Nie mam pewności co do tej całej operacji, Millie.
poprzednich odcinkach...
Porozmawiamy o tym.
Podejmiemy wspólną decyzję.
Dobrze.
Jest nadzieja.
Wymaga tylko ciężkiej pracy.
- Nieważne, poradzimy sobie z tym. - Dobrze.
Nigdy więcej cię nie zostawię.
Co chcesz przez to powiedzieć? Bierzemy ślub?
Sprawdzam kwoty odnośnie Luncheonette.
Mieliśmy to zostawić.
Jasmine przyszła o tym porozmawiać.
Zmieniłem zdanie.
Postawmy Luncheonette z powrotem na nogi.
AKADEMIA CHAMBERS TYDZIEŃ KARIERY
Możemy uniknąć kolejnej rozmowy o mikserach?
Musimy o tym pogadać.
Proszę. Masz to za wysoko.
Nie, to ty powiesiłeś za nisko.
- Podnieś swoją część. - Obniż swoją.
- Posłuchaj... - Po prostu ją obniż.
Na rynku jest sporo świetnych modeli.
Trzeba je wypróbować przed podjęciem decyzji.
Nie mógłbym ożenić się z pierwszą dziewczyną, jak Ty.
Ona nie była moją pierwszą dziewczyną.
Nieważne. Nie powinniśmy teraz inwestować w studio.
- Czemu? Mamy pieniądze z ubezpieczenia. - Nie dostaliśmy jeszcze czeku.
Dobra. Jak tylko dostaniemy czek
- musimy wyposażyć Luncheonette. - Dobrze.
Będziemy mogli zarabiać więcej pieniędzy.
Musimy mieć pewność, że mieścimy się w budżecie.
Musimy kupić mikser uwzględniając budżet.
Panie Braverman?
Szyld jest trochę niżej z tej strony.
- Dokładnie.
- Troszeczkę. - Pracujemy nad tym.
Obniżymy drugą stronę.
Przy okazji, Pani Braverman mówi, że potrzebuję mentora na tydzień karier.
- Zgadza się. - Będzie Pan moim mentorem?
Chcesz wejść w branże muzyczną?
Muszę przyznać, że wyczułem nutkę rocka w twoim chodzie.
Chciałbym raczej zostać szefem kuchni francuskiej.
Szef kuchni? To świetny cel.
- Super. - Ale powinniśmy chyba znaleźć do tej roli
prawdziwego szefa kuchni. Ja jestem kierownikiem studia nagrań
i nie wiem zbyt wiele o gotowaniu.
Brak wiedzy nie powstrzymał cię przed wejściem
w branże muzyczną.
Chciałbym, aby to Pan był moim mentorem.
To musi być Pan.
Będę zaszczycony mogąc zostać twoim mentorem.
- Świetnie. - Zrobię to.
- Dobrze. - Nie zawiodę cię.
Czyż to nie było miłe?
Jak masz zamiar uczyć go o gotowaniu?
Coś wymyślę. Kupię książkę.
Może zacznij uczyć mechaniki albo karate?
Uważasz, że nie będę w stanie
- pomóc mu zostać szefem kuchni? - Dokładnie.
- Mam poważne wątpliwości... - Mylisz się, przyjacielu.
- ...odnośnie sukcesu tej placówki... - Okej.
...wiedząc, że ty będziesz uczył w niej kuchni francuskiej.
Poprawię ten szyld.
Świetnie. To nie ta strona.
Dobrze.
- Czyli tata wprowadza się do nas? - Dokładnie.
Wprowadzam się.
Będzie tak, jak wcześniej.
Nareszcie!
Victor, rozumiem, że to sporo do przetrawienia...
Wprowadzasz się na zawsze?
Tak.
Na stałe?
Zgadza się.
Jak możesz być tego pewnym? Skąd wiesz?
Cóż, rozmawialiśmy o tym
i chcieliśmy się upewnić,
że kiedy przyjdzie odpowiedni czas...
Po prostu się kochamy, tak więc...
Wiecie, zawsze się kochalismy.
Nawet, kiedy mieliśmy problemy.
Co się stanie, kiedy pojawi się nowy problem?
Co, kiedy się pokłócicie? Co wtedy?
A może zrobić ceremonię na zewnątrz?
Może to ciastko z wróżbą powie mi, gdzie odbędzie się nasz ślub.
Tutaj jest napisane, że Bruce Willis zrobił to w chatce przy basenie.
Jesteś rozrywkową osobą. Czeka cię wiele radości.
Nie chcę żadnego oklepanej altanki.
Obiecuję, że nie będzie altanki.
