Szybko pan przybył, doktorze. To się chwali.
Wasza Wysokość, śpieszę...
Nie mam czasu na uprzejmości.
Wróciłam dziś do Buckingham House
i usłyszałam, że Jej Wysokość już tam nie mieszka.
Że przeniosła się do Kew, do króla.
Mówiłeś, że Jego Wysokość wymaga intensywnego leczenia.
- Owszem, pani. - Może zechcesz mi to więc wytłumaczyć?
Jak wygląda plan dalszego leczenia?
Nie mogę.
Nie możesz? Doktorze!
Nie mogę. Nie jestem już lekarzem Jego Wysokości.
Nonsens. Jesteś nim.
Odprawiono mnie.
Odprawiono?
Niemożliwe.
Król by tak nie postąpił.
Co on knuje?
Nie zrobił tego król, Wasza Wysokość.
To jej sprawka?
Łaskawy, szlachetny czytelniku!
Zima ustępuje wiośnie,
a Anglia budzi się ze snu, by cieszyć się płodnością natury.
Tak się cieszę, że zaprosiłaś mnie na wspólny spacer.
Lubię zimę,
ale czekałam na poprawę pogody.
Dziś pierwszy zacny dzionek.
- Idealny na przechadzkę. - Tak.
Agatho.
Ja...
rozważam...
Nowy początek.
Violet Bridgerton!
- Gratuluję. - Tylko rozważam.
Na razie tylko myślę.
O sobie z kimś innym niż Edmund.
Przez całe życie był tylko on. Znaliśmy się od dzieciństwa. On...
Zaznałam miłości.
Nie liczę na kolejne uczucie.
A jednak mam chyba wysokie standardy.
Masz do nich prawo, Violet.
To będzie dla ciebie wielka przygoda.
Ciesz się każdą jej chwilą.
Powiedz mi. Czy jestem właściwie ubrana?
W powietrzu czuć jeszcze chłód.
Każę sobie przynieść pelisę.
Urocze.
Przywiozłaś z wojaży?
A może przysyłają ci je twoje dzieci?
Kwitnące ogrody można napotkać
w najmniej oczekiwanych miejscach.
Wszędzie można odkryć coś nowego.
Matka Natura chętnie dzieli się swymi tajemnicami.
I gotowe.
Teraz nie zmarznę.
- Idziemy? - Dobrze.
Chodźmy.
Niestety, królewskie pałace nadal są terenami jałowymi.
Wydaje się, że przez brak owoców starań ich mieszkańców
w ich korytarzach zapanował przygnębiający chłód.
Brimsley, ta korona zaraz złamie mi kark.
Jest nader królewska, Wasza Wysokość.
Gorąco mi.
Jak nam wszystkim.
Nie mogę oddychać w tej pozycji.
Zamień się ze mną miejscami.
Nie, to moje miejsce.
Zamilczcie.
Nic z tego nie ma znaczenia.
Bez dziedzica ten portret nic nie znaczy.
Będzie reliktem w zakurzonym magazynie.
Naszą dynastię historycy opiszą na jednej karcie.
- Jesteś niesprawiedliwa, matko. - Czyżby?
Czy spłodziliście już dziecię?
Czy są jakieś owoce moich ciężkich starań?
Czy jako najstarszy syn
przysłużyłeś się Koronie w tym zakresie?
Ja...
Jerzyk próbuje chyba powiedzieć, że...
Że to jego bracia zawodzą
równie mocno jak on?
Maluj szybciej.
Skończmy ten koszmar.
Na miejsca.
Czy Jego Wysokość wkrótce do nas dołączy?
Ta autorka wie z dobrego źródła,
że niedawno królowa dała upust swej narastającej irytacji
podczas sesji pozowania do portretu rodzinnego.
Proszę malować.
Ale...
Potrzebuję...
Wyszli.
Twierdzi pan, że Jej Wysokość nie pozuje?
Ja...
Nie.
Rodzina jest obecna.
Szczęśliwa. Łaskawie użycza panu nimbu swej doskonałości.
Ja ich widzę.
Pan nie?
Zaiste, widzę.
Można się zastanawiać,
czy nieustępliwe dążenie królowej do pozyskania królewskiego dziedzica
nie zniszczy dynastii panującej.
A może matczyna miłość pokona wszelkie przeciwności losu?
KRÓLOWA CHARLOTTA: OPOWIEŚĆ ZE ŚWIATA BRIDGERTONÓW
Ciepły posiłek i kąpiel robią swoje.
Jesteś sobą, wyglądasz lepiej.
Czy lepiej też się czujesz?
Po coś przyjeżdżała?
Dobrze uczyniłam.
- Nie. - Przepraszam.
Winnam przybyć wcześniej. Bez obaw.
- Zostanę przy tobie. - Nie.
Charlotto, słuchaj mnie.
Nie powinnaś.
Nie chcę cię tutaj.
Jerzy.
Wróć do Buckingham House.
Słyszałaś? Wróć do Buckingham House.
To twój dom. To twoje miejsce. Wracaj.
Nie chcę cię tu.
Nie chcę cię więcej widzieć. Jedź.
Precz!
- Nakazuję ci to! - Nie, Jerzy.
- Charlotto! - Nie przepędzisz mnie.
To rozkaz! Jedź!
Zostanę!
To mój rozkaz!
- Proszę, Charlotto. Wyjedź. - Nie.
- Nie słuchasz mnie. - Przeciwnie.
Usłyszałam, że nie chcesz mnie tutaj.
Że mam jechać. Że nie chcesz mnie widzieć.
Nie słyszałam jednak, że mnie nie kochasz.
Wiele wycierpiałam.
