KORONACJA ICH KRÓLEWSKICH MOŚCI JERZEGO I CHARLOTTY
Co pan tu robi? Nie schodzi pan na dół.
- A pan? - Mam tu sprawę.
To tak jak ja. Szukam pana.
Pilnuje pan króla, a ona go szuka.
- Przecież nie rozmawiają. - Dziś koronacja.
Rozmawiają czy nie, muszą być razem. Gdzie on jest?
Wkrótce do niej dołączy. Studiuje księgi w bibliotece.
- Że co? - Z czym?
Nie dbam o to, czy weźmie sobie pan innego.
Byle tylko był właściwego stanu.
Ja nie...
To nie tak.
Nie ma żadnych „innych”. Zszedłem po prostu na dół.
Zszedłem po prostu na dół. Tyle.
Pora wracać do pani.
Koronacja jest ważna dla niej i dla kraju.
Czy to medyk?
Dlaczego obcy medyk bada go w piwnicy?
- Dlaczego nie nadworny medyk? - Brimsley.
Niczego nie widziałeś.
Muszę wracać do pani.
Nie dbam, co mówi matka. Dziś wielki dzień.
Nie wierć się.
Koronacja to wielki dzień.
Zawsze tak mówisz.
- „Violet, to wielki dzień”. - Tak.
Lecz matka mówi o farsie.
Nie wierć się, bo ci włosy krzywo zaplotę.
Matka mówi, że przemierzyli pół świata,
by znaleźć kogoś, kto poślubi króla.
Wiele dam w Londynie chętnie by go poślubiło.
Matka perorowała jednak wczoraj przy herbatce,
że przez ich miłość żyjemy teraz w nienaturalnym społeczeństwie.
Co w nim jest nienaturalnego?
Nie powtarzaj słów matki nikomu spoza rodziny.
Kochany, widziałeś ją podczas zaślubin.
Wszyscy ją widzieliśmy. Oczywiście ją akceptuję.
Nie kwestionuję decyzji Pałacu.
Będę jej, rzecz jasna, służyć jako dwórka.
To nasza królowa.
Jest wyjątkowa.
Ale cała reszta?
Pchają się do socjety.
Wiesz, że mają teraz wstęp do White’s, jak zwykli dżentelmeni?
Mają pieniądze, ale to nie sprawia, że są równi nam.
Tatusiu, wszak król nadał im tytuły.
Tak, moja piękna.
- I ziemie. - Tak, moja mądra.
- Dlaczego pytasz? - Matka mówi, że nie są tacy jak my.
Ale nasz tytuł i ziemie też nadał król.
Wszystkie rody z socjety zawdzięczają mu swoje zaszczyty.
- To nie to samo. - A jednak!
To są dżentelmeni, matko.
Tatuś nazywa tak wykształconych członków dobrych rodów.
Lord Danbury kończył z ojcem króla Eton.
Lordowie Smythe-Smith i Cummings – Harrow.
Potem studiowali w Oksfordzie.
- Tak, ze mną. - Są dokładnie tacy jak my.
Czasami lepsi, gdyż wielu z nich pochodzi z dynastii panujących,
są też od nas bogatsi.
Zamilcz, Violet Ledger!
Dość tych przemyśleń.
Czego cię uczy ta guwernantka?
Głównie łaciny,
ale chcę też zgłębiać matematykę.
Wesołej koronacji.
Nawzajem, Violet.
Łaskawy, szlachetny czytelniku!
Dzieci to hołubiona nadzieja każdego związku,
ale dla potrzebującej dziedzica dynastii
są czymś więcej niż tylko nadzieją:
są niezbędną koniecznością.
Więcej kolorów. Całe drzewko winno być kolorowe.
Powtarzam wam od lat: to drzewko świąteczne.
Jej Wysokość żąda więcej kolorów.
To wspaniała tradycja,
którą pobłogosławiłaś całą Anglię, pani.
To oczywiste, Brimsley.
Wszystko, co robię, to błogosławieństwo.
