சுமார் 150 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கும் மேல்...
வழங்குபவர் டேவிட் அட்டன்பரோ
...டைனோசர்கள் இந்த பூமியை ஆண்டன.
அவை பூமியின் மூலை முடுக்குகள் அனைத்தையும் ஆட்கொண்டன
அதோடு, அனைத்து வடிவங்களிலும் உருவங்களிலும் காணப்பட்டன.
அதில் சில, உண்மையாகவே அற்புதமாக இருந்தன.
டி. ரெக்ஸ் மிகச் சிறப்பாக நீந்தக் கூடிய விலங்கு என்றும்,
இறகுகளை உடைய வெலோசிரப்ட்டர்கள் மிக சாமர்த்தியமான வேட்டை விலங்குகள் என்றும்,
மற்றும் சில டைனோசர்களுக்கு மிகவும் விசித்திரமான நடத்தைகள் இருந்தன என்பதும் நமக்குத் தெரியும்.
ஆனால் தினமும் புதிதாக ஏதோ ஒன்று கண்டுபிடிக்கப்படுகிறது
அவை 66 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன் பூமியில் வாழ்கை எப்படி இருந்தது என்பதை நமக்குச் சொல்கிறது.
இந்த முறை Prehistoric Planet-ல்
நீங்கள் புதிய விலங்குகளை பார்க்கலாம்...
அவற்றின் துணைத் தேடலைப் பற்றி கிடைத்துள்ள புதிய புரிதல்களைக் காணலாம்,
ஒரு குடும்பத்தை பராமரிப்பதில் உள்ள சிரமங்கள்...
மற்றும் அவற்றின் மாபெரும் யுத்தங்களையும் பார்க்க முடியும்.
இயற்கை அன்னை தன் அழகை சிறப்பாக வெளிப்படுத்திய காலத்திற்கு பயணிக்கிறோம்.
இது தான் Prehistoric Planet 2
தீவுகள்
இது 66 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன் இருந்த, ஒரு தென் ஐரோப்பிய ஆற்றின் முகத்துவாரம்.
புயலுடன் கூடிய கோடை மழைக்குப் பின், குப்பை அனைத்தும் மிதந்துச் செல்கின்றன.
அந்த குப்பைக் கூளங்களில், நிலப்பரப்பிலிருந்து விழுந்த மரக்கிளைகள், கட்டைமரங்களாக மிதக்கின்றன.
களைத்திருக்கும் ஒரு டெரோசாருக்கு, இது இளைப்பாற நல்லதொரு இடமாகத் தோன்றலாம்...
ஆனால் அது சற்றும் பாதுகாப்பில்லாத இடம்.
நீரின் ஆழத்தில் கொடூரமாக வேட்டையாடக்கூடிய பெரிய மோசொசார் ஒன்று,
எளிதாகக் கிடைக்கக்கூடிய இரையைத் தேடுகிறது.
ஜால்மாக்சிஸ் போன்ற சிறிய டைனோசர்களைப் போல.
இனியும் இங்கே இருப்பது ஆபத்தானது.
விரைவாக, இதைவிட பெரிய கட்டமரம் வேண்டும்.
நீந்திச் சென்று அதைப் பிடிப்பதைத் தவிர அதற்கு வேறு வழியில்லை.
இது முதலாவதாக இங்கு வரவில்லை.
இன்னொரு அகதி.
பெண் இனத்தைச் சேர்ந்தது.
அவற்றின் கட்டுமரம் கடலை நோக்கி பயணிக்கிறது.
சில சமயங்களில், இந்த கட்டுமரத்தைப் போன்ற மிதப்புகளில்,
அகதி விலங்குகள் தொலை தூரத்தில் உள்ள கரைகளுக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன.
அவற்றுக்கு அதிர்ஷ்டம் இருந்தால், இவை ஒரு முன்னோடி ஜோடியாக அமையலாம்.