To musi być coś specjalnego.
- Jak plaża? - Jak ty to widzisz?
- Może jakaś wyspa? - Nie rozumiem.
Myślałem o czymś w rodzaju wulkanu.
- Słucham? - Tak. Uśpiony wulkan.
- Czy on powiedział wulkan? - To wcale nie brzmi szalenie.
- Nie na szczycie. Przy jego podstawie. - Zawsze chciałam wyprawić
- mój drugi ślub przy wulkanie. - Teraz to widzę.
- Musisz spojrzeć artystycznym okiem. - To wcale nie jest żaden omen.
Bora Bora, Góra Punini.
- Nie ma czegoś takiego... - Miałem na myśli...
- Byłem tam. To uśpiony wulkan. - To jest bez sensu.
- Wspiąłem się na niego z jednym gościem. - Skąd wiesz, że był uśpiony?
A może jaskinia?
Nie chcę brać ślubu w jaskini.
- Mówię poważnie. - Jaskinie są przerażające.
- Możemy ją udekorować. - I strasznie wilgotne.
Moje włosy nie zniosłyby tego najlepiej.
- Chodzi o kontrast. - Nie chcę mieć oklapniętej fryzury.
W sztuce chodzi o kontrast.
Wcale nie. Nie kiedy bierzesz ślub.
- Mamo. - Bierzesz piękno ceremonii ślubnej...
Mamo!
- Co jest? - Chyba mam skurcze.
Co takiego? Musisz usiąść. Co ty wyprawiasz? Siadaj.
Zachowajcie spokój.
- Jesteś pewna? Boli cię? - Tak, jestem pewna.
- Jestem bardzo pewna. - Niech wszyscy wezmą głęboki oddech.
Wezmę twoją torbę.
Wezmę samochód
Chcesz zimny okład?
- Poważnie? Po co? - Jest jej zimno, nie potrzebuje okładu.
- To przy chorych migdałkach, tak? - Zawsze robi ci się zimno,
- kiedy dostajesz skurczy. - Gdzie są moje kluczyki.
- Gdzie kluczyki? - Nie mam pojęcia.
Masz za zadanie wiedzieć, gdzie są.
- Spokojnie. - To twoje jedyne zadanie.
W samochodzie puścimy relaksującą muzykę.
Przepraszam. Co się dzieje? Czy możemy ruszać?
- Mamo, co ty robisz? - Tak. Jedziemy.
Zeek, szybciej.
Prawie jesteśmy. Jeszcze tylko troszkę.
Idę, Millie.
Wiesz,
słyszeliśmy o tym widoku przez tyle lat
i nigdy nie wybraliśmy się, żeby go zobaczyć.
Spokojnie. Wszystko jeszcze zobaczymy.
- Tak, zobaczymy wszystko. - Dokładnie.
Momencik. Muszę złapać oddech.
Cholera.
Boże.
Cóż, to miejsce...
Właściwie to tutaj jest idealnie.
Spójrz. Myślę, że to tutaj.
Poważnie?
Tak, jest piękne.
To prawda.
Dobra.
O kurczę.
Millie, mam już tego dosyć.
Boże.
Myślałem o tym, co powiedział lekarz.
Wiesz, o operacji.
Nie chcę znowu przez to przechodzić.
Chcę po prostu żyć swoim życiem.
Cieszyć się każdą chwilą, która mi została.
Rozumiem.
Nie chcę znowu iść pod nóż.
Nie zrobię tego.
To po prostu...
To zbyt wiele.
Myślę, że to dobre rozwiązanie.
Myślę, że to...
To będzie lepsze dla nas obojga.
Dobrze.
Jesteś po mojej stronie?
Oczywiście, ze tak.
Zawsze będę po twojej stronie.
To prawda.
Już prawie jesteśmy.
- Policja. - Nie przejmuj się policją!
- Jedź! - Czemu to ty prowadzisz?
Wyobraź sobie, że jesteś w oceanie.
- Daj spokój z oceanem. - Dobrze, jadę.
Hank, jedziesz zbyt wolno!
Nie chcę spowodować wypadku.
A ja nie chcę urodzić
- na tylnym siedzeniu. Jedź! - Szybciej, Hank!
Dobrze! Już dobrze!
- Przejedziesz na czerwonym! - Spokojnie!
Widziałeś?
Jesteś w oceanie!
- Jedź jak normalny człowiek! - Zwolnij.
- Spokojnie. - Zwolnij, błagam.
Kobieta w ciąży! Dokąd mamy iść?
Kobieta w ciąży!
- Gdzie dziecko? - Co ty tu robisz?