Cierpiałam w samotności, mając siebie za złą żonę i złą królową.
Unikałeś mnie jak morowego powietrza.
Dziś nagle pojęłam,
że możesz mieć inny powód.
Lepszy powód.
Może tak naprawdę unikasz mnie, bo ci na mnie zależy.
Może unikasz mnie, bo mnie...
kochasz.
Kochasz mnie?
Próbuję cię chronić.
- Kochasz? - Nie mogę.
Nie możemy. Ta rozmowa...
- Nie chciałem się żenić. - Kochasz mnie?
Charlotto, przestań!
Nie wierzysz, że ja mogłabym cię kochać.
A kocham.
Kocham cię, Jerzy.
Tak bardzo, że zrobię to, czego pragniesz.
Jeśli mnie nie kochasz, tylko to przyznaj, a wyjadę.
Do Buckingham House.
Będziemy żyć osobno, urodzę sama,
jakoś będę wypełniać sobie dni i trwać.
Sama. Zrobię to.
Najpierw jednak powiedz, że mnie nie kochasz.
Musisz mi powiedzieć, że jestem tu zupełnie sama.
Jestem szaleńcem.
Zagrożeniem. Z pomieszanym umysłem, w którym niebo zderza się z ziemią.
- Nie wiem, gdzie jestem. - Kochasz?
Nie chcesz żyć ze mną.
- Nikt by nie chciał. - Jerzy!
Stanę przy tobie pomiędzy niebem a ziemią.
Powiem ci, gdzie jesteś. Kochasz mnie?
Kocham cię!
Od chwili...
Od chwili, gdy ujrzałem cię przed tym murem.
Rozpaczliwie. Nie oddycham, gdy cię tu nie ma.
Kocham cię.
Moje serce cię nawołuje.
Chciałem ci powiedzieć.
Chciałem, byś wiedziała.
To moje szaleństwo.
Ukrywałem je przez całe życie.
Ta ciemność to moje brzemię.
Ty niesiesz światło.
Jerzy.
Jest nas dwoje.
Poradzimy sobie.
Razem.
Kiedy zrodzi się nasz mały król?
Niedługo.
Już wkrótce.
Witaj, mały królu.
Znów samotność?
Owszem.
Pani opończa to zacny koc do uprawiania samotności na ziemi.
Coral!
Czy był miły?
Radosny. Czułam radość.
Cieszę się pani szczęściem.
Lady Danbury.
- Lordzie Ledger. - Jestem Violet.
Miło mi, Violet.
Co tu robicie?
Dajemy matce spokój.
Jak jej przeszkadzamy? Mamy 20 pokoi.
Violet.
- Miło panią widzieć, lady Danbury. - I pana.
Wiem wszakże, jak bardzo jest pani zajęta.
Pan również jest zajęty. Z Violet.
Tak. Wyrasta na zacną młodą damę.
Może pewnego dnia
dorówna pani nieskazitelnej reputacji.
To prawda.
Jestem dość powszechnie szanowana.
Każda dama o tym marzy.
Życzę państwu szczęścia w tym pięknym dniu.
I ja pani.
W tym dniu.
Pragnę panu podziękować
za dobroć okazaną mi po śmierci mego męża.
Lady Danbury, to ja winienem dziękować pani za dobroć.
Do widzenia, lordzie Ledger.
Do widzenia, lady Danbury.
Wszystko dobrze.
Odprawił medyka.
Ma nowego.
To dobrze. Jak się zwie?
Kobiety nie mają do tego pamięci.
No tak.
Oboje mieszkają w Kew?
Wszystko dobrze.
- Twierdzi król. - Jest królem.
Widziałaś go, pani? Rozmawiałaś z nim?
- Jestem mu matką. - Z moją nie gadam.
A ja z moją. Straszna kobieta.
Wszystko dobrze. Jest królem.
A jego potomek?
Z dzieckiem wszystko dobrze.
Zatem ustalone.
Powiadomię parlament, że król wygłosi mowę.
Oczywiście.
Książę regent z siostrą, Wasza Wysokość.
Moje panie, żegnam.
Chodźcie, dzieci.
Cóż was znowu turbuje?
A może macie dobre nowiny?
Żadnych nowin.
Otóż...
Przybywamy w imieniu nas wszystkich.
- Twoich dzieci. - Reprezentanci rodziny?
Owszem.
Rodzeństwo mianowało was swoimi przedstawicielami.
Mówcie, o co tu chodzi.
Matko, pragniemy omówić kwestię dziedzica.
Nie ma czego omawiać.
Te twoje nalegania są okrutne.
Słucham?
Wszystko inne ignorujesz, choć Jerzyk nosi żałobę.
- Zmarła mu córka. - Wiem o tym.
Nie okazałaś mu jednak żadnej troski.
Żadnych względów, żadnego współczucia.
Nikomu z nas tego nie okazujesz.
Masz pojęcie, jak ciężko pracujemy,
by zapewnić ci wymarzonego dziedzica?
Co pijemy i jakie zażywamy środki?
Masz pojęcie, ile dzieci straciłam,
nim były gotowe się urodzić?
Nie mam.
Traciłaś dzieci?
Wszyscy traciliśmy...
Staramy się, matko.
Wiem, że to niełatwe zadanie,
ale oczekuję od was wiele,
bo wiem, że każde z was może temu wyzwaniu sprostać.
Nie znasz nas.
Żadnego z nas.
Nie interesujemy cię. Nie dbasz o nasze zainteresowania.
- Ani o nasze szczęście. - Nonsens.
Chcę dla was jak najlepiej.
- Jako matka... - Nigdy nią nie byłaś.
