Jeśli pragniesz wrócić do siebie, pani...
Nie wolno mi obmyć króla?
To dość niezwyczajne.
Przyznaję, że dopiero poznaję zwyczaje panujące w pałacu.
Wyciągnęłam właśnie króla z ogródka warzywnego,
gdzie dyskutował z niebem. Czy to zwyczajne?
Nie, pani. Król nie jest ostatnio sobą.
O co chodzi?
Co się dzieje?
Co się stało z moim mężem?
To uparta istota.
Stawiająca na swoim.
Chadza własnymi ścieżkami, ale świetnie ciągnie pług.
Z mojej hodowli w Richmond.
Piękne stworzenie, Wasza Królewska Mość.
Przyznam jednak...
Mów otwarcie.
Nawykłem do dawnych metod. Woły są bardziej przewidywalne.
- Oswobodzony? - Tak, panie.
Przekonasz się, że dwa takie konie w dzień robią tyle,
co zaprzęg wołów w tydzień. Wtedy porzucisz dawne metody.
- To oraz nowe pługi Holendrów... - Panie.
Księżna wdowa wzywa Waszą Wysokość do pałacu.
- Jestem zajęty w polu. - Nalega.
Sądzę...
Że znalazła wam żonę, panie.
Jerzy.
Miło, żeś się dla nas wystroił.
Nie liczyłem na tak wielu gości.
Po co ich kłopotać? Nie mam czasu.
Przejdźmy więc do rzeczy.
Jakiej rzeczy?
No wiesz.
Do momentu, w którym wymieniasz liczne przymioty
młodej damy, a ja przypominam ci,
jak mało obchodzą mnie przymioty takich dam.
Pitt i Newcastle podjęli starania, by objąć królewskie apanaże
kontrolą Izby Gmin...
Przerwałeś pan mej matce.
Miała dodać, że przodkowie tej damy
walczyli pod Hastings, a ona sama gra na klawesynie.
Ja bym odpowiedział,
że nie dbam o klawesyn. Znam role obu stron!
Każdy dzień bez dziedzica osłabia pozycję naszego rodu.
No tak. Dziękuję za danie mi sygnału.
Teraz pytam, czy tylko tym jest król?
Szlachetnym ogierem zapładniającym wybraną klacz?
Może jednak król władałby po swojemu, z wykorzystaniem zdobyczy nauki?
Lepszym rolnictwem?
Co wolałby lud, królewskie dziecię czy tani chleb?
Nie mają jednego ani drugiego.
Przez wojnę skarbiec świeci pustkami.
Amerykańskie kolonie chcą wstrzymać podatki,
parlament się buntuje.
Lud potrzebuje króla.
Prawdziwego króla.
Dobry Bóg wie, z jakimi mierzyłeś się przeszkodami,
ale nie możemy już zważać na przeszkody.
Znalazłam ci tedy królową.
Zofię Charlottę z Meklemburgii-Strelitz.
Niemkę?
Egzotycznie.
Nie będę cię zanudzać jej przymiotami,
poza jednym, najważniejszym.
Jest na statku.
Na statku?
- Teraz? - W drodze do Londynu.
Podpisano kontrakt ślubny.
- Klamka zapadła. - Nie.
Ona... Ona zgubi Księżyc.
Zgubi Księżyc, Wasza Wysokość?
Morze Północne jest burzliwe. Nieważny kapitan ni jego sekstant.
Bez nieba nie ma Księżyca, nie ma jak nawigować.
Nie ma żony, bez Księżyca jest stracona.
Wyjść!
- Wychodzimy. - Nie ma Księżyca ni Polluksa.
Nie ma Regulusa. Polluksa ni Regulusa.
- Ni... - Jerzy!
Jerzyku.
Objawy pasują do zapalenia móżdżku.
Trzeba rozważyć trepanację.
Nonsens. Miałem takiego pacjenta w Chichester.
- To nadmiar humorów w nogach. - Próbowaliśmy pańskich metod.
Przepchnął pan jedynie humory do żołądka.
Zaklinam Waszą Wysokość! Kluczem jest dieta.