இனப்பெருக்கத்தின் மூலம், தொகையைக் கூட்டி, நாளிடைவில், இதற்கு முன் கண்டிராத வகையில்...
ஒரு புதிய விலங்கினத்தை உருவாக்கலாம்.
தீவின் தொடர்பின்மையும் தனிமையும் அதிகரித்தால்,
அதில் வசிக்கும் விலங்கினங்களும் அதிக வேறுபாடுகளுடன் காணப்படலாம்.
தென் ஐரோப்பாவில் உள்ள இந்த சிறு தீவுகளில்
விசித்திரமான, ஆனால் மிகவும் அரிதாகவே காணப்படும் ஹட்ரோசோர் உள்ளது.
டெதிசேட்ரோஸ், ஊசியிலைக் காடுகளில் உள்ள மரக்கன்றுகளை உண்டு வாழ்கின்றன.
பெரும் நிலப்பரப்பில் வாழும் அவற்றின் ராட்சஸ சொந்தங்களின் கால் பகுதியே அளவுள்ள இவை,
சராசரியாக, மனிதர்களின் உயரத்தையே கொண்டுள்ளன.
அதன் ஒப்பில்லாத பற்கள் உடைய அலகினால், அது கடினமான தாவிரங்களையும் உண்ணக்கூடியவையே.
டி. ரெக்ஸைப் போன்ற வேட்டை விலங்குகள் இந்த சிறிய தீவை அடைந்ததே இல்லை,
ஆகையால் அந்த தாய், அதன் குட்டிகளை விளர்க்க இது பாதுகாப்பான இடமாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அப்படியிருக்க அவசியமில்லை.
ஹேட்ஃஜேகோப்டெரிக்ஸ்.
ராட்சஸ வேட்டை விலங்கான டெரோசார்ஸ்.
உயர்ந்தோங்கிய மரங்களுக்கிடையே தஞ்சம் புகுவது தான் தப்பிச் செல்ல சிறந்த வாய்ப்பு.
இந்த சின்னஞ்சிறு கன்றுகள், மரக்கன்றுகளுக்கு நடுவே விட்டுச் செல்லப்படுகின்றன.
தாயும் சேயும் பிரிந்து விடுகின்றன.
ஹேட்ஃஜேகோப்டெரிக்ஸ் மிகவும் புத்திசாலியான டெரோசார்கள்.
எதிர்பாராத வகையில் தாக்குதல் நடத்த வாய்ப்பில்லாததால், வேறு உத்தியை கையாள்கின்றன.
திறந்த வெளியில் பரவிப் பிரிந்து,
அதில் மறைந்திருக்கக்கூடிய இரையை வெளியே தள்ள முயற்சி செய்கின்றன.
அந்த இளம் கன்றுகள் முற்றிலும் அசைவின்றி இருப்பது தான் சிறந்த வழி...
அதோடு ஓடவும் கூடாது.
நல்லவேளையாக, இந்த இரு கன்றுகளும் தாயுடன் மீண்டும் சேர்ந்துவிட்டன.
தீவு தீவாகச் செல்லும் டெரோசார்கள், இரையை இன்னொரு தீவில் தேடுவதற்கு பறந்து செல்கின்றன.
அந்த ஹட்ரோசோர்கள் மீண்டும் உண்பதை கவனிக்கலாம்.
மடகாஸ்கர் தீவு, ஆப்பிரிக்க நிலப்பரப்பிலிருந்து
சுமார் 80 மில்லியன் ஆண்டுகளாக பிரிந்துள்ளது.
அதாவது, அந்தத் தீவில் வசிக்கும் விலங்குகள், மற்ற இடங்களில் தற்சமயம் உள்ள எந்த விலங்கினத்திலிருந்தும்,
மிகவும் வேறுபட்டு காணப்படுவதற்கு போதுமான காலம்.
இது தான் சைமோசூக்கஸ்.