Co to za piski?
Zofia ukończyła narzutę.
Jest dokładnie taka jak prawdziwa z Kew!
Staram się dla domku dla lalek.
Najdroższe. Czy możecie poślubić domek?
Wydziergać mi dziedzica?
Nie? To cicho.
- Matko. - Tak, wiem.
Macie swoje lata. Wasze łona już zapewne powysychały.
Pozostaniecie pewnie starymi pannami,
ale mogłybyście chociaż spróbować.
Spójrzcie na mnie. Jestem olśniewająca.
Pokażcie swe wdzięki.
Ktoś może się tu zabłąkać.
- Może jakiś zagubiony myśliwy. - Matko.
- Wolno nam poślubić myśliwego? - Nie.
Nie jesteście dojarkami.
Co wam mówiłam?
Więcej koloru, to Boże Narodzenie!
Większość córek naszych drogich monarchów
zdążyła już pokryć patyna zapomnienia.
Tak wiele starych panien, tak mało czasu.
W tym radosnym sezonie obfitości
nasza droga panująca w tym jednym aspekcie cierpi niedostatek.
KRÓLOWA CHARLOTTA: OPOWIEŚĆ ZE ŚWIATA BRIDGERTONÓW
Dlaczego nie mogę tam iść?
To damska herbatka.
- Przyjaźnicie się? - Chyba.
Powiedz, że chcesz wyprawić pierwszy bal sezonu.
Zyskaj poparcie.
Pierwszy bal sezonu?
Tutaj? U nas?
Nie ma mowy. To nie sprawa na herbatkę.
Może zatem tam nie idź. Może zostań tu ze mną.
Nie, najdroższy.
Poruszę ten temat.
Dobrze.
Zwierza ci się.
- Owszem. - No i?
Są z królem bardzo szczęśliwi.
Po kilku trudnych dniach miesiąc miodowy wspaniale się rozwinął.
Koronacja dodatkowo ich zbliżyła.
Boże, chroń króla. Boże, chroń królową.
Brimsley, opróżnij korytarze.
Natychmiast.
Pomóż mi to zdjąć.
Nienawidzę go.
Jest taki irytujący.
Jest taki... grzeczny.
Ale to kłamstwo.
Jest zakłamanym kłamcą, który kłamie.
Bardzo szczęśliwi.
Rozmawiałaś z nią o dziedzicu?
Owszem.
Przetrwasz, pani.
Jeśli tylko skupisz się na zostaniu...
...brzemienną.
Skupiam się wyłącznie na tym.
Tylko to robimy. Ciągle próbujemy spłodzić dziecko.
- Tak? - To dzień parzysty.
Nie musimy się trzymać tej reguły.
To prawda.
- Miały być dni parzyste. - Tak.
Im szybciej staniesz się brzemienna, tym szybciej skończymy z tym udawaniem.
Spełnimy obowiązek
i nie będę musiała cię oglądać.
Idziesz?
Owszem, bo bardzo pragnę
nie musieć już słuchać twojego głosu.
To trudne.
Wiem. Sam akt bywa straszny.
Owszem.
Jest straszny.
To koszmar.
Tak mi przykro.
Nienawidzę w nim wszystkiego. Jego groteskowej twarzy.
Jego głosu. Tego, jak oddycha.
Czy możesz tak głośno nie oddychać?
- Czy możesz nie mówić? - Będę, kiedy zechcę.
Na czym polega problem?
Od pierwszego poranka tutaj zachowujesz się jak bachor...
Bo oddychasz w moich komnatach.
Mam sobie pójść?
Tak, natychmiast.
To dzień parzysty.
Zaiste.
Gorący dzień.
Też tak uważam.
Czy pozwoli mi się pan u siebie schłodzić?
Być może.
Dzień parzysty.
Wyjdź, Reynolds.
No wejdź.
Po miesiącu miodowym można odwiedzać
galerie, opery i teatry.
Możesz działać dobroczynnie, pani.
Wspaniale. Chciałabym wspomóc biedne matki w szpitalach.
