Hej, zapomniałeś...
Co robisz?
Postarzam pas narzędziowy. Miałem to zrobić wczoraj wieczorem.
Postarzasz pas?
Żeby wyglądał na używany.
Dopiero co go kupiłam.
Nie mogę zacząć pracy na budowie z nowym pasem.
Zjedzą mnie żywcem.
Zjedzą cię?
No to idź do pracy u Roba i Cleo. Tam jest bezpieczniej.
Jestem głową rodziny. Muszę mieć męskie zajęcie.
Mężczyźni nie lubią nowych pasów?
Nie mogę tym gościom okazać słabości.
Cholera.
Co on odpierdala?
Możesz wejść do domu?
Znam ich. Chcę się przywitać.
Nie rób sceny. Wejdź do środka.
Cześć, chłopaki.
No proszę, jaki piękny pasek narzędziowy.
Zapomniałeś termosu.
No proszę.
Uważaj na siebie.
Co słychać, Rito?
Cześć, Charlie.
Opiekuj się moim synkiem.
No raczej, jakby był mój.
- Niewiele brakowało. - Chciałbyś.
Będziesz moim pasierbem.
Zrobię z ciebie faceta.
Akurat! Jesteś za młody, smarku.
Twoja mama skopałaby mi tyłek.
Bear...
Dziś wielki dzień. Zakaszesz rękawy.
- Cześć. - Hej.
- Hej, Danny. - Charles.
To nasz nowy pomocnik.
Coś taki nieśmiały?
No dobra.
Co mam robić?
Jak czegoś nie wiesz, rób to, co my.
Dobra.
W mordę.
- Już się nafurałem. - Cholera.
Odlecę z tego dachu.
On z nami nie pracuje?
Woli pracować samemu.
Pamiętasz, jak był najgorszym pracownikiem?
Teraz to jebany robot. Przykłada się.
Nie gada.
Ale robi, co jego.
Ludzie się zmieniają.
- Cholera. - Co?
Nie ma napinarki do desek.
Kurwa!
Gdzie ją wjebało?
Bez napinarki nie skończymy.
Co to takiego?
Napinarka do desek. Nazwa mówi za siebie.
Poszukaj jej na dole.
- Jak wygląda? - Rozpoznasz ją.
Jest na niej wołami napisane „napinarka do desek”.
Bez niej się nie pokazuj.
Co to za napinarka?
Danny, widziałeś napinarkę do desek?
Powiedzieli, że bez niej nie skończą.
Nie ma czegoś takiego.
- Robią cię w chuja. - Powaga?
Podaj.
Zawsze chcieliście zostać dekarzami?
No, zawsze chcieliśmy zjebać sobie kręgosłupy.
Od zawsze o tym marzyłem.
Od małego chciałem jedynie
budować dla białych ludzi.
Tego się nie wybiera.
To wybiera ciebie.
Do tego się dorasta.
Zakisiłeś już, Bear?
Stary, jasne.
- Wciąż walę. - No.
Chyba tylko sobie. Też miałem 13 lat.
Mam 17, więc...
Wtedy dorastaliśmy szybciej. Nie było Internetu.
Podaj.
Rusz się!
Marc Don!
Możesz przeparkować? Jadę po fajki.
Kup wrapy
- i sok żurawinowy. - A ty coś chcesz?
Jakiś napój. Najlepiej grejpfrutowy.
Tylko nie jabłkowy. Idzie się porzygać.
A ty?
Nic nie chcę.
Przestaw auto.
Czad. Spoko.
Mega.
- Pospiesz się, dupku. - Dobra.
W porządku.
Co ty odpierdalasz?
Zajebiście.
Szlag!
Dokąd to?
Jesteś cały.
Pierwsza zasada dekarstwa. Jak już leci, to tego nie łap.
- Ja pieprzę. - W porządku?
Nic mu nie jest. Tylko się ześlizgnął.
Połóż jakieś podpory.
Chodź no.
Przypierdol.
Nie bój się, Bear.
Charlie, pokaż mu.
Zawsze sobie myślę o czymś, co mnie strasznie wkurza.
Co cię wkurza?
Głównie właścicielka domu.
Wynajmujesz od mojej mamy, jebańcu.
Czasem mnie wnerwia.
Myśl o tym, co cię wpienia.
Cześć, tato. Będziesz?
Coś mi wypadło.
Próbuję ogarnąć lot, ale nie zdążę.
Wybacz, stary.
Dobrze. Kocham cię, tato.
Pogadamy wkrótce.
Muszę się wyszczać.
- Dzisiejsze dzieciaki. - Z nami było inaczej.
Punkin pewnie też nie potrafił wbić gwoździa.
No, pracowałem z nim.
Był do dupy. Nawijał o smażonym chlebie i te de.
