Łaskawy, szlachetny czytelniku!
Oto historia królowej Charlotty z Bridgertonów.
To nie lekcja historii,
lecz fikcja inspirowana faktami.
Wszelkie odstępstwa autorki tych słów od prawdy są zamierzone.
Przyjemnej lektury.
MIROW, PÓŁNOCNE NIEMCY
KRÓLOWA CHARLOTTA: OPOWIEŚĆ ZE ŚWIATA BRIDGERTONÓW
Siedzisz na modłę posągu.
Posągi to dzieła sztuki.
Są piękne.
Na sztukę dobrze się patrzy. Ty przedstawiasz niedorzeczny widok.
Do czego zmierzasz?
Od sześciu godzin nawet nie drgnęłaś.
Noszę jedwab z Lyonu,
inkrustowany szafirami z Indii
umieszczonymi na 200-letniej koronce.
Przesadne ruchy mogą ponoć sprawić, że szafiry ją porwą.
Co więcej,
szkielet sukni oparto na fiszbinach.
Na czym?
Na fiszbinach, bracie.
Płytach rogowych wieloryba. Zabitego, bym mogła tak wyglądać.
Najlepsze gorsety mają fiszbiny. Powinieneś o tym wiedzieć.
Gdybyś uważał, wiedziałbyś także,
że fiszbiny są dość delikatne i wyjątkowo ostre.
Noszę się modnie,
więc gorset jest nader ciasny.
Siedzę tu na modłę niedorzecznego posągu, bo nie mogę się ruszyć.
Muszę się godnie prezentować, noszę więc tę groteskową suknię,
w której nadmierny ruch grozi, że własna bielizna
zadźga mnie na śmierć.
Ach, damą być!
Zdenerwowałaś się.
Rozważałam taką możliwość.
Nadmiernego ruchu. Zadźgania przez własną bieliznę.
- Charlotto. - Ile nam zostało, godzina?
Przy dość zawziętych poruszeniach
z pewnością wykrwawię się, nim dotrzemy do Londynu.
Jesteś zdenerwowana. Rozemocjonowana.
- Rozumiem... - Rozumiesz? Czyżby?
Chętnie posłucham. Nie ma we mnie nerwów ani emocji.
Jestem zła i nie mogę oddychać.
- Za twoją sprawą, bracie. - Charlotto.
Wybrano cię.
To zaszczyt.
Jak trudno o ten wybór?
Potrzeba kobiety płodnej, umiejącej czytać.
Z ogładą towarzyską i z królewskiej krwi.
Tylko tego potrzeba. Żaden to zaszczyt.
Mogli wybrać inną. Dość głupią, by tego pragnęła.
Nie chcieli głupiej. Chcieli ciebie.
Myśl, Adolfie!
Dlaczego ja?
Mógł mieć każdą!
A jednak przemierzyli dla mnie cały kontynent.
- Mieli powód. - Jesteś wyjątkowa.
Wyjątkowa?
Jestem im obca.
A oni nam. Nie masz mnie za takiego głuptasa.
Mieli powód, by chcieć mnie, kogoś obcego.
To na pewno nic dobrego.
Wiem, że to nic dobrego,
bo od ogłoszenia nowiny ani razu nie spojrzałeś mi w oczy.
Siostro...
To coś dobrego.
Będziesz szczęśliwa.
Zawróć karocę, nie zrobię tego.
Podpisałem już kontrakt.
- Nie. - Tak.
Zawróć karocę, bo zacznę tu skakać.
Zadźgam się gorsetem i wykrwawię.
Charlotto!
Trzeba było być surowszym po śmierci rodziców.
Dałem ci za dużo czytać
i ulegałem twoim zachciankom.
To moja wina, żeś wyrosła na upartą pannicę,
która mylnie uważa, że o czymś decyduje.
Nie decydujesz. Ja to robię.
- Będzie ślub. - Nie pojmuję...
Bo to Imperium Brytyjskie.
My jesteśmy malutką niemiecką prowincją.
Nie mieliśmy wyboru.
Ja go nie miałem.
Nie ma dobrego powodu.
