Łaskawy, szlachetny czytelniku!
Niczym Feniks z popiołów,
również nasza królowa powstała ze zgliszcz klęski.
Na jej progu zameldowała się karna armia zacnych panien
liczących na zaręczyny z synami monarchini.
Wkrótce obrodzi nam w królewskie zaślubiny i porody.
Jeśli jednak doniesienia z wysokich sfer
polegają na prawdzie,
Jej Wysokość nie odczuwa ostatnio zbyt wielu radości.
Czyżby perspektywa małżeńskiego szczęścia jej dziatek
rzuciła nowe światło na jej własną izolację?
Czasem myślę, że królowa to najbardziej samotna kobieta w Anglii.
Brakuje jej tego?
- Czego? - Towarzystwa.
Królową, rzecz jasna, zawsze otaczają damy dworu
oraz lokaje, gońcy i gwardziści, ale nie ma tam mężczyzn.
Żadnego dżentelmena.
Brakuje jej tego?
Ma męża.
A jednak tak naprawdę
jest wdową jak ty i ja.
Sądzisz, że czasem tego szuka?
Violet Bridgerton!
Pytasz, czy nasza królowa z kimś sypia?!
Ja? Nigdy!
Nie myśl o takich rzeczach. Słuchaj arii.
- Pani? - Czy on nie żyje?
Nic nie słyszałem, Wasza Wysokość.
Sądzę, że Jego Królewska Mość nadal pozostaje przy życiu.
Oby jak najdłużej.
Ustal to.
Chcę mieć pewność.
Oczywiście, Wasza Wysokość.
Drzwi całego świata otwierają się na jedno skinienie królowej.
Każdy mieszkaniec Imperium Brytyjskiego
jest posłuszny jej kaprysom.
Ruszylibyśmy w bój, by ją ratować.
Tylko co z tego?
Tego, czego Jej Wysokość potrzebuje najbardziej,
nie da jej żadna armia.
Samotność to walka, którą nawet królowe muszą toczyć same.
Doktorze!
KRÓLOWA CHARLOTTA: OPOWIEŚĆ ZE ŚWIATA BRIDGERTONÓW
„Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty,
a ucieka jako cień, i nie ostoi się”.
„Pośrodku życia w śmierci jesteśmy”.
Módlmy się.
Ojcze nasz, któryś jest w niebiesiech!
Święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja
jako w niebie, tak i na ziemi.
Amen.
Lady Danbury?
Czy mogę czymś służyć?
Niania mówiła, że dzieci od razu poszły spać.
To prawda.
Milady. Jesteś głodna, jest ci zimno?
Nie przejęły się zbytnio śmiercią ojca.
To nic zaskakującego.
Lord Danbury był im obcy.
Widywały go kilka razy w miesiącu.
Mogę obudzić Charliego, kazać mu rozpalić ogień.
Kucharka może przygotować wczesne śniadanie.
Śniadanie?
Jest czwarta nad ranem, milady.
Nie wiedziałam.
Wybacz, Coral. Wracaj do łóżka.
Nie zostawię cię, pani.
Nic dziwnego, że go opłakujesz, był twoim mężem.
Może podać herbaty zamiast...
Co to?
Portwajn. Ohydny.
Ale lord Danbury za nim przepada.
Przepadał.
Przepadał za nim.
Milady.
Zostałam mu przeznaczona, mając trzy lata.
Miałam trzy lata, gdy zawarto umowę.
Wychowano mnie na jego żonę.
Uczono, że mój ulubiony kolor to złoty, bo to jego ulubiony kolor.
Wmawiano mi, że moje ulubione potrawy to te, które są jego ulubionymi.
Czytałam tylko książki, które lubił.
Słuchałam jego ulubionych utworów.
Piję ten portwajn, bo on za nim przepadał,
więc i ja muszę. Nigdy, ani razu...
Ile razy bym nie marzyła,
ile razy bym sobie tego nie wyobrażała i tego nie planowała,
nigdy nie myślałam, jak to faktycznie będzie
bez niego.
Kiedy zniknie z tej ziemi.
Wychowano mnie dla niego, a teraz...
jestem nowa.
Zupełnie nowa.
Nie umiem nawet oddychać powietrzem, którym on nie oddychał.
Mój świat ciągle się zmienia.
Zbierzcie plony, rozdajcie biedocie.
Natychmiast, pani.
Czy coś odpisał?
Obawiam się, że nie.
- Księżna wdowa... - Czegóż chce?
Przybywa z lordem Bute’em.
Nie przyjmuję gości.
Przywiedli ze sobą królewskiego medyka.
Stanowczo odmawiam spotkania z nim.
Długo to trwa.
Nader długo.
Działam dokładnie.
Jest brzemienna.