W brzuchu, rzecz jasna.
Właśnie napisałaś mi, że ona rodzi.
Czemu rozmawiamy o tym, co ci napisałam?
Napisałaś wiadomość grupową o treści: Dziecko! Szpital.
To znaczy, że zbliża się poród i macie lecieć do szpitala, jak najszybciej.
- Gdzie jest dziecko? - Jeszcze się nie urodziło!
- Co nie? - Jest w drodze.
Z drogi.
Tak, ta wiadomość była niejasna.
Więc dopiero dojechałaś?
Dobra, dopiero dojechała. Dobrze.
Jakie ma rozwarcie?
Nie wiesz. Dobra, bez pośpiechu.
Dobrze, spotkamy się na miejscu. Do zobaczenia.
Wyjaśnijmy to i owo.
Kupiłaś trochę nowej bielizny.
Zgadza się.
- Kupiłaś coś innego niż zazwyczaj. - Tak.
I gotowe.
Widzę, że przeniosłaś tutaj telewizor.
- Tak. Ten z sypialni dla gości. - Rozumiem.
Nikt go tam nie oglądał, a ja byłam tu sama.
Zawieszę go na ścianie. To oszczędzi trochę miejsca.
Super. To świetny pomysł.
To szpitalny sklep z upominkami. To nie jest...
Chcę, żebyś poćwiczył trzymanie dziecka.
Nie ma tu nic ciekawego.
Może weźmy kilka o zapachu gumy balonowej?
- Weź Royal Carnation. - Weźmy kilka takich.
Zapach gumy balonowej byłby lepszy niż to.
- Te są słabe. - Powiem tak...
- Te są niezłe. - Nie, te są fatalne. Odłóż je.
Wiecie co jest miłe?
Miłe jest to, że spędzając tyle czasu w szpitalach,
w końcu mamy co świętować.
- Weźmy coś dobrego. Macie Camacho? - Słucham?
Cygara Camacho. Powinniście je mieć.
Czemu nie mielibyśmy brać tych dobrych?
Hank, myślę, że to są najlepsze, jakie mają.
Myślę, że musimy się zadowolić...
Będziesz musiał to przecierpieć.
Są tragiczne. Niech będzie.
Przeżyjesz?
Chyba dam radę udawać.
Idź i przetrząśnij okolicę w poszukiwaniu Camacho...
W porządku. Kogo to obchodzi, racja?
- Dziecko się rodzi. - Może będzie miało
roczek lub dwa, kiedy już znajdziesz te cygara.
Weź kilka o zapachu gumy balonowej.
- O mało nie zabiłem... - Skoczę do sracza.
...całej naszej trójki w samochodzie.
Tak się cieszę, że udało im się dogadać.
Czyż to nie wspaniałe?
- Brawa dla Luncheonette. - Tak.
To naprawdę wspaniałe.
Wręcz cudowne.
- Coś jest nie tak? - Nie.
Skoro mówisz, że to wspaniałe to tak pewnie jest.
- Po prostu... - Nie wyglądasz, jakbyś...
Jest okej, ale wolałabym, gdybyś nie mieszała się
w całą tę sytuację.
Oni mieli już wszystko poukładane.
- W nic się nie mieszałam. - Nie zgadzam się.
- Zagrałaś na sumieniu mojego męża. - Co takiego?
- Dokładnie tak było. - Nie zagrałam na niczyim sumieniu.
Oni podjęli decyzję o rozwiązaniu interesu, a ty z nim
- porozmawiałaś i zagrałaś mu na sumieniu. - Wcale nie.
- Właśnie, że tak. - Kristina, on jest dorosłym facetem.
Nie zmusiłam go do niczego.
- Interes upadał. - Nie upadał!
Upadał, a on czuł się z tego powodu winny
- przez Crosbyego. - Co jest złego w tym, że z nim gadałam?
Chciałam, żeby wiedział o wszystkim. Nic więcej.
Musiał się o niego troszczyć i tak dalej.
- Słucham? - A ty musiałaś iść do niego
- i sprawić, że zmienił zdanie. - I przez to, że jest dzieckiem
- posłuchał mnie i podjął tę decyzję? - Po prostu chodzi o to, że...
Czy on nie potrafi samemu myśleć?
...on przez tyle czasu dbał o swoją rodzinę,
że to przestało być w porządku.
Co się dzieje? Uspokójcie się.
Co to ma znaczyć?
To on jest odpowiedzialny za całą rodzinę.
Nikt nie powiedział, że on jest odpowiedzialny za tę rodzinę.