இது டைனோசர் இல்லை, ஆனால் சிறிய வகை முதலைகள்.
இவை பெரும்பாலும் நிலத்திலேயே வசிப்பதோடு,
மிகவும் தீவிர தாவிர உண்ணிகளும் கூட
சைமோசூக்கஸ்களின் கடினமான கவசமுள்ள உடற்கூறு அவற்றை அந்த தீவில் உள்ள வேட்டை விலங்குகளின்
தாக்குதல்களிலிருந்து காப்பாற்றுகிறது.
ஆகையால் அவை எச்சரிக்கையாக உள்ள நேரத்தை குறைத்துக்கொள்ள முடியும்...
சில சமயங்களில் மட்டும்.
மேஜாங்கசாரஸ், மடகாஸ்கரின் மிக முக்கிய வேட்டை விலங்கு.
ஆனால் இந்த குறிப்பிட்ட பெண் மேஜாங்கசாரஸுக்கு ஒரு கண்ணின் பார்வை போய்விட்டது,
ஆகவே இரையைத் தேடி பிடிக்க மிக சிரமப்படுவதுடன், இப்போது அதிக பசியிலும் இருக்கிறது.
சைமோசூக்கஸ்களுக்கு தப்பிச் செல்ல பல பாதை வலைகள் உள்ளன
அவற்றின் மூலம் அவை பூமிக்கு கீழே உள்ள குழிகளுக்குள் போய்விடுகின்றன.
உள்ளே சென்ற பிறகு, குழியின் வாயிலை அவற்றின் கவசம் பொருந்திய முதுகுப் பகுதியால் மூடுகின்றன.
இந்த ஆண் குட்டிக்கு ராசியில்லை.
ஆனால் அது நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை.
திரும்பி நின்று எதிர்ப்பது, வாலை சுழற்றுவது, மற்றும் அச்சுறுத்தும் உதைகள்.
வேட்டை விலங்கின் மூக்குப் பகுதி மிகவும் அகலமாக உள்ளதால், அதிக தூரம் உள்ளே செல்வது கடினம்.
எனினும், சைமோசூக்கஸ் இன்னும் ஆழமாகத் தோண்டி அவற்றின் பாதாகாப்பை உறுதி செய்கிறது.
மேஜாங்கசாரஸுக்கு இது தோல்வியில் முடிந்த இன்னொரு வேட்டை ஆகும்.
மடகாஸ்கரில் பரிணாம வளர்ச்சியின் பயனாக வந்த வினோத விலங்குகளில் சைமோசூக்கஸ் தனித்தில்லை.
இந்த தீவில் இன்னொரு வகையான விசித்திர விலங்கினமும் வசிக்கின்றன.
பாலூட்டிகள்.
இது ஒரு பெண் அடாலதீரியம்.
இது இரண்டு அடி நீளத்திற்கும் குறைவாகவே உள்ளது.
ஆயினும், அதுவரை பரிணாம மாற்றங்களில் உருவாகிய மிகப் பெரிய பாலூட்டி வகையில் அதுவும் ஒன்று.
பெரும்பாலும் அது உணவு தேடுவதிலேயே அதன் நேரம் செலவாகிறது.
அந்த குழியின் கோடியில், முட்டைகள் உள்ளன...
புரதச்சத்து நிறைந்திருக்கும் ஒரு உணவு.
ஆனால் இந்த முட்டைகளை அது உண்ணவில்லை.
அவை, அது இட்ட முட்டைகள் தான்.
இது அதன் பொந்து தான்.
முட்டைகள் பொரிந்து குஞ்சுகள் வெளிவரத் தொடங்கியுள்ளன.
குஞ்சுகளின் கண்கள் இன்னும் திறக்கவில்லை,
ஆனால் இயல்பாகவே அவற்றின் தலையைத் திருப்பி தாயிடம் பால் குடிக்க ஆரம்பிக்கின்றன.