Zrobiłam dla was, ile mogłam.
Gdybyście pojęli skalę moich ofiar
i to, jak ciężko pracowałam, by zapewnić wam...
Byłam doskonałą matką.
Nie. Byłaś naszą królową.
Nigdy jednak naszą matką.
Ruszam na pole, popracować.
Dziś będziemy doglądać prosa. Dołączysz?
Nigdy. Pozostanę tutaj, doglądając naszego króla.
Jerzy? Otrzymałeś list.
Gdzie on jest?
Tutaj.
Od księżnej Augusty.
Matka do mnie pisze?
Cóż.
Jesteś piękna.
Mam piękną żonę.
Chcesz coś powiedzieć, Reynolds?
Nie, Wasza Wysokość.
Mów.
Jego Wysokość ma dni lepsze i gorsze.
Raczej miewał.
Przy mnie wszystkie jego dni są dobre.
Jest zdrów.
Jego stan jest lepszy, czyż nie?
Teraz tak, ale warto zachować ostrożność...
Reynolds. Daj mu spokój.
Potrzebował tylko żony, rutyny i pozbycia się tego strasznego medyka.
Jest zdrów.
Długo to potrwa?
Czy on pozostanie sobą?
Mów.
Miejmy nadzieję.
Reynolds.
Gdyby się udało, mieliby siebie.
Byliby razem.
Byli małżeństwem aż do starości.
A my byśmy im służyli.
Całe życie.
Tak.
Całe życie.
To możliwe.
Czy aby na pewno?
Nie wiem.
Może.
Wielka miłość czyni cuda.
To prawda.
Dziękuję za zaproszenie, pani.
Dziękuję za wizytę, lady Danbury.
Cieszę się, że Wasza Wysokość poznała nowego lorda Danbury’ego.
A poznałam?
Poznałam pani nader przystojnego syna.
Powiedziano mi,
że Jej Wysokość uczyniła pani honor i panią odwiedziła.
Królowa raczyła złożyć mi kondolencje
po śmierci mego męża, poprzedniego lorda Danbury’ego.
Dołączam do niej.
Utrata męża jest wielce niezręczna.
Królowa musi panią bardzo lubić,
skoro odwiedziła panią w swym stanie.
Tak.
Cóż.
Faktem jest, że syn mój odziedziczy tytuł ojca...
- To fakt? - A nie?
To, czy Wielki Eksperyment przetrwa poza to pokolenie,
zależy wyłącznie od woli Jego Wysokości.
To niełatwa kwestia.
Pojmuję.
Rzecz jasna
mogłabym przyśpieszyć uzyskanie decyzji,
gdyby posiadała pani przydatne informacje.
Jakież to informacje mogłabym posiadać,
których nie mógłby zdobyć ktoś tak genialny jak Wasza Wysokość?
Sądzę, że kwestia dziedziczenia
nie będzie łatwa do ustalenia.
Herbatki?
Mogłaby pani przekazywać księżnej drobne szczegóły.
Jej Królewska Mość jadła tu gruszki.
Nie wdam się w gierki księżnej. Obiecałam królowej przyjaźń.
Skoro tak, to może warto
poprosić Jej Wysokość o interwencję?
Wydaje się dobra, pewnie...
Jej Wysokość przeniosła się do Kew.
Nie mogę tam tak po prostu pojechać.
Jest brzemienna. W stanie błogosławionym.
Nie mogę jej martwić ani denerwować.
Dość ma własnych trosk.
Nie rozumiem?
Krążą różne historie.
Jakie?
Słyszy się,
że Pałac nie stoi na twardym gruncie.
Że król jest słabujący lub chory.
Że coś mu w każdym razie dolega.
To zwykłe plotki.
Nie!
Nie jestem plotkarą.
Inaczej słyszałabym podkuchenne mówiące,
że członkowie Izby Lordów niepokoją się o króla.
Mówi się, że Pałac jest zagrożony.
Ale ty nie plotkujesz.
Nigdy.
Tym bardziej nie mogę prosić Jej Wysokości o pomoc.
To nużące.
Powiesz królowi, że jego matka czeka.
Natychmiast!
Nie rozumiem.
Król nie przyjmuje teraz gości.
Nie jestem gościem.
Zapraszamy ponownie innym razem.
Jestem tu dziś.
Jerzy jest dziś niedostępny.
- Wie, że tu jestem? - Jest zajęty.
Gotowam nabrać obaw,
że trzymasz tu króla wbrew jego woli. To...
- Zdrada. - Owszem.
Ktoś mógłby poczytać za zdradę
niedopuszczanie mnie do niego.
Król nie życzy sobie teraz gości.
Jak śmiesz mówić za niego?
Nie jesteś królem.
Nie, ale jestem królową.
Cóż.
Dobrze się tu urządziłaś.
Dobrze mnie wybrałaś.
Nosisz w łonie tylko jednego króla.
Tego drugiego, Jerzego – jego nosiłam ja.
Twój mały król może się ukrywać w twym bezpiecznym łonie,
lecz mój król nie.
Nie pojmujesz tego, co ja rozumiałam zawsze.
Od swych narodzin król nie ma się już gdzie skryć.
Nie ma miejsca na chorobę ani słabość.
Ma tylko władzę.
Zrobiłam wszystko, by mu ją zapewnić,
a ty to marnujesz.
- Bynajmniej... - Pozwalasz mu się nawet nie starać.
Nie pozwalaj mu się ukrywać.
Korona tego nie przetrwa.
Ma kraj. Lud. Musi władać.
Lord Bute czeka.
Rząd się niepokoi, nabiera podejrzeń.
Jerzy musi stanąć przed parlamentem.
