Nie kombinuj,
bo twój kumpel skończy z dziurą w plecach.
- Myślałem, że jesteś moim przyjacielem. - Byłem.
Mówiłem, żebyś nie przyjmował tej pracy.
- Jaki z ciebie policjant? - Taki, który idzie za pieniędzmi.
Dawny partner zaproponował mi fuchę, ochronę gangu fałszerzy,
a ty zrobiłeś ze mnie opiekunkę.
Liczyłem na to, że zboczysz z kursu, że sprawa przycichnie,
ale ty i ta małpa nie mogliście odpuścić.
- Gdzie Roscoe? - Moja dziewczyna ma się świetnie.
Reacher.
Mam powiedzieć, żebyś robił, co każą,
bo inaczej ja, Charlie i dzieciaki
skończymy tak jak Morrison.
Czegokolwiek chcecie, nie zrobię tego.
Nie wypuścisz ich. Zbyt wiele wiedzą.
Jesteś inteligentny.
Ty, Finlay i Roscoe nie żyjecie.
Ale wolałbym oszczędzić Charlie i dzieci.
Kiedy giną cywile, kobiety i dzieci,
ludzie bardzo się denerwują, zadają więcej pytań.
Nie martwię się, że będą mówić.
Będą milczeć, bo zobaczą, co zrobiliśmy ich tacie.
Hubble.
- Już go zabiłeś? - Uciekł.
Myślał, że jeśli zniknie, ochroni rodzinę.
Mylił się. Ale chcę go.
Ostatnia sprawa.
Wiem, czemu martwią cię niedokończone sprawy.
Twój stary obiecał bardzo złym ludziom z zagranicy
masę sfałszowanej kasy. Dzięki blokadzie straży przybrzeżnej
ci ludzie nie dostali tego, za co zapłacili.
Wysłali wenezuelskich zabójców, żeby pomóc wam... się ogarnąć.
Zrobiło się nieciekawie.
Wkrótce Wenezuelczycy zrobią ci
taki krawat, jaki załatwili twojemu tacie.
To ja zabiłem ojca.
Poderżnąłem mu gardło, tak jak robią to Wenezuelczycy.
Staruszek rozkręcił całą tę operację,
ale nie miał odwagi robić tego, co trzeba, żeby ją chronić.
Wynająłem partnera Picarda. Miał zabić agenta w Memphis.
Dawsonowi kazałem sprawdzić, czy wszystko zostało zrobione.
Zabiłem Joblinga. Tę sukę zabiłem w metrze.
I to ja...
Zabiłem twojego brata.
Zastrzeliłeś Joe'a,
Dawson skopał go, jak ten już nie żył,
a Morrison go przykrył.
Kiedy wykończyłem Morrisona, mój stary wpadł w szał.
Zaczął mówić, że wyśle mnie
na jakiś czas do psychiatryka, żebym odpoczął.
Raz tego próbował, kiedy byłem dzieckiem, ale cóż, nie pomogło.
Bez jaj.
To będzie wyglądało tak, jakby Reacherowie pracowali z obcym gliniarzem
i handlowali narkotykami, bronią czy innym syfem,
brukając dziewicze uliczki naszego Margrave.
Wciągnęliście bankiera, który to finansował,
płaciliście pozbawionym skrupułów lokalnym glinom, a potem się skłóciliście.
Zabierzesz Picarda do Hubble'a i ściągniesz go do mnie.
- Jak mam to zrobić? - Jesteś tropicielem.
Znajdź go, kurwa. Wtedy wymienię mamusię i dziewczynki na tatusia.
Picard pamięta mój numer.
Jeśli do 6.00 nie dacie znać, że macie Hubble'a...
te cztery damy zginą w sposób, którego sobie nawet nie wyobrażasz.
Nie wiem, jak mam znaleźć Hubble'a.
Masz czas do świtu, więc lepiej coś wymyśl.
Będziemy jechać bez celu, jeśli nie pozwolisz mi się zatrzymać.
Muszę spojrzeć na mapę i pomyśleć.