Dość.
Znamy wasze teorie i wynikające z nich koszmarne terapie.
Za tydzień królewskie zaślubiny,
a stan króla pozostaje...
Bez zmian.
Potrzeba nam nowych teorii.
Zaiste, Wasza Królewska Mość. Pora rozważyć to,
czego nie odważyli się sugerować inni.
Że schorzenie króla nie jest wyłącznie fizyczne,
lecz też nerwowe.
Czy dobrze pana rozumiem?
To zdrada!
Niepoczytalny król utraciłby tron!
Niepoczytalny? Nie.
Cierpiący tylko na rozstrój nerwowy.
Rozstrój, z którym walczę przez całą karierę zawodową.
Doktor John Monro, Szpital Betlejemski.
Bedlam? To zakład dla obłąkanych!
Wasza Wysokość, ten szarlatan nie jest prawdziwym lekarzem.
Prawdziwi lekarze mnie zawiedli.
Muszę rozszerzyć poszukiwania.
Proszę mówić dalej.
W odróżnieniu od szacownych kolegów nie stosuję w swojej metodzie
puszczania krwi, ranienia pacjenta trującymi owadami
ani zakładania mu na nogi opasek uciskowych.
Ach tak.
Cóż zatem pan stosuje?
Po prostu rozmowę.
Rozmowę?
Mamy uwierzyć, że tę przypadłość wyleczy się głosem?
To zależy od głosu.
Słuchaj, chłopcze.
Pamiętaj, kim jesteś.
Jesteś królem Anglii.
Tysiące ludzi są gotowe
umrzeć na jedno twoje skinienie.
Przewodzisz armiom i flotom.
Władasz całym królestwem.
Możesz też kontrolować samego siebie.
Za tydzień bierzesz ślub.
Czy nadajesz się do ożenku?
Tak.
Nie gap się jak wieśniaczka.
Udawaj, że już tu byłaś.
Jest problem.
- Coś ty znowu zrobił? - Panna młoda zniknęła.
Co teraz?
Jakim cudem? Kiedy?
Cóż poczniemy?
Co robisz?
Znikam. Tak jak panna młoda.
Ślubu nie będzie.
Jeśli panna młoda zniknęła, masz obowiązek działać.
Tak będzie lepiej. To wszystko zbyt pochopne.
Nie jestem gotowy.
Dogłębnie cię przebadałem. Jesteś zdrów.
Wyglądam na zdrowego?
Jesteś całkowicie zdrów.
Wasza Wysokość!
Czekajcie. On ma rację.
Jestem zdrów.
Zapomniałem się. Dziękuję.
Czy potrzebuje pani jakiejś pomocy?
KRÓLOWA CHARLOTTA: OPOWIEŚĆ ZE ŚWIATA BRIDGERTONÓW
Jaka to niespodzianka? Dokąd jedziemy?
Wkrótce się przekonasz.
Niczego nie muszę. Podjąłem decyzję, jestem twoim królem!
Przepraszam. Sądziłam, że po prostu Jerzym.
- Wasza Wysokość wybaczy. - Charlotto.
Nuże!
Tylko kusztyczek!
Co wy, u diabła, wyprawiacie?
Świętujemy.
Weź sobie pan wolne, Reynolds. Król w Buckingham House.
Jego Wysokość właśnie powrócił.
Wasza Królewska Mość.
Obserwatorium, ale już. Tylko ty.
Czy królowa nie jest atrakcyjna?
Nie znam innej tak pięknej.
Może jest niezbyt lotna?
Nader mądra. W tym problem.
Z brzydką lub mało lotną byłoby łatwiej.
Tymczasem...
przy jej inteligencji...
ja jestem trollem.
Jeśli wolno.
Jej geniusz mógł was zaślepić, panie.
Jest tak idealna, jak ja ułomny. Powinna się trzymać daleko.
Wasza Wysokość do niej nie wróci?
Chcieli ślubu. Teraz pora ochronić przede mną moją żonę.
Powrócę do moich planet i gwiazd. Im przynajmniej nie zaszkodzę.