Umie wbić gwoździe, ale opieki nad dziećmi nie ogarnia.
Żebyś wiedział.
Młody wojowniku!
Rany, jestem w kiblu.
Niektóre rzeczy są święte.
Zgadza się.
To bardzo święte miejsce, najświętsze.
W dawnych czasach najwięksi wojownicy w takim miejscu
planowaliby swe strategie bitewne.
Mieliśmy długie okopy. Wszyscy ramię w ramię robiliśmy kupy.
Rozprawialiśmy wtedy
o nadchodzącej walce.
Dyskutowaliśmy godzinami.
Stary, nie chcę tego wiedzieć.
Patrzcie go, jaki dorosły. Masz pracę i w ogóle.
Ale to jakaś padaka.
Nawet nie wiem, co robię.
I prawie spadłem z dachu.
Niczego mnie nie uczą.
Wszystko masz już wiedzieć.
Tak uczą rdzenni Amerykanie.
Mamy tradycyjną pedagogikę: „Idź i się naucz, skurwielu”.
To chyba nie dla mnie.
Znam to uczucie.
Ja też zmagałem się z trudami budowania domu.
Raz podczas zamieci musiałem postawić tipi.
Straciłem wtedy siedmioro dzieci.
Do jedzenia mieliśmy tylko zamrożonego w lodzie bawoła.
Włochaty drań leżał tam z tysiąc lat.
Wiosną przyszli rabusie,
porwali mnie i oddali w niewolę.
Całymi latami musiałem nosić kłody.
Nieźle się napakowałem i wylądowałem na walkach gladiatorów.
Dobra, wiem, że miałeś ciężej ode mnie.
Nie do końca powiedziałbym, że ciężej od ciebie.
Ale po prawdzie, to miałem ciężej od ciebie.
Nie spodziewałem się, że będzie tu ojciec Daniela.
Tak, twój kumpel Daniel.
Może powinienem się z tym pogodzić. Może już czas.
Pogodzić się? Jeszcze sobie z tym nie poradziłeś, cvpon.
Nie rozumiem.
Mówię, że opłakujemy swoich zmarłych.
Właśnie tak. Przechodzimy żałobę.
Obcinamy włosy, tniemy się.
Przeżywamy to,
a potem z ciał krewnych robimy sobie odziewek.
To moja cioteczka.
Nosimy na koszulkach ich twarze,
tatuujemy sobie ich imiona staroangielskim zapisem.
Kompletnie się rozpadamy,
by móc znów powstać po drugiej stronie.
Przeżywamy to wszystko,
by wiedzieli, że mogą odejść.
Że będziemy za nimi tęsknić,
ale sobie bez nich poradzimy.
- Chcesz powiedzieć... - Słyszysz to?
Psy-duchy. Czyjeś serce lęka się bardziej niż twoje.
Muszę lecieć. Do później.
Pa.
Do zobaczenia, Bear.
- Co jest? - Wciąż jebiesz sprawę.
Filmuj. Co ty tam wiesz.
Zrób ten taniec z zasłoniętą twarzą.
- To mów: „Akcja”. - Dobra.
Akcja.
Tańcuj, pajacu.
W mordę.
Strzelec wyborowy Marc Don trochę zardzewiał.
To przez wiatr.
Wiesz, czemu strzelec wyborowy?
- Czemu? - Rzucał piłką
z każdego miejsca na boisku.
Powaga?
Tak, rzucał.
Szkoda, że nie trafiał.
Masz sporo do powiedzenia jak na kogoś,
kto telepał się autem na zawody w kosza i odpadł z powodu biegunki.
Jebaniec wyszedł w przerwie, bo obsrał se gacie.
Hot dogi ze stacji benzynowej potrafią dać czadu.
Wujku Charlie, grałeś w koszykówkę?
Jasne. Z jednym gostkiem i z twoim ojcem
graliśmy w turniejach trzech na trzech.
- Z moim ojcem? - Tak.
Zanim zamarzyło mu się zostać raperem.
Tak, zapomniał o swojej rodzinie.
- No i jest. - Co?
Masz stres wypisany na czole.
- To przez tatusia. - Chuja mnie nauczył.
Myślisz, że jako jedyny tutaj dorastasz bez ojca?
Mnie zostawił i ojciec, i ojczym.
Teraz się nie zamknie.
Ojcowie są przeważnie źli.
Sam to wiesz.
Powtórzę ci coś, co kiedyś sam usłyszałem.
Mężczyzna musi popełniać błędy. Czy to twój tata, wujek,
brat, twój chłopak, ktokolwiek.
Musisz im na to pozwolić, bo facet uczy się z doświadczeń.
Niby czemu pracujemy na dachu bez zabezpieczenia,
prosząc się o półpaśćca.