Pomarańcza.
Jutro Wasza Wysokość pozna swój fraucymer.
- Będę sama sobie zrywać pomarańcze. - Wasza Wysokość...
Na kpinę zakrawa, że musi mi je zrywać ktoś inny.
Będę to robić sama.
- Bez dyskusji. - Tak jest, pani.
Co z okazjami formalnymi?
Bale, kolacje?
Jak często mam je wyprawiać?
Król nie zezwala na żadne imprezy w pałacu.
Możemy chyba go opuszczać.
- Ale... - Król nie bywa.
Nawet u arystokracji?
Król nie spotyka się z socjetą, Wasza Wysokość.
Dlaczego?
Tego nie wiem, Wasza Wysokość. Po prostu tak jest.
- Zawsze tak było? - Od pewnego czasu.
Ale dlaczego?
Nie wydaje się nieśmiały, nie jąka się.
Ma nienaganne maniery.
Ładny uśmiech. Jest wysoki i silny.
Jest przystojny i pachnie jak mężczyzna.
Może to kwestia medyka.
Medyka?
Jakiego medyka?
Mogę się mylić. To było przejęzyczenie.
Zostawcie nas.
Brimsley. Jakiego medyka?
- Zgodziłeś się nie widzieć. - Bynajmniej.
- Oczami. - Jak bardzo choruje?
- Wcale. - To po co medyk?
Jako żona powinna wiedzieć.
Nie ma o czym.
Jesteś niezdrów?
Nie spełniłem oczekiwań?
W piwnicy odwiedził cię medyk.
Przed koronacją.
Zawsze się wtedy bada króla.
- O co chodzi? - Mogli też zbadać królową.
Zależy im tylko na dziedzicu.
A jednak nie otaczają mnie medycy.
To z tobą taki przebywał. W piwnicy.
Ta piwnica wydaje się istotna.
- Piwnica to tajemnica. - Tam ma swój pokój.
- To wszystko? - Nie inaczej.
Dobrze. Skoro tak mówisz, to muszę w to uwierzyć.
- Charlotto. - Idę.
Jutro poznam moje damy dworu.
Żyję w końcu, jak to szło?
Tylko dla szczęścia lub nieszczęścia tego narodu.
Czy coś wskazuje, że jest brzemienna?
Czy spodziewamy się wkrótce dziecka?
Nie zauważyłam żadnych oznak.
Zwróć na to uwagę. Są naciski.
Lord Bute?
To dla ciebie nieistotne.
Tak, lord Bute.
Potrzebujemy dziecka.
Królewskie dziecko to powód do świętowania dla gminu.
Oznaka miłości i przedłużenie dynastii.
Dziecko umocni Wielki Eksperyment.
Nie możemy zawieść.
Może Wielki Eksperyment umocniłby bal?
Bal?
Pierwszy bal sezonu. U Danburych.
Jestem damą dworu królowej,
a impreza ukazałaby jedność socjety.
Pierwszy bal w sezonie?
U was?
To nie do przyjęcia.
Wasza Wysokość
na pewno chce kontynuować nasze spotkania.
Nie byłoby jej lekko
zbyt późno dowiedzieć się o ciąży królowej.
Czyż nie?
Poruszę ten temat z lordem Bute’em.
Czy mówiła, kiedy da znać w sprawie balu?
Nie.
Nie przejawiała entuzjazmu.
Nie będzie żadnego balu, mówię ci.
Dają mi posmakować dobra, ale nigdy się nim nacieszyć.
Jesteś równie dobry jak oni.
Czy tym razem było wyjątkowo ciężko, pani?
Niezbyt.
Zaplanowałam sobie korespondencję,
wykorzystałam ten czas.
Musimy zacząć przygotowania.
Tak, pani?
Postanowiłam wyprawić pierwszy bal sezonu.
Czyli...
Księżna Augusta wyraziła zgodę?
Jeszcze nie zdecydowała,
więc muszę się pośpieszyć z rozsyłaniem zaproszeń.