Dobranoc, Reynolds.
Brimsley.
Wasza Wysokość?
Przygotuj karocę.
Tak, Wasza Wysokość. Jaki obierzemy cel?
Jedziemy do mojego męża.
Wasza Wysokość.
- Jadłem już kolację. - Tak.
- Muszę jednak coś... - Reynolds.
Mówiłem chyba jasno, żeby mi nie przeszkadzać.
Owszem, Wasza Wysokość, ale okoliczności...
Królowa jedzie.
Nie poinformowano mnie!
Wsiadła do karocy i ruszyła.
Dobry Boże!
Jest już niedaleko, przy moście.
Gdzie on jest?
- Nie spodziewaliśmy się wizyty. - Gdzie?
W obserwatorium, pani.
- Co to za miejsce? - Charlotto.
Przyjechałaś.
Tu, do mnie.
Będzie na nią zły?
Oczywiście, ale ona stawia na swoim.
Może to dobrze.
Może. A może źle.
Nie pojmuję, na co narzekasz.
Mając lat 17, zostałam nagle królową
obcej krainy, z obcym mi jedzeniem i zwyczajami.
Nie pojmujesz tego, bo od urodzenia cię do tego szykowano.
Nie mogę robić tego, czego zapragnę. Nie mogę pójść do krawcowej,
do galerii, na lody. Nie mogę się zaprzyjaźniać.
Muszę egzystować z dala.
Nie znam tu nikogo poza tobą.
Jestem zupełnie sama, a ty przedkładasz nade mnie niebo.
- Jerzy! - Tak?
Powiedz coś!
- Nie chcę się kłócić. - A ja tak!
Kłóć się. Walcz o mnie!
Wracaj do domu, Charlotto.
Dziękuję za pilne przybycie.
Wasza Królewska Mość.
Imponująca kolekcja instrumentów naukowych.
Nie ma sobie chyba równych w całej Anglii.
Bycie królem ma też dobre strony.
Choćby najlepszy sprzęt.
Monro...
Pomóż mi.
Oczywiście. Będę pod ręką,
gdy Wasza Wysokość poczuje, że nadchodzi atak.
No właśnie. To mi nie wystarczy.
Nauczyłem się paru prawd o nauce.
Choćby taką.
Naukowcy najlepsze zachowują dla siebie.
Czyż nie, Monro?
Nie wiem, czy dobrze pojmuję.
Mijają lata, nim publika pozna najnowsze odkrycia.
I nie bez powodu.
Powiedzmy, że pewien medyk ma leczyć króla.
Taki luźny przykład.
Nie może zawieść ani zaszkodzić swemu władcy.
Stosuje więc wyłącznie bezpieczne, sprawdzone terapie.
Najnowsze metody zachowując dla siebie,
nim nie zostaną potwierdzone. Pojmujesz?
Chyba zaczynam.
Nie wystarczy leczyć ataki, objawy.
Gdyby królowa zobaczyła mnie w takim stanie,
gdybym, Boże uchowaj, ją skrzywdził.
Musisz mieć coś w zanadrzu.
Coś, co skończy z tymi atakami.
Na zawsze.
Eksperymentowałem z bardziej aktywnym podejściem.
Proszę mówić.
Chcę być zdrów.
Potrzebowałbym pokojów w pałacu,
swobodnego dostępu do Waszej Wysokości
i zgody na podejmowanie
działań ekstremalnych.
Zgadzam się na wszystko.
Mamy czas, miesiąc miodowy.
Wasz problem, panie, jest oczywisty.
Jesteś królem.
Jako król
przywykłeś do posłuszeństwa innych, panie.
Sam zaś się go nie nauczyłeś.
Pragniemy zostać sami. Wyjdźcie.
Przywykłeś do luksusów, panie.
Do wygód wszelakich.
Nie zaznałeś dobroczynnego wpływu spartańskich nawyków.
Jeszcze raz.
Prostego życia.
Nade wszystko, panie, nie wpojono wam nigdy uległości.
Waszemu umysłowi brak dyscypliny.