Ona działała za twoimi plecami. Nie potrafiłabym działać za plecami mojego
- męża, żeby wpłynąć na twojego. - A jednak to zrobiłaś!
- Co tu się dzieje? - Nie zrobiłaś tego, prawda?
- Zrobiłam. - Taka jest prawda.
Rozmawiałaś z Adamem o naszym interesie?
Kochani.
- Ona nie zrobiła nic złego. - Kiedy? Zaraz przed...
Zaraz przed tym, jak...
- Co? - To dlatego zmieniłeś zdanie?
Bo zrobiło ci się mnie żal?
- To nie o to... - Tak było?
Nie. Crosby, to nie jest ważne.
- Podjęliśmy decyzję. - Jest ważne.
Poczekajcie chwilę.
W porządku, tato, dam sobie radę. Posłuchaj, było wiele powodów.
Najważniejsze, że dostałeś to, czego chciałeś.
Cóż, nie musisz robić mi żadnych przysług. Nie potrzebuję twojej jałmużny.
Crosby, stresujesz swojego ojca.
- Myślisz, że to o to chodzi? - Świetnie.
Bo mam już dosyć opiekowania się moim młodszym bratem.
- Opiekowania się? - Opiekowałeś się mną?
- Co to ma niby znaczyć? - Poczekajcie chwilkę!
Wydaje mi się, że to ja miałem pomysł na Luncheonette.
- Dzięki czemu miałeś pracę przez 3 lata. - Mylisz się
A nie na odwrót.
- Stresujecie ojca. - Mylisz się.
- Dobrze. Jest mi bardzo przykro. - Ale ty myślisz, że się mną opiekujesz.
Czy to się wpasowuje w twój kompleks męczennika?
Masz życie, jak z bajki. Zadajesz się z muzykami.
Ja zajmuję się cyferkami.
I przyznam, że czasami mam tego dosyć.
Zajmowałeś się cyferkami w T&S i będziesz się nimi zajmował...
- To się nazywa praca. - Bo ja odchodzę.
Tak? W takim razie to koniec Luncheonette.
Świetnie. Odejdź.
- Co poradzisz? - Dokładnie.
- Cześć. - Hej.
- Fałszywy alarm. - Sami wiecie...
Wzdęcie.
Super.
Crosby.
Nie możesz tak po prostu zrobić awantury i wyjść.
To już drugi raz, kiedy robisz coś za moimi plecami
po tym, jak powiedziałem ci coś w tajemnicy.
Powiedziałaś mojej mamie, że mam problemy finansowe,
a teraz ta rozmowa z Adamem.
Przez którą wyszedłem na idiotę, bo wiedział o niej każdy, poza mną?
Przepraszam. Próbowałam ci pomóc.
- Bo sam nie dam rady? - Nie dlatego.
Posłuchaj mnie, nie mogę prowadzić interesu z kimś,
kto nie chce go prowadzić ze mną.
Nie mogę być w takim układzie.
Kochanie, poszłam do Adama, bo wiem, ile Luncheonette
dla ciebie znaczy.
- Przepraszam. - Teraz nie znaczy już nic.
To co było w niej wyjątkowego, to to że tworzyłem ją z Adamem.
A tego już nie ma, więc to wszystko nie ma znaczenia.
Twoje naleśniki z czekoladą są o niebo lepsze niż mamy.
Dzięki, masz rację. Rzeczywiście są lepsze.
O wiele lepsze.
Mamo, proszę, musisz mu to przyznać. Są o wiele lepsze.
Nie. Victor, prawda, że moje są lepsze?
Cóż, twoje trochę się ciągną,
- ale to nic złego. - Słucham?
- To nic złego. - Nadrabiasz innymi umiejetnościami.
Jesteście najgorsi.
To z pracy, zaraz wracam.
- Chcecie jeszcze po jednym? - To nie jest najlepsza pora.
Tak.
Mama wiezie nas do szkoły?
Tak.
Panna Ames mówi, że jeśli się spóźnię to mogę nie zdać.
- Jest się jak poganiacz niewolników. - Dobra, zapytam.
Przepraszam.
Nadal chcesz ich zawieźć?
Chris, mogę oddzwonić? Dzięki.
To był Chris?
Tak. Wiem, przepraszam.
Prowadzimy sprawę i będzie jeszcze do mnie dzwonił.
- Rozumiem. - To jest część...
To nie może mieć miejsca, kiedy jemy śniadanie z dziećmi.
- Wiem. - To nasze pierwsze śniadanie.
- I idzie świetnie. - Victor w końcu się otwiera.
Idzie nam tak dobrze.
