Oczywiście, kuzynostwo jest zaproszone.
- Wiem, ale... - Sałatka pomidorowa?
- Tylko nie pomidorowa. - Dlaczego nie?
- Bo nie... - Cezar?
- Ona by chciała staromodną muzykę. - Dobrze.
- Przyjedzie cała grupa z Arizony. - Zapisałaś?
- Wszyscy kuzyni? - Tak
Proszę dodać jeszcze 10.
- Tylko żeby była żwawa. - Dziesięć, tak?
- Nie smętna. - Dziesieć dodatkowych.
- Dobrze. - W porządku, dziękuję.
- Dobrze. - Nie wiem, kto za to zapłaci, ale...
- Cześć. - Chodź do mnie, słodziaku!
Przydałby ci się bujak.
- Nie wiem, naprawdę? - Potrzeba tylu rzeczy.
Gdzie by się zmieścił?
Zamiast piekarnika.
To bardzo ułatwia życie.
Sprezentujemy ci go.
- To miło, ale ja nawet... - To bardzo miło.
Nie miałabym gdzie go postawić...
Przecież tu nie zostaniesz.
To bardzo fajne mieszkanie, ale nie możesz tu zostać z Zeekiem.
W tej chwili nie mam wyboru.
To koszmar.
To idealny moment
i podejmuję wyzwanie.
Pomoc firmom jest moją mocną stroną.
A najlepsze jest to, że uwielbiamy ten produkt.
Używamy wody Mountain Spring Water
już z 10 lat.
Tato, rozłącz się.
Żona uwielbia jej smak.
Rozłącz się!
- Zaczekaj chwilę. - To ważne.
Dobrze, poniedziałek.
- Rozłącz się. - Do widzenia.
- Rozłącz się. - O co chodzi?
To w sprawie pracy.
To też praca. Dzwonił Hank.
I dostałem pracę.
- Dzwonił Hank? - Tak.
To cudownie.
- Jaką? - Będę fotografem.
Będziesz asystentem Hanka.
Nie bedę asystentem Hanka.
Nauczcie się słuchać.
Będę głównym fotografem
na ślubie cioci i Hanka.
- To wspaniale. - Tak.
Bardzo w ciebie wierzą.
Wszystkie zdjęcia?
Tak, wszystkie zdjęcia ślubne.
I ty je zrobisz?
- Na pewno? - Jestem pewien.
- Niesamowite. - Hank kazał mi się zapytać,
czy mam dostać pieniądze teraz,
czy wpłacić je na konto, dopóki nie skończę 18 lat.
Hank jest sumienny.
Miło, że to poruszył tę kwestię.
Ja głosuję za tym, żebym dostał je teraz.
- Porozmawiamy o tym. - Rozważymy to.
- Świetnie. - Mam pracę!
Chociaż Max ma pracę marzeń.
Fantastycznie.
Ale nie narzekam, bo w domu nigdy
nie zabraknie pysznej wody.
Dokładnie.
Nie lubię wody źródlanej. Lubię coca-colę.
Dawałaś jej coca-colę?
- Nie. - Spójrz na mnie.
- Nigdy. - Na pewno?
Mam duże szanse. Jestem bardzo mądra, co?
Pewnie. Głowę bym za ciebie dała.
A jak ty myślisz, tato?
Głosowałbym na ciebie.
Świetnie, masz jeden głos.
- Dwa głosy! - Proszę.
Dobra, dwa głosy.
Zasiądę w Gabinecie Owalnym, zmienię wystrój.
Może pomaluję Biały Dom na różowo.
- To z pracy? - Nie wiem.
Zacznę planować remont.
Halo?
I wyrzucę cię ze Stanów Zjednoczonych.
A jeśli będę w dobrym humorze, to tylko...
- Przecież mnie wyrzuciłaś. - Cóż...
O co chodzi?
Może mi pani powiedzieć...
Tak, przyjedziemy.
Dziekuję.
Kto to był?
Opiekunka socjalna Victora.
Chce się z nami spotkać jutro o 11:00.
O co chodzi?
Nie wiem.
Powiedziała, że to pilne i chce nas widzieć osobiście.