Ty za to odpowiadasz.
Teraz jest twój.
Charlotto. Jak ci mija dzień?
Była tu twoja matka.
- Nie chcę jej widzieć. - Wiem.
Odprawiłam ją.
My też musimy jednak jechać.
Do Buckingham House.
- Charlotto... - Wygłosisz mowę tronową.
Lud potrzebuje króla.
Niewdzięcznicy.
Niewdzięczne, wiecznie kwękające bachory.
Jak śmią tak do mnie mówić?
Nie mogły prosić o lepsze życie.
Byłam wyjątkową matką.
Nader wyjątkową.
Zostawcie nas.
Gotowam źle zinterpretować twe milczenie.
Najwspanialsza z władczyń...
I matek.
Najwspanialsza z władczyń ma jednak w sobie coś wspólnego
ze wszystkimi w tym pałacu.
Służbę jednej osobie. Królowi.
To nie wada.
To dar.
Każdy służy królowi.
Wszystkim zależy przede wszystkim na Jego Wysokości.
Nieprawda.
Tobie zależy na mnie, Brimsley.
Owszem.
I będzie zależało aż po kres mych dni.
Brimsley. Czy masz jakąś rodzinę?
Nigdy nie brałeś ślubu?
Nie, Wasza Wysokość.
Kogóż miałbym obarczać ciężarem spędzania ze mną życia?
Żyję tutaj.
Wszystkim tu zależy na królu.
Brimsley.
Wasza Wysokość.
Przyślij moje służki.
Tak, pani.
Miło się patrzy na postępy ciąży.
Mam nadzieję, że Wasza Wysokość
nie cierpi nadmiernych niedogodności?
Było, cóż...
Życie w Kew wiąże się z pewnymi niedogodnościami.
A król?
Musi być podekscytowany bliskimi narodzinami dziedzica.
Dobrze wrócić do domu.
Brakowało mi ciebie.
Powiedz, co mnie ominęło.
Brak istotnych plotek dotyczących socjety.
Absorbowało mnie zarządzanie majątkiem zmarłego męża.
Oczywiście.
Doznałaś wielkiej straty. Co z dziećmi?
Czy mogę ci jakoś pomóc?
Owszem.
Spotkaniem z przyjaciółką.
Tego mi trzeba.
Znakomicie.
Rozmawiałam z nadwornym medykiem.
Mówi, że poród będzie szybki i bezbolesny.
Ty rodziłaś.
Powiedz. Czy to boli?
Rodzenie dzieci to najgorszy ból, jaki można sobie wyobrazić.
Wiedziałam.
Naprawdę?
Nie.
Boli tylko trochę.
Po wszystkim szybko o tym zapomnisz, pani.
Dobrze.
To bodaj moje ulubione miejsce w Londynie.
Spójrz, jak wyrosły te rośliny.
Agatho.
Mówiłaś, że twój ogródek
zakwitł dopiero po śmierci twego męża.
Co miałaś na myśli?
Niezła zmiana tematu.
Powrót do poprzedniego. Mówiłam ci, co rozważam.
Chcesz ponownych zaślubin?
Nie wybiegam myślą tak daleko.
Byłaby to wielka zmiana.
Lubię moje obecne życie.
Życie z mymi dziećmi. A jednak...
Sama nie wiem.
Czy ty kogoś miałaś?
Po lordzie Danburym?
Nie chciałaś się ponownie wydać za mąż?
A może chciałaś tylko... mieć kochanka?
Chciałam poczuć się żywa.
Czyli był ktoś po lordzie Danburym.
Owszem, żyłam pełną piersią.
Znajdźmy ciche miejsce na rozmowę.
Violet.
Kochałam i byłam kochana.
Więcej nie zdradzę.
Nic więcej?
Jestem dyskretna.
Agatho, powiedziałaś mi przecież...
Że kochałaś jakiegoś mężczyznę po swoim mężu.
Przyjaźnimy się, czyż nie?
Czy opowiadałam ci o bracie królowej?
Ty i brat królowej Charlotty?
To zaskakujące.
No właśnie. Bo jestem dyskretna.
Lady Danbury.
- Cudownie panią widzieć. - I pana.
W związku z porodem mogę zabawić w Anglii nieco dłużej.
Czy mógłbym się z panią spotykać?
Ze mną?
Tak.
Zakończyła już pani chyba żałobę?
Owszem, zakończyłam.
Co więc pani odpowie?
Bardzo bym tego chciała.
Coral, rozwiązałam mój problem.
Poprosiła pani Jej Wysokość? Pomoże z tytułem?
Nie, rozmawiałam z jej bratem.
Z księciem Adolfem?
Pragnie o mnie konkurować. Zgodziłam się.
Poślubię go.
Jest Niemcem.
To dobry człowiek.
Włada własną krainą, bez żadnych eksperymentów.
Nosi własny tytuł.
Myślałam jednak... że lord Ledger?
Cóż z nim?
Czuję, jak mnie obserwujesz.
Lubię to.
Utrudniasz mi pisanie.
Dobrze ci idzie.
- Na pewno. - To mowa tronowa.
Nie wystarczy „dobrze”.
Słowa człeka ambitnego.
- To też. - Kochana.
Może potrzebujesz przerwy.
- Przerwy? - Owszem.
Sądzę, że przerwa by ci pomogła.
Żadnych przerw.
Muszę wygłosić idealną mowę przed parlamentem.
O ile chcesz, bym nadal był królem.
Może powinienem ulec, złożyć ofiarę życia
i skończyć z monarchią.
Niech zwą mnie Szalonym Królem.
- Tego chcesz? - Przestań.
