ελπίζει να τα πάει καλύτερα.
Έτσι κάνει ένας μαλάκας.
Ο άντρας ξέρει πως ό,τι κάνει έχει επιπτώσεις.
Πρέπει να 'σαι καλός, λοιπόν, απ' την αρχή.
Μαζεύουμε, αγόρια!
Πάψε να σφυράς, ρε φίλε. Θα καλέσεις πνεύματα.
Δεν είναι νύχτα, ρε.
Πάμε να φύγουμε.
Κοίτα.
Τι είναι αυτό;
Πάμε.
Τα λέμε το επόμενο σαββατοκύριακο;
Είσαι πλούσιος τώρα.
-Λεφτά Μονόπολης. -Ευχαριστώ.
-Πάρε ένα δεκάρικο και φέρε ένα 20άρι. -Ρε, άντε φύγε!
Μόνο αν παλέψουμε.
Να 'σαι καλά, τσαμπόν.
Κι εσύ, φίλε.
Γεια σου, αρκουδάκι. Πώς πήγε η μέρα σου;
Πληρώνω το ρεύμα αυτόν τον μήνα.
Εργαζόμενος άντρας.
Ελόρα.
Τι σκατά κάνεις εσύ εδώ;
Να μαντέψω. Ξέμεινες από λεφτά;
-Όχι. -Κλαις.
Τι έγινε; Η μαλάκω η Τζάκι σε παράτησε κι εσένα σύξυλη;
Δεν νιώθεις ωραία, έτσι;
-Έλεος. Σηκώνεσαι και φεύγεις. -Μπέαρ.
Όχι, ήμασταν φίλοι, Ελόρα!
Δεν φέρεσαι έτσι σε φίλους!
Δεν πάει έτσι! Διάολε!
Θα πηγαίναμε στην Καλιφόρνια μαζί, για τον Ντάνιελ!
Αφήνοντας εμένα πίσω, αφήνοντας όλους μας πίσω, γαμώτο,
-είναι σαν ν' αφήνεις κι εκείνον! -Μπέαρ!
Πώς να σ' το συγχωρέσω;
Τι σκατά θες εδώ, Ελόρα;
Μπέαρ!
Πεθαίνει η γιαγιά μου.
Απόδοση διαλόγων: Εύα Τανταλίδου