- Dokonało się. - To pewne?
Bez wątpienia.
Kobiece wątpia pełne są wątpliwości,
ale pan nabrał pewności?
O tak.
Ciąża jest już dość zaawansowana.
Wspaniale się rozwija.
Bogu dzięki.
- Możemy to ogłosić? - Po pierwszych ruchach.
Czyli kiedy?
Przed końcem miesiąca, jak sądzę.
Gratuluję Waszej Wysokości.
Pan też na nie zasłużył, lordzie Bute.
Natychmiast przeniosę moje rzeczy do Buckingham House.
- Słucham? - Nosisz dziedzica.
Twoje bezpieczeństwo jest kluczowe.
Nie zostawię cię samej nawet na chwilę.
Razem zaczekamy na narodziny następcy tronu.
KRÓLOWA CHARLOTTA
Brimsley. Proszę.
Słucham.
- Po prostu... - Tak?
Wiesz, że nie mogę.
Moje obowiązki nie pozwalają mi...
Pomógłbym się panu wysłowić,
ale moje obowiązki wzywają.
Proszę dostarczyć list.
Doktorze!
Na plecy.
Mówiono ci, byś nie przeszkadzał doktorowi Monro.
Mam list do Jego Wysokości, od żony.
Królewską korespondencję dostarczam sam.
Wasza Wysokość, mam tu list.
Od Charlotty?
Nie. Nie jesteś gotów.
Połóż z innymi.
Panie, czy...
Czy nie potrzeba wam pomocy?
Z innymi.
Ma pani gości.
Jestem w żałobie, odpraw ich.
Cóż, to lord i lady Smythe-Smith.
Smythe-Smithowie? Tutaj?
Oraz książę Hastings i inne rodziny z naszej strony.
Mówią o niepokoju i obawach.
Tak więc?
Agatho, moja droga.
Jesteśmy zdruzgotani. Poniosłaś wielką stratę.
- Opłakujemy go. - Był wielki.
Był tytanem.
- Opłakujemy go. - Ale.
Zawsze jest jakieś „ale”.
Zaiste, jest jakieś „ale”.
Musimy wiedzieć, co się teraz wydarzy.
Nie rozumiem?
- Co wiesz? - Kim będziesz?
- Kim będziemy my? - Przepraszam.
Nie mam pojęcia, o czym mówicie.
- Jesteś szanowaną damą dworu. - Faworytą królowej.
Pałac musiał ci coś powiedzieć.
W sprawie procedur. Tego, co się teraz wydarzy.
Lord Danbury zmarł jako pierwszy z naszego grona.
Jako pierwszy dżentelmen z naszej strony.
Macie syna.
Pytacie, czy mój czteroletni syn
jest lordem Danburym?
Musimy wiedzieć,
czy prawa sukcesji ich strony obowiązują też po naszej.
Czy on dziedziczy tytuł?
Nie myślałam...
To może trwać ledwie pokolenie.
Zaiste.
To, co stracisz, stracimy wszyscy.
Wyznaczysz dla nas precedens.
Pozostaniesz lady Danbury? Czy jesteś już tylko... panią Danbury?
Jego pokojowcy nie wiedzą. Kamerdyner też nie.
- Może lord Danbury nie miał prawnika? - Zapewniam cię, że miał.
Spotykali się wiele razy. W jakichś sprawach.
Muszę poznać jego miano.
Czy utrata tytułu byłaby taka zła?
Tak, Coral.
Przyszli tu wszyscy, łaknąc odpowiedzi.
Polegają na mnie. Daliśmy im nadzieję.
Dzięki nam posmakowali czegoś rzadkiego: równości.
Balu u Danburych.
Łatwo z tego nie zrezygnują.
Pozostaną im blizny.
Mam.
Prawnik?
On to załatwi. Wyślę mu list, przyjedzie tu.
Sądzisz, że przyjedzie do kobiety, pani?
Podpiszę list „Danbury”.
Może uzna mnie za mężczyznę bez manier.
- Odpisał? - Niestety nie, pani.
Czy na pewno otrzymuje moje listy?
Dostarczam je, pani.
Czy ona wciąż tu jest?
Nie spadła przypadkiem ze schodów? Nie udusiła się jakimś kęsem?
Z żalem donoszę, że żyje i ma się dobrze, Wasza Wysokość.
Minęło sporo czasu.
Wasza Wysokość?
Chciałam spytać, czy już pan kończy.
Nie jestem jeszcze nawet w połowie.
- Nie jestem taka duża, Ramsay. - To prawda, ale...
Brakuje wciąż króla.
To portret ślubny, malowany na życzenie Jego Wysokości.
Zaiste.
Jego Wysokość... prosił o portret ślubny.
Jego Wysokość jest bardzo troskliwy.