Co ci chodzi po głowie, Hank?
Wybacz, że zawracam głowę, ale wiem, że Sarah ci mówiła o...
naszych planach,
więc postanowiłem przyjść...
jak facet do faceta...
poprosić o błogosławieństwo.
Naprawdę?
Tak.
Wiem, że to w sumie symboliczne.
Nie, to więcej niż symboliczne.
To bardzo ważne.
Mówimy o ważnej decyzji.
Wejdź, usiądź i...
- Rozumiesz. - W porządku.
Co chciałbyś powiedzieć, Hanku Rizzoli?
Nie wiem, czy Sarah wspominała o kwestii zespołu Aspergera.
Jak u Maxa.
Co masz na myśli?
Widocznie ci nie mówiła, ale...
Ja też go mam do pewnego stopnia.
I chcę grać w otwarte karty.
To zaskoczenie.
To wiele wyjaśnia, ale skoro Sarah nie ma z tym problemu,
to ja też nie.
To dobrze. Dzięki.
Sarah, ze wszystkich moich dzieci,
w pewnym sensie była moją nauczycielką.
To ona nauczyła mnie
najwięcej o bezwarunkowej miłości.
Ona nigdy nie zważała na sprawy materialne.
Ciuchy, samochody, te rzeczy.
Pieniądze.
Dla niej najważniejsza była miłość.
Oddawała serce ludziom, na których najbardziej jej zależało.
Chciałbym cię prosić...
Żebyś zaopiekował się...
moją córką.
Żeby mogła na ciebie liczyć.
Tak, to będzie...
To będzie dla mnie zaszczyt.
Nigdy nie poznałem kogoś takiego, jak ona.
Nigdy nie przestanę jej kochać.
Dziękuję.
Jest jeszcze coś, o czym chciałem z tobą porozmawiać.
Ona chce, żeby ślub odbył się w sobotę.
W tę sobotę?
Tak.
Tego właśnie chce.
Skąd taki pośpiech?
No tak.
W porządku, rozumiem.
Popatrz na mnie...
Cześć!
- Cześć! - Mały nie śpi?
Oto nasz mały Zeek!
Gratulacje!
Jest w dobrym humorze.
Mamy dla ciebie prezenty.
- Dla małego. - I dla dużego dziecka!
Chleb!
Świetnie.
- Mama też musi jeść. - Przesunę te graty.
Nazbierało się tego.
Piękne mieszkanie.
Mogę go potrzymać?
Oczywiście, proszę.
Niech ci się tylko jajniki nie uruchomią.
Ostrożnie.
Przepraszam za ten bałagan.
Mam mnóstwo rzeczy.
Popatrz na ten kojec.
Haddie mi go kupiła do pracy.
Kładę w nim dziecko i ono sobie spokojnie tam siedzi.
Będzie cicho i bedę mogła robić wszystko, co trzeba.
Rany, nie wiem, jak to powiedzieć, ale...
To fajny kojec, ale...
My...
Zamykamy Luncheonette.
O czym ty mówisz?
Co się stało? Mieliśmy pieniądze z ubezpieczenia i...
Zamówiłeś już tyle rzeczy.
- A potem... - Dlaczego...
A potem anulowałem zamówienie.
- Czemu to zrobiłeś? - Wiesz, że mieliśmy...
kłopoty finansowe.
Jasne, ale mieliśmy już zlecenia!
Mogłeś dać temu trochę czasu.
- Wiesz co? - Nie musisz...
Chodzi o Adama. On nie chce już tego ciągnąć.
A bez niego nie damy rady. Nie mam na to innego wyjaśnienia.
Jemu tak na tym nie zależało jak nam...
To jest dla ciebie.
Żałuję, że nie mogę dać ci więcej.
Mam nadzieję, że wystarczy na jakiś czas, dopóki czegoś nie wymyślisz.
Przykro mi.
W porządku, to nie twoja wina.
Zrobiłeś, co było w twojej mocy.
Zrobiłeś, co mogłeś.
Już dobrze, kochanie.
Rozmawiałem z Amber.
I jak poszło?