Najmocniej przepraszam.
Muszę...
To ważne.
Może zostawmy te przerwy.
- Innym razem. - Jerzy.
Przestań.
Charlotto.
Dziecko. Rodzę.
Teraz?
- Chyba. - Reynolds!
- Z drogi! - Wasza Wysokość.
Jeszcze nie przybył?
Ona potrzebuje medyka i opium!
Szukałem was, panie. Nadworny medyk przybył.
Jest u Jej Wysokości.
Boże, chroń króla!
Wasza Królewska Mość.
Wasza Miłość.
Panie premierze.
- Dziękuję. - Panie!
Nie chcesz tam wchodzić.
Poród to kobieca sprawa.
My czekamy tutaj.
No tak. Racja.
Wzywa was, Wasza Wysokość.
- Ja... - Nie może tam wejść.
Wasza Wysokość?
Cenisz godność arcybiskupią?
Pragniesz zachować archidiecezję?
Sądzisz, że to możliwe? Mimo oporu wobec głowy swego Kościoła?
Z drogi.
Jesteś.
Zostań tu.
Cokolwiek się stanie. Czegokolwiek ci potrzeba.
Mały.
On...
Co się dzieje, doktorze? Co można zrobić?
Wasza Wysokość.
Dziecko jest odwrócone nogami.
Musimy czekać na główkę.
Jak długo?
Cóż...
- Rodziłaś? - Czterokrotnie, panie.
- Co o tym myślisz? - Krwawi.
Krew jest naturalna, normalna.
Chyba jej za dużo. Jeśli mogę.
To element naturalny...
Gdybym wszystko zawierzył naturze...
Charlotto!
Jesteś silna. Dasz radę. Pamiętaj.
Proszę.
Miałem konia.
Za młodu był moim ulubieńcem. Przed porodem się zaklinował.
Stajenni...
Widziałem to też u owiec.
Można ci teraz pomóc, czyż nie?
Owszem, istnieją metody.
- Ale to królowa... - Przygotujcie je!
- Trzeba cię przenieść. - Tak.
Na skraj łoża.
Jedna ręka tu.
Druga tu.
Trzymaj się.
Raz, dwa i...
Jest wspaniały.
A Jej Wysokość?
Na zasłużonym odpoczynku.
Czy jest zdrowy?
Czy zdradza oznaki...
Czego, matko?
Tylko pytam.
To nasz następny król.
Czy mógłby nie być ideałem?
Jest ideałem.
To bardzo silne dziecko.
Inteligentne.
Dumny z pana wuj.
Jej Wysokość musi być pełna radości.
Rzadko ją widuję.
Ona i król są sobą bardzo zaabsorbowani.
Rzadko choćby na mnie spogląda.
Ma oczywiście mnóstwo obowiązków po narodzinach dziecka.
Wymogi korespondencji
z sojusznikami z parlamentu muszą być ogromne.
Agatho.
Czy wszystko w porządku?
Tak.
Przepraszam, jestem jakaś nieswoja.
Może to nadmiar słońca.
Proszę jechać do domu i się położyć. Proszę tu usiąść.
Zaraz wezwę karocę.
Dziękuję.
Nie spodziewałam się, że ujrzę panią tak szybko.
Ma pani nowiny?
Nowiny?
Z Buckingham House.
Nie mam nowin.
Czy podjęto decyzję?
W jakiej sprawie?
Tytułu. Czy mój syn będzie lordem Danburym?
Jak już wspominałam,
taką decyzję może podjąć tylko Jego Wysokość.
Sądziłam, że ma pani jakieś nowiny w tej sprawie.
Słyszałam wszak, że była pani obecna przy narodzinach mego wnuka.
Nie mogę...
Nie mogę mówić w takich sprawach za Ich Wysokości.
Jaka szkoda.
Mogłabym pani pomóc.
Jej Wysokość usiłuje sterować królem. Jestem o tym przekonana.
Co pani wie?
Żałuję, że nie chce pani mówić ze mną otwarcie.
Miałyśmy wszak taki dobry układ, czyż nie?
Czyż nie spełniono pani potrzeb?
Nie szkoda byłoby pani
stracić te zacne włości, które pani teraz zamieszkuje?
Cicho.
Przestań.
Nie rób tego.
Gruszkówka.
Sprowadzam ją z Niemiec. Pij.
I natychmiast przestań się mazać.
- Przepraszam, ja... - Nie.
Nie chcę słuchać o problemach, z którymi zmagasz się w życiu.
Nie dbam o to.
Gdy zmarł mój drogi mąż,
musiałam szukać łaski króla, jego ojca.
Człeka okrutnego i złego.
Mój mąż go nienawidził.
Ja również.
Wobec Jerzyka był bestią.
Te siniaki...
Mnie też nimi naznaczał.
Nie miałam alternatywy.
Musiałam wytrwać.
Z biegiem lat nauczyłam się,
że nie muszę się godzić
z faktem bezużyteczności kobiecych starań.
Zamiast tego
zapewniłam synowi koronę.
Znalazłam sposób na kontrolowanie swego losu.
Nie lubię cię.
Okazałaś się jednak jak na razie...
godną podziwu przeciwniczką.
Nasze starcia są satysfakcjonujące.
Dlatego nie możesz się mazać.
Nie wolno ci tu u mnie popłakiwać.
Nie wolno ci ulec.
Zakryj siniaki i trwaj.
Nie trać kontroli nad swym losem, Agatho.
A teraz...
Proszę mówić.
Jak mają się sprawy w Buckingham House?
Sądzę, że odpowiedź na to pytanie
zależy od losów tytułu mego syna, Wasza Wysokość.