Moja skóra. Za jasna.
Maluj ciemniejszą. Taką, jaka jest.
Wasza Wysokość.
Niech no spojrzę.
Nie. Maluj jaśniejszą skórę.
Bladą.
Jego Wysokość chce, by promieniała.
KRÓLOWA CHARLOTTA
Będziesz patrzeć, jak śpię, Brimsley?
Proszę o wybaczenie, pani.
- Da mi pan ten list? - Nie ma żadnego listu.
- Jest. - Nie ma.
Przecież widzę.
Dobra, jest list.
- Przecież mówię. - Ale nie do króla.
Napisała do księcia Adolfa.
Że co? Do swojego brata, do Niemiec?
Po cóż?
Nie opuści kraju bez bezpiecznej przystani
i męskiego opiekuna.
Reynolds.
Chyba nie mogę go nadać, prawda?
Mnie pan pyta?
Tak, pana. Chodzi o to, że...
ona chce wyjechać.
Mogę go nie nadać.
Mam go nie nadawać?
To pańska decyzja.
Nie. Nasza.
Król musi wiedzieć.
Wróci do niej, rozwiąże wszystkie problemy.
To jak?
Mam nie nadawać listu?
Nie można nic zrobić.
Nadaj list.
Ryzyko jest ogromne.
A pan bawi się w tajemnice.
Spacer, milady? Dokąd?
Zwykły spacer.
Na modłę włóczęgi czy poety?
Nie ma mowy, muszę pani towarzyszyć.
Dziękuję, ale pragnę samotności.
Będę się trzymać na dystans.
Samotności.
To chyba nie najlepsze buty na przemierzanie pól.
Lord Ledger.
Co pan tu robi?
To moje włości.
Sądziłam, że moje.
Pani są tam. Tutaj są moje.
Są przyległe.
Ach tak.
Weszłam w szkodę?
Psami pani nie poszczuję.
Tylko pani wędruje.
Wędruję?
Sądziłam, że spaceruję.
Czym to się różni?
Nie mam pojęcia.
Chodzę tak często, że nazywam to wędrowaniem.
Żeby nie sprawiać wrażenia szaleńca
i żeby lady Ledger tak nie narzekała.
Teraz codziennie wędruję.
A pani?
Pierwszy raz.
Choć zdecydowanie nazywam to spacerem.
Dlaczego?
Bo czuję się jak szalona.
Moje kondolencje.
Nie mogę dłużej leżeć w łożu, więc przyszłam tutaj.
Na pańskie włości.
Spacery lub wędrówki
zdecydowanie pani pomogą.
Choć w tych butach nie będą zbyt długie.
Nie pomyślałam.
Jutro będzie lepiej.
Jutro?
Do zobaczenia tutaj. O tej samej porze.
Wzuje pani lepsze buty.
Powędrujemy razem.
Jesteście.
Wilhelmie, to księżniczka Adelajda.
- Miło mi, Wasza Wysokość. - Edwardzie, to księżniczka Wiktoria.
Wasza Królewska Mość.
- Miło mi poznać. - Witam.
Moi synowie bardzo chcieli was poznać.
No dobrze. Niedługo znowu się spotkamy.
Wasza Wysokość.
Wasze Królewskie Moście.
Kto to?
Wasze narzeczone.
Słucham?
- Są nam obce. - I co z tego?
Szlachetnie urodzone. Bogate.
Ustosunkowane. Idealne.
W przyszłym tygodniu będą waszymi żonami.
- Kiedy? - Nie mówisz poważnie, matko.
Nie mamy nic do powiedzenia?
W kwestii naszego życia?
Choć chcesz nas związać z osobami zupełnie nam obcymi?
Arcydzieło, czyż nie?
I to ogromne.
Naturalnych rozmiarów. Jakbyśmy stały obok nich.
Nader prowokacyjne.
Owszem.
Violet. Czy wszystko u ciebie w porządku?
Oczywiście, skąd pytanie?
Mogę chyba rzec, że dobrze cię znam.
Ostatnio nie byłaś sobą,
zachowywałaś się jak ktoś inny.
Nic mi nie jest.
- Violet Bridgerton. - Dobrze, nie jestem sobą. Mój dom...
Anthony ruszył na miesiąc miodowy.
Gregory w ciągu miesiąca urósł chyba dwa razy wyższy.
Eloise ma jakiś spór z Penelopą.
Wiesz, jakie są zżyte.
Łazi po domu jak gradowa chmura.
Mogłabym tak długo wymieniać.
- Rozumiesz? - Violet.
- Agatho. - Przyjaźnimy się.
Możesz mi powiedzieć o wszystkim.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Ja też nie wiem, o co mi chodzi. Jeszcze.
Czuję, że to nie wszystko,
i czekam, aż wyjawisz mi prawdę.