Dobra. Ale jeśli będziesz kombinował, ta broń wypali.
Jasne.
Co podać, panowie?
Czarna kawa, placek brzoskwiniowy.
Dla mnie nic.
Deser?
Od jakiegoś czasu poluję na ten placek.
Daj mi długopis.
Oczekujesz, że dam ci coś, czego możesz użyć jako broni?
Boisz się?
Dobra.
Jest w Auguście.
Tak po prostu?
Zajmowałem się odnajdywaniem zaginionych. Wiem, jak myślą.
Na jego miejscu pojechałbym do Augusty.
Czemu?
Musiał uciec, żeby chronić bliskich,
ale nie za daleko, w razie, gdyby musiał wracać.
Więc uciekł do Atlanty, jakąś godzinę drogi z Margrave.
Duże miasto, masa ludzi, łatwiej się ukryć.
Potem zrozumiał, że więcej ludzi to większa szansa na ujawnienie,
zwłaszcza przy oddziale jego starego banku.
Więc wyjechał.
Do Augusty?
Do Athens.
Nieco ponad dwie godziny stąd.
Przyzwoitemu mężczyźnie trudno jest
porzucić rodzinę.
Robi to etapami. Ale w Athens jest Uniwersytet Georgii,
gdzie studiowali Paul i Charlie.
Bezpośredni związek z Hubble'em. Tam zaczęliby go szukać.
Jeden dzień i ruszył dalej.
Augusta była następna.
Ponad trzy godziny stąd, ale na tyle blisko,
by czuć bliskość rodziny.
Poza tym Hubble jest golfistą, grywał w Auguście.
Ma miłe wspomnienia z tego miasta, już je zna.
To go uspokaja w chwilach stresu,
tak jak kiedy mama śpiewała mu Rocky Raccoon.
Bzdura.
Nie możesz po prostu gapiąc się w coś i wejść do czyjejś głowy.
Nie proponowałem pomocy. Zażądaliście jej.
Zastanawiasz się nad najlepszym momentem, by mnie zabić.
Musisz wziąć mnie z zaskoczenia,
bo nie wiesz, czy byś mnie pokonał, gdybym spodziewał się ataku.
Oszczędzę ci kłopotu. Nie pokonałbyś mnie.
Na twoim miejscu...
Wziąłbym siebie z zaskoczenia.
Czarna kawa i placek brzoskwiniowy.
Dziękuję.
- Zmienicie boks, a ja posprzątam? - Przepraszam, moja wina.
Nie, musimy jechać.
Obyś miał rację co do Augusty.
Muszę przyznać, że jesteś twardszy, niż myślałem.
A ty jesteś dokładnie taki, jak myślałem.
Niskie ciśnienie w oponach. Lepiej sprawdzić.
Jedź dalej.
Złapaliśmy gumę.
Nie dotrzemy do Augusty.
- Cwaniakujesz? - Byłeś ze mną przez cały czas.
Dobra. Po prostu... Zatrzymaj się.
Myślisz, że zostawię cię i zmienię oponę? Bierz się do roboty.
I nawet nie myśl o rzuceniu we mnie lewarkiem.
Nie taki mam plan.
KJ czeka na mój telefon.
Tylko mój głos utrzymuje Charlie i te dzieciaki przy życiu.
Zastrzel mnie, a zabijesz nie tylko mnie.
Chyba tego nie przemyślałem.
Jeśli mnie zastrzelisz, nie znajdziesz Hubble'a.
Potrzebujemy siebie nawzajem.
Dobra.
Nie zabiję cię.
A ty mnie?
Nie.
Masz moje słowo.
Twoje słowo gówno znaczy.
Ale nie mam zbyt wielu opcji.
Na jeden
podnosimy broń nad głowy.
Na dwa kładziemy ją na bagażniku...
Rozpoznam dźwięk pistoletu na metalu, więc nie ściemniaj!
A na trzy stajemy naprzeciwko siebie, z rękami w górze.
Robię dwa kroki w tył, a ty podchodzisz.
Jasne?
Tak, jasne.