Bo nie jesteście ostrożni?
Bo jak nie spadniesz, to się nie nauczysz.
Jeśli znów spadniesz, to jesteś gamoniem.
Takich nie brakuje.
No.
Żebyś wiedział.
Przysięgam Bogu, miał twarz kobiety i psie łapy.
Nikt mi nie wierzył. Daję słowo, że to prawda.
Hej.
Pomożesz Danny'emu?
Nie trzeba, poradzę sobie.
Danny, przepraszam za tamto. Nie chciałem.
Po prostu mam kiepski nastrój.
Skoro tu jesteś, równie dobrze możesz się czegoś nauczyć.
Sknocę to.
I tak będzie lepiej, niż zrobiłby to Charlie. Chodź.
Położymy tę tutaj. Widzisz krawędź? Dosuń do niej z lewej,
wzdłuż dołu.
- Tak. - Prawo. No właśnie.
Weź młotek.
- W tym miejscu? - Brawo.
Bliżej krawędzi.
- Proszę bardzo. Idealnie. - Tak.
Dajesz.
Widzisz, jak trzymam? Trochę w dół.
Przechylasz,
resztę załatwia ciężar młotka.
Przechodzimy do następnej.
- Tak? - Właśnie tak.
Super.
- Fajnie. - Już kumasz.
Co u Elory?
Wyjechała.
Na zawsze?
Raczej tak.
Naprawdę? Kiedy?
Parę dni temu. Wydaje się dłużej.
Miałem jechać z nią.
Zwyczajnie mnie zostawiła.
Zmieniła się, odkąd...
- No wiesz. - To zmieniło nas wszystkich.
Wszystko jest inaczej.
Rozstałem się z Hokti.
Naprawdę?
Nie wiedziałem.
Wiem, że się wyprowadziliście.
Nie mogliśmy znieść tego przeklętego domu.
Jeżdżenia tamtymi ulicami.
Przykro mi.
Minęło tyle czasu, a ja wciąż nie mogę się z tym pogodzić.
Układam w głowie różne scenariusze.
Jak mogłem się zmienić?
Jak mogłem być lepszym ojcem?
Może on wciąż by tu był.
I nadal miałbym swoją rodzinę.
Od tamtej pory nie piję.
No i tak.
Mówiłeś, że Elora cię zostawiła.
Dokąd się wybieraliście?
Do Kalifornii. To był pomysł Daniela.
Zawsze o tym mówił, kiedy był mały.
Obiecywałem, że go tam zabiorę.
Nawet nie stać mnie było, by pojechać do Tulsy.
Brawo Elora.
Dobrze zrobiła.
Szkoda, że on nie pojechał.
Czuję się winny.
Czemu? Byłeś jego kumplem.
Wspierałeś go.
- Wcale nie. - Nie.
Jesteś młody. To nie twoja wina.
To wina dorosłych. To my byliśmy ślepi.
Nie jesteś winny.
Tylko tyle mogę ci powiedzieć.
Ale nie powinieneś słuchać tych gości.
Ani mnie. Wiesz, że byłem chujowym ojcem.
Dorośniesz i będziesz mężczyzną.
A mężczyzna nie jest kimś, kto popełnia błędy
i ma nadzieję, że będzie lepiej.
Tak robi dupek.
Mężczyzna wie, że jego czyny mają swoje konsekwencje.
Nie możesz pozwolić sobie na błędy.
Chłopaki, zbieramy się.
Przestań gwizdać. Przywołasz duchy.
Jeszcze nie noc, frajerze.
Spadamy stąd.
Spójrz.
Co to?
Chodźmy.
Do zobaczenia w przyszły weekend.
Teraz jesteś bogaty.
- To kasa z Monopoly. - Dziękuję.
- Dam ci dziesiątaka za dwudziestkę. - Goń się.
Poszłoby na pięści.
Trzymaj się, cvpon.
Ty też.
Hej, Bear. Jak ci minął dzień?
Zapłacę w tym miesiącu za prąd.
Głowa rodziny.
Wojownicy
Elora.
Skąd się tu wzięłaś?
Pewnie skończyła ci się kasa.
- Nie. - Ty płaczesz.
Co się stało? Jackie też wystawiła cię do wiatru?
Kiepskie uczucie, co nie?
- Zwyczajnie mnie zostawiłaś. - Bear.
Nie. Byliśmy przyjaciółmi.
Tego się przyjaciołom nie robi.
Kto tak postępuje? Ja jebię.
Jechaliśmy do Kalifornii dla Daniela.
Zostawiając mnie i wszystkich innych,
- zostawiłaś i jego. - Bear.
Jak mogę ci to wybaczyć?
Po chuj tu w ogóle przyszłaś?
Bear.
Moja babcia umiera.
Napisy: Marcin Chojnowski