Mieliśmy złożyć papiery odnośnie tej sprawy do 9.00.
Termin się zbliżał, więc musiałam odebrać.
Wiem, po prostu...
Przykro mi, że to był akurat Chris, ale wiesz, oboje sypaliśmy
z innymi ludźmi. Nie myślmy o tym. Chodź.
Poczekaj.
Co się stało?
Co masz na myśli mówiąc "z innymi ludźmi"?
Chcesz powiedzieć, że...
Nie chciałam...
Nie mamy teraz czasu
- na tę rozmowę. - Masz rację.
Z iloma osobami spałaś?
- Joel. - Przepraszam.
Chodzi o to, że...
Tak gwoli ścisłości,
ja z nikim nie spałem.
Dobrze, nie będziemy teraz o tym rozmawiać.
- Przepraszam, że o tym wspomniałam. - Dobrze.
Możemy wrócić do tego później.
Jest.
Proszę bardzo.
Santillana del Mar.
- Ładnie - Tak się to powinno wymawiać.
Około dziesięciu lat temu
byłem tam na zleceniu i pomyślałem, że jeśli kiedykolwiek będę
chciał wziąć ślub... Wiesz, wtedy nie sądziłem, że będę chciał
ale jeśli kiedykolwiek będę chciał...
To właśnie tutaj, spójrz. Co ty na to? Jeśli...
Tak.
Mam rację?
Napewno nie jest to byle altanka.
To byłoby coś, prawda?
Tak.
Pewnego dnia. Wiesz, na chwilę obecną
tak dalekie miejsce wydaje się trochę nieosiągalne.
Tak, wiem. Nie miałem zamiaru...
- Wiesz, to nie... - Rozumiem.
- No i... - Tak.
Pewnie, rozumiem.
- Nie chodzi o to, że mi się nie podoba. - Spokojnie, nie zależy mi.
Nie ma pośpiechu. Po prostu...
Nie przejmuj się tym.
Chciałem porozmawiać z tobą o tej całej
sprawie z twoim ojcem.
Wszystko w porządku.
Tak, wiem, ale...
Po prostu nie...
Nie wyobrażam sobie, jakie to musi być uczucie.
Świadomośc, że stracisz ojca.
Wiesz, mój ojciec zostawił nas, gdy byłem jeszcze dzieckiem
i ciężko mi postawić się w twojej sytuacji, ale
cieszę się, że był w twoim życiu przez tyle czasu.
Bo musi być naprawdę dobrym człowiekiem.
Patrząc na to, jak dobrym człowiekiem jesteś ty.
Jesteś cudowna. To znaczy, jesteś piękna,
przepiękna,
ale chodzi mi o twoje wnętrze. Jesteś... Tam też jesteś...
Jesteś cudowną osobą, wiesz?
I myślę, że twój ojciec
dał ci bardzo dużo w twoim dzieciństwie.
Dużo miłości.
Dziękuję.
Ile jeszcze muszę to robić?
Mógłbyś dać mi jeszcze pięć minut?
O ile nie złapie mnie skurcz.
Myślę, że powinniśmy
powiedzieć dzieciom o czym rozmawialiśmy.
O tym, że nie poddam się operacji.
Jesteś gotowy na tę rozmowę?
Nie.
Ale musimy ją odbyć.
Więc moglibyśmy...
Moglibyśmy zaprosić ich na kolację. Wiesz, całą czwórkę i...
Moglibyśmy im wtedy powiedzieć.
Żadnych wnuków ani nic z tych rzeczy.
Bez biegania, hałasu.
Tylko my. Pierwsza szóstka.
Moglibyśmy im powiedzieć.
Co ty na to?
Dobrze.
Świetnie.
Więc tak też zrobimy. Taki jest plan.
Dobra. Pora na wybór przepisu.
- Gotowy? - Tak.
Myślę, że powinieneś wybrać coś francuskiego, coś łatwego.
Może omlet.
Co na to mój podopieczny?
Cóż... Spójrz, aparat.
Okazja do zdjęcia.
Co robicie?
- Pozujemy do zdjęcia. - Nie.
Dokumentuję tydzień karier. Nie interesują mnie selfie .
- Dobra. - Hank jest moim mentorem i poinformował
mnie, że gardzimy statycznymi zdjęciami z udawanymi uśmiechami.
- Rozumiem. - Dosłownie przyprawiają nas o mdłości.
- Pewnie. - Więc nie róbcie tego, czy tego.
- Ludzie się tak nie zachowują... - Panie Braverman?
- Wracając do naszej rozmowy... - Pewnie. Dziękuję, Max.
Chciałbym zrobić suflet.
Suflet?
Czytałem w książce kucharskiej, że prawdziwy szef kuchni
musi potrafić zrobić suflet.
To prawda.
Myślę jednak, że suflet może być dla nas nieco zbyt wymagający.
To raczej cel na przyszłość.
- Może w przyszłym roku. - Dobrze.
To co zrobisz i tak jest raczej bez znaczenia.
Pewnie i tak skończysz bez pracy.
O czym ty mówisz?
Stopa bezrobocia wśród ludzi cierpiących na autyzm wynosi 85%.
To nie jest do końca prawda.
O to chodziło. Surowe emocje.
- To nie jest do końca prawda, Max. - Oczywiście, że jest.
- On ma rację... - Cóż, w Chambers nie będzie.
Wszyscy znajdziecie zatrudnienie, zrozumiano?
Ty Edgarze i ty Max, obaj znajdziecie pracę.
Dylan, Aaron Brownstein, Kiara, nikt nie będzie bezrobotny, zrozumiano?
Dylan ma jeszcze szansę, bo ciągle nie ma diagnozy,
ale reszta z nas jest w sumie bez szans.
Posłuchaj, nie jesteście bez szans.
Edgar, nie słuchaj go. Posłuchaj mnie.
Max, nie jesteś bez szans, zrozumiano?
Wszyscy macie potencjał na wspaniałą karierę.
- To bardzo subiektywna ocena. - Coś ci powiem.
Edgar, zrobimy ten suflet.
- Biorę się do pracy. - Spójrz na to z tej strony.
Postanowione. Robimy suflet.
Tato, to ostatnie zdjęcie jest okropne.
Nic nie szkodzi.
W kółko i w kółko
Malowane kucyki chodzą w górę i w dół
Jesteśmy uwięzieni na karuzeli czasu...
Grasz naszą piosenkę.
- Tak. Cześć. - Cześć.
Jaką masz tym razem wymówkę na to, że przychodzisz?
Żadną. Po prostu miałam ochotę przyjść.
Dobrze wyglądasz.
Chciałam się tylko upewnić, czy wszystko jest w porządku.
Jadę do dziadków.
Jest ok. Mam telefon.
- No tak, telefon. Ciągle zapominam. - To dość nowy wynalazek.
- Dobrze. - Mogę zadzwonić albo napisać.
- Dobrze wyglądasz. Nie czujesz niczego... - Nie, czuje się świetnie.
Świetnie. Cóż, chciałam się tylko upewnić, to wszystko.
Co jest?
Chciałam właśnie powiedzieć, że możesz posiedzieć ze mną przez chwilę.
Naprawdę? Bardzo chętnie.
Wszystko w porządku?
Tak.
Tylko...
Myślę o tym i o tamtym.
Domyślam się.
Źle się czuję, bo wczoraj,
kiedy myślałam, że zaraz będę rodzić
i okazało się, że to jeszcze nie pora, poczułam ogromną ulgę.
Wiesz, mam marnie płatną pracę,
którą i tak zaraz pewnie stracę.
Nie mam pojęcia, jak zająć się samą sobą i po prostu...
Jesteś w trakcie zmian. Zaufaj mi.
Przechodzisz przez zmiany, ale wszystko sobie poukładasz.
A co jeśli nie?
Co jeśli ta ciąża to był błąd?
Kiedy bierzesz swoje dziecko w ramiona po raz pierwszy
coś się dzieje
i mogę ci obiecać,
że wtedy przestaniesz myśleć, że to był błąd.
Jak to wszystko mieści się w tym brzuszku?
Jesteś moją bohaterką.
Daj spokój.
- G? - G.
Wczoraj, dziecko wyszło
By porozmyślać...
Porozmyślać, czy pospacerować?
Złapało ważkę do słoika
Zlękło się grzmotu
I zapłakało widząc spadającą gwiazdę
Wszyscy razem.
- Pory roku kręcą się w kółko i w kółko - Pory roku kręcą się w kółko i w kółko
- Malowane kucyki chodzą w górę i w dół - Malowane kucyki chodzą w górę i w dół
Jesteśmy uwięzieni...
C.
- ...na karuzeli... - ...na karuzeli...
G.
...czasu
- Nie możemy zawrócić - Nie możemy zawrócić
Możemy tylko patrzeć skąd przyszliśmy
- I kręcić się w kółko i w kółko - I kręcić się w kółko i w kółko
- W tej cyklicznej grze - W tej cyklicznej grze
Joni!
W kółko i w kółko W tej cyklicznej grze
Nadal to masz.
Dzięki wielkie, Detroit.
Byłaś naprawdę pochmurną dziewczynką.
Tak, byłaś obrażona przez cały czas
mniej więcej od 1992 do 1994.
Wybaczcie mi sprawy sprzed dziesięciu lat.
Ożywiła się, kiedy pojawił się Frank Gangi.
Gangi.
Cóż to była za fryzura.
Pani Braverman, czy Julia jest w domu?
- Julia. - O tak, pamiętam te zęby.
Wiecie, że miał przeszczep szczęki od konia?
- Stąd ten zgryz. - Doskonale pamiętam.
Był moim pierwszym chłopakiem.
A później przyprowadziłaś...
Nie nazywał się Ganges ani gangrena.
Nie pamiętam, jak go nazywaliście.
"Przepraszam, Pan Ganges, jak mniemam?"
- Dokładnie tak. - To było mocne, tato.
"Jakie ma Pan intencje z tymi zębami wobec mojej córki?"
Momencik, wcale tak nie powiedziałem.
- Powiedziałeś. - Użyłeś nazwiska w stylu Ganges...
- Tak było. - Był bardziej przerażający niż zazwyczaj.
To było tego samego dnia, kiedy Adam próbował cię zadźgać nożem.
Scyzorykiem.
Tego samego dnia, kiedy mój najstarszy brat dźgnął mnie scyzorykiem.
- Tak. - Dokładnie!
Sam dźgnąłeś się w szyję. Ja nic nie zrobiłem.
Pewnie, to częsty przypadek.
- Ludzie sami się dźgają. - Skoro już przy tym jesteśmy.
Gdybyś nie ukradł mojego scyzoryka,
- to wszystko by się nie wydarzyło. - Miałem osiem lat.
- Chciałem tylko popatrzeć. - Mówiłem, żebyś go oddał,
- a ty nie chciałeś. - Byłem ciekawskim dzieckiem.
- Mogłeś być nieco hojnieszy. - Nie, ukradłeś go.
- Prosiłem, żebyś go odłożył. - O nic nie prosiłeś.
Oczywiście, że tak. Prosiłem cię...
Chłopaki, macie w rękach prawdziwe noże.
- Uspokójcie się! - Więc złapałem...
Nie prosiłeś! Wyrwałeś mi go z ręki
i dźgnąłeś mnie...
Przestańcie.
Cześć.
Tak, zaraz wrócę. Po prostu...
Muszę chwilę tutaj odpocząć.
Znowu ta głupia kłótnia o scyzoryk, prawda?
Boże, Sarah. Tyle krzyku. To jest po prostu...
Słuchaj...
Hank mi się oświadczył.
Zamierzamy wziąć ślub.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Córeczko.
Nie mogę się doczekać, żeby móc poprowadzić cię do ołtarza.
Ja też.
Tak.
Kochanie, jestem z ciebie taki dumny.
Wiesz?
Dzięki, tato.
Jesteś najlepsza.
Wiesz?
- Późno wracasz. - Wiem.
Korki na moście były koszmarne.
Jak się udała wielka kolacja tylko dla rodzeństwa?
Tata nie podda się operacji.
Nie wiem, stwierdził, że to zbyt ryzykowne, czy coś w tym stylu.
Może jeszcze zmieni zdanie.
- Nie sądzę. - Zeek.
Musimy porozmawiać o naszych sprawach.
Musimy porozmawiać o mojej pracy, sytuacji z Chrisem i...
Dobrze, nie chcę tylko...
Widziałaś, jak poruszony był Victor. Nie chcę się kłócić.
Nie chcę, żeby słyszał, jak się kłócimy.
Dobrze. Nie wiem.
Nie możemy tego w sobie dusić, musimy o tym porozmawiać.
Ale ja nie chce o tym rozmawiać.
Nie chce kłótni.
Rozumiesz? Dopiero co się wprowadziłem.
Nie chcę wnosić tego z powrotem do domu.
Za bardzo się boję, żeby się kłócić.
A ja boję się unikania tej kłótni.
Boli mnie, że nadal pracujesz z tym gościem.
- Rozumiem, ale to jest już skończone. - Wiem, że tak myślisz.
- Tak właśnie jest. - Ale on to coś zupełnie innego.
- Musisz mi zaufać. - Za każdym razem, kiedy znajdziesz się
- w takiej sytuacji, to będzie wracać. - Nie chcę odchodzić z pracy.
Uzgodniliśmy to.
Nie oczekuję, że przestaniesz pracować, jako prawnik.
Tak długo byłam bez pracy. To było bardzo upokarzające.