Dobra.
Jeden...
Dwa...
Trzy.
Motele do pięciu kilometrów od przystanku w Auguście.
Twoja prośba jest przetwarzana.
Witaj, Hubble.
Drogie panie.
Oto, na czym stoimy.
Twój chłopak szuka jej tchórzliwego męża.
To może trochę potrwać.
Wasz tatuś sprawił nam masę kłopotów, wiedziałyście o tym?
Nie.
Proszę. Nie.
W porządku. Idźcie z nim. Będzie dobrze.
- Nie rób tego! - Nie mam wyboru.
Bo ty i twoi znajomi sprawiacie kłopoty.
Na ziemię, cicho.
Twój stary kumpel Grey też robił problemy.
Miał dobry gust, jeśli chodzi o broń.
Posiedzą w bezpiecznym miejscu, żeby wszystko gładko poszło.
W przeciwnym razie mogłyby wpaść do pojemnika z chemikaliami.
Więc tak zgadłeś, w jakim jestem mieście. Ale jak wpadłeś na motel?
Jeśli użyjesz kart, znajdzie cię Kliner. Czyli gotówka. Czyli autobus.
Musiałeś oszczędzać, więc tanie motele były jedyną opcją.
Znalazłem skupisko moteli blisko dworca autobusowego.
Szukałeś miejsca na godziny, gdzie nie sprawdzają dowodów.
- Jak odgadłeś pseudonim? - Ludzie wybierają rzeczy, które lubią.
Kochasz Beatlesów.
Zacząłem w kolejności alfabetycznej. Od Harrisona.
- Myślisz, że uwolnią moją rodzinę? - Nie.
Powiedzieli to, żebym współpracował.
Chcą nas wszystkich zabić, tak jak zabili mojego brata.
Twój kontakt w Departamencie Skarbu.
- Mark Salas? - To tylko imię, które ci podał.
Tak naprawdę miał na imię Joe.
Mark Salas grał dla Jankesów pod koniec lat 80.
Przykro mi. W związku z Joe'em.
Słyszałem plotki, że straż przybrzeżna znosi blokadę.
Kliner czuł na karku oddech Wenezuelczyków,
bo produkcja stanęła. Ale wiedziałem, że po zniesieniu blokady
muszę spróbować uciec, zanim interes znów ruszy.
Zostawiłem wiadomość na federalnej gorącej linii.
I Joe oddzwonił.
Z początku pomagałem w zamian za immunitet.
Ale potem zauważyłem, że znika gotówka. I wtedy...
- Powiązałem to z kierowcą. - Pete'em Joblingiem.
Zaprzeczał, ale powiedziałem, że ludzie Klinera zabili kogoś
na moich oczach. Zbladł.
Skontaktowałem go z Joe'em.
Kliner musiał już mieć Joblinga na oku.
Przepraszam, Reacher. Przeze mnie zginął twój brat.
Nie przez ciebie.
To KJ zabił Joego.
Ten dzieciak?
Zabił Joego i Morrisona, Stevensona i jego żonę.
Zabił nawet własnego ojca.
Cholera.
Jeśli chcesz utrzymać rodzinę przy życiu,
posłuchaj mnie uważnie i zrób, co mówię.
Dobra.
- Mogę ci zadać jedno pytanie? - Okej.
Czemu masz przyciemnione dwie szyby?
Kluczyki do ciężarówki Dawsona są w środku. Zaraz wracam.
- Pójdę z tobą. - Nie chcesz tam wchodzić.
Masa krwi, błota i rozwalonego chłamu.
Moja sprzątaczka się wścieknie.
Nie tak jak twój czyściciel basenu.
Nudzę się.
Może cię na chwilę rozkuję,
żeby walka stała się ciekawsza?
Hej, ktoś do ciebie pisze, stary.
Przeczytam.
„Głowa w dół i kryj się”. Co to, kurwa, znaczy?
Nic ci nie jest?
Będę żył.
Widzę, że jesteś sam.
Jeśli Picard nie zadzwoni do 6.00...