அதன் வயிற்றுப் பகுதியில் உள்ள மாற்றி அமைக்கப்பட்ட வியர்வை நாளங்களினால் பாலூட்டுகிறது,
மேலும், இப்போதைக்கு, அந்த உணவு தான் அவற்றுக்குத் தேவை.
இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, அந்த குட்டிகள் நான்கு மடங்கு பெரிதாகிவிட்டன.
அவற்றுக்கு போதுமான பாலை உற்பத்தி செய்ய,
அந்த தாய் பெரும் அளவில் தான் உணவு உண்ண வேண்டும்.
ஆகவே, ஒவ்வொரு இரவும் அது பாதுகாப்பான தன் பொந்தை விட்டு வெளியேறி உணவு தேடி உண்ண வேண்டும்.
பொந்துகளில் வாழும் மற்ற விலங்குகளைப் போலவே, அதன் பார்வை,
அதிக கூர்மையானதில்லை.
அதற்கு உள்ள உயர் தர கேட்கும் திறனை தான் அது நம்புகிறது.
ஆபத்தைத் தருவது போல ஏதேனும் ஒலியைக் கேட்டால்,
சற்றும் அசையாமல் இருந்துவிடும்.
தொல்லைத் தீர்ந்தது.
மீண்டும் பூமியில் உள்ள வேர்களையும், விதைகளையும் அது தேட ஆரம்பிக்கிறது.
குட்டிகள் விரைவாக வளர்ந்து வருகின்றன, அதே போல, அவற்றின் பசியும் அதிகமாகிறது.
இப்போது இந்த பெண் விலங்கு இடைவிடாமல் உணவைத் தேட வேண்டியுள்ளது.
ஆகவே, அதன் கன்றுகளை பல மணி நேரங்கள் காவலின்றி விட்டு வர வேண்டியுள்ளது.
மஷீயகசாரஸ்.
இது ஒரு வேட்டை விலங்கு.
அதுவும் குறிப்பாக பொந்துகளில் உள்ள இரையை பிடிப்பதற்குரிய அவயங்களுடன் உள்ளது.
அதற்கு நீண்ட கழுத்தும், குறுகலான தலையும் உள்ளதால்,
இரையிருக்கக்கூடிய எந்த பொந்தையும் அதனால் ஆராய முடியும்.
ஆனால் வேட்டை விலங்குகளே வேட்டையாடப்படலாம்.
மேட்ஸோயா, சுமார் 25 அடி நீளமுள்ள பாம்பு ஒன்று, தன் இரையை நசுக்கியே இறக்கச் செய்கிறது.
இந்த சுத்துவட்டாரம் இப்போது மிக ஆபத்தானதாக மாறிவிட்டது.
இரவில், தாய் தன் குட்டிகளை அந்த பொந்திலிருந்து முதல் முறையாக வெளியே கொண்டு வருகிறது.
இப்போதைக்காவது, அவை எல்லாம் ஒன்றாக இருப்பது அவசியம்.
பூமியின் தென் கோடியில், அண்டார்டிக்கா தீவுகளில் உள்ள தீவகப் பகுதியில்,
குளிர் காலத்தில், உறையும் வெப்பநிலை வந்துவிடும்.
இங்கேயும், குடுமம்பத்தின் ஒரு அங்கமாக இருப்பதில் சௌரியங்கள் உள்ளன.
தெர்மல் கேமராவில் கூட்டமாக உள்ள ஒளிரும் உடல்களை காண முடிகிறது.
இம்புரோபாட்டர்.
வேட்டை விலங்குகள்.
பெரும்பாலான டைனோசர்களைப் போல, அவை மாறா வெப்ப நிலை கொண்ட விலங்குகள் தான்.
ஆனால் கதகதப்பாக இருக்க, அவை ஏராளமான உணவை உண்ண வேண்டும்.