Dlatego szuka granic rozsądku i próbuje je przebijać.
To źródło tych ataków, Wasza Wysokość.
A to jest...
lekarstwo.
Uległość.
Nie panując nad sobą, nie możesz panować nad innymi.
Podczas tej nauki
to ja będę tobą władał.
Rozumiesz mnie, chłopcze?
Nie dbam o twojego ojca, twoje tytuły,
ani czy jesteś pomazańcem bożym.
Tutaj jesteś zwierzęciem w klatce.
I, jak każde zwierzę, w końcu cię złamię.
Nie!
Doktorze!
- Doktorze! - O co chodzi?
Wyjmijcie knebel.
To trwa już tyle dni.
Ile jeszcze?
Aż osiągniemy nasz cel. Taka była umowa.
Miałem na powrót stać się sobą.
Jeszcze trochę, a nie będę miał do czego wracać!
Czy król złamany jest lepszy od szalonego?
Nieprzypadkowo nazywam tę terapię „straszną metodą”.
Strach leży u jej podstaw!
Ale jakież ten strach daje efekty!
Wilki z niemieckiego Schwarzwaldu
uznawano powszechnie za najbardziej zażarte bestie świata.
Nie ograniczały się do porywania kur i bydła,
zjadały nawet dzieci i starców.
Gdzież teraz są te wilki?
Tylko w legendach i baśniach. Oraz tutaj.
Nauka i siła woli
pozwoliły Niemcom przekształcić wilki w coś takiego.
Widzisz, chłopcze? Zwierzęca natura jest jak glina.
Odpowiednia siła pozwala ją kształtować.
Postąpię z tobą jak Niemcy z wilkami.
Będę cię kształtować, aż staniesz się równie posłuszny jak on.
Musi działać.
Nie zmuszę go.
Przed księżną wdową powiedział pan, że to zrobili.
Czego pan chce od króla?
- Gestu. - Gestu?
Tak właśnie.
Jeszcze raz.
- Czy wszystko dobrze? - Tak, skąd pytanie?
Proszę o wybaczenie, bez powodu.
Aczkolwiek...
trafiają tu ostatnio
nader duże ilości lodu.
A jedzenie? Nie wiem, czy podalibyśmy je
ostatniemu ciurze.
Podważasz metody mego medyka, Reynolds?
Sam mam wątpliwości, ale muszę spróbować.
To jedyna szansa, bym z nią był.
Wasza Wysokość jest Jego Królewską Mością.
Może robić, co zechce.
Może być z nią choćby teraz.
Nie mogę ryzykować, zwłaszcza z kobietą tak nieprzewidywalną.
Tak kapryśną. Pomyśl, co ostatnio uczyniła.
Podróż podczas miesiąca miodowego? Zignorowała zwyczaje
i moje bezpośrednie polecenie.
Wpadła tu, zaskakując swojego króla.
Niemal równie szalona jak ja.
Taka kobieta dla mnie? Zbyt niebezpieczna.
Albo właśnie idealna.
Tak uważasz?
Może Wasza Wysokość spędzi z nią więcej czasu?
Nie mogę być z nią.
Ale...
mogę być blisko niej.
Szykuj karocę, Reynolds. Jedziemy do Buckingham House.
Spójrz na nią.
Gra w szachy, sama ze sobą.
Jest szalona!
Sądzę, że jest samotna, Wasza Wysokość.
Samotna?
Ja przez całe życie marzyłem o czasie dla siebie.
Wasza Wysokość, ona dopiero co została poślubiona.
Może tęsknić do męża.
Ja też do niej tęsknię.
Wasza Wysokość może wykonać wobec królowej... gest.
Gest, powiadasz?
Dać jej jakiś znak, że tak naprawdę wcale nie jest sama.
- Nie na długo. - Coś, co dotrzyma jej towarzystwa.
Zaiste.
W jakich godzinach nasz medyk pracuje w laboratorium?
Wasza Wysokość go potrzebuje?
Bynajmniej.
Myślałem o kwiatach.
Szalony czy nie, wciąż jestem królem.