Nie musimy tyle czekać.
- Hubble? - Tak.
Mam Finlaya.
Zauważyłem.
Dobrze widzieć cię żywego.
Dobra.
Pora na szafkę z bronią i sejf z amunicją.
Weźcie przydatne rzeczy.
- Jest tu na tyłach wąż? - Tak. A co?
Będzie nam potrzebny.
- W porządku. Jest ze mną. - Szefie.
Neagley, to Finlay i Hubble.
Finlay, Hubble, to Neagley.
- Chłopcy. - Skąd się tu wzięła?
Zapytałam Reachera, skąd wie, że Pickard jest w to zamieszany.
Powiedział: „szczęśliwy traf”.
Reacher wierzy w fakty i statystyki. Nie w szczęście.
Równie dobrze mógł krzyczeć: „Pomocy”.
Gdzie twoja przyjaciółka?
Kurwa.
Bierzmy się do pracy.
Dzięki, że możemy się tu rozstawić. Przepraszam za porę.
Cieszę się, że Kliner dostanie za swoje.
Pójdę na górę i nastawię kawę.
Dobra.
Byłem tu z milion razy. Tak to wygląda.
Pewnie trzyma Roscoe i Charlie tutaj.
Na uboczu, ale w miejscu, gdzie mają je na oku.
A moje dzieci?
Trzyma je gdzie indziej.
To taktyka. Charlie i Roscoe mają być grzeczne.
Prawdopodobnie tutaj.
Zamyka je tu i nie marnuje ludzi na pilnowanie ich.
Dwóch przy drzwiach, jeden w rogu przy zewnętrznych schodach.
Sporo broni jak na gościa, który nie wierzy w monitoring.
To dla mnie.
Myślą, że jesteś z Picardem.
- Nie jesteś zagrożeniem. - Już mnie znają.
Chcieliby, żebyśmy z Hubblem weszli od frontu. Zabiliby nas.
Podejrzewają, że będzie ciężko.
Mają ludzi uzbrojonych po zęby,
w razie, gdybym wpadł tam z bronią.
To co robimy?
Wpadamy tam z bronią.
Musimy zdjąć po cichu tych naprzeciwko,
żeby nie uruchomili automatu.
Nawet nie pisną.
Dobra. Sprawdźcie broń, przygotujcie się do strzału.
- Zrozumiano. - Hubble, chodź.
Pewnie nigdy nikogo nie zastrzeliłeś?
- Nigdy nie strzelałem. - Dobra.
Musisz tylko wyciągnąć rękę, wycelować i strzelić.
Broń musi być gotowa do natychmiastowego użycia.
Wahasz się i giniesz.
Celuj tylko w tych złych.
Uwielbiam zapach benzyny.
Tweed został zdjęty.
Powinniśmy wszyscy pochylić głowy.
Nie chcę go pobrudzić ich krwią.
Dobre podejście.
- Jesteś katolikiem? - Tak.
Większość czasu spędziliśmy na kłótniach,
ale założę się, że żołnierze lubili z tobą pracować.
Ja też lubiłem z tobą pracować.
W garniturze nie widać, ale jesteś całkiem przypakowany.
- Serio? - Nie.
Palant.
Cholera.
Hej. Musisz się ogarnąć.
Zabiją nas.
- Zabiją moje dzieci. - Nie, hej.
Posłuchaj mnie, dobrze?
Znam Reachera.
Nie ma opcji, żeby odpuścił i pogodził się z porażką.
Przed 6.00 zapuka do drzwi,
a KJ będzie żałował, że zaczął.
Reacher i Hubble powinni być na pozycjach.
Powinienem wykorzystać okazję i strzelić.
Dwóch strzelców. Większe szanse.
Masz doświadczenie w strzelaniu z dużej odległości?
Nie.
A ja mam.
Włóż herbatniki do koszyczka.
Kolega za rogiem je usłyszał.
Naprzód.
Gdy tylko się zapali, wchodzisz.
Jasne.
Masz tylko zabrać stamtąd dzieci.