Nie zrobię tego.
Czyli jest coś.
Nie mogę.
Zapewniam.
Ja...
Wydaje się, że...
mój ogród rozkwita.
W zimie? Ziemia zamarzła.
Mieliśmy z mężem ogródek.
Piękny, z wieloma odmianami kwiatów.
Kiedy zmarł, ogródek odszedł wraz z nim.
Przestałam myśleć o tym ogródku. Nie chciałam go.
Ostatnio jednak, bez ostrzeżenia,
zaczął znowu kwitnąć.
Ogródek?
I teraz łaknie różnych rzeczy.
Promieni słońca.
Powietrza.
Dotyku.
Twój ogród rozkwita.
W sposób niekontrolowany.
Violet!
Staję się niebezpieczna, Agatho.
Nie wątpię.
Prawie poprosiłam lokaja, by się na mnie położył.
Wicehrabino Bridgerton!
- Violet. - Pora na mnie.
- Było mi miło. - Violet...
I tak byłam tu dłużej, niż zamierzałam.
Dobrego dnia.
I jak?
Buty do jazdy konnej.
Znacznie lepiej.
I to wszystko?
W zasadzie tak.
Jedna noga przed drugą i tak dalej.
Nie tylko. Poza tym również patrzę.
Dostrzegam.
Co takiego?
To, co tu jest.
Białe zające.
Sarny w zimowym umaszczeniu.
Kwitnące przebiśniegi.
Stada odpoczywających szpaków. To, co można zobaczyć.
Ale równie wyraźnie widzę to, czego nie ma.
Nie pojmuję.
Krzaki czerwonych róż,
żółte jaskry, brzęczące pszczoły.
Pieśń letnich jaskółek.
Po pewnym czasie
dostrzega się wszystko naraz.
To, co jest, razem z tym, czego nie ma.
To, co zniknęło, wcale nie zaginęło.
Są też końskie placki.
Ich nie trzeba dostrzegać, są tu zawsze.
Milady.
Znów potrzebuję samotności.
Oczywiście, ale co z kuchnią? Pani kolacja wczoraj się zepsuła.
Powiedz, że dziś nie jem.
Które to te szpaki?
Samotność, milady?
Owszem, Coral.
Widzi to pan?
Co takiego, lady Danbury?
Płową sowę z gałązką laurową w dziobie.
Przyznam, że nie.
Ależ milordzie.
Nie ma jej, winien pan dostrzegać ją szczególnie jasno.
Uczennica przerosła mistrza.
Dobrze.
Jesteście.
Trzeba omówić kwestię kwiatów na weselu.
To zbędne, matko. Wesela nie będzie.
Zapomniałaś o czymś.
Nasz najstarszy brat, Jerzy.
Książę Walii.
Oraz angielski książę regent.
Włada nami podczas niesprawności ojca.
Na mocy Aktu o królewskich małżeństwach
tylko on może akceptować zaślubiny
członków dynastii.
W tym nasze.
On jednak nie dał akceptu.
I tego nie zrobi.
Uraziłaś go brakiem wcześniejszej konsultacji.
Macie rację.
- Tak? - Zapomniałam się. Przeszarżowałam.
Jako książę regent
książę Walii w pełni kontroluje te kwestie.
Ma suwerenną i ostateczną władzę nad nimi.
Zgadza się.
Jerzyku, bądź tak dobry i daj akcept.
Daję akcept.
Jak przeprawa, panie?
Koszmarnie.
Wasza Wysokość.
Książę Adolf Fryderyk IV z Meklemburgii-Strelitz.
A gdzie... ona?
U krawcowej, jak się wydaje.
Zaczekaj za drzwiami.
- Wasza Wysokość. - Wstań.
Nie ośmieszaj się.
- Ciebie też dobrze widzieć. - Nie mogłeś prędzej?
Mein Gott.
Bycie królową ci służy.
Przybyłbym wcześniej, ale przeprawa nie była łatwa.
Nadal mam nudności.
To nas akurat łączy.
Wasza Wysokość!
- Radosne wieści! - Nie jestem zbyt radosna.
Chcę do domu, Adolfie.
Do domu?
Nonsens.
Nonsens? Zabierzesz mnie do domu. Natychmiast. Nie możesz odmówić.
W drodze tutaj mówiłeś,
że Imperium Brytyjskiemu się nie odmawia.
To tylko emocje...
Powtórz to, a każę cię ściąć.
Charlotto.
W twym łonie dojrzewa owoc dynastii panującej w Anglii.
Póki nie dojrzeje, ciało twe jest jeno drzewem.
Drzewem w koronnym sadzie...
Drzewem?
Chciałem powiedzieć, że dziecię w twym łonie nie jest twoje.