எனவே, சில நாட்களுக்கு ஒரு முறை, அவை முடிந்தவரை இரையை பிடிக்க வேணடும்.
புதிதாக விழுந்த பனித் துகள்கள் அவற்றின் காலடி ஓசையை மங்கச் செய்கிறது,
அதனால் அவற்றால் காட்டினுள் யாரும் அறியாமல் இரையைத் தேடி செல்ல முடிகிறது.
ஒரு மோரோசாரஸ்.
அது ஒரு தாவிர உண்ணி, ஆகையால் அதற்கு குளிர்காலம் தவிர்க முடியாத கஷ்டத்தைத் தரும்.
அது போன்ற இரையைத் தான்இம்புரோபாட்டர்கள் தாக்குவதில் நிபுணர்கள்.
ஆனால் மோரோசாரஸ் அவற்றைத் தாக்கும் விலங்குகளை விட விரைந்து ஓடக்கூடியவை.
எனினும் அந்த மந்தையின் எண்ணிக்கை அதிகம்.
இம்புரோபாட்டர்களுக்கு நீண்ட இறகுகளுடன் வால்கள் இருப்பதால், எளிதாக சுத்தி வளைய முடிகிறது.
துரத்திக் கொண்டே, காட்டின் எல்லைக்கே சென்றுவிட்டன.
அதற்கு அப்பால், ஒரு அரை மைல் அகலம் உள்ள உறைந்து போன ஏறி உள்ளது.
எதுவும் இல்லாத அந்த திறந்தவெளி, விரைந்து செல்லும் மோரோசாரஸ்களுக்கு சாதகமாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அதன் உறைந்த பனி உள்ள மேற்பாகம், மிகுவும் கொடூரமானது.
இம்புரோபாட்டர் மிக அருகே வந்துவிட்டதால், வேறு வழி ஏதும் இல்லை.
ஒரு தவறான அடி.
மோரோசாரஸுக்கு வேட்டை விலங்கின் பிடியில் சிக்காமல் தப்பியோட அது ஒரு நல்ல வாய்ப்பு.
ஆனால் இது ஒரு தீவு,
ஆகையால், நிச்சயமாக வேட்டை விலங்கும் இரையும் மீண்டும் சந்திக்கத் தான் வேண்டும்.
சில தீவுகள் மிகவும் சிறிதாக இருப்பதால்
அதில் நிலத்தில்-வாழும் எந்த பெரிய விலங்கும் வசிப்பதில்லை.
ஆனால், என்ன இருந்தாலும், கண்டிப்பாக வந்து போகும் விலங்குகள் உள்ளன.
ஹேட்ஃஜேகோப்டெரிக்ஸ்.
இந்த ஆண் விலங்கு இங்கு ஒரு 20-கிலோ எடையுள்ள டெதிசேட்ரோஸின் சடலத்துடன் இறங்கியுள்ளது.
சமீபத்திய வேட்டையில் கிடைத்த பரிசு.
அது 15 அடி உயரம் உள்ளது, அதன் இறக்கைகளின் பரப்பளவு 30 அடிக்கும் மேல் உள்ளன.
ஹேட்ஃஜேகோப்டெரிக்ஸ் தான் ஐரோப்பாவின் முதன்மை வேட்டை விலங்குகள்.
ஆனால் இந்த ஆண் இங்கு வந்திருப்பது அதன் இன்னொரு குணத்தைக் காட்டுவதற்கு தான்.
அதை ஒது துணையைத் தேடுகிறது என்று மேலே பறக்கக்கூடிய அதன் பெண் இனத்திற்கு
தெரியும்படியாக ஒரு கோலத்தை உருவாக்கியுள்ளது.
ஆனால் அது எதிர்பார்க்கும் பதில் கிடைக்க அது நீண்ட காலம் காத்திருக்க வேண்டும்.
ஒருவழியாக, ஒரு பெண் விலங்கு வந்துவிட்டது.