Powód może być wręcz fatalny.
Wiem, że nikt wyglądający jak ty i ja
nigdy nie wżenił się do tej rodziny,
ale nie mogę kwestionować ich motywów,
bo nie mogę mieć wroga w najpotężniejszym kraju świata.
Klamka zapadła. Siedź cicho.
Wypełniaj obowiązki wobec swojego kraju. Bądź szczęśliwa.
Liebchen.
Wybacz,
ale są gorsze rzeczy niż poślubienie króla Anglii.
Odsuń się.
Narażasz moją suknię.
Na miejscu muszę wyglądać idealnie, czyż nie?
Czekam.
Wasza Wysokość.
Przepraszam za nocne najście z takimi nowinami.
- Cicho, doktorze. Mów. Czy on nie żyje? - On?
Król.
- Nie żyje? - Nie.
Bynajmniej. Wasz mąż jest silny, pani.
Niech żyje król.
Co z tobą?!
Budzenie mnie ze snu regeneracyjnego to zdrada.
- Ciesz się, że mam tak gładkie lico. - Pani.
I że nie mogę już skazywać na ścięcie.
Wasza Wysokość.
Jeśli król wciąż żyje...
To kto zmarł?
Łaskawy, szlachetny czytelniku.
Ta najzimniejsza pora roku
jeszcze się ochłodziła
przez smutne doniesienia o śmierci księżniczki koronnej.
Wnuczka naszego drogiego króla Jerzego III
i królowej Charlotty zmarła w połogu wraz ze swym dzieckiem.
Żal. Żal i ubolewanie.
W głębi serc opłakujemy
odejście księżniczki koronnej...
lecz nasze głowy przepełnia raczej
troska o przyszłość monarchii.
Korona staje w obliczu kryzysu.
Kryzysu z pewnością nader niezręcznego dla królowej Charlotty,
która tak stanowczo działała w zakresie swatania socjety
i tak twardą ręką kontrolowała rynek matrymonialny.
Ta autorka i cała Anglia
mogą tylko liczyć, że królowa Charlotta zwróci swoje talenta w zakresie swatania
ku własnej rodzinie.
Jej Wysokość ma wszak 13 dzieci,
które nie dały jej jeszcze żadnego dziedzica.
W każdym razie żadnego prawowitego.
Można się wręcz zastanawiać,
czy zachwalana tak umiejętność wybrania przez królową dobrej partii
nie jest li tylko plotką?
Bądź jak najmilsza.
Zęby.
Dłonie.
Szerokie biodra.
Urodzisz wiele dzieci.
To dobrze.
To twoje zadanie.
Jak najwięcej dzieci mego syna.
Tak, Wasza Wysokość.
Czy wkrótce poznam Jego Królewską Mość?
Brimsley.
Zaprowadź Charlottę na dopasowanie jej sukni.
Nie trzeba, przywiozłam suknię ślubną.
Pasuje jak ulał.
Mamy dla ciebie suknię ślubną.
Moją zaprojektowano specjalnie na tę okazję w Paryżu.
Koronki wyrabiały ręcznie zakonnice,
krawcowa mówi, że to à la mode.
Nasza suknia jest tradycyjna. Prosta.
Będzie lepsza.
Lepsza?
Nie widziałam tej drugiej,
ale tradycyjna angielska suknia
będzie pozbawiona tych zbędnych ozdóbek,
które masz na sobie choćby teraz.
Tradycyjna suknia
to nasza moda... nasza rodzina.
Tak, oczywiście.
Brawo.
Do zobaczenia na zaślubinach.
- Wasza Wysokość. - Idź przy mnie.
- To nie tak, Najjaśniejsza Pani. - Nie?
Wasza Wysokość idzie tam, a ja tutaj.
Nie idziesz ze mną?
Zawsze, ale pięć kroków z tyłu.
- Pięć kroków? - Nie inaczej.
- Zawsze? - Zawsze, pani.
Cały czas będziesz za moimi plecami?
- Kiedy będę potrzebny. - Jak się zwiesz?
Brimsley, pani.
Brimsley. Opowiedz mi o królu.