Lady Danbury.
Wicehrabina Bridgerton.
Miło tu panią widzieć.
Być może. Na pewno to zaskakujące spotkanie.
Cóż, zaskoczenie to dobre słowo.
Dziś urodziny obchodzi mój mąż.
A raczej obchodziłby.
Edmund miałby dziś urodziny.
- Przykro mi. - Dlaczego?
Lubił swoje urodziny.
Lubił je celebrować.
Przygotowywałam mu kapelutki.
Z papieru.
Sama takie dostawałam, kiedy byłam mała.
Ojciec mi je przygotowywał,
a ja robiłam to samo dla nieznającego tej tradycji Edmunda.
Organizowałam mu dziecięce urodziny.
Był taki szczęśliwy.
Tworzyłam skomplikowane kapelutki,
a on nosił je przez cały dzień.
Wyglądał w nich groteskowo.
Śmialiśmy się...
Nie lubię tego dnia.
Przypomina mi, że nie robię już kapelutków.
Ma pani wielkie szczęście.
Szczęście?
Tak.
Chyba się przesłyszałam.
- Szczęście? - Nie lubi pani tego dnia.
Ale zapewniam.
Ma pani wielkie szczęście.
Lordostwo Danbury wyprawia pierwszy bal sezonu.
Ja... My otrzymaliśmy zaproszenie.
Mogę pójść? Panna Fernburst mówi,
że mają niekończące się ogrody.
Nie możesz. Nie zadebiutowałaś. Ale i tak byś nie poszła.
Nic nas nie zmusi do odwiedzin u nich.
Wystarczy, że muszę ją widywać u królowej.
Brawo.
Jeszcze jeden.
Jakiś młodzik nazwiskiem Mozart?
Skąd on jest?
Za grosz gustu.
Jej Wysokość ma znakomite ucho, czyż nie?
- Oczywiście. - Jest wspaniała.
Gdzie Wasza Wysokość odkryła tego młodego Mozarta?
Wasza Królewska Mość?
Otrzymałam pani zaproszenie na bal.
Będzie wspaniały.
Niestety, bez nas.
Bez nas wszystkich.
- To smutne. - Szkoda.
Może innym razem.
- Dzień nieparzysty. - Fakt.
I bardzo, bardzo dziwny.
Zostaw mnie samego.
O co ci chodzi?
Nie utrzymujesz kontaktów towarzyskich.
- Nie chcesz rozrywek. - Mam obowiązki.
Inne niż jakikolwiek znany mi władca.
- Jak spędzasz dni? - Na roli.
Nie pojmuję.
Mówiłem, że lubię naukę.
W tym rolnictwo. Pracę na roli.
- Król Jerzy to rolnik Jerzy. - Tak.
Jestem rolnikiem Jerzym.
To dłonie króla oraz rolnika.
Króla-rolnika.
Zostawię cię samego.
Czy rosną tu zioła lecznicze?
Nie, Wasza Wysokość. Tylko warzywa.
Pozwolono jej wysłać zaproszenia.
Panuję nad sytuacją.
Czyżby? Socjeta nie przyjdzie.
W całym Londynie żony krzyczą na mężów.
Przewodzi im lady Ledger.
Parlament jest oburzony!
- Jak to? - Gdy żona nierada, mężowi biada!
Lordowie wypłakują mi się w mankiet!
Nikt nie chce wracać do domów, tak się nie da rządzić.
Może lady Danbury zechce wycofać swoje zaproszenia?
Nie mogę jej prosić o coś takiego.
Wygląda na to, że to ona ma teraz mocniejszą pozycję.
Nic z tych rzeczy.
Nie mogę po prostu stawać po żadnej ze stron.
Dla dobra Wielkiego Eksperymentu
Pałac musi wytrwale działać na rzecz zjednoczenia społeczeństwa.
Jeśli lady Danbury wyprawi bal,
który ta strona zbojkotuje,
Pałac przestanie być autorytetem moralnym.