Nie pozwól, by ktokolwiek cię powstrzymał.
Dobra. Czas zabłysnąć.
Czekaj.
Zajmę się tym.
Skoro mam zginąć, to przynajmniej się tym nacieszę
po raz ostatni.
Tak.
Zginiemy?
Przekonajmy się.
Co to? Co tam się dzieje?
- Co to było? - Reacher zapukał.
Co się, do cholery, dzieje?
Idźcie tam. Gaście ogień.
Ruszać dupy. Już.
Wszyscy do mnie.
- Charlie! - Paul! Idź! Tam są!
Kurwa!
O Boże.
Dobra.
Kurwa.
Dajcie ręce!
Szybko!
Mam je!
- Szybko. - Biegnijcie! Już!
Idźcie!
Szybko! Na górę.
Uciekają!
Idźcie. Wszystko w porządku.
Dobra. Schowajcie się.
Tu jest!
Widzę go!
Już dobrze.
Zabierz ją stąd.
Czekaj. Masz.
Idź do swoich dzieci.
Dziękuję.
- Szybko! - Paul!
Chodź!
Chodź, schowaj się!
Finlay, to ty? Wiem, że tu jesteś.
Picard, myślałem, że nie żyjesz.
Jeszcze nie.
Stój!
Nawet o tym nie myśl.
Neagley.
Za dużo dymu! Musimy uciekać!
Roscoe!
Tutaj!
Nic ci nie jest?
- Ruszajmy! - Ruszajmy.
Gdzie on jest?
- Wracamy po Reachera! - Nic mu nie będzie.
Skąd wiesz?
Bo to Reacher.
- Ros, chodźmy. - Co ty robisz?
Hej!
Zostaliśmy tylko ty i ja, Reacher.
Opowiem ci historię, Jack.
Parę lat temu
byłem na safari na sawannie.
O świcie była mgła tak gruba jak portfel mojego tatusia.
Ten dym to przy niej nic.
Przez te opary
zauważam wielkiego nosorożca.
Prawie trzy tysiące kilogramów i po prostu tam czeka,
przeżuwając trawę.
Nosorożec wiedział, że tam jestem.
W jakiś sposób
mnie wyczuwał.
Ale była mgła, mało światła,
a nosorożce są cholernie krótkowzroczne,
więc po prostu podszedłem
do jego wielkiego, durnego tyłka
i go zabiłem.
Ten durny nosorożec
był za głupi, żeby zrozumieć, że nie ma szans.
Myślał, że może po prostu przedzierać się przez życie,
iść, dokądkolwiek zechce,
robić, na co ma ochotę,
pieprzyć, kogo chce,
a to wszystko bez konsekwencji.
Ale w życiu zawsze są konsekwencje.
Nosorożec je poznał.
Dlatego jego głowa wisi u mojego taty,
a obok zawiśnie twoja.
To koniec.
JUŻ W CHICAGO. UWAŻAJ NA ŚLEDZIE. NEAGLEY
Witaj, Reacher.
W porządku?
W porządku, Joe.
Pamiętaj, czego cię uczyłem.
Cokolwiek by się działo, nie płaczesz.
Umieram, głuptasie.
Ale i tak się cieszę...
że widzę moich synów.
Mam znajomości w pracy.
Mogę cię zabrać do Stanów, znaleźć specjalistów...
Najdroższy Josephie, co ci zawsze mówiłam?
Chcę to usłyszeć.
Nie muszę rozwiązać wszystkich problemów świata.
Wystarczy, że rozwiążę niektóre.
I Reacher.
Masz siłę trzech mężczyzn. Co z nią zrobisz?
Zrobię to, co słuszne, mamo.
Wiem, że tak będzie.
Zawsze tak postępowałeś.
Nawet kiedy to, co słuszne, było nieprzyjemne.
Nawet kiedy byłeś małym chłopcem na Okinawie, prawda?
Wiedziałaś.
Że pobiłem Curtisa Bishopa na Okinawie.
Nigdy nie uwierzyłaś, że to Joe.
Chciał ci powiedzieć prawdę, mamo.