- Urodzę je. - I co z tego?
To może sam spróbuj?
Twoje ciało nie jest twoje.
Opuszczenie teraz królestwa byłoby zdradą.
Porwaniem króla.
- Aktem wojny. - Chcę po prostu być w domu.
Z moją rodziną. Z tobą.
Teraz nie jestem już twoją rodziną. Jest nią król Jerzy.
Chyba że...
Czy coś jest nie w porządku?
- Nic z tych rzeczy. - Nie krzywdzi cię?
Wszystko dobrze.
Miło mi to słyszeć.
Niezmiernie trudno byłoby mi podjąć teraz stanowcze kroki.
Dlaczego?
Dlaczego, Adolfie?
Świetnie wynegocjowałem zaręczyny.
Nasza prowincja zawarła przymierze z tym krajem.
Przymierze? To dlatego powiązałeś mnie z tym rodem.
To było dobre dla wszystkich.
Wilki wyły u naszych bram.
Dzięki temu przymierzu
Meklemburgii-Strelitz broni cała potęga Wielkiej Brytanii.
Losy naszych państw są ze sobą związane.
Cieszę się więc, że jest ci tu dobrze.
Jakie to ma znaczenie?
Moje ciało należy wszak do niego.
Mamy bażanty z krain tatarskich.
Masz ochotę je ujrzeć?
Wczoraj to były trzy godziny.
- Czy coś się stało? - Nic.
To mi o tym nie szeptać!
Jeszcze raz.
Co mam?
Moje dzieci.
Moją służącą, Coral.
Czego pani nie ma?
Mojej rodziny.
Może tytułu i włości.
Korona może mi je odebrać.
Perspektyw na przyszłe szczęście.
A pani mąż?
Nie umieściłabym go wśród tego, czego brakuje w mym życiu.
Ma mnie pan teraz za potwora?
Bynajmniej.
Oboje bylibyśmy potworami.
Jak to?
Po prostu...
Rozumiem panią.
Wiele wdów zapewne mówiłoby to samo.
Oraz wdowców, gdyby byli równie wolni jak pani.
Ma mnie pan za wolną?
Liczyłam na wolność.
Ale po śmierci mego męża
mierzę się z ciężarem
bycia kobietą pozbawioną mężczyzny.
Zostałam sama, ale nie mogę korzystać z życia.
W przyszłym tygodniu mam urodziny.
I cóż z tego?
To tylko kolejny dzień żałoby.
Mam teraz pewność tylko
wiecznej żałoby, haftowania
i cichych herbatek w gronie innych wdów.
Są też wędrówki.
No tak.
I ja jestem.
Ach tak?
Zacny był to dzień, dziękuję.
Zaiste, zacny.
- Dziękuję. - Ja...
Dobrego dnia, Agatho.
Nie jestem głodna, Carol.
Przyszedł do pani dżentelmen.
Jaki?
Podaje się za prawnika
szukającego damy o nader zdawkowym podpisie.
Obawiam się, że to przypadek bez precedensu.
Nieprzypadkowo mówi się o „eksperymencie”.
Mój mąż zmarł jako pierwszy.
Problem w tym, że tytuł i włości
nadano konkretnie świętej pamięci lordowi Danbury’emu,
niech Bóg ma go w opiece. Nie pani.
Zwykle przeszłyby na kolejnego lorda Danbury’ego.
Mam przecież syna.
Nie wiadomo jednak, czy nowe tytuły w ogóle są dziedziczne.
Najprawdopodobniej wracają do Korony.
Pozostaję więc panią niczego
poza dawnym domem i pieniędzmi mego męża.
No nie.
No cóż.
Gdy mąż pani przyjmował nową posiadłość,
wydał pokaźną część swego majątku
na opłacenie nowego stylu życia.
Krawcy, kluby, konie, liczniejsza służba.
Mąż miał jedną z największych fortun na całym kontynencie.
Obawiam się, że mógł wyolbrzymiać swój majątek.
Dużo wydawał, by żyć jak lord.
Czyli przez jego tytuł,
który zresztą możemy utracić,
pozostanę z czym?
Bez grosza?
Bez domu?
Cóż mam począć?
To, co wszystkie zubożałe wdowy.
Poszukać łaski męskiego krewnego.
Lub drugiego męża.
To wspaniałe, że odwiedzasz swą siostrę, panie.
Ja po ślubie prawie nie widywałam rodziny.
Charlotto,
masz wielkie szczęście.
Jest wyczerpana. Ach, ten stan błogosławiony.
Dobrze go pamiętam.
Nie jest łatwo nosić w łonie przyszłego króla.
A gdzież bawi obecny król?
Czy Jego Wysokość do nas dołączy?
Jego Wysokość ma wiele spraw.
Charlotta bardzo go wspiera.
Wasza Wysokość?
Piszę do niego listy.
Moja droga.
Najtrudniejsze za tobą.
Spełniłaś swój obowiązek, spłodziłaś dziedzica.
Jesteś już wolna.
A co do mego syna,
to nie musisz go nawet więcej widywać.
Aż będzie potrzebny kolejny dziedzic.
To co ja tu robię?
Pomyślałem, że pokażę panu ściany.
Wyszorowane.
- Ani śladu... - Ściany?
Mam też plan na osłonięcie ogrodu.
Jego Wysokości potrzeba czasu
na kąpiele w świetle księżyca?
Możemy zbudować osłonę.
Przyjechałem tu dla osłony i czystej ściany?
Nie, jest coś jeszcze.
Jej Królewska Mość.
Nie widziałem jej w takim stanie.
Martwię się, Reynolds. Królowa jest na skraju załamania.
Może powinna znowu odwiedzić tego człeka,
królewskiego medyka. Dla swego umysłu.
- Nie. - Reynolds...
Powiedziałem.
Nic mi pan nie daje.
Nic nie mówi. Gdy proszę o pomoc,
nie traktuje mnie pan partnersko.
Nie mogę pomóc!
Muszę wracać.
Jeszcze raz.
Jeszcze raz!
Jeszcze raz.
Służę królowi, zobaczę się z nim.
Dobrze wiesz, że nie możesz tu łazić.
Służę królowi! Zobaczę się z nim!
Wracaj do siebie.
Co wy, u diabła, z nim robicie?!
Leczymy go.
Jeszcze raz.
Jeszcze raz!
Dość tego szaleństwa!
Zabrać go stąd, natychmiast!
Jeszcze raz.
Brawo!
Dziękuję, że przyszłaś.
Uznałam, że bez tłumów wystawa bardziej ci się spodoba.
Otworzyli ją tylko dla nas.
Agatho, pragnę cię przeprosić
za mój wczorajszy wybuch.
Liczę, że mi wybaczysz i zapomnisz o tej sprawie.
To kompletna bzdura.
Nic z tych rzeczy. I nie zamierzam zapominać.
- Agatho. - Co o sobie nawzajem wiemy?
Poza naszym pochodzeniem i wdowieństwem?
Co kobiety z socjety mogą wiedzieć o prawdziwej przyjaźni?
Znają tylko ploteczki i matrymonialne knowania.
Otworzyłaś się przede mną, pokazałaś mi swą naturę.
To akt odwagi.
Jako matki, ciotki i przywódczynie socjety
poświęcamy czas na niekończące się swaty.
Mówimy o konkurach, miłości, romantyzmie.
Nigdy jednak dla tych dość dojrzałych,
by rozumieć znaczenie tych pojęć.
Jak się bez tego żyje.
Jak to jest to utracić.
Uwielbiamy plotkować i opowiadać,
ale jako kobiety nie bywamy nigdy podmiotami takich rozmów.
Lady Whistledown nie pisze o naszych sercach.
Nasze historie są nieopowiedziane.
Ty wczoraj
opowiedziałaś mi część swojej.
I za to ci dziękuję.
Tak...
nie ma za co.
Chodź ze mną.
Chcę ci pokazać starsze malowidło.
Jedno z moich ulubionych.
Ich ogródek kwitnie bez przerwy.
Nawet teraz? Wszak Jego Wysokość...
Cóż znaczy szaleństwo wobec prawdziwej miłości?
Dla nich chwasty to ważny element tego wszystkiego.
Każda z nas ma ogródek, Violet.
Mój nie zwiądł wraz ze śmiercią mego męża,
bo ten nigdy nie obsadził jego grządek.
Nie wiedziałam nawet wtedy, że można mieć ogródek.
Rozkwitł dopiero po odejściu męża.
A gdy tak się stało,
uprawiałam go zawzięcie.
Nigdy przez te wszystkie lata
nie myślałam nawet o innym mężczyźnie.
Teraz jednak...
Możesz go pragnąć.
Powiedz to.
Chcę, by mój ogródek był uprawiany.
Tak często, jak się tylko da.
Obsadzić od nowa?
Nie.
Niech usycha.
Pani...
Nie możesz.
- Wiem. - Wyjechać.
Wyjechać z Anglii.
Ty tu pozostaniesz.
- Nie mogę. - Zostaniesz obwiniony.
Pozostaniesz tutaj.
Gdzie ona?
W St. James’s Palace. Prowadzi salon Jego Wysokości.
Przestań, to tylko fular.
To sama go załóż.
Co za impertynencja!
Dominicu, przestań.
To ważny dzień. Zachowuj się.
Bądź grzeczny i słuchaj swej matki.
Kiedy wrócimy do niani?