Wielki Eksperyment legnie w gruzach.
- To byłaby katastrofa. - Żadnych katastrof.
Dobrze. Lady Danbury odwoła swój bal.
Lady Agatha Danbury, Wasza Wysokość.
Spotykamy się dopiero po posiłku.
Pragnę pomówić z Waszą Wysokością o balu, który wyprawiam.
Organizujesz bal? To urocze.
Waszej Wysokości nie będzie,
bo król nie przyjmuje zaproszeń.
Nie sądzisz, że to dziwne? Znasz powód?
Nie znam.
Co do balu.
Może Wasza Wysokość zachęci do obecności swój fraucymer?
- Zaprosiłaś je? - Owszem.
- To w czym problem? - Nie przyjdą, jeśli...
Idzie.
Czy on naprawdę...
Naprawdę uprawia rolę.
- Wasza Wysokość? - Jerzy.
Uprawia rolę. Własnymi rękami. Po co?
- Mamy od tego ludzi. - Bal, Wasza Wysokość...
Myślałam, że to wybieg,
ale codziennie maszeruje do ogródka. Przedziwne.
Wasza Królewska Mość!
Co robisz?
Księżna Augusta chce odwołać bal.
Jaki to ma związek ze mną?
- Skoro księżna... - Jesteś królową, pani.
Gdybyś nią nie była...
Przecież jestem.
Ale gdybyś nie była, twoje życie tutaj byłoby bardzo inne.
Czy mówię jasno?
Wasza Wysokość jest pierwsza.
To otworzyło nam drzwi. Jesteśmy tu nowi.
Nie dostrzegasz nas?
Swej roli w naszych prospektach?
Mówiłam, by skonsumować małżeństwo.
By zajść w ciążę. By wytrwać.
Nie bez powodu.
Myślisz tylko, czy mąż cię lubi, pani.
Nie jesteś zwykłą dziewuchą.
Jesteś naszą królową.
Winnaś myśleć o swym kraju.
O swym ludzie. O nas.
Dlaczego nie pojmujesz, pani, że trzymasz w rękach nasz los?
Mury twojego pałacu są zbyt wysokie.
Zerwałam pomarańczę.
Zaiste, Wasza Wysokość.
Gdzie lokaje z oranżerii?
- Nie są już potrzebni, pani. - Odprawiłeś ich?
- Sama zrywasz owoce. - Nie mówiłeś, że ich odprawisz.
Nie życzyłaś sobie dyskusji, pani.
Dzień parzysty.
Jest w środku, pani.
Dobrej nocy.
Do zobaczenia pojutrze.
Żyjesz dla szczęścia lub nieszczęścia...
- Charlotte. - Posłuchaj. Rozumiem cię.
Żyjesz dla szczęścia lub nieszczęścia tego narodu.
To musi być wyczerpujące. Jesteś osamotniony.
Żyjesz niczym w klatce.
Nic dziwnego, że ciągnie cię do ogrodu.
Tam jestem człowiekiem.
- Rolnikiem Jerzym. - Nie lituj się.
Nie zaznałem innego życia.
Zawsze taki byłem.
Figura, nie żywy człowiek.
Dla mnie jesteś człowiekiem.
Przy mnie możesz nim być.
Koniec z dzieleniem dni na parzyste i nie.
Miejmy po prostu dni.
Skąd ta rozmowa?
Sama zerwałam pomarańczę.
Po tym, jak się zachowywałam, nie jesteś mi nic winien,
nie lubisz też spotkań towarzyskich, ale musimy coś zrobić.
Czego chcesz?
Nasze mury są zbyt wysokie.
PIERWSZY BAL SEZONU, U DANBURYCH
Musisz się przebrać, milady. Wszystko gotowe.
Jest uroczo.
Jak wyglądam? Może zmienić chusteczkę?
Wyglądasz idealnie.
Dlaczego nikogo nie ma?
Nikt nie przyjdzie.
- Mówiłaś, że przyjdą. - Bo przyjdą.
Tak myślę. Może.
Lord i lady Ledger.
Agatho! Jak cudownie, że nas zaprosiłaś.
Jednak państwo przyszli?
Oczywiście, obowiązkowo!
Mogę?
Nie chciała...
póki nie dostała liściku od Jego Królewskiej Mości.
Nie ominęłaby balu z udziałem króla.
Chyba by jej głowa wybuchła.
To najważniejsza impreza sezonu.
Gratuluję, milady.
Lubię panią. Zostańmy przyjaciółmi.
Lordzie Danbury, kiedy dołączy pan do mnie na polowaniu?
Jej Królewska Mość księżna Augusta.
Lordzie Danbury. Lady Danbury.
- Miło mi. - Wasza Wysokość.
To dla nas zaszczyt.
Obie grupy się izolują.
Jego Królewska Mość Jerzy III i Jej Królewska Mość Charlotta.
Lordzie i lady Danbury.
Dziękuję za bal.
Wasza Królewska Mość.
Zatańczymy?
Wybacz, moja droga.
Lordzie Danbury, czy mogę zatańczyć z pańską żoną?
Może pan.
Jest taki szczęśliwy.
Nigdy go takim nie widziałam.
Tylko spójrz!
Dziękuję.
Nigdy mi nie dziękuj.
Działamy razem.
Czyż nie?
Dziękuję, dobrej nocy.
Tak!
Odnieśliśmy sukces!
Zaiste. Odniosłem sukces!
Chodźmy to uczcić.
Byłaś wspaniała.
Ty również.
Nie wiem, czy pojmujesz, czego dokonałaś.
W jeden wieczór, na jednym balu,
Anglia rozwinęła się dzięki nam
bardziej niż przez stulecie.
- Nie marzyłem o tym. - Możesz wszystko.
Z tobą u boku? Chyba tak.
Mogę.
Potrzebuje szlafroka.
- W mojej sypialni? - Zapewniam.
Najpierw poszukamy czegoś do jedzenia.
A potem pójdziemy do mojej sypialni.
Nie zrobisz tego nago.
Ostrożnie, Jerzy.
Nie upuszczę cię.
Milordzie?
Czyś już skończył, milordzie?
Milordzie?
- Coral. - Lokaj przyniesie wodę na kąpiel.
Kąpiele nie będą już potrzebne.
Z liczną służbą to żaden problem, pani.
Pokojówka wyciskała dziś olejek lawendowy.
Coral!
Tak częste kąpiele nie będą już potrzebne.
Milady.
Czy my...
- Skończyłyśmy? - Owszem.
Jesteś gotowa, pani? Ubrać panią?
Lepiej zrób to później.
Tak. Powodzenia.
Na pomoc!
Och nie. Pomocy!
Coś z lordem Danburym.
Henry, sprowadź medyka. Charlie, budź jego pokojowca.
Milady? Wchodzę.
Zaczekajcie. Upewnię się, że moja pani jest godnie odziana.
Wtedy przyjdziecie pomóc.
Milady!
Nie żyje.
Mój ukochany nie żyje!
- Dziękuję za przyjazd. - Ja za zaproszenie.
Kiedy napisałam, że nie mogę
przez inne zobowiązania,
zaoferowała pani cały tydzień terminów.
Kiedy dałam dziś znać o złamanym kole w powozie,
raczyła pani przysłać po mnie własny.
Z liczną służbą.
- Chciałam porozmawiać. - Zorientowałam się.
Byłam zaskoczona.
- Tak? - Spotkaniem w kościele.
Zaiste, to zaskakujące,
że żona upamiętnia ukochanego męża.
Ma pani pomysł, co robiłam w kościele?
Zdecydowanie nie.
Rozmawiałam z arcybiskupem o ufundowaniu szkoły
dla sierot imienia lorda Danbury’ego.
- Szlachetne. - Niezbyt.
Ja też powinnam fundować szkoły dla sierot imienia mego męża
miast go opłakiwać. Dziękuję za radę, pani.
Na litość boską.