அதற்கும் ஆர்வம் உள்ளது போல் தான் தெரிகிறது,
ஆனாலும் சற்றே தயங்குவதுப் போலத் தெரிகிறது.
அதோட, அந்த ஆண் விலங்கு ஜாக்கிரதையாகவும் இருப்பது அவசியம்.
பெண் விலங்கு நன்றாக குறி வைத்து ஒரு முறை
கொத்தினாலும், இந்த இனச்சேர்க்கை காலம் முடிவுக்கு வந்துவிடும்.
அதற்கு நல்ல மரபணுக்கள் உள்ளதையும், அப்பெண் விலங்கின் குட்டிகள் நன்றாக இருக்கும் என்பதையும்
இந்த ஆண் விலங்கு வெளிக்காட்ட வேண்டும்.
அந்த டைனோசர் சடலம் இருப்பது, இதற்கு நல்ல வேட்டையாடும் திறமை உள்ளதைக் குறிக்கும்
அதை இங்கு கொண்டு வந்து வைத்திருப்பது, அதன் வலுவான பறக்கும் திறனை காட்டுகிறது.
ஆனால் அந்த பெண் விலங்கிற்கு விருப்பம் இருப்பதாக இன்னும் அறிகுறிகள் இல்லை.
அது இனச்சேர்க்கைக்கு தகுதியானது தான் என புதிய ஆதாரத்தைக் காட்டும் சமயம் வந்துவிட்டது.
தலையை நிமிர்த்துவது, அந்த பெண் விலங்கை இன்னும் அருகே அழைக்கும் குறியாகும்.
இப்போது, அந்த பெண் விலங்கு சற்றே ஊக்கம் கொடுக்கிறது.
நன்கு ஒத்துப் போகும் அசைவுகளுடன் செய்யும் நடனம், அவற்றுக்குள் நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது.
இன்னொரு ஆண்.
அது மிகவும் இளையதாக இருப்பினும், இதற்கு போட்டியாக இருக்கலாம்.
அதை ஓட விரட்டியாகி விட்டது.
கொடுமை. அந்த பெண் விலங்கும் போய்விட்டது.
அதற்கு கிடைத்த வாய்ப்பை இழந்திருக்கலாம்.
அதோ வந்துவிட்டது பெண் விலங்கு.
அதற்கு வந்த ஒரு போட்டியாளரை விரட்டியது தனக்கு சாதகமான இன்னொரு விஷயமாக இருக்கலாம்.
விட்ட இடத்திலிருந்து தொடங்குகிறது.
தன் வலிமையை ஞாபகமூட்டுவதற்கு கடைசி வாய்ப்பு.
இது மட்டும் தான் ஒரு தந்தையாவதில் அதன் பங்கு.
எல்லாம் சில வினாடிகளில் முடிந்துவிடுகிறது.
ஆனால், இதுவே இந்த ராட்சஸ வேட்டை பறவைகளின் அடுத்த தலைமுறையின் ஆரம்பம்.
இது போன்ற தீவுகள் சிறிவை தான் என்றாலும்,
இது போல் உலகெங்கும் உள்ள கணக்கற்ற மற்றவையுடன் சேர்த்து,
இந்த அசாதாரண உயிரனங்களின் வாழ்க்கையில்
நடைபெறும் முக்கிய தருணங்களுக்கு சாட்சியாக நிற்கின்றன,
இந்த Prehistoric Planet-ல்.
PREHISTORIC PLANET: விளக்க உரை
உண்மையாகவே ராட்சஸ டெரோசார்ஸால் நிலத்தில் வேட்டையாட முடிந்ததா?
டைனோசர்கள் வாழ்ந்த காலத்தில்,
டெரோசார்ஸ் என்ற பறக்கும் ஊர்வனங்கள் தான் வானவெளியை ஆதிக்கம் செய்து வந்தன.
250-க்கும் மேற்பட்ட வகைகள் இருந்தன...