Przykro mi, że mnie nie znasz, Dominicu.
Ja też słabo znałam mych rodziców.
Musisz być przerażony bez niani,
ale jestem twoją matką.
Twój ojciec odszedł do aniołów.
Teraz ty jesteś głową rodziny.
Głową?
Tak.
Spełnij swój obowiązek wobec rodziny.
Dobrze.
Czas najwyższy, by Wasza Wysokość poznała mego syna.
Lorda Danbury’ego.
Miło mi poznać Waszą Wysokość.
I wzajemnie, lordzie.
Kwestia dziedziczenia.
Nieustalona.
Obawy i wątpliwości.
Pojmujesz konsekwencje, pani?
Wielce przystojny kawaler.
Liczę, że wkrótce znów nas odwiedzicie.
Kto następny?
Gubernator Pondicherry.
Czy spełniłem swój obowiązek, matko?
Pokazałeś im, kim jesteś.
Dominikiem Danburym. Synem Hermana Danbury’ego.
Tak.
Jesteś nim.
Jesteś też lordem Danburym.
Zajmiesz należne ci miejsce, bo masz do tego pełne prawo.
Oraz dlatego, że jesteś moim synem.
Synem Agathy Danbury,
z domu Soma,
z królewskiego rodu ludu Kpa-Mende Bo z Sierra Leone.
Wywodzisz się z rodu wojowników.
Zwycięzców.
Pamiętaj o tym.
Piękny, tato.
Ale musisz zacząć od nowa.
Tak, moja piękna?
Będzie na mnie za duży.
Już miałaś urodziny, moja mądra.
To dla bliskiej mi osoby.
Nie robisz im kapelutków.
Ta konkretna osoba jest ostatnio smutna.
Choć może masz rację.
Może to nie dla niej.
Nie, musisz go jej dać.
Dajesz nimi radość.
Urodziny to nie czas na smutki.
Mogę ci pomóc?
Ten kapelutek muszę zrobić sam.
Daj papierowe kwiatki. Każdy je uwielbia.
Rozjaśnia każde pomieszczenie.
Jest świetlista.
Nigdy nie widziałam nikogo tak bogatego.
- Musnęłam jej opończę. - Oddychaj.
Mówiła, co tu robi?
Jej Wysokość nie musi się tłumaczyć.
No tak.
Zabierz go do niani.
Wasza Wysokość.
Skąd ten zaszczyt?
Przyjechałam, rzecz jasna, przekazać moje kondolencje.
Żal. Ubolewanie.
To nader miłe.
Wasza Wysokość powinna odpoczywać w domu.
W domu?
To nie jest mój dom.
Porzuciłam to miejsce
i nigdy...
przenigdy doń nie wrócę.
Dokąd zatem się udasz, pani?
Cóż... przyjechałam tutaj.
Zamierza tu zostać.
Cóż za zaszczyt!
Nie, nie zaszczyt. Koszmar.
Nosi w łonie dziecko. Dziedzica korony.
Dosłowną przyszłość Imperium Brytyjskiego.
Nie mogę wziąć za nią odpowiedzialności. Musi pozostać idealna.
Poza tym ukrywałabym...
Królowa Anglii żąda, bym dopuściła się zdrady, Coral.
Jejku.
Cóż teraz począć?
Wyślij lokaja do Buckingham House. Migiem.
Wiele się słyszy o potędze brytyjskich piechurów.
Tylko na co ona komu,
gdy służba nie chroni ich władców?
Wypełniamy swoje obowiązki.
Głównym winno chyba być pilnowanie waszej królowej!
Mam obowiązki wobec niej, nie pana!
Jej Wysokość nie zaginęła.
Mam dobre rozeznanie w jej sprawach
i doskonale wiem, jak się nimi zajmować.
I tylko płaczliwi cudzoziemcy nie pojmują
kluczowego faktu: że zniknięcie królowej Charlotty
wymaga daleko posuniętej dyskrecji.
Przepraszam.
Karoca, natychmiast.
Tak jest.
Wiem.
Ja też, moje maleństwo.
Przepraszam Waszą Wysokość.
Przyjechał Brimsley.
- Jest nader kompetentny. - Jest też wasz brat.
Nie przyjmę ich.
Wasza Wysokość.
Nie udaję, że wiem, jakie problemy na was czekają.
Wiem jednak, że tutaj nie da się ich rozwiązać.
Nigdzie się ich nie rozwiąże.
Chcesz powiedzieć, co cię trapi, pani?
Bardzo.
Lecz nie mogę.
Rzeknę jedno: zostałam okłamana i zdradzona
przez każdego w tym kraju. Poza tobą.
Tylko tyś mi przyjaciółką.
Wasza Wysokość.
Nie jestem nią.
Pragnę nią być.