A król ma swobodę ruchu we własnym pałacu.
Stosowny dar, czyż nie?
Z mojej klatki do jej.
Niech wie, że nie będziemy więzieni wiecznie.
Czy Wasza Wysokość ma pewność swego bezpieczeństwa?
Bezpieczeństwa, doktorze?
Swoich gwardzistów, lokajów, pokojowców.
To smutny czas, Korona ma wielu wrogów.
Nikt by nie chciał, by do Waszej Wysokości dotarł szpieg.
Albo, co gorsza, jaki łotrzyk, szarlatan czy pospolity złodziej.
Co doktor sugeruje?
Zaginął mój pies.
Rano w mym laboratorium zastałem otwartą klatkę
i ani śladu tego tępego zwierzaka.
Może nie był taki tępy.
Kanapowiec czy wilk,
każde zwierzę ma w końcu dość swej klatki.
Wasza Wysokość spędza zbyt wiele czasu w obserwatorium.
Nie podoba mi się cera Waszej Wysokości
ani wygląd skóry pod oczami.
Obawiam się, że wkrótce może dojść do kolejnego ataku.
To niestety niezbyt korzystna pora,
ale księżna wdowa prosiła o przekazanie Waszej Wysokości wiadomości.
SKONSUMUJ MAŁŻEŃSTWO
Obawiam się, że zapomnieliśmy o naszych celach.
Że pozwoliliśmy sobie na nadmierną swobodę.
Ale nie szkodzi, nic straconego.
Każę przygotować lodową kąpiel,
a potem prosto na fotel.
Wieści z Buckingham House, panie.
Królowa otrzymała...
Wasz gest.
I co o nim sądzi?
Mów.
Nazwała go „namiastką królika”.
Wiecie co?
Dziś bez kąpieli.
I bez fotela.
Wasza Wysokość. Chłopcze! Nakazuję ci zostać!
Przykro mi, doktorze. Dziś popracuję na roli.
Widzisz?
Mówiłem. Prowadzi pług w linii prostej.
A juści.
Tak to już bywa,
że najbardziej płochliwe zwierzę bywa najsolidniejsze.
Nie wiadomo, póki człek nie spróbuje.
Póki nie spróbuje, mówisz?
Pełna racja.
Zgłodniałem przy pracy.
Me zapasy raczej nie są tym, do czego przywykła Wasza Wysokość,
ale mogę przynieść piętkę z chleba albo potrawkę.
Dziękuję, nie trzeba.
Myślę, że zjem dziś z moją żoną.
Pojął, że miał błędne podejście.
Serce otworzyło mu się niczym kwiat.
Jego lędźwie pulsują dla Jej Wysokości.
- Winien pan wyrazić wdzięczność. - Czuję podejrzliwość.
Król przybędzie do Buckingham House.
- To pożądane. - Owszem.
W końcu wyzdrowiał?
- Mówiłem, że nic mu nie dolega. - Tak.
- Przepraszam, zapomniałem się. - Przyjmuję.
Schorzenie Jego Wysokości ustąpiło.
Schorzenie?
To, przez które tu nie bywał.
Nic mu nie dolega.
Współpracujmy.
Mogę się przydać. Służę Koronie.
Nie musi pan walczyć sam.
- Co za ambicja! - Nic z tych rzeczy.
Jest mój. Radzę zbastować.
Żadnych ryb w przytomności króla!
Zacna barwa wina, Reynolds.
Powiadomię kuchnię, panie.
Charlotto.
Witaj.
Czy mogę z tobą dziś zjeść?
Zjeść?
Zjeść. Czy ty...
Zjeść?!
Charlotto.
Dokąd się udajesz?
Nie wiem, byle dalej od ciebie! Tam, gdzie ciebie nie ma.
Charlotto!
Pozwól mi wytłumaczyć... Natychmiast się zatrzymaj!
Nie masz powodów, żeby mnie lubić.
Ani żeby mi ufać.
Poślubiłem cię i zniknąłem w obserwatorium.
Potem nagle zjawiam się zjeść.