To król, Wasza Wysokość.
No tak. I?
Władca Wielkiej Brytanii, Irlandii i kolonii.
Jest monarchą od października, od zgonu dziadka.
Powiedziałeś, że to król, władca i monarcha.
- To jedno i to samo. - To fakty, Wasza Wysokość.
Jest bardzo brązowa.
Płynie w jej żyłach krew Maurów.
- Nie mówiłeś, że jest tak brązowa. - O krwi Maurów tak.
Bardzo brązowa.
Przemyślenia?
To problem. Ludzie będą gadać.
Ludzie będą gadać. To problem.
- Umowy handlowe zawarte. - Można je odwołać?
Nie odwołamy królewskiego ślubu.
Może tak trzeba. To problem.
Jesteśmy Pałacem.
Problem jest problemem tylko wtedy, gdy Pałac to przyzna.
To fakt, czyż nie?
Owszem.
Król jest głową Kościoła Anglii
i władcą tego wielkiego kraju.
Nic, co robi, nigdy nie będzie problemem dla Pałacu.
Prawda, lordzie Bute?
Zaiste.
Musi więc być tak, jak chce Pałac.
Czyż nie, lordzie Bute?
- Owszem. - Dobrze więc.
Wybór króla był tedy zamierzony.
Żeby to podkreślić,
rozszerzymy listę gości weselnych.
Poszerzymy jej dwór.
- Czy pani mówi o... - Nie ja, król.
Jako jego matka nic nie mówię.
Król pragnie uzupełnić listę gości weselnych
i poszerzyć jej dwór.
Oczywiście, pani. Tylko...
Czy król wie, że do ślubu zostało sześć godzin?
Któż miałby zignorować królewski ślub?
LORD SZAMBELAN ZAPRASZA NA ŚLUB NAJJAŚNIEJSZEGO PANA
To było... nader zacne.
Możesz tu się zdrzemnąć, żono.
Potem będę miał dla ciebie niespodziankę.
Tak.
Oczywiście, dziękuję.
- Kąpiel czeka. - Nie ostrzegłaś mnie.
- Nie wiedziałam. - Zawsze wiemy.
Nie tym razem.
Kamerdyner mnie nie ostrzegł.
To było spontaniczne.
Słucham?
Nie dość, że muszę to znosić,
to jeszcze bez zapowiedzi?
Kiedy tylko zechce?
Mówił, że ma niespodziankę. Czy to się dziś powtórzy?
To chyba ta niespodzianka tak go podekscytowała.
Według kamerdynera otrzymał list
z Pałacu.
Pałacu?
Tego Pałacu?
To właśnie niespodzianka.
Zaproszono państwa na królewski ślub.
Czyś ty rozum postradała, Coral?
Naprawdę, przyszło zaproszenie dla was obojga.
Wezwałam już krawcową. Jest w drodze.
Nowej sukni nie uszyje, ale...
Mylisz się. Między nami nie ma kontaktów. Nigdy.
Jestem pewna!
Służąca Bassetów mówi, że też dostali zaproszenie.
Księżna wdowa zaprosiła naszą stronę. Państwa stronę.
Dlaczego?
Nie wiem, ale to nie wszystko.
Ma pani zostać damą dworu
naszej nowej królowej.
Lepiej pokaż mi ten list.
Natychmiast.
Jest przystojny?
Dobry? Zabawny? Ciepły? Oczytany? Lubi sztukę? Sport?
Możemy omówić przebieg ceremonii zaślubin.
Jest brzydki?
Może zdeformowany, lecz ma piękno wewnętrzne?
Nie ma go, ale ja jestem dobra i sobie z tym poradzę.
Arcybiskup wskazał wersety z Pisma...
Jest nudny? Niemądry? Ociężały umysłowo?
To da się zmienić.
Powiedzcie mi.
Jest okrutny?
Spłodzicie wspaniałe dzieci, Wasza Królewska Mość.
Miałeś zawsze przy mnie być, Brimsley.
Tak, Wasza Królewska Mość. Bez obaw, będę tu zawsze.