W tej jednak konkretnej chwili
jestem tylko twą poddaną, pani.
I zachowywałam się jak poddana,
nie zważając na uczucia Waszej Wysokości.
Pchając cię ku byciu symbolem
miast dać ci zachować swe ludzkie cechy.
Tak więc,
jeśli mamy się przyjaźnić,
musimy zacząć od nowa.
Mnie też bardzo potrzeba przyjaciółki.
Będziesz nią dla mnie.
Będę, pani.
Nie takiego życia pragnęłam.
Jesteśmy kobietami.
Mężczyźni decydujący o naszym losie nie pojmują, że mamy własne potrzeby,
własne marzenia.
Jeśli mamy żyć tak, jak chcemy,
musimy sprawić, by to pojęli.
Nasza odwaga
i nasza siła woli im to pokażą.
Dziękuję za gościnę, lady Danbury.
Wasza Wysokość.
Ja również dziękuję, za pani dyskrecję i takt.
Wszystko dla mej pani.
Matko.
Nie.
Jakikolwiek znalazłeś wybieg, zamilcz.
To koniec twego dojrzewania.
Za godzinę będziesz mężem.
Wiem.
Ale ja...
boję się.
Czegóż?
Że nie zdołam jej pokochać.
Miłość nie jest czymś, co pojawia się na skutek jakiejś magii.
Jakiejś chemii.
To wymysł teatru.
Miłość to determinacja.
Miłość to nasza decyzja.
Wchodzisz z kimś w związek i postanawiasz go kochać.
Nie dajesz sobie innego wyboru.
Bo małżeństwo jest trudne.
Pełne bólu.
A życie w dynastii panującej... jest też nad wyraz samotne.
Więc chwytasz się kogoś i się go trzymasz.
Kochasz tak mocno, jak tylko potrafisz. Bo bez tego...
już po tobie.
Na pierwszym miejscu winnaś stawiać nie swe kaprysy, lecz swój lud.
Liczne królowe dźwigały to brzemię
i ty nie będziesz gorsza.
Z czasem pokochasz swe szlachetne obowiązki,
co wynika z twej szlachetnej natury.
Wybryki młodości pozostaną jeno wstydliwymi wspomnieniami.
Charlotto?
Brimsley.
Wstrzymać karocę.
Dopiero przyjechaliśmy, nie możesz...
Wstrzymać karocę!
Dokąd się znowu udajesz?
Kazałeś mi być królową Anglii,
więc to właśnie zamierzam zrobić.
Lord Ledger.
Milady.
Co to?
Urodzinowy kapelutek.
Wyrabiam je.
Ten jest dla pani.
Nie wiem, kiedy te urodziny,
ale nie chciałem, by nie zostały uczczone.
Nie może pan tu być.
Mnie tu nie ma.
Nie może pan wejść.
Nie zamierzam wchodzić.
Musi pan być cicho.
Nie ważę się nawet pisnąć.
Wszak mnie tu nie ma.
Jak pani widzi.
I wcale nie wchodzę.
Gdzie jest król?
Król nie może was teraz przyjąć, pani.
Nonsens.
- Prowadź. - Wasza Wysokość.
To niestety niemożliwe.
Możliwe, zapewniam. Pragnę go zobaczyć. Gdzie jest?
Wasza Wysokość by tego nie chciała.
Proszę mi nie mówić, czego chcę.
Wskażcie mi drogę
albo każę przeszukać cały pałac.
Tędy, Wasza Wysokość.
Rozwiązać go!
Rozwiązać króla!
Wszyscy precz, ale już!
Jerzy.
Spójrz, Jerzy, to ja.
Albo Wenus. Wenus tu jest, Jerzy.
Do diabła z Wenus. Jestem Charlotta.
Jestem Charlotta, a ty musisz znowu być Jerzym.
Musisz spróbować.
Wróć do mnie.
Proszę, Jerzy. Wróć.
Wróć, Jerzy.
Czujesz to, Jerzy?
Kopie.
Jestem Charlotta, a to nasze dziecię.
Potrzeba nam Jerzego. Inaczej nic z tego nie będzie.
Charlotto.
Musisz zrozumieć, pani.
Moje metody są skuteczne.
Ja też pragnę poczytalnego króla.
Nie dbam o jego poczytalność.
Dbam o jego szczęście. O jego duszę.
Niech będzie szalony, jeśli musi.
Jesteś skończony.
Usunąć go z pałacu.
To błąd. Ten błąd go zniszczy!
Ciesz się, że ciebie nie każę zniszczyć.
Potrzeba strawy, ciepłej kąpieli i ubrań.
Spakuj moje rzeczy. Przenosimy się do Kew.
Zaczekaj.
Tak dobrze?
Tak.
Napisy: Kuba Żywko