அதில் சில மிகவும் பெரிதாகவே இருந்தன.
அதில் வினோத தன்மையாலேயே மிகவும் சுவாரசியமான வகை தான்
அஷ்ஹார்கிட் டெரோசார்ஸ்கள்.
டாக்டர். மார்க் விட்டன் பேலியோயார்ட்டிஸ்ட் & பேலியன்டோலஜிஸ்ட்
அஷ்ஹார்கிட் டெரோசார்ஸ்களின்
தோற்றம் எப்படி இருக்கும் என்பதை விளக்கிக் கூறுவது மிகவும் கடினமான ஒன்று.
ஒட்டகச்சிவிங்கிகளைப் போல உயரமாக இருக்கும்.
அவற்றின் தலைகள் இரண்டு மீட்டர்கள் நீளமாகவும், இறக்கைகளின் பரப்பளவு
பத்து மீட்டர்கள் வரை இருந்திருக்கலாம்.
பூமியின் பரிமாண மாற்றங்களில் உருவான மிக விசித்திரமான பிறவிகளில் இவை அடங்கும்.
அவை ராட்சஸ உருவத்துடன் இருந்தாலும், பறப்பதற்கு மிகவும் பொருந்தும் வகையில் இருந்தன.
எனவே அவை நிலத்தில் வேட்டையாடின என்று நாம் ஏன் கருதுகிறோம்?
அஷ்ஹார்கிட்களின் இறக்கை என்பது சருமத்தின் ஒரு பகுதி தான்...
டாக்டர். டேரென் நைய்ஷ் முதன்மை அறிவியல் ஆலோசகர்
...அதை தாங்கி நிற்பது மிகவும் பெரிதாக உருவாகியிருக்கும் ஒரு நான்காம் விரல்.
அஷ்ஹார்கிட்டே இறக்கையின் பரப்பளவு
அந்த ராட்சஸ நான்காம் விரல் நுணியிலிருந்து பின்னங்கால்களின் மேல் பாகம் வரை நீண்டிருக்கிறது
இந்த சருமத்தின் மெம்பரேன்.
அஷ்ஹார்கிட்கள் நீண்ட நிலப்பரப்புகளை கடந்து செல்லும் அற்புத ஆற்றலை பெற்றிருந்தன,
ஆனால் பறக்கும் போது, ஜாக்கிரதையான அசைவுகளைச் செய்யவோ, திரும்பவோ
அல்லது திசையை மாற்றுவதோ அவற்றுக்கு சாத்தியமாக இருக்கவில்லை.
இதனால் அஷ்ஹார்கிட்களுக்கு மற்ற பறக்கும் விலங்குகளைப் பிடிப்பது
மிகவும் கடினமாக இருந்திருக்கும்.
வேட்டையாடுவதற்கு நிச்சயமாக இன்னொரு வழி இருந்திருக்க வேண்டும்.
அஷ்ஹார்கிட் டெரோசார்கள் ஸ்கிம் ஃபீடிங் என்ற மிக விச்சித்திரமான ஒரு வகை உத்தியை உபயோகித்து
இரையை பிடித்திருக்கும் என்பதே அந்த கேள்விக்கு பரவலாக ஏற்கப்பட்ட ஒரு விளக்கம்.
இன்றளவும், பிளாக் ஸ்கிமர்கள் போன்ற பறவைகள் இப்படி தான் இரையை பிடிக்கின்றன.
இரையை பிடிப்பதற்கு, அது மிகவும் வேடிக்கையான ஒரு வழி.
உண்மையில், வாயைத் திறந்து கீழ் தாடையை தண்ணீரை கிழித்துக் கொண்டு பறக்கும்போது
இரை வாயில் வந்து மோதும்போது பிடிப்பது.