Muszę...
skorzystać z nocnika.
Również przy tobie?
Jej Królewska Mość chce zostać sama.
Nie gap się jak wieśniaczka.
Udawaj, że już tu byłaś.
Wszyscy przybyli.
Przywitam ich i wyjaśnię im ich pozycję
oraz intencje króla.
Pana ojciec przyjaźnił się z Jego Królewską Mością,
dziadkiem mego syna, czyż nie?
Cieszę się, że dołączył pan do nas
podczas tej rodzinnej imprezy, lordzie Danbury.
Lordzie? Ja...
Król wkrótce wyda oficjalną proklamację.
Macie zaszczyt być od teraz lordem i lady Danbury.
Każdy członek socjety musi mieć tytuł.
Socjety, Wasza Królewska Mość?
Pora bardziej zjednoczyć nasze społeczeństwo, prawda?
Lord i lady Smythe-Smith.
Lord Danbury.
Tylko pomyśl.
Właśnie myślę.
Jest problem.
- Coś ty znowu zrobił? - Panna młoda zniknęła.
Milady.
Czy potrzebuje pani jakiejś pomocy?
Doskonale daję sobie radę, dziękuję.
Proszę wracać i dołączyć do reszty gapiów.
Tak, lecz nurtuje mnie ciekawość. Co też pani robi?
Nic.
Coś jednak pani robi.
- Nie. - Przecież widzę.
Skoro musi pan wiedzieć, szukam sposobu wspięcia się na mur.
Wspięcia się?
Ależ po co?
On może być bestią.
- Kim? - Trollem.
O kim mowa?
To nieistotne. Nie pański interes.
O królu.
Nikt nie chce o nim mówić. Musi być bestią. Lub trollem.
Pojmuję.
Jeśli chwycę się tutaj... Tak. Mógłby mnie pan podsadzić.
Pytanie.
Nie lubi pani bestii i trolli? Jego wygląd jest istotny?
Nie dbam o jego wygląd.
Nie lubię nie wiedzieć. Proszę mnie złapać tutaj.
Z pańską pomocą przeskoczę ten mur.
Chce pani, bym pomógł jej w ucieczce?
- Tak mówię. - Ludzie zauważą pani brak.
Tym będę się martwić później. Do dzieła.
Potrzebuję drobnej pomocy. Szybko.
Nie zamierzam pani pomagać.
Jestem damą w potrzebie.
Pan takim nie pomaga?
Nie takim, które próbują przeskoczyć mur,
by uniknąć ślubu ze mną.
Witaj, Charlotto.
Jestem Jerzy.
Tak bardzo przep...
Wasza Wysokość.
Żadna „wysokość”.
Jerzy.
Jestem Jego Wysokością, ale dla ciebie jestem Jerzym.
Ja...
Proszę o przyjęcie przeprosin. Gdybym wiedziała...
Nie zdradziłabyś mi swoich planów ucieczki?
Owszem. To znaczy...
Przepraszam Waszą Wysokość.
Jestem Jerzy.
Po prostu Jerzy.
To całe królowanie...
Nas przytłacza.
Z mojej strony to był przypadek.
Może jako moja żona
zechcesz to ignorować i mówić mi „Jerzy”?
Tak myślałem, nim usłyszałem, że nie chcesz mnie poślubić.
Tego nie mówiłam.
- Zapewniam. - Nie.
- A jednak. - Cóż.
Nie znam was, panie.
Ani ja ciebie.
Wiem tylko... że fatalnie się wspinasz.
Proszę spróbować wspinaczki w tych fatałaszkach!
Co?
Jesteś niezrównana.
Jesteś taka piękna. Zbyt piękna dla mnie.
Ludzie będą plotkować, jestem wszak trollem.
Wasza Wysokość.
Jerzy.
- Jerzy. - Co chcesz wiedzieć?
Słucham?
Nie znasz mnie. Czego się chcesz dowiedzieć?
To dość...
Ja nie...
Wszystkiego.
Dobrze.
Wszystkiego, tak?
Urodziłem się przedwcześnie i wszyscy myśleli, że szybko zemrę.
Nieźle się fechtuję, jeszcze lepiej strzelam.
Przepadam za baraniną, nie jem za to ryb. Są straszne.
Lubię książki, sztukę i dobre konwersacje.
- A najbardziej naukę. - Naukę?
Chemię, fizykę, botanikę. A już szczególnie astronomię.
Gwiazdy na niebie.
Kawał ze mnie rolnika.
Pewnie pracowałbym na roli...
gdyby nie inne zajęcia.
Mam tu bliznę po upadku z konia,
a tu drugą.
Od nieudolnego obierania owoców. Bardzo się denerwuję
ślubem z dziewczyną, którą poznaję ledwie minuty wcześniej.
Ale nie mogę tego okazać i uciec przez mur.
Ucieczka króla Wielkiej Brytanii i Irlandii
wywołałaby skandal. Obiecuję ci jednak:
nie jestem trollem...
ani bestią.
Jestem Jerzy.
Liebchen! Wszędzie cię szukaliśmy. Co robisz?
Wasza Królewska Mość.
To pan odpowiada za moje możliwe szczęście.
Ja. Przepraszam, nie chciałem...
Przybywa pan w fortunnym momencie.
Charlotta właśnie decyduje, czy chce mnie poślubić.
Jest przeszczęśliwa, mogąc zostać...
Nie, wciąż decyduje.
Zamiast tego może czmychnąć przez mur.
Tak czy inaczej, wybór należy do niej.
Ja tymczasem wracam. Strażnicy z pewnością
już podejrzewają, że mnie porwano.
Charlotto.
Liczę na spotkanie.
Jakby co, będę stał obok arcybiskupa Canterbury.
Nie mów, że wciąż się wahasz.
Cóż. Najpierw...
Muszę się przebrać.
Wszystko zaczyna do siebie pasować.
- Co? - Pięknie wygląda, mężu.
To jak?
- Powodzenia, pani. - Adolfie.
Będę się modlić, by Bóg wkrótce błogosławił panią dziećmi.
Wasza Królewska Mość.
To zaszczyt. Lady Agatha Danbury.
Będę pani dwórką.
- Zaprzyjaźnimy się. - Tak.
Zachowaj ostrożność, pani.
Jeśli po mnie poślesz, przyjadę natychmiast.
Pośpieszajmy, Agatho.
Idę, ukochany.
Mam niespodziankę.
Jaką?
W zasadzie to prezent. Będziesz potrzebować opończy.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Co to za niespodzianka? Dokąd jedziemy?
Wkrótce się przekonasz.
Jak wrażenia?
Uroczy. Kto tu mieszka?
Przerobiłem go dla ciebie.
To nasz dom? Jerzy...
To twój dom.
Mój? Jak to?
Tutaj zamieszkasz.
Przeniesiono tu już twoje rzeczy.
Czy dobrze rozumiem?
Skoro to mój dom, to nie powinien też być naszym?
Oficjalnie St. James’s Palace to nasz dom,
ale zamieszkasz tu ty.
A ty gdzie?
Mam posiadłość w Kew.
- Będziesz mieszkać w Kew? - Tak.
- A ja tutaj? - Tak.
Dziś noc poślubna.
Jest późno, jesteś zmęczona po wojażach.
Idź do środka, poznać swoją służbę.
- Dobrze się wyśpij. - Nie. To nasza noc poślubna.
Jesteśmy...
Mężem i żoną.
Nie powinniśmy postępować jak mąż i żona?
Żądasz spełnienia powinności małżeńskich?
Niczego nie żądam. Ja...
Nie wiem nawet, co to za powinności.
Nie spędzimy tej nocy razem?
Według guwernantki tak należy w noc poślubną.
Dobrze, zostanę tu.
- Jerzy. - Powiedziałem, że zostanę.
Jerzy.
Nie nadążam, zwolnij.
Nie chciałaś mnie w sypialni?
- Nie. - Nie?
Nie z takim zachowaniem.
Jesteś zły. Co się stało? Co zrobiłam?
Proszę o wybaczenie.
Nie masz za co przepraszać.
Chcę jechać do Kew.
- Jedźmy więc. - Nie, ja...
Mnie tam nie chcesz.
To twój dom.
A Kew to twój.
Tak.
- Rozumiem. - Doskonale.
Wszystko dobrze.
Pomówimy później.
Nic nie jest dobrze. Ja...
To tak będzie, Jerzy?
Z naszym małżeństwem? Ty tam, ja tu?
Tak.
Dlaczego?
Pomyślałem, że...
To prostsze.
Dla kogo?
Słucham?
Dla kogo prostsze?
- Dla kogo z nas? - Koniec dyskusji.
Musisz mi to wytłumaczyć...
Niczego nie muszę. Podjąłem decyzję, jestem twoim królem!
Przepraszam.
Sądziłam, że po prostu Jerzym.
Wasza Królewska Mość wybaczy.
Charlotto.
Mogę udać się do komnat?
Czy Wasza Wysokość coś doda?
Tak będzie najlepiej.
Tak, Wasza Wysokość.
Jak sobie życzysz.
- Brimsley. - Wasza Wysokość.
- Tutaj też jesteś. - Zawsze tam, gdzie ty, pani.
Już dobrze.
- Tak. - Nie musisz za mną iść.
- Pójdę, Wasza Wysokość. - Przestań.
Muszę stosownie tytułować Waszą Wysokość.
- Nie łaź za mną. - Nie mogę.
Jako królowa ci to nakazuję.
Przysięgałem zawsze się opiekować Waszą Wysokością.
Nie chcę cię tutaj.
Liczę, że Wasza Wysokość do mnie przywyknie.
Cudownie.
Spędzimy razem resztę życia.
Trzeźwi?
Nie wiem, czy powinienem o tym mówić.
Nie ma jeszcze 11.
To skandaliczne.
Jej Królewska Mość Charlotta, Królowa Zjednoczonego Królestwa.
Witajcie, dzieci.
- Jest tak wcześnie. - Nie możesz nas tak wzywać.
To niesprawiedliwe. Odmawiam.
- Mamy swoje życie. - Swoje interesy.
Cudzołożenie ze swymi kochankami?
A może płodzenie kolejnych bękartów?
Są wśród nas młode damy.
Ach tak, Edwardzie.
Na twoich siostrach wrażenia nie robią żadne seksualne podteksty.
A szkoda. Może zaczęłyby się żenić i ciągać mężów do łożnicy.
- Matko! - Może wtedy miałabym prawowite wnuczęta.
Zamiast tego mam dziewice po lewej i rozpustników po prawej.
Ja jestem zamężna.
Tak.
I gdzie twoje dziatki?
Nie spłodziłaś żadnego potomka.
Staram się.
Doprawdy?
Wszystko ci wytłumaczyłam, najdroższa.
Były nawet ryciny.
Robicie to właściwie? Wkłada to w odpowiednie miejsce?
Matko!
Jedyna dziedziczka korony zmarła.
Żal. Żal i ubolewanie.
Takie są fakty.
Królewny pozostają bezdzietne.
Królewicze biją rekordy płodzenia...
samych dziwkarskich bękartów.
Była jedna dziedziczka, a teraz nie żyje.
Żal. Ubolewanie.
Dziatki, mamy kryzys.
Rozmawiałam o tym z premierem.
Co gorsza, pisze o tym lady Whistledown.
Socjeta weźmie to na języki.
Sądzę, że nieco przesadzasz.
- Może to żal... - Nie!
Pora wam znaleźć mężów.
Pora zastąpić kochanki szanowanymi partiami.
Do dzieła.
Jeśli nie spłodzicie przyszłego władcy Zjednoczonego Królestwa,
ród waszego ojca zakończy się na nim.
Dajcie mi dziedzica.
Matko, nie możesz...
To nie jest trudne zadanie.
Z waszym ojcem spłodziliśmy 15 królewskich dziatek.
Nie widzę powodu, byście nie spłodzili choć jednego.
Trzeba było uciekać za mur.
KU PAMIĘCI JACQUELINE AVANT
Napisy: Kuba Żywko