Lord Danbury gardził osieroconymi dziewczętami.
Edukację biedoty uważał za stratę czasu, a dziewczęta miał za zdatne...
tylko do rozrodu.
Pani kochała.
Ta miłość przywiodła panią do kościoła
w poszukiwaniu pociechy, więzi.
Edmund nadal w pani żyje.
Ja nienawidziłam i przez tę nienawiść
funduję szkołę, dla zemsty i satysfakcji.
Herman nadal we mnie gnije.
Pani serce jest pełne.
Moje – puste.
Gdym rzekła, że ma pani szczęście,
to zrobiłam to dlatego...
że je pani ma.
Agatho!
Może wypijemy coś mocniejszego?
Tak, Violet. Powinnyśmy.
Owszem.
- Brimsley. - Wasza Wysokość.
Dlaczego me córy są niezamężne?
Nie wiem, Wasza Królewska Mość.
Spróbuj zgadnąć.
Nie wiem, od czego zacząć.
Nie mam pojęcia.
To piękne, olśniewające, dobre,
uczynne, miłe młode damy.
Nie pochlebiaj mi poprzez moje dzieci. Gotowam cię znielubić.
Odpowiedz na pytanie.
Dlaczego moje córy nie mają mężów?
Twoje córki, pani... to dobre dziewczęta.
Kochają cię.
Oraz króla.
To stało się tak wcześnie, gdy byłaś taka młoda.
Gdyby zmarł,
Wasza Wysokość by cierpiała,
ale z czasem rany by się zabliźniły.
Zamiast tego...
Co? Wyduś to z siebie, Brimsley.
Bez zbędnego sentymentalizmu.
Nadal jesteś jego królową.
Zamrożoną w czasie.
Stale oczekującą.
Wasze córki nie mogły cię tak zostawić, pani.
Stań tam i nic już nie mów.
Odwróć wzrok. Nie patrz tu.
Tak, Wasza Wysokość.
Drzewku potrzeba więcej złota.
Jutro ma tu być więcej złota.
Jerzy? Czy to ty?
Jerzy.
Król-rolnik. Rolnik Jerzy.
Szukaj Wenus.
Musisz ją znaleźć. Rolnik Jerzy. Król-rolnik.
Rolnik.
To nie tak.
Jerzy?
Rolnik Jerzy.
Ja...
Zostałem...
Wybrany. Tak!
Człowiek. Rolnik.
Ja wiem!
Wasze Królewskie Moście! Czy...
Jerzy pracuje.
- Wenus. - Pozostań na posterunku.
Tranzyt Wenus.
Jerzy! Jest zimno.
Masz bose stopy.
Widzę cię!
Wenus, aniele.
Widzę cię!
Co jest? Co się dzieje?
Pilnuj drzwi ogrodowych.
Ma być pusto, możesz zamknąć służbę.
Niech nikt tam nie podchodzi.
Proszę cię.
Dobrze.
Widzę cię!
Wenus.
Wenus, aniele, jestem tu!
Jestem tu!
Czuję cię. Przemawiaj.
Wiedziałem, że nadejdziesz. Wiedziałem!
Tak!
- Zobaczą! - Panie.
Wiem. Tak!
Może Wasza Wysokość zechce się ogrzać?
To Wenus. Widzisz ją?
- Tak, panie. - Przywitaj się.
Witaj, Wenus. Okryj się, panie.
Witaj, Wenus!
Jerzy.
Jerzy?
Rolniku Jerzy.
To Wenus.
- Widzisz? - Nie.
Ja jestem Wenus.
Tutaj. Jam Wenus.
- Tyś Wenus? - Tak.
Jesteś Wenus?
Tak.
Wenus wraca do środka.
Musisz pójść ze mną.
Dobrze.
Nie na niebie?
Byłam tam, lecz teraz wracam do środka.
Do Buckingham House.
Załóż to.
No już.
Wenus... w środku.
Tak, w środku.
Przy tobie.
Jest z tobą.
Napisy: Kuba Żywko