Nie pozwoliłem mu.
Chciałeś go chronić.
Oto kim jesteś.
I chroniłeś wyjątkowego chłopca przed udręką.
Ja i ojciec zawsze uważaliśmy, że warto
pozwolić wam na realizowanie własnej natury.
Wasza natura jest czysta
tak jak wasze serca.
Muszę wykonać szybki telefon. Zaraz wracam.
Medal wojenny twojego dziadka.
Za odwagę w obliczu zagrożenia.
Robienie tego, co słuszne, wymaga odwagi.
Teraz możesz płakać, Reacher.
Zjawią się federalni jak i stanowi.
Będą chcieli, żebyś został parę dni i odpowiedział na pytania.
Nie lubię odpowiadać na pytania.
I nie lubisz zostawać.
Sto tysięcy lat temu
byli ludzie, którzy zostali przy ognisku i ci, którzy wędrowali.
Muszę być bezpośrednim potomkiem tych wędrujących.
To po prostu moja natura.
Jeśli ktoś mógłby skłonić mnie do zostania przy ogniu, to ty.
Cóż...
Jeśli kiedyś znów tu zawędrujesz,
zadzwoń do mnie.
Tak zrobię.
Co zamierzasz?
Odbuduję miasteczko, które wzniosła moja rodzina.
Kandyduj na burmistrzynię.
Podobno mają wakat.
To nie jest taki zły pomysł.
Hej, mały.
Finlay kazał ci pilnować auta?
Musisz słuchać gównianej muzyki?
Kupił ci tweedową obrożę.
- Przepraszam. - Przepraszam.
Wiedziałem, że wpadniesz przed wyjazdem.
- Staję się przewidywalny. - Myślałem, że będziesz wcześniej.
Trudno jest odchodzić od Roscoe.
Dziękuję.
Federalni świrują ze względu na udział Picarda.
Chcą cię przesłuchać.
- Co im mówiłeś? - Że nigdy cię nie znajdą.
Wciąż są w miasteczku, przy magazynie, a ty zwracasz uwagę...
- Wyjadę, jak tylko skończymy. - Dobrze. Sprytne.
Kiepsko mi idą pożegnania, tobie pewnie też, ale...
Gdybyś tu nie przyjechał,
nie rozgryzłbym tej sprawy albo skończyłbym martwy.
- W końcu byś ją rozgryzł. - Doceniam to.
A potem skończyłbyś martwy.
Może i jesteś zwierzęciem, ale w głębi serca jesteś w porządku.
Może i jesteś spiętym wrzodem, ale też jesteś w porządku.
Świetny z ciebie glina.
Nie na długo.
Skończyłem z policją.
Boston?
Zostanę tu parę tygodni, pomogę Roscoe wszystko ogarnąć,
a potem wracam do domu.
Czas przystopować.
Przestać uciekać, wiesz?
Sharon chciałaby, żebym zaczął żyć.
I to niesamotnie?
Tak...
Chyba jestem gotów znów się kimś zaopiekować.
I nie mogłem zostawić Jacka w schronisku.
Jacka?
Potrzebował imienia, a ty go nie używałeś, więc to Jack.
Nie tylko ja powinienem coś zmienić.
Jest wielu ludzi takich jak Roscoe i ja. Więcej niż myślisz.
Spróbuj ich do siebie dopuścić.
Zapamiętam.
Jeden z moich ostatnich aktów na stanowisku głównego detektywa...
Zwolnili cię.
Zwolnił mnie trup. Nie liczy się.
Jeden z moich ostatnich aktów na stanowisku głównego detektywa
polega na naprawieniu zła wyrządzonego w tym oto miejscu
jakieś półtora tygodnia temu.
Placek brzoskwiniowy.
Najlepszy w Georgii.
Dziękuję.
Zjesz to?
Jest w tym cukier i tłuszcz, wiesz?
Zamknij się i jedz placek.
I co? Warto było czekać?
Jadałem lepsze.
Rozwiązywanie problemów świata też wymaga odwagi, Joe.
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski