- Brimsley. - Tak, pani?
Co mam w planach na ten tydzień?
W planach, Wasza Wysokość?
Działania charytatywne? Biedota, sieroty?
Muszę poznać mój fraucymer.
To ważne, wiele przede mną.
Londyn ma wspaniałe galerie.
Uwielbiam też teatr i muzykę.
Mam w planach jakieś koncerty, opery?
Terminarz Waszej Wysokości jest pusty.
Jak to możliwe? Nic w nim nie ma?
Nic, pani.
Jestem królową, Brimsley.
Mam chyba jakieś oficjalne obowiązki?
- Owszem, nader liczne. - A jednak terminarz jest pusty?
Wasza Wysokość cieszy się
pierwszymi dniami małżeństwa.
To miesiąc miodowy?
Tak, pani.
Parlament nazywa to „Wielkim Eksperymentem”.
Zaiste, to wielki eksperyment:
tytuły dla osób wyglądających jak nowa królowa.
Wiele się o tym mówi. Eksperyment musi się powieść.
- Powiedzie się, lordzie Bute. - Co wiemy?
- Pasują do siebie. - To jasne.
Jest królem.
Pasowałby do każdego.
- Ona ma szczęście. - To nie budzi wątpliwości.
Co je budzi?
- Nie mogę mówić przy kobiecie. - Cóż.
- Zatem koniec dyskusji. - Tak raportować Izbie Lordów?
Ach, te nowoczesne zwyczaje.
Za moich czasów w noc poślubną w sypialni było siedmiu świadków.
Aktu małżeńskiego.
Gotowych świadczyć, że ja i ojciec Jerzyka
zrobiliśmy co trzeba, by spłodzić Jerzyka.
Teraz modne jest zapewnianie parom prywatności.
Zwykle nie byłoby to chyba problemem.
Mężczyzna, kobieta, okazja na...
Ale mówimy o Jerzyku.
O królu.
A wiemy przecież, że Jerzyk, że król bywa...
Jest idealny. Wszyscy się w tej kwestii zgadzamy.
- Zaiste, idealny. - Najsilniejszy z władców.
- Tylko myśli samodzielnie. - Nader niezależnie.
Wielce oryginalnie.
Jeśli jednak działań zwyczajowo podejmowanych w noc poślubną
ostatecznie nie podjęto,
byłoby to ze szkodą dla Wielkiego Eksperymentu.
Nie może być żadnych wątpliwości.
- Nie będzie. - Ani jednej.
To wspaniały eksperyment. Niechaj trwa jak najdłużej.
Zrobił to czy nie?
KRÓLOWA CHARLOTTA: OPOWIEŚĆ ZE ŚWIATA BRIDGERTONÓW
Cierpliwość nie zawsze jest cnotą.
Upływ czasu nie zawsze przynosi nam korzyści
i nie zawsze dobro spływa
na tych, którzy są dość cierpliwi.
Istnieją jednak pewne wyjątkowe radości,
na które warto czekać.
Już dobrze.
- Nie. - Mamo!
Polubiłabyś ją, to urocza osóbka.
To aktorka. Nie. Zerwij i znajdź sobie godną partię.
Mamy już dzieci.
- Wstyd. - Jeśli ją kocha...
I kto to mówi? Twoja przyjaciółka jest zamężna.
- Co z twoją żoną, Fryderyku? - Nie widziałem jej od 20 lat.
Jako twoja żona też bym uciekł z kraju.
Jakim cudem żaden z was nie potrafi żyć w stosownym związku?
Może jest już za późno. Nasze siostry nie mogą już rodzić.
- My zrobiliśmy swoje... - Nie.
Wasz ojciec i ja daliśmy krajowi
wspaniałą dynastię.
Wasze pokolenie nie może być ostatnim. Dynastia musi trwać.
- Wy ją przedłużycie. - To nie takie proste.
To by nie dało żadnych skutków...
Nie jestem za to odpowiedzialny. Mam swoje obowiązki, ale...
A co do tych dam...
Anglia czeka, które z dzieci króla Jerzego
da jej dziedzica jego tronu.
I zastanawia się, czy cierpliwość to cnota czy obciążenie
dla naszej drogiej królowej Charlotty.
Brimsley.
Wasza Wysokość?
Przygotuj karocę.
Tak, Wasza Wysokość. Jaki obierzemy cel?
Jedziemy do mojego męża.
Gdzie on jest?
- Nie spodziewaliśmy się wizyty. - Gdzie?
W obserwatorium, pani.
Czekaj tutaj.
Może to dobrze.
Może.
A może źle.
Może zaczekamy w środku, aż się okaże?
Rozgrzejemy się, noc jest chłodna.
Dziękuję panu za jakże łaskawą propozycję.
Pokojowiec króla przebija sługę królowej jakością swojej kwatery.
To oczywiste.
Jestem od ciebie ważniejszy.
Pałac żąda raportu.
- Co im powiesz? - Dlaczego ja miałbym coś mówić?
Nie skonsumowali małżeństwa.
Mogła go uwieść.
To dobrze ułożona dama.
- Masz jej to za złe? - Mogłeś coś zrobić.
Nie kontroluję go.
Służysz mu. Znasz go.
Ma jakiś problem?
Jakąś ułomność? Coś z nim nie tak?
Zapominasz się.
Pytam.
My mamy problem.
Jemu nic chyba nie dolega.
Jest duży.
Z tego, co widziałem, jest duży i zdrowy.
Bez ułomności.
Ona jest pięknością, ale...
Może nie jest w jego typie?
Nie wiem, czy on ma jakiś konkretny typ.
Preferuje kobiety, reszta mnie nie interesowała.
Cóż...
Może muszą spędzić ze sobą trochę czasu, tak jak to robią teraz.
Spodziewasz się, że spędzą tam 15 minut?
Liczę na 20.
Co to za miejsce?
Charlotto.
Przyjechałaś do mnie.
To obserwatorium. Do patrzenia na gwiazdy.
Dziś na niebie nie ma ani jednej chmurki.
Widać gwiazdozbiory,
a myślę nawet...
Że i jakąś planetę.
Chodź, spójrz.
- To to robiłeś? - Słucham?
Od naszych zaślubin?
To tak spędzasz czas od naszego ślubu?
Tak, to nader ekscytujące. Układ gwiazd...
- Tutaj? - W obserwatorium.
Co zrobiłam niewłaściwie?
Jaki popełniłam błąd?
- Żadnego. - Uraziłam cię słowem?
- Nie. - Uczynkiem?
- Nie. - To co ze mną nie tak?
- Nic. - Coś być musi.
Nie bądź nierozsądna.
Myślałam, że wizytujesz jakiś lupanar.
Znasz w ogóle to słowo?
Wiem, czym jest lupanar. Chyba.
Mam braci. Nie oznacza to, że...
Może lepiej by było, gdybyś zaiste wizytował lupanar.
Łatwiej byłoby mi to zrozumieć. Ale nie, preferujesz towarzystwo gwiazd.
- Tego nie powiedziałem... - Siedzisz tutaj.
W obserwatorium.
Jedynym takim w całej Anglii.
Siedzisz w tym wyjątkowym obserwatorium.
Śpisz, jesz i patrzysz na niebo,
ekscytując się gwiazdami od nocy naszego ślubu,
podczas gdy ja tkwię w dusznym domu,
przebierana jak lalka trzy razy na dzień,
nie mając dokąd pójść, z kim rozmawiać, co robić.
Jesteś królową, możesz robić, co zechcesz.
- Być z mężem też? - Daj pokój...
- Jerzy! - Nie pojmuję, na co narzekasz.
Mając lat 17, zostałam nagle królową
obcej krainy, z obcym mi jedzeniem i zwyczajami.
Nie pojmujesz tego, bo od urodzenia cię do tego szykowano.
Nie mogę robić tego, czego zapragnę.
Nie mogę pójść do krawcowej,
do galerii, na lody. Nie mogę się zaprzyjaźniać.
Muszę egzystować z dala.
Nie znam tu nikogo poza tobą.
Jestem zupełnie sama, a ty przedkładasz nade mnie niebo.
- Jerzy! - Tak?
Powiedz coś!
- Nie chcę się kłócić. - A ja tak!
Kłóć się. Walcz o mnie!
Wracaj do domu, Charlotto.
Wydają się zadowoleni.
Nader ukontentowani.
Liczyłam na dokładniejsze informacje
niż to, czy są ukontentowani.
Prezentują się wspaniale. Jest nią zauroczony.
Czyżby? Król Jerzy „zauroczony”?
Nie śmiałbym określać królewskich emocji.
Chciałem tylko powiedzieć, że wydaje się szczęśliwy.
Jakie są na to dowody?
Wiele rozmów i spacerów.
Jest też śmiech. Miło się na to patrzy.
A ich stosunki?
Stosunki?
Zobowiązania małżeńskie.
Zobowiązania?
Księżna wdowa pragnie potwierdzić,
że małżeństwo zostało skonsumowane.
Płciowo.
Pyta dla dobra kraju, rzecz jasna.
Rzecz to jasna.
Tak więc?
O ile się orientuję, jak najbardziej.
Czyli miesiąc miodowy jest udany.
Zgodzi się pan, że jest udany, Brimsley?
Z całą pewnością.
Tak.
Znakomicie. Doskonale.
Może wkrótce zyskamy następcę tronu.
Rankiem, wieczorem, w nocy, a teraz też w porze herbatki.
Piłam herbatkę, Coral. Wyszywałam poszewkę na poduszkę!
Tak mi przykro. Czy wiemy, co go tak podochociło?
Pierwszy raz pojechał do White’s w Mayfair.
Do tego klubu?
Jako członek socjety i posiadacz tytułu
ma prawo wstępu, ale i tak go tam nie wpuścili.
Och. To samo przydarzyło się lordowi Smythe-Smithowi i Kentom.
Mojemu mężowi zależy, by ci ludzie go akceptowali.
Socjeta jest straszna. Nawet ich służba jest zarozumiała.
Nie mogło być tak jak dawniej? Nic z tego nie pojmuję.
Chodzi o tytuł. „Lord Danbury”.
Posmakował mu i teraz chce więcej.
Jutro spróbuje wziąć udział w polowaniu.
Będę trzymała na ogniu wodę gotową do kąpieli.
Będę w pogotowiu.
Potrzebuję też maści na wnętrze ud.
Rety.
Co będzie, jak zrobi mi kolejne dziecko-olbrzyma?
Musi działać.
Nie mogę go zmusić.
Przed księżną wdową powiedział pan, że już to zrobili.
Czego pan chce od króla?
Gestu.
- Gestu? - Tak właśnie.
Zasugeruję uczynienie jakiegoś gestu.
Pomarańcza.
Do kuchni, na posiłek królowej.
Umiem sama zerwać pomarańczę.
Wasza Wysokość.
Pomarańcza.
Król przysyła prezent.
Czeka w foyer. Jest też liścik, pani.
NIE CHCĘ, BYŚ CZUŁA SIĘ SAMOTNA – KRÓL JERZY
Pokaż ten prezent.
Co to jest?
- Królewski prezent, pani. - Ale co to jest?
Sądzę, że to pies, Wasza Wysokość.
Nie.
Pies jest wielki, budzi respekt. Pinczer, owczarek, sznaucer, dog.
To jest...
Namiastka królika.
Chcę jutro poznać mój fraucymer.
Wasza Wysokość nie może...
Zapewniam. Nie mów mi, co mi wolno.
Zapewniam, że ja jeden
nigdy nie powiem, czego nie wolno.
Zamierzam za to
mówić, jak najlepiej robić to, czego wam nie wolno, pani.
Podczas miesiąca miodowego nie mogę poznawać dwórek?
Spotkanie ze wszystkimi byłoby nieroztropne.
Zalecam daleko posuniętą dyskrecję.
Czy ktoś pragnący dyskrecji
mógłby zaufać lady Danbury?
Czy herbata przypadła pani do gustu?
Owszem, Wasza Królewska Mość.
Przepiękny pies, Wasza Wysokość.
Namiastka królika.
Proszę o wybaczenie.
Dziękuję za zaproszenie na herbatkę.
Każda dama dworu może na takie liczyć?
Nie.
Brimsley mówił, by w miesiącu miodowym wybrać najdyskretniejszą.
Wspaniałym miesiącu miodowym, dodajmy.
Jest doprawdy cudowny.
Mój mąż jest najlepszym z mężów.
Dał mi tego prześlicznego królika.
Czy mogę mówić otwarcie, pani?
Będę pięć kroków za drzwiami.
Mów otwarcie, nikt inny tu tego nie robi.
Proszę.
Po pierwsze, Wasza Wysokość fatalnie kłamie.
Nie uwierzyłam w ani jedno słowo o miesiącu miodowym.
Powtórka przy śmietance towarzyskiej
wywołałaby skandal.
Mój miesiąc miodowy był katastrofą.
Sama noc poślubna była dziwna.
On był stary i niecierpliwy.
Całe doświadczenie było bolesne i przerażające.
Nie szkodzi, jeśli ta noc poślubna też nie była idealna.
Pani...
Czy doszło do nocy poślubnej?
Był niemiły. Niegrzeczny i samolubny.
Chciał pójść. Miał chyba wyrzuty sumienia.
Nie pojmował, dlaczego nie chcę, by mieszkał w Kew,
gdy ja nie mam tu do kogo ust otworzyć.
Potem dał mi to coś.
Jakby to miało jakimś cudem wszystko naprawić.
Czy nadal wolno mi mówić otwarcie?
Pytam o skonsumowanie królewskiego małżeństwa.
Wasze Królewskie Moście to zrobiły, prawda?
Musiały...
Najjaśniejsza Pani. Charlotto. Jeśli go nie skonsumowaliście,
nie jesteście tak naprawdę małżeństwem.
Twoja pozycja byłaby wtedy zagrożona, pani.
Tak jak Wielki Eksperyment.
Czy małżeństwo zostało skonsumowane?
Czy Wasza Królewska Mość wie, co mam na myśli?
Spełniono powinność małżeńską?
Czy to ma coś wspólnego z tym całym Wielkim Eksperymentem?
Wezwijmy Brimsleya.
Potrzeba nam papierowych arkuszy i węgla.
Ile razy go wkłada?
Tyle, ile będzie potrzeba, Wasza Królewska Mość.
Ile to trwa?
Czasem wydaje się, że całą wieczność.
- Będzie mi dobrze? - Mnie nie było.
Nigdy jednak nie myślałam, że to coś, co ma być „dobre”.
Raczej przykry obowiązek.
Może z kimś, kogo się lubi, jest inaczej, nie wiem.
Nie lubię Jerzego,
więc nie wiem, po co w ogóle mielibyśmy się tym kłopotać.
To nie tak.
Wasza Królewska Mość. To Wielka Brytania.
Niedawno królowe traciły tu głowy,
bo nie rodziły.
To się nie powtórzy.
To...
Wasza Wysokość.
To ważne.
Jesteś pierwszą taką królową.
Zadbaj o swoją pozycję.
Tak, ale to nie moja wina.
To oczywiste, że mnie nie chce.
Nie mogę go przecież zmusić, żeby mi to robił.
Może dobrze, że małżeństwo nie zostanie skonsumowane.
Może o wszystkim zapomnimy i wrócę do domu.
To pomeranian.
Ta namiastka królika.
To pies.
Bardzo rzadki pies
czystej rasy pomorskiej.
Nie dopuścili go do polowania?
Ano nie dopuścili.
Myślałby kto, że wysyłam ich do Tower.
Każę im brać śluby.
To nie może być takie trudne.
To proste.
Znajdujesz dobrą partię z tytułem i płodzisz dzieci.
Rytuał stary jak sama Anglia. Wszyscy tak robią.
Wicehrabina wdowa Violet Bridgerton.
Siadaj, dołącz do nas.
Wasza Królewska Mość.
Dziękuję za łaskawe zaproszenie.
To niespodzianka.
Pomyślałam, że wezwę ekspertkę.
Od czego?
Masz liczne potomstwo.
Na to wygląda.
Ja też mam liczne potomstwo.
Tak, Wasza Wysokość.
Dwa lata – dwa śluby.
Jak to robisz?
Co takiego?
Jak skłaniasz ich do ożenku?
Cóż...
Miłość wiele ułatwia.
- Miłość? - Tak.
Rozwiązuje wiele problemów.
Będę mówić wprost, wszystkie jesteśmy kobietami dojrzałymi.
Moi chłopcy czują miłość. Do kobiet z gminu.
Kochają katoliczki. Kochają aktoreczki.
Kochają wreszcie kobiety już zamężne.
Nie miłość jest problemem.
Miłość dała Koronie
już ponad pół setki bękartów.
Jejku!
Lady Danbury również ma liczne potomstwo.
Czwórka moich dzieci zaszczyciła mnie
przenosinami na odległe kontynenty.
Poza tym małżeństwo to obowiązek,
nie przyjemność.
Może być przyjemnością.
Albo bolesnym, dożywotnim wyrokiem.
Małżeństwo ma tyle do zaoferowania.
Towarzystwo, tradycję, rodzinną bliskość.
Ciepło. Jeśli młodzi mają czas, żeby się do siebie zbliżyć,
nie potrzebują od razu uczucia. To może się wykształcić później.
Róża miłości może wzrosnąć i w najbardziej cierniowym ogrodzie.
Kwitnąca miłość...
Te kwietne metafory wręcz mdlą swą słodkością,
ale meritum doceniam.
Muszę sama znaleźć im żony i zmusić ich do ożenku.
Miłość przyjdzie później. Najpierw potomstwo.
- Niezupełnie o to... - Brimsley.
Niech lord szambelan
przygotuje listę europejskich panien na wydaniu.
Dziękuję.
Oczywiście, Wasza Wysokość.
Śpij, PomPom.
Spóźnił się pan.
Wkrótce będzie wstawać.
Wasz „gest” ma krótkie nóżki.
- O co chodzi? - Pozwolił jej pan kogoś przyjąć?
- Raz. - W miesiącu miodowym?
Lady Danbury. Lubię ją. Nikomu nie powie.
Nie musi niczego mówić.
Służba gada. Pałac wie o odwiedzinach.
Może nadeszła pora szczerości.
Co dolega twojemu panu?
Dlaczego unika łożnicy swej żony?
Proszę się martwić swoją częścią świata.
PomPom.
Czego od ciebie chce księżna wdowa?
Nie wiem!
To mój ród miał relacje z nieboszczykiem królem.
To prawda.
Ty jesteś nikim.
- Jestem. - Dlaczego to ciebie chce widzieć?
Nie wiem! Nie znam tych ludzi.
Najdroższy.
To na pewno ze względu na ciebie
i twoją reputację pragną mnie poznać. Wyłącznie.
Obiecuję po powrocie wszystko ci szczegółowo opowiedzieć.
Co ty na to?
To mi musi wystarczyć.
Proszę opisać swoje spotkanie z królową.
Nie wiem, czy dobrze pojmuję.
- Spotkałyście się. - Owszem.
Proszę o opis tego spotkania.
Piłyśmy herbatkę.
Herbatkę?
- Tak. - No i?
- Poznałam jej pieska. - Słucham?
Małego pomeraniana.
O czym rozmawiałyście?
Czy to ważne, o czym damy dyskutują przy herbatce?
Tematy obejmują często suknie, kwiaty,
robótki ręczne i towarzyskie ploteczki.
Czasami zahaczamy o najnowszą muzykę.
- Ona chyba nie wie. - Wie.
Agatho.
Wiemy, co się robi przy herbatce.
Co robiłyście przy tej? Gadaj, dziewczyno.
Przy tej herbatce?
Stosujesz obstrukcję, Agatho.
- Przestań. - Lady Danbury.
Słucham?
Lady. Danbury.
To mój tytuł, Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość raczyła mi go nadać.
Lady Agatha Danbury.
Jedną rzecz zapamiętałam z naszej herbatki.
Pojęłam, że nasza nowa królowa nie rozumie jeszcze,
że nasze tytuły są świeże.
Czyż to nie ciekawy temat na rozmowę przy innej herbatce?
Może powinnyśmy pomówić jak kobieta z kobietą.
Proszę zdać się na mnie.
- Gdyby był tu lord Bute... - Podołam.
Zaskakujesz mnie.
Zawsze miałam cię za cichą.
Nie jestem cicha, po prostu mój mąż jest głośny.
Ach tak.
Lady Danbury.
Muszę wiedzieć, co się dzieje w Buckingham House.
Potrzebuję tam zaufanego ucha.
Czy mnie rozumiesz?
Owszem.
Dobrze więc.
Tradycyjnie nadaniu tytułu
towarzyszą apanaże i ziemie.
Posiadłość.
Bez nich tytuł jest pusty.
Każdy ma swoje potrzeby, pani.
Pragniesz pieniędzy.
Wasza Wysokość raczy zapominać, skąd król,
wasz teść, znał moją rodzinę.
Mój teść również jest królem.
A Sierra Leone to bogata kraina.
Pieniądze już mamy.
Więcej niż niejeden z socjety.
Pragnę, by drzwi White’s i innych klubów stały przed mym mężem otworem.
By zapraszano go na polowania.
Bym miała najlepszą krawcową
i najlepsze miejsca w operze.
Jesteś nazbyt łapczywa.
Prosisz o zbyt wiele.
Okaż wdzięczność.
Chcesz wiedzieć, co w Buckingham House piszczy, pani.
Zakładam, że powodem ku temu
jest pogląd lorda Bute’a, że macie tam problem.
Obawa, że dowie się o tym Izba Lordów.
Czyż nie tak?
Ostrożnie, lady Danbury.
Wskazuję tylko fakty.
Pani musi wiedzieć o sytuacji w Buckingham House.
My zostać pełnymi członkami socjety.
Możemy sobie nawzajem pomóc.
Charlotto.
Witaj.
Czy mogę z tobą dziś zjeść?
Zjeść?
Zjeść. Czy ty...
Zjeść?!
Charlotto.
Dokąd się udajesz?
Nie wiem, byle dalej od ciebie! Tam, gdzie ciebie nie ma.
Charlotto!
Pozwól mi wytłumaczyć... Natychmiast się zatrzymaj!
Nie masz powodów, żeby mnie lubić.
Ani żeby mi ufać.
Poślubiłem cię i zniknąłem w obserwatorium.
Potem nagle zjawiam się zjeść.
Gdybyś jednak raczyła poświęcić mi jeden wieczór...
Zobaczysz, co mnie pociąga.
Może nie od razu mi wybaczysz, ale może to osłabi twoją nienawiść.
Widzisz?
Niczego nie widzę.
Skup się.
Nie mogę. Dyszysz mi nad uchem i każesz się koncentrować.
- Podkręcę ostrość. - Zostaw, daj mi...
Jejku! Co to?
Wenus.
Ta planeta? Patrzę na Wenus?
Tak. Studiowałem ją.
Wkrótce coś się wydarzy.
Wenus przebędzie konkretną drogę, dając nam chwilę
na precyzyjne obliczenia
pozwalające ustalić odległość między Ziemią a Słońcem.
Nazywa się to tranzytem Wenus.
Szykuje się widowisko.
To...
Cóż, Jerzy. To piękne.
Owszem.
To tym się zajmowałeś.
Niebiosa mają coś w sobie.
W tym naszym świecie, w którym mam taką władzę,
warto pamiętać, żem puchem marnym.
Malutką plamką we wszechświecie.
Potrzeba skromności.
Bycie królem bywa... zagrożeniem.
Cały mój świat obraca się wokół mnie,
co uczyniło mnie osobą... samolubną.
Nie wyobrażam sobie, jak cierpiałaś, gdy zrujnowałem twoją noc poślubną.
Była też twoją nocą poślubną.
Przepraszam.
No cóż...
Nie wybaczam.
Jeszcze.
„Jeszcze”.
Dobrze.
Dajesz nadzieję.
Być może.
Wiesz.
To w zasadzie nie była noc poślubna.
Nie doszliśmy do elementu nocnego.
Też tak słyszałam.
Spróbujmy od nowa.
Jeszcze raz.
Jeśli chcesz.
Cóż...
To się wydaje...
To chyba...
Wcale rozsądne.
Czy to znaczy, że przyjedziesz do Buckingham House?
Owszem, przyjadę do Buckingham House.
Nie możemy podróżować razem?
Robiliśmy to po zaślubinach.
Chodzi o ochronę dynastii.
Wtedy nie mogłaś jeszcze nosić w łonie przyszłego króla.
Teraz też nie mogę.
Tego nie wiedzą.
A po tej nocy...
Będzie to możliwe.
Do zobaczenia.
Zechce się pan odświeżyć po wojażach?
Chętnie, dziękuję.
Jesteś olśniewająca.
Ładny ciuszek.
Ma jednak z tysiąc malutkich guziczków.
Teraz martwię się, że pokojówki popełniły błąd.
Radzę sobie z guziczkami.
Charlotto.
Wiesz, co się wydarzy?
Tak. Wiem wszystko.
Widziałam ryciny
i wysłuchałam szczegółowych objaśnień.
Dobrze wiedzieć.
Nie podoba mi się uderzanie moją głową o ścianę.
Czy można tego uniknąć?
Tak, jest na to sposób.
To nasze?
Na pewno?
A co napisano w dokumentach z Pałacu?
Że to nasze.
To, ziemia,
miejsca dla chłopców w Eton.
Podobno jest tu też jakieś bydło.
No i klucz.
Nie sądziłem, że dożyję tego dnia.
Jak do tego doszło?
Nie mam pojęcia.
Powiem ci, jak do tego doszło.
Król dostrzegł, kim jestem.
Dostrzegł moją wartość.
Pojął, że... dawne czasy minęły.
Że nastał nowy świat.
Że mężczyźni to mężczyźni...
Niezależnie od tego, skąd pochodzą.
Może to początek nowej ery.
- Ja... - Cichaj, kobieto.
Spróbuję użyć klucza.
Wyszedł na przejażdżkę lub spacer. Zaczekamy na niego ze śniadaniem.
Chciałabym zjeść z nim.
Chyba nie wyszedł, Wasza Wysokość.
Sądzę, że ma gościa.
...tedy polityka.
- Nie zmuszaj mnie do zadania pytania. - Nie zmuszam.
Moje małżeństwo to nie twoja sprawa.
Twoje małżeństwo to sprawa Pałacu.
To sprawa parlamentu.
To sprawa wagi państwowej!
Nie może się nie powieść.
Muszę wiedzieć, czyś ją posiadł.
- Korona... - Musiałem wziąć ślub dla Korony.
Wziąłem.
Musiałem zauroczyć żonę dla Korony.
Starałem się. Nie mogłem dać się poznać,
żeby chronić tajemnice Korony. Nie dałem.
Musiałem ją posiąść. Zrobiłem to. Pojmuję!
Od pierwszego oddechu pojmuję, że zrodziłem się
tylko dla szczęścia lub nieszczęścia tego narodu.
Że często muszę działać wbrew własnym życzeniom.
Jestem wzorem obowiązkowości.
Koronę wbito mi w ciało niczym nóż!
Nie musisz mi tego tłumaczyć, matko.
Jestem królem!
Zjem teraz.
Nie czekajmy na króla.
Lista panien na wydaniu od lorda szambelana, Wasza Wysokość.
Dziękuję.
Urocze śniadanie.
Wyszła?
Tak, Wasza Wysokość. Sam ją odprowadziłem.
A Charlotta?
Śniada. Jeśli Wasza Wysokość pragnie...
Posłać po medyka, panie?
Nie.
Już dobrze. Nie potrzebuję go.
Tak, ściągnij go tutaj.
Charlotta?
O niczym się nie dowie.
Napisy: Kuba Żywko