Gdybyś jednak raczyła poświęcić mi jeden wieczór,
zobaczysz, co mnie pociąga.
Może nie od razu mi wybaczysz, ale może to osłabi twoją nienawiść.
Czy to znaczy, że przyjedziesz do Buckingham House?
Owszem, przyjadę.
Wasza Wysokość?
Nie teraz, przenoszę się.
- Do? - Buckingham House.
Bez konsultacji ze mną?
Poleciłem znaleźć ci tam kwaterę.
Obawiam się jednak, że nasze konsultacje nie będą już równie częste.
To może bardzo zaszkodzić zdrowiu Waszej Wysokości.
Mojemu zdrowiu?
Od lat nie czułem się tak zdrowy.
Jesteś olśniewająca.
Muszę wiedzieć, czyś ją posiadł.
Musiałem wziąć ślub dla Korony.
Wziąłem.
Musiałem zauroczyć żonę dla Korony.
Starałem się. Nie mogłem dać się poznać,
żeby chronić tajemnice Korony. Nie dałem.
Musiałem ją posiąść. Zrobiłem to.
Od pierwszego oddechu pojmuję, że zrodziłem się
tylko dla szczęścia lub nieszczęścia tego narodu.
Że często muszę działać wbrew własnym życzeniom.
Wyszła?
Tak, sam ją odprowadziłem.
A Charlotta?
Śniada. Jeśli Wasza Wysokość pragnie...
Posłać po medyka, panie?
Tak, ściągnij go tutaj.
Charlotta?
O niczym się nie dowie.
Jesteś niezdrów?
Nie spełniłem oczekiwań?
W piwnicy odwiedził cię medyk.
Przed koronacją.
Zawsze się wtedy bada króla.
Koniec z dzieleniem dni na parzyste i nie.
Miejmy po prostu dni.
Ostrożnie, doktorze.
Pamiętaj o tej wielkiej brzytwie, którą tu wymachujesz.
Gdyby Wasza Wysokość pozostał w bezruchu, ryzyko zacięcia byłoby mniejsze.
Przywykłem też do lepszego oświetlenia.
No tak.
Niestety, nie mamy lepszych kwater.
Królowa nie może o niczym wiedzieć.
Martwię się o wpływ
wilgoci w tej piwnicy na organizm Waszej Królewskiej Mości.
Nic mi nie dolega.
Martwię się o wpływ tego miejsca.
Od przenosin tutaj ani razu nie zasiadłeś w fotelu, panie.
Jeśli wkrótce nie wznowimy terapii,
możemy utracić wszystko, co do tej pory osiągnęliśmy.
My?
My dwaj nie osiągnęliśmy niczego.
Wszystkie moje osiągnięcia to zasługa żony.
Jej metody dały mi więcej niż twój fotel.
Wasza Wysokość się zapomina.
Popada w zuchwałość.
Ulega całkowicie
swym kaprysom i popędom.
Tak jak ona.
Gdy byłem niemowlęciem,
moja kolka nie była zwykłą kolką.
Moja kolka była katastrofą.
Złym omenem. Groziła zagładą całej Anglii.
Gdy byłem chłopcem,
odmowa jedzenia groszku groziła zagładą.
Błąd na lekcjach algebry groził zagładą.
Całe życie byłem przerażony, że postąpię niewłaściwie,
bo każdy mój błąd groził zagładą całej Anglii.
To przerażenie niemal mnie zniszczyło.
Uciekałem między rośliny i gwiazdy.
W szaleństwo.
Sądziłem, że przerażenie to cena bycia z królewskiego rodu.
Teraz jednak znalazłem kobietę, która nie wie, co to przerażenie.
Która robi, co tylko zapragnie.
Łamie zasady i za nic ma skandale.
Pozwala sobie na niewyobrażalne impertynencje.
Nigdy nie znałem nikogo równie godnego korony.
Przepraszam, wybieram się na bal.
Możesz odejść.
Jego Królewska Mość Jerzy III i Jej Królewska Mość Charlotta.
Nie wiem, czy pojmujesz, czego dokonałaś.