Gdzie Charlotta?
W drodze, Wasza Wysokość.
Jestem.
Czekałem.
Byłam z dzieckiem, ale zdążyłam.
Mamy dość czasu.
Co za przystojniak.
Mowa gotowa?
- Mam ją tu. - Dobrze.
Mam wątpliwości co do części o koloniach.
Parlament doceni twoje przemyślenia.
Jesteś gotowy.
Dziękuję.
Jedź już.
- Będzie wspaniały. - Oczywiście, pani.
Jest królem.
Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość?
Wasza Wysokość!
Co się stało? Problem z mową?
Jego Wysokość nie wygłosił mowy. Nie opuścił nawet karocy.
Jak to „nie opuścił karocy”?
Jego Wysokość nie był w stanie.
Co się stało?
Coś zrobił? Przed wyjazdem był zdrów.
Nie był zdrów!
Proszę o wybaczenie. Król nie był zdrów.
Naprawdę.
To tylko nadzieje.
Zaczekajcie tu.
Jerzy?
Jerzy, to ja.
Charlotta?
Tak.
Reynolds mówił, co się stało.
Jestem tu.
Jerzy.
Jerzy? Gdzie jesteś?
Przepraszam.
Najdroższy. Czy możesz stamtąd wyjść?
Chciałbym.
Ale nie potrafię.
Niebiosa.
Tutaj mnie nie znajdą.
Ukrywam się.
Ukrywasz się przed niebiosami?
- Tu nie sięga ich moc. - Jerzy. Wszystko dobrze.
Bynajmniej.
Wszystko bardzo źle.
Opowiedz o tym.
Nie mogłem wysiąść z karocy.
Nawet odczytać słów na kartce.
Jestem królem?
Niczyim królem!
Potem będzie lepiej.
Nie.
Żadnego „lepiej”.
Nie ma lekarstwa.
Taki już jestem.
Czasami tu będę. A czasami...
Zostaw mnie.
Zrozumiem to. Pozwolę ci odejść.
- Nie zostawię cię, Jerzy. - Powinnaś.
- Nie ma mowy. - Masz pół męża, Charlotto!
Pół życia.
Nie dam ci życia, na które zasługujesz.
Ani całego siebie,
ani całego małżeństwa.
Tylko połowę mężczyzny.
Połowę króla. Połowę życia.
Skoro to, co mamy, jest połową,
to zadbajmy, by była to ta lepsza połowa.
Kocham cię. To wystarczy.
Jestem twoją królową.
Dopóki nią jestem, nie odstąpię od twego boku.
Jesteś królem.
Będziesz królem. Twoje dzieci będą władać.
Jesteśmy jedną całością.
Zbiera się tu sporo kurzu.
To prawda.
Przepraszam, że nie dałem ci wyboru.
Że nie ujawniłem ci mej prawdziwej natury.
Przecież powiedziałeś prawdę.
Że jesteś po prostu Jerzym.
Tym naprawdę jesteś.
Na poły królem, na poły rolnikiem,
ale zawsze po prostu Jerzym.
I tylko tym być musisz.
Jak odbudować relacje z parlamentem?
Skandal może przyćmić moje rządy.
Skoro Korona nie jeździ do parlamentu,
niech parlament przyjedzie do Korony.
Może pora otworzyć bramy Buckingham House.
Sio.
Trwają konkury.
Jest pani dziś dość cicha.
Nie planowałam tego.
Proszę opowiadać o pańskich przygodach.
Poczyniłem postępy w negocjacjach handlowych.
Brytyjczycy są wielce osobliwi.
Ale, rzecz jasna, nie damy.
Rzecz jasna.
Agatho.
Moje cele osiągnięte.
Siostrzeniec urodzony.
Wkrótce powrócę do domu.
Nie sądziłam, że pan tu zostanie.
Spotkamy się przy kolejnej wizycie.
Nie. Ja...
Czy rozważyłabyś wyjazd ze mną?
W charakterze mej żony?
Ja...
- Ja... - Wiem, to dość nagłe.
Tuż po końcu żałoby. Konkury nie trwają długo, lecz...
Nie maluję słowem serduszek i kwiatków,
bo wiem, że nie to się dla ciebie liczy.
Coś jednak jest między nami.
Coś nas łączy.
Czuję to.
Wierzę, że bylibyśmy razem szczęśliwi.
Adolfie.
Nie odpowiadaj teraz.
Przemyśl to.
Będę oczekiwać odpowiedzi.
Tak, milady?
Wyślij Humboldta na strych.
Mam tam skrzynię.
Jedną z tych z domu mego ojca.
No i powiadom kuchnię,
że w piątek piję tu herbatkę z lady Danbury.
Pragnąłbym wiedzieć.
Czy była pani świadoma?
Oczywiście, zawsze jestem.
- Czyż nie? - Często tak, ale...
Czyli jest pani świadoma.
O czym mówimy?
Wyprawiają bal, by zaprezentować nowego księcia.
Bal? No tak.
Wspaniały pomysł.
Sądzę, że pani o nim nie wiedziała.
Wiedziałam.
Nic pani nie wspominała.
Pałac nie musi wszystkiego przekazywać.
Byłam świadoma.
Straciła pani kontrolę.
Jestem matką króla.
Ale nie królową.
Sprawuję kontrolę.
Nie mógł przemawiać przed parlamentem.
Mówią, że całe dni spędza na roli.
Jak wygląda stan zdrowia Jego Wysokości?
Jest w dobrej formie.
To opinia jego medyka?
Sprawuję kontrolę.
Korona jest bezpieczna.
Jej Wysokość zaprosiła wszystkich do Buckingham House.