ஒரு ஸ்கிம்மரின் கழுத்து, அது போன்ற திடீர் மோதல்களைத் தாங்குமாறு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
ஆனால் அஷ்ஹார்கிட்களின் புதைபடிமங்களில் இது போன்ற எந்த உருவ அமைப்பும் காணப்படவில்லை.
மேலும், வாயைத் திறந்து கீழ் தாடையை தண்ணீரில் அழுத்திக் கொண்டு போகும் அழுத்தமே,
நிச்சயமாக அவற்றின் கழுத்தை உடைக்கும் அளவிற்கு சிரமமாக இருந்திருக்கும்.
ஒரு அஷ்ஹார்கிட் விலங்கிற்கு வேறு வழியே இல்லை.
அது தரையிறங்கி தான் இரையை பிடித்திருக்கும்.
ஆனால் உண்மையாக வேட்டையாடும் அளவிற்கு அவற்றால் நடக்க முடியுமா?
அவற்றால் தவழ்வது மட்டுமல்லாமல், அதற்கு மேலும் செய்ய முடிந்தது
என்பதை ஏற்க விஞ்ஞானிகளுக்கு இன்னும் ஆதாரம் தேவைப்பட்டது.
அதற்கான ஆதாரம் இந்த 66-மில்லியன்-தொன்மையான காற்சுவடுகளில் கிடைக்கப் பெற்றன.
உலகின் மிகப் பெரிய டெரோசார் பாதையை
ஒரு நடக்கும் ராட்சஸ அஷ்ஹார்கிட் தான் உருவாக்கியுள்ளது.
இது கிடைத்திருப்பது சாதாரண விஷயம் அல்ல,
அவை எவ்வளவு சிறப்பாக நடந்துள்ளன என பெருமளவிற்கு இதிலிருந்து நமக்கு புரிகிறது.
தென் கொரியா
இந்த நடைப்பாதையிலிருந்து
அவற்றின் கால்களை, நேராக உடலின் கீழே வைத்திருந்தன என்றும்,
அதனால் அவற்றுக்கு நிமிர்ந்து நிற்பது போன்ற தோற்றம் இருந்ததையும் அறிகிறோம்.
அவற்றுக்கு பொதிக்கப்பட்ட பாதங்கள் இருந்தன.
சிறிய வகை டெரோசார்களைப் போல் இல்லாமல்,
அவற்றின் நீண்ட கால்களைக் கொண்டு பெரிய பெரிய அடிகளை எடுத்து வைக்க முடிந்தது.
அஷ்ஹார்கிட்கள் விசித்திரமான விலங்குகளாகத் தோன்றினாலும், அவற்றின்
அசைவுகள் ஆற்றல்மிக்கவையாக இருந்தன.
தரையில் நடக்கக்கூடிய இந்த சிறந்த ஆற்றலும், கொக்கு போன்ற மிக நீண்ட அலகை
உடைய முகமும் ஒருங்கே சேர்ந்து உருவானது தான் அஷ்ஹார்கிட்கள்.
நிச்சயமாக, நடந்து செல்கையில் கீழே குனிந்து
விலங்குகளைப் பிடித்து உண்ணும் வேட்டை விலங்குகளாக தான் அவை இருந்திருக்க வேண்டும்.
ஆனால், அதன் கழுத்து அரை மீட்டர்
அகலமாக இருந்தது என்பதை நாம் ஞாபகத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
அதாவது, சுமாராக என் தோள்களின் அளவு.
இன்று அவை உயிருடன் இருந்தால், நாம் அவற்றுக்கு இரையாகி இருக்கக்கூடும்.
வான்வெளியில் டெரோசார்ஸ் பறப்பது, மிக ஆச்சரியமான ஒரு காட்சியாக இருந்திருக்கும்.
எனினும், இந்த ராட்சஸ விலங்குகள், தரையில் அதைவிட ஆச்சரியமூட்டுவதாகவும், பயங்கரமாகவும் இருந்தன.
தமிழாக்கம் அகிலா குமார்