Dobrze to przyjęła.
Dałeś jej czek?
Tak.
Sprawiała wrażenie zadowolonej z kwoty, którą jej daliśmy?
Nie otworzyła tego przy mnie.
Prawie skończyłem pakować górę.
Zejdę na dół sprzątnąć ladę i gotowe.
Musisz jeszcze podpisać dokumenty likwidacji spółki.
Trzy podpisy i możemy się zwijać.
Wystarczy podpisać.
To standardowa procedura.
Powinienem je chyba najpierw przeczytać.
Nie przeczytałeś żadnej umowy, odkąd mamy tę firmę.
Teraz zaczynasz?
Przedtem miałem wspólnika, który lubił czytać umowy...
Przykro mi, że to koniec.
Ale jesteśmy braćmi, więc postaraj się nie traktować mnie jak obcą osobę.
Powiem ci, co myślę, kiedy przeczytam.
W porządku.
Sama nie wiem.
Mówią, że to dobry znak, gdy w dzień ślubu pada deszcz.
- Kto tak mówi? - Ludzie.
- Jacy ludzie? - Ludzie, ogólnie.
Powinnaś wiedzieć, kogo cytujesz.
No to nie wiem. Ale to prawda.
Kup mi długoogniskowy obiektyw.
- Co takiego? - Zapisz to.
Długoogniskowy, 300 mm.
Musimy skoczyć do krawca.
Zaobrębić spodnie do garnituru.
Nie ma potrzeby.
Nie chcę garnituru.
Założysz garnitur.
Ubiorę się na czarno,
bo jestem fotografem.
Mam być niewidoczny.
Stań tutaj...
Będzie cała rodzina.
Wieki cię nie widzieli.
Nie ruszaj się.
Chcę, żebyś dobrze się bawił.
Te sprawy mnie nie obchodzą.
Cudownie, że lubisz robić zdjęcia, ale chcę, żebyś ty też na nich był.
Mam się uśmiechnąć?
Tak jest dobrze?
Masz zbyt bladą cerę.
Fatalna z ciebie asystentka.
Idziemy do krawca.
Za nic nie włożę garnituru.
Idziesz w garniturze.
- Włożysz garnitur. - Nie włożę.
Obiecuję ci, że tak.
- Dziękuję za tak szybkie przybycie.
- Oczywiście. - Czy wszystko w porządku?
Chciałam porozmawiać z państwem
o biologicznej matce Victora.
Muszę zaznaczyć, że nie chcemy zmieniać warunków adopcji
- w tym momencie. - Zdecydowanie nie.
Nie ma takiej opcji.
To był trudny rok dla całej rodziny, a teraz jeszcze...
Nie o to chodzi.
Matka Victora urodziła córeczkę trzy dni temu.
Ma wprawdzie innego ojca,
ale jest przyrodnią siostrą Victora.
Matka uznała, że najlepiej będzie
oddać dziewczynkę do adopcji.
Chciała dać państwu możliwość zaadoptowania małej.
Victor ma już siostrę.
Gdzie byśmy pomieścili kolejne dziecko?
Nie mamy już miejsca.
To nie może być argumentem.
Możemy dobudować sypialnię.
- Nie możemy... - Nie.
...zrzucać tego na dzieciaki.
- Gdybyśmy mieli adoptować... - No właśnie.
to nie w tym momencie.
Musimy skupić się na nas.
Dokładnie.
Zatem postanowione?
Tak.
W porządku.
Przemyślmy to w weekend.
Tak będzie najlepiej.
To wielki kampus.
Ja się uczyłem w miejskim.
Naprawdę?
Tak, odszedłem po drugim roku.
Uznałem, że więcej się nauczę, podróżując i robiąc zdjęcia,
niż w jakiejkolwiek szkole.
- Nie twierdzę... - Wyleciałeś? To dlatego...
Nie, mówiłem o sobie. Tak było lepiej dla mnie.
Więc...
Chodzi o to, że...
nie mam wielu przyjaciół.
Właściwie to nie mam żadnych.
Nie wiem, w czym rzecz, ale pracuję nad tym.
Nie jesteśmy aż tak blisko,
ale poznajemy się... i lubię cię.
Mało mówisz, a jeśli już, to bardzo cicho.
To mi odpowiada.
Dziękuję, Hank.
Dobrze się rozumiemy i zastanawiałem się,
czy byłbyś moim drużbą?
Na ślubie?
- Tak, na ślubie. - Oczywiście.
- Tak? - Pewnie.
Na czym to polega?
Na niczym. Po prostu stoisz...
i trzymasz obrączki.
To jedyne zadanie.
Dam ci je i będziesz musiał...
Musisz je przechować.
Tylko nie zgub.
Pilnuj jak oka w głowie.
Dzięki, że mnie poprosiłeś.
Cieszę się, że się zgodziłeś.
Po tobie miałem pytać kuriera UPS-u.
Ale...
Jak to zakończyć?
Uściskiem?
Chyba tak.
Twoja mama by się gniewała,
gdybym cię nie uściskał.
- Wyszedł ci hamburger? - Dobrze.
Częściej je obracaj.
- Mają być... - Wiem.
- Co z sosem? - Prawie gotowy.
- Świetnie. - Panie B?
Miał mi pan pokazać
lepszy sposób krojenia cebuli.
Zbierzcie się tutaj.
Pokażę wam, jak kroić cebulę bez płaczu.
Aaron, pilnuj hamburgerów, zaraz sie przypalą!
To sekret kucharzy restauracji z gwiazdkami Michelin. Gotowi?
- Tak. - Patrzcie.
Bierzecie cebulę.
Bierzecie nóż.
A teraz ostatni rekwizyt: cebulowe gogle.
Co takiego?
To nie są cebulowe gogle.
Niektórzy nazywają je goglami pływackimi.
Wszyscy je mamy.
Bez nich nie wygracie z cebulą.
Nie będę płakać.
Nie dzisiaj.
Odetnę wam głowę i stopy.
- Śmiało. - Tak samo?
Tak.
Słuchajcie.
I kto teraz płacze?
- Cebule? - Cebule.
Cebule teraz płaczą.
To o wiele lepszy sposób.
Boże.
Wygląda zupełnie jak ty.
A miałem powiedzieć, że jest piękny.
O mój Boże, Zeek.
Świetnie sobie radzi. On dużo śpi.
To akurat ma po mnie.
- Mała drzemka i... - Zasypia wszędzie i o każdej porze.
Mówiłem ci kiedyś, że jesteś moja ulubienicą?
Daj spokój!
Instynktownie musiałaś wiedzieć.
Wszystko zawsze...
uchodziło ci na sucho!
Tato, nie musisz tego mówić.
Jesteś moją małą córeczką,
która wychodzi za mąż.
Drugi raz.
Wiesz,
Hank poprosił mnie o błogosławieństwo.
To bardzo staromodne.
On jeden się pofatygował.
Joel nie poprosił,
- Żartujesz. - a Hank tak.
Poprosił o moje błogosławieństwo.
On cię szanuje i lubi.
Ja też go lubię. Myślę, że...
jest dla ciebie właściwym facetem.
Chyba nigdy bym go nie spotkała...
gdybyś nie pozwolił mi wrócić do domu i zostać tu jakiś czas.
To wszystko zmieniło. Dziękuję.
Czy byłem dobrym ojcem?
Najlepszym z możliwych.
- Ostrożnie. - Trzymaj...
Ma swojego małego asystenta.
To mi się podoba, Max.
Ciociu, bardziej w prawo. Bardziej do światła. Dalej.
Nie oddalaj się.
- On ma iść ze mną? - Tak.
Nie stoję chyba w pełnym świetle.
Ty nikogo nie obchodzisz. Liczy się panna młoda.
Chłopak ma rację.
Pstrykaj, Max.
- Jak się masz? - Witaj!
- Chwileczkę... - Muszę upewnić się, że to złapie.
Doskonale.
Podejdź bliżej. Obejmij wszystko.
Całą tę radość i temu podobne.
Właśnie podziwiałam twoje maleństwo.
Jest dla ciebie za młody.
- Kochanie uściśnij mnie. Przepraszam... - Przestań, mamo!
Jak ci idzie? Pokaż.
- Nieźle. - Wiem.
Jesteś w tym dobry.
Nauczyłem się od ciebie.
A ja wiele się nauczyłem od ciebie.
To zupełnie nie ma sensu.
Ustawcie się do zdjęcia.
- Tutaj, Max. - Spójrz, kto przyszedł!
Haddie!
Uściskasz mnie, zamiast być paparazzim?
Dobrze się czujesz?
Tak, robię sobie małą przerwę.
Spójrz na swoją siostrę.
Jest taka szczęśliwa.
To urocze.
Jest szczęśliwa, a ja jestem z niej dumny.
Jednak trudno mi zapomnieć,
że Luncheonette poszła w diabły,
a ja wracam do podbijania karty w znienawidzonej pracy.
Myślałem, że zostajecie w Luncheonette.
Co się stało?
Adam odszedł, ma dość. Nie chce już się w to bawić.
I tyle w temacie.
Czyli?
Nie poradziłbym sobie.
- Jak miałbym... - Akurat.
- Popatrz na... - Nie wiem.
Na pewno świetnie byś sobie poradził.
Tak uważasz?
Wiem to.
Co?
Chcę z tobą porozmawiać.
Nie mam czasu, jestem oficjalnym fotografem.
A ja twoją siostrą, nie widuję cię i chcę pogadać.
Tylko szybko, bo nie mam czasu.
Świetnie.
Dziwnie jest mieszkać w innym domu niż ty.
Tęsknię za tobą. Możesz na mnie spojrzeć?
Tak.
Mogłam cię z łatwością odepchnąć i mieć ci za złe to,
że dramatyzowałeś i skupiłeś na sobie całą uwagę rodziców.
Teraz uświadomiłam sobie, jak bardzo się myliłam.
Będąc twoją siostrą, stałam się lepszą osobą.
Jesteś wyjątkowy i fajny, dziwaczny i wspaniały.
Jesteś najlepszym bratem i kocham cię.
"Dziwaczny" i "wspaniały"
wzajemnie się wykluczają.
A ja myślę, że taki właśnie jesteś.
Pstrykniemy sobie selfie tym aparatem?
Nie możemy, selfies niszczą mój sektor.
Proszę. Ja ją zrobię. Pewnie go zepsuję.
- To mój aparat. - No to ty je zrób.
Nieźle się spisaliśmy, co?
Bez cienia wątpliwości.
Gdzie mama i tata?
Mamo i tato!
Chodźcie tutaj!
Uśmiechnijcie się!
Uśmiech!
Szkoda, że nasz syn tak źle się bawi.
Biedactwo.
Mówiłaś poważnie,
że wierzysz w firmę, gdy pracowałem z Adamem?
A co byś powiedziała, gdybym to robił sam?
Mówiłam całkiem serio, że w ciebie wierzę, z Adamem lub bez niego.
Tego właśnie chcesz?
Właśnie tego.
No dobra. Czyli wracamy do gry.
Powinniśmy zrobić migoczące czarne lampki.
Zobaczyć, co z tego wyjdzie.
Byłoby ekstra.
Hej, Max.
Cześć, Ruby.
Gratuluję, że twój tata nie jest już samotny.
Dzięki.
Jesteś fotografem ślubnym?
Tak.
- Fajnie. - Dzięki.
Mam na imię Lynne.
Miło mi, Lynne.
Chcesz iść potańczyć?
Pewnie.
Idziemy potańczyć.
Chodź.
Ładna była.
Nie sądzisz?
Chyba jej się spodobałeś.
Muszę zrobić ważne zdjęcie.
Chcę cię widzieć na zdjęciach!
Czesć, kochanie.
- Mały śpi? - Oboje jesteśmy wykończeni.
Nie ruszamy się stąd przez resztę wieczoru.
Mamy dla ciebie prezent, bujak dla małego.
- Nie... - Śliczny, znaleźliśmy w necie.
Idealny dla ciebie. Spodoba ci się.
Nie musieliście. To miłe.
Tylko nie wiemy, na jaki adres go wysłać.
Jak to? Chyba znacie mój adres?
Wyobrażamy sobie, jak bawisz się z małym w naszym ogrodzie.
Mieszkamy blisko przystani...
Mógłbym zabierać Zeeka do parku Golden Gate
i uczyć go grać w bejsbol.
Chwileczkę,
co wy sugerujecie?
Chcemy, żebyś z nami zamieszkała.
Nie, wy...
Mówicie poważnie?
Nie mogłabym...
Nie mogę wam tego zrobić... Zasłużyliście, żeby mieć czas dla siebie.
Zrujnowalibyśmy tą namiastkę spokoju, jaką macie w domu.
Nie mogłabym wam tego zrobić.
Już o tym rozmawialiśmy z dziadkiem.
I chcemy nasz czas spędzić z wami.
Dziękuję.
Musisz gotować i w ogóle.
- Zapracować na siebie. - Dokładnie.
Zgoda.
Musiałeś ochłonąć po...
wyczynach na parkiecie?
Potrzebuję lodu.
Gorączka osiągnęła stan krytyczny.
Uszkodzenie mózgu.
Chcę z tobą porozmawiać.
Pewnie uznasz, że to beznadziejny pomysł,
i podasz mi 30 logicznych powodów.
Na pewno nie. Mów.
Chcę utrzymać Luncheonette. Na własny rachunek.
Myślałem, żeby wynająć górę,
na pomieszczenia biurowe,
zarobić trochę na czynszu.
A dół zatrzymać dla siebie.
A w przyszłości, gdy się wszystko ułoży,
przejąć całość z powrotem.
Póki co, byłby to sposób...
To świetny pomysł.
- Tak sądzisz? - Że też sam na to nie wpadłem.
Jestem w szoku.
Podoba ci się mój pomysł.
To wspaniały pomysł.
Dzięki.
- Przepraszam. - Bracia?
- Przepraszam. - Bracia i kumple.
A co z twoją rozmową o pracę w firmie od wody?
Niedługo druga rozmowa. Pewnie mnie wezmą.
To dobra praca?
Nieźle płacą...
Nie przechwalaj się.
Każda praca z dobrą płacą jest dobra.
Jakiejkolwiek pracy byś nie miał...
oby uszczęśliwiła cię tak,
jak lekcje z tymi dzieciakami.
Witajcie, mam na imię Drew.
Jestem dzisiaj drużbą.
Hank,
bardzo się cieszę, że cię poznałem.
Stanowisz miły dodatek do naszej rodziny.
Jestem zaszczycony, że mnie o to poprosiłeś, dziękuję.
Mamy wiele okazji do świętowania.
Mam siostrzeńca.
Mamy nowego członka rodziny.
Małego Zeeka.
Dziadku,
wiemy, ile przeszedłeś w tym roku
i bardzo się cieszymy, że jesteś tu z nami
i że razem świętujemy.
I jeszcze mama.
Mamo,
gdy dorastaliśmy,
nie miałaś wiele czasu, żeby skupić się na sobie,
bo tak się o nas martwiłaś.
i bardzo się cieszę...
że znalazłaś kogoś, z kim jesteś szczęśliwa.
Bo zawsze tylko tego dla ciebie chciałem.
Zdrowie.
Kiedy wszyscy sobie pójdą?
- Źle się bawisz? - Nie, jest świetnie.
Dobrze się bawię, tylko...
Lepiej bawiłbym się z tobą sam na sam.
Bawię się świetnie.
Jestem bardzo szczęśliwy.
To...
Na własnym ślubie.
Tak, ja...
Nigdy nie sądziłem, że będę taki szczęśliwy.
Chciałem powiedzieć ci coś ważnego.
Chcesz mi się oświadczyć?
- Nie zamierzam. - To w czym rzecz?
Luncheonette będzie działać.
Będzie ciężko.
Ale utrzymamy działalność.
Ja będę nowym Adamem.
I muszę wiedzieć, czy zostaniesz nowym Crosbym?
- Nie mówisz serio. - Śmiertelnie serio.
- Serio? - Śmiertelnie!
- Bogu dzięki! - Czyli się zgadzasz?
Pewnie że tak!
- Powiedzmy twojej mamie. - Nie zawiodę cię.
O czym myślisz?
O czym myślę...
Nigdy nie spodziewaliśmy się adoptować.
A potem nie spodziewaliśmy się, że to będzie 8-letni chłopiec.
Spójrz na niego.
Popatrz na naszego chłopca.
Spójrz na naszą rodzinę.
Całą noc nie spałem. Ciągle myślałem,
że to siostra Victora.
Ona już jest nasza.
Naprawdę ją chcę.
Ja też.
Więc postanowione?
Tak.
Kocham cię.
To szaleństwo.
Przestań! Wypiliśmy za dużo wina.
Tak jest dobrze?
Tak, jest miło.
Tańczy z dziewczyną.
- Tańczy - Z prawdziwą dziewczyną.
No widzę.
Kuchnia już czysta.
O czym chciałaś ze mną porozmawiać?
Proszę siadać, panie B.
W porządku.
Co takiego?
Chcę z tobą pomówić o twojej przyszłości
w Chambers i innych miejscach.
Nie mam tu przyszłości,
bo zaczynam pracę w Spring Water.
Wiem, ale widzę, że jesteś tu szczęśliwy,
z tymi dzieciakami...
One cię uwielbiają.
Gdybyś widział, jak na ciebie patrzą.
Może powinieneś pracować tu na pełny etat.
Kristina...
Powinieneś tu pracować.
Chciałbym móc zarobić tyle, co na wodzie,
ale nie mogę.
A gdybyś mógł?
Dostałam propozycję od grupy non-profit.
To wspaniali ludzie.
Pomagają budować takie szkoły.
- Kiedy to... - Mogą zbudować setki Chambers.
Dzwonią do mnie od dawna.
- Wiem, że ci nie mówiłam. - Dlaczego?
Nie chciałam ci mówić, bo nie miałam zastępstwa do tej szkoły,
a ona tyle dla mnie znaczy.
Nie chciałam jej oddać.
Oferujesz mi swoją posadę?
Tak długo nas utrzymywałeś.
Chcę, żebyś robił coś,
co cię uszczęśliwia.
I tutaj właśnie to widzę.
Lubisz tu pracować. Ja mogę zarabiać.
Przynajmniej przez jakiś czas. I znowu będziemy razem pracować.
Damy sobie radę.
- Tak myślisz? - Tak.
Zastanowię się nad tym.
Poza tym, seksownie będzie zwracać się do ciebie per "dyrektorze".
- Możesz już zacząć. - OK, dyrektorze.
Zamienimy się miejscami?
W porządku.
Zdjęcia ze ślubu są cudowne.
Z Maxa jest niezły fotograf.
Uwiecznił wspaniałe chwile.
Są pełne czułości. Zeek?
Znowu śpisz?
Nie rób tego.
Mieliśmy wziąć małego na spacer.
Niech Bóg cię zawsze błogosławi i strzeże
Oby spełniły się wszystkie twe marzenia
Obyś zawsze pomagał innym
I pozwalał innym pomóc sobie
Obyś zbudował drabinę do gwiazd
I wspiął się na każdy jej szczebel
Obyś pozostał wiecznie młody
Wiecznie młody
Obyś pozostał wiecznie młody
Obyś pozostał
Wiecznie młody
Obyś wyrósł na prawego człowieka
Obyś wyrósł na człowieka wiernego
Obyś zawsze umiał poznać prawdę
I dostrzegał otaczające cię światło
Obyś zawsze był odważny
Twardo stał i silnym był
Obyś pozostał
Wiecznie młody
Obyś pozostał
Wiecznie młody
Oby twoje ręce były zawsze zajęte
Oby twoje stopy były zawsze prędkie
Obyś miał solidne fundamenty
Kiedy powieją wiatry zmian
Oby twoje serce było zawsze radosne
Oby twoja pieśń zawsze rozbrzmiewała
Obyś pozostał
Wiecznie młody
Obyś pozostał
Wiecznie młody
Obyś pozostał
Wiecznie młody
Obyś pozostał
Wiecznie młody