Król będzie na widoku. Jeśli nie podoła...
Podoła.
Parlament żąda dyskusji.
Powstrzymuję ją.
Ten bal będzie jego pierwszym publicznym występem.
Król musi być królem.
- Te kwiaty są złe. - Dobre.
- Mają zły kolor. - Paleta wedle woli królowej.
- To jego bal. - Wyprawia go ona.
- Jest królem. - A ona królową.
- Rzeźby źle ustawione. - Idę stąd.
Hola.
- Tak? - Pokaż mi to.
Nader przystojny mężczyzna.
Zaiste.
To byłby koniec pani trosk.
- Tak. - Również w kwestii tytułu.
Owszem.
Jego siostrą jest królowa Charlotta.
Podczas wizyt mieszkałaby pani w pałacu!
Ćwiczę już niemiecki.
Ich diene der Königin.
To znaczy, że służę królowej.
Byłaby pani królową.
Wtedy nie byłoby już żadnych trosk...
Zamilcz, Coral!
Dziękuję.
Zaraz zejdę.
Ale przyjmie pani oświadczyny?
Dobranoc, Coral.
Ramsay jest straszny.
Ale sam portret miły dla oczu.
Nawet mu nie pozowałem.
Domalował mnie.
Ale to jesteśmy my.
- Ty i ja. - Fantazja.
Jerzy.
Spójrz na siebie.
Na twe gładkie lico.
Ty i ja.
Jesteś gotów?
Tak.
Violet!
Dama nie wyciąga szyi jak żyrafa.
Chcę zobaczyć królową.
Królowej jeszcze tu nie ma.
Zachowuje się jak uliczny wisus.
- Upokorzy nas. - Jest ideałem.
Będzie chlubą naszego rodu.
Mówiłam, że nie jest gotowa na życie towarzyskie.
Ze wszech miar jest.
Czyż nie, moja mądra?
Tak, ojcze.
Patrz, lady Danbury!
Wygląda wspaniale.
Dobry wieczór!
Ich Królewskie Moście, król i królowa.
Jeśli nie umie nawet stanąć przed swymi poddanymi, jest skończony.
Jerzy.
- Nie denerwuj się. - Jest dobrze.
Nie wyglądam na to?
Miażdżysz mi dłoń.
- Charlotto. - Delikatniej.
Dobrze.
A teraz...
Uśmiechamy się i machamy.
Gotów?
Zatańczmy.
Charlotto.
Patrz tylko na mnie.
Nie na nich.
Nie ma tu nikogo poza nami.
Tylko ty i ja.
Ty i ja.
Dziękujemy wszystkim za przybycie
i uczczenie narodzin naszego nowego księcia.
Jako że jestem Jerzym III,
jego postanowiliśmy nazwać Jerzym IV.
Za przyszłego króla.
Za naszego przyszłego króla!
Oboje nie lubimy tłumów.
To kolejne, co nas łączy.
To prawda.
Potrzebowałam oddechu.
Socjeta dziś dopisała.
Moja siostra... odniosła wielki sukces.
Cieszy mnie to.
Miło też jednak byłoby pocieszyć się czymś własnym.
Może naszym?
Jak wyglądałoby nasze życie
po naszym ślubie
i powrocie do twego domu?
Tutaj te słowa zakrawają być może na zdradę,
ale moja prowincja...
jest najwspanialsza pod słońcem.
Ma najlepszy lud i wiktuały.
- Brzmi miło. - Taka jest.
Ja bym nią władał, ale i ty miałabyś pewne obowiązki.
Jesteśmy bardziej egalitarni.
Damy dworu są raczej od ciebie starsze,
ale polubisz je, kiedy już nauczysz się języka.
To dobrze, żeś młoda.
Możesz rodzić kolejne dzieci.
Kolejne dzieci?
Agatho. Potomków Danbury’ego wychowam jak własnych,
otaczając taką troską jak ciebie,
ale potrzebuję dziedzica.
Może dwóch lub trzech.
Dwóch lub trzech. Tak.
Możemy podróżować razem.
Nawet wracać tu co parę lat,
jeśli martwi cię możliwa tęsknota.
Choć długo tęsknić nie będziesz.
Będą festiwale, bale, kwesty...
Nie.
Agatho?
Nie mogę cię poślubić.
Przykro mi.
Zdenerwowałem cię mówieniem o tak poważnych zmianach.
Nie. Nie mogę cię poślubić wyłącznie dlatego,
że nie mogę poślubić nikogo.
Jesteś cudownym człowiekiem,
a we mnie coś się przebudziło. Zyskałam na nowo nadzieję.
Wierzę, że gdybym się zgodziła, tym razem byłoby inaczej.
Lepiej. Zapewne tak by było.
Wybawiłbyś mnie od tysięcznych problemów.
Uratowałbyś mnie. Słuchałbyś mnie i o mnie dbał.
To jednak nie zmienia tego, co uważam za prawdę.
Nie mogę cię poślubić.
Nikogo nie mogę.
Nie chcę być więcej zamężna.
Adolfie. Przez całe życie
oddychałam cudzym powietrzem.
Nie znam niczego innego.
Pora, bym nauczyła się oddychać sama.
Agatho, nie rób tego.
Posłuchaj...
Popełniasz straszliwy błąd.
Być może popełniam błąd.
Ale mam prawo do błędów.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz.
Dziękuję.
Cudowny bal.
Zaiste.
Lubimy podejmować gości. Będziemy to robić częściej.
To dobrze.
Tak.
Zawsze chciałam tylko jego szczęścia.
Jest szczęśliwy.
Ty dajesz mu szczęście.
Dziękuję.
Wasza Wysokość.