W jeden wieczór, na jednym balu,
Anglia rozwinęła się dzięki nam
bardziej niż przez stulecie.
- Nie marzyłem o tym. - Możesz wszystko.
Z tobą u boku? Chyba tak.
Monro? Co ty tu robisz?
Waszą Wysokość dręczy bezsenność?
Nie mogę teraz zaoferować terapii.
Może nie wyraziłem się jasno.
Nie będziesz mnie już leczyć. Nie jesteś już moim medykiem.
Szkoda. Wciąż jednak jestem medykiem królowej.
Królowej?
Tak. Właśnie przygotowuję jej kompres.
Wara od niej.
Sama się do mnie zwróciła.
Usłyszała o mojej obecności tutaj
i uznała, że nie chce nikogo innego
tylko królewskiego medyka.
Po co jej medyk?
Czyż to nie oczywiste?
Jest przy nadziei.
Nie miała pewności, ale ja ją mam.
Gratuluję Waszej Wysokości.
To radosny dzień dla Anglii.
Rolnik. Król. Rolnik Jerzy. Król-rolnik.
To nie tak.
Jerzy? To ty?
Przelicz ponownie.
Jerzy?
Wenus, aniele, jestem tu!
Przemawiaj!
Rolniku Jerzy.
Załóż to.
No już.
O co chodzi?
Co się dzieje?
Co się stało z moim mężem?
Reynolds!
Reynolds, karoca!
- Wasza Wysokość. - Przestań za mną chodzić.
- Błagam... - Dość, Brimsley!
Charlotto. Nie oczekiwałam cię. Bal u Danburych to tryumf.
Czy próbowałaś ciąć baraninę tępym nożem, pani?
Że co proszę?
Noże w Buckingham House były ostre.
Aż pewnego dnia stały się tępe.
Kiedy dołączył do mnie król.
Obawiam się, że przyjdzie nam śniadać innym razem, lady Howe.
Tak, pani.
Uznałam to za dziwny przypadek.
Tak samo przypadkiem tego samego dnia
zabito na głucho okna na górnych piętrach,
a wszędzie pojawiły się zamki.
Przy zbrojowni i kuchni,
nawet przy szopie ogrodowej z nożycami.
Zupełnym przypadkiem.
Nie może jednak być przypadkiem fakt,
że z biblioteki usunięto Króla Leara.
Nie jestem entuzjastką Szekspira.
To sztuka o szalonym królu. Takim jak ten, z którym żyję!
- Zapominasz się. - Sądziłam, że to ja.
Że to mnie czegoś brak...
Król nie jest szalony!
Król jest wyczerpany
dźwiganiem na barkach największego narodu świata!
Co ty możesz o tym wiedzieć?
Jaki to ciężar dla chłopca?
Dla jego matki, patrzącej, jak jej syn zaczyna pękać?
Jeśli, z bożą pomocą, powijesz kiedyś dziedzica,
zaczniesz się uczyć, a pierwsza lekcja będzie taka:
uczyniłabyś wszystko, byle nie pękł.
Zgodziłabyś się na ohydne terapie odrażających medyków.
Szukałabyś w całej Europie królowej gotowej mu pomóc.
I, owszem, w razie potrzeby
ukryłabyś pewne fakty o nim,
by żona poznała je sama, w swoim czasie.
Pewne fakty? Przemawiał do niebios!
I co z tego?
Byłaś nikim. Pochodzisz znikąd.
Teraz jednak zasiadłaś u steru świata.
On ma swoje dziwactwa. Cóż z tego?
Nie prosiłam o ster świata.
Nawet o męża nie prosiłam!
Jeśli jednak muszę mieć męża i porzucić dom,
rodzinę, język oraz życie, to nie dla człowieka, którego nie znam!
Którego nie pozwolono mi poznać.
- Który jest kłamstwem! - Porażająca bezczelność.
Nie cieszy cię twoja sytuacja, choć zasiadasz na szczytach władzy.
Wasza Wysokość?
Wracam na fotel.
Napisy: Kuba Żywko