Zatańczymy?
Tak.
Przepraszam pana.
Gdzie mi się tu skradasz?
Jak śmiesz porzucać swe stanowisko?
Proszę o wybaczenie. Jej Wysokość ma gości.
Przekazałeś wiadomość, możesz odejść.
Zaraz przyjdę.
Edwardzie.
Wiktorio.
Przyszliście narzekać czy zobaczyć portret rodzinny?
Nie, matko. My...
Cóż.
Przynosimy nowiny.
Wasza Wysokość.
Czy jesteś pewna?
Tak, Wasza Wysokość.
Czekałam dość długo, by nie było wątpliwości.
Dostaniesz swego dziedzica, matko.
Matko?
Gratuluję.
Wam obojgu.
Wiktoria sądzi, że to dziewczynka.
Mam nadzieję, że to nie problem.
Dziewczynka? Znakomicie.
Ten kraj potrzebuje silnej królowej.
Dziękuję.
Dziękuję!
Przepraszam.
Lady Danbury.
Wasza Wysokość.
- Bardzo dziękuję za... - Odrzuciłaś mego brata.
Dałaś mu nadzieję na ożenek i szczęście,
by złamać mu serce na mym balu.
W mym domu.
Wasza Wysokość...
Bywa mało zabawny,
a jego protekcjonalność nie zna granic,
ale to człek zacnego charakteru
i czystego serca.
Ktoś w twojej sytuacji mógłby trafić dużo gorzej, czyż nie?
Zaiste, Wasza Wysokość.
Błagam o wybaczenie.
- Jak mogę zadośćuczynić... - Adolf to przeżyje.
Bardziej się martwię, co mam zrobić z tobą.
Z faktem, że nie przyszłaś do mnie
ze swymi troskami.
Z obawami dotyczącymi dziedziczenia i tytułu,
losów swego rodu i innych świeżo wywyższonych.
Przepraszam, Wasza Wysokość.
Nie chciałam dodatkowo obarczać cię swoimi problemami, pani.
Nosisz takie brzemię...
Jesteśmy jedną Koroną.
Jego brzemię jest moim, a moje jego.
Jedna Korona.
Władamy dla dobra wszystkich poddanych.
Nowych i starych. Wszystkich. Z tytułami i bez.
Mówiłaś o murach mojego pałacu.
Muszą być wysokie.
Muszą sięgać ku niebu, by was chronić.
By chronić wszystkich moich poddanych.
Zastąp swój strach wiarą
i informuj nas o swych obawach wprost.
Inaczej sugerowałabyś, że nie potrafimy się nimi zająć.
Chyba że tak właśnie uważasz?
Lady Danbury.
Możesz jechać.
Wkrótce znów cię zaproszę.
Wasza Wysokość.
Chwila szaleństwa.
Tylko jedna. Dla mnie.
Rozkazuję ci.
Obawiam się, że moja przysięga służby Koronie
przeważa rozkaz Waszej Wysokości.
Niemożliwe.
Idź już.
Nareszcie.
Ktoś się ze mną napije.
- Niestety. - Następna mi odmawia.
- Owszem. - Przestań. Musisz.
Nie mogę.
Przez jakiś czas.
Wasza Wysokość.
Stawka jest zbyt wysoka.
Los zbyt wielu zależy od twojej dynastii.
Raczej naszej.
Charlotto.
Ty i ja.
I oni.
Agatho.
Zapraszam. Wspaniale cię widać.
Żałuję, że pogoda nie pozwala dziś na spacer.
Pogoda nie dba o nasze życzenia.
Chodź.
Usiądź.
A, moje kapelutki urodzinowe.
Chyba ci o nich mówiłam?
Owszem. Wyrabiał je dla ciebie ojciec.
Co roku na twoje urodziny.
- Zgadza się? - Tak.
Ja wyrabiałam je dla Edmunda.
Są też te, którymi obdarowywałam moje dzieci.
Wszystkie prezentujesz.
Nie zawsze, ale ostatnio
mam dość sentymentalny nastrój.
Te wyrabiał mój ojciec.
Są radosne.
Czyż nie?
Owszem.
Uznałam, że się nimi nacieszę
przed ponownym spakowaniem i odesłaniem.
Zamierzasz je spakować?
Tak, to dość duża kolekcja.
Choć przepełniona wspomnieniami.
Z którymi nie chcę się rozstawać.
Violet.
Ach, herbatka. Siadajmy.
Violet.
Sądzę, że powinnaś
zostawić te kapelutki tam, gdzie są.
Są wszak urocze.
Tak, jak mówisz.
Radosne.
Tak.
Nie wystawaj tu, Brimsley.
Dam radę zobaczyć się z nim sama.
Tam i tam.
Jerzy.
Nie przeszkadzaj mi w niebiosach.
Jerzy.
To ja. Twoja Charlotta.
Mam nowiny, Jerzy. Wspaniałe nowiny.
Jerzy?
Jerzy.
Dwa razy. Aż tutaj.
Po prostu Jerzy. Rolnik Jerzy.
Chodź.
Ukryjmy się przed niebiosami.
Charlotto.
- Witaj. - Dobry wieczór, Jerzy.
Jak tu cicho.
Jerzy.
Odnieśliśmy sukces.
Nasz syn, Edward.
Ożenił się, a jego żona jest przy nadziei.
Edward zostanie ojcem?
Tak.
Twoja dynastia przetrwa.
Nasza dynastia.
Nasza.
Dziękuję ci.
A ja tobie.
Miło cię tu spotkać.
Nie uciekłaś za mur.
Nie, Jerzy.
Nie uciekłam.
Napisy: Kuba Żywko