W takim razie pracuj tam nadal i jednocześnie szukaj czegoś nowego.
A więc teraz musimy wszystko wymyślać od nowa?
Próbuję to sobie jakoś poukładać.
Nie miałem pojęcia, że kilku mężczyzn
spało w moim łóżku pod moją nieobecność.
- Nie spał w nim ani jeden. - Proszę cię o wyrozumiałość.
Gdybyś ty dowiedziała się, że spałem z kilkoma kobietami
- i nagle... - Joel, bardzo by mnie to zabolało.
- Tak, wiem. - Ale ufam ci, bo cię kocham.
- Wiem, a ja kocham ciebie. - I wiem, że...
Może jeszcze nie teraz...
Po prostu nie chcę, żebyś pracowała z tym facetem.
- Max? - Cześć, koleżko.
Możemy chwilkę z tobą porozmawiać?
Co czytasz?
Hej, możesz na chwilę odłożyć książkę?
Max, zamknij ją na chwilkę. Dobrze?
- Chcemy tylko porozmawiać. Dzięki. - To dość ważne.
Tata i ja chcielibyśmy porozmawiać o kilku rzeczach.
Tata powiedział mi o tym, co powiedziałeś.
O tej głupiej statystyce, która jest stekiem bzdur.
- Statystyki nie są ani głupie, ani mądre.
- Ale ta to bzdura. - Są dokładne.
Chcemy powiedzieć ci, jak widzimy twoją przyszłość.
Myślę, że to będzie nieco bardziej dokładne, mówiąc szczerze.
Nie jesteś numerkiem, jesteś osobą.
To niemożliwe. Nie możecie znać przyszłości.
W pewnym sensie możemy.
Możemy, bo przyglądaliśmy ci się...
Jak dorastałeś...
Dokładnie.
I jesteśmy dumni z tego, co zauważyliśmy.
Na wiele cudownych sposobów.
Jesteś bardzo...
Jesteś tak bardzo mądry i utalentowany.
Jesteś zabawny.
I masz tyle zainteresowań.
Uwielbiasz historię i fotografię.
- Doceniasz piękno zdjęć. - Rozumiesz kwestie techniczne.
Według waszej ekstremalnie subiektywnej opinii,
wierzycie, że pewnego dnia
mogę zostać zatrudniony przez kogokolwiek, gdziekolwiek?
To część tego, co próbujemy ci powiedzieć.
Uważam, że możesz pójść o krok dalej.
Być może będziesz mógł zatrudniać innych.
Będziesz gwiazdą.
Otworzysz swoje własne studio.
A my już nie możemy się doczekać, żeby wybrać się z tobą w tę podróż.
Czy to do ciebie dociera? Nie ogranicza cię absolutnie nic.
Czy mogę już wrócić do mojej książki?
Tak.
Wszystko będzie dobrze. Kochamy cię.
Możesz na nas liczyć, zrozumiano?
Kocham cię.
Nie podoba mi się to.
Wiem, ale czasami trzeba to przeboleć.
Spójrz no na siebie, pracusiu.
- Słucham? - Nic. Po prostu
poświęcasz im tyle uwagi.
Cóż, tak trzeba.
W tym problem.
Ludzie tego nie robią. To tak, jakby wyrzucali pieniądze przez okno.
Zwłaszcza, jeżeli chodzi o te.
To najwyższa półka, więc trzeba poświęcać im...
Nie można nimi tak po prostu cykać zdjęć.
To by było głupie.
Wszystko w porządku?
Tak sobie myślałam.
Nie chcę, żebyś czuł się rozczarowany, ale naprawdę chciałabym się pobrać tutaj.
Rozumiem. Nie będę rozczarowany.
Możemy się pobrać w okolicy.
W regionie doliny Napa jest sporo ładnych widoków.
Szczególnie o złotej godzinie.
Hank, czuję, że chciałabym
zrobić to tutaj, w San Francisco, jak najszybciej.
Może nawet w przyszłym tygodniu.
W przyszłym tygodniu?
Po prostu chcę mieć pewność,
że mój ojciec będzie na naszym ślubie.
Rozumiem.
Nie musimy nigdzie jechać.
Chcę tego samego.
- Zrobimy to w przyszłym tygodniu. - Super.
Spokojnie, będzie tam.
Nie przejmuj się.
Proszę, nie płacz. Nie znoszę, kiedy płaczesz.
- Porobimy wszystkim zdjęcia. - Dobrze.
Tak.
Mogę się pozbyć tego.
Nie rób tego.
- Wygląda naprawdę nieźle. - Super.
Chcesz przelać masę?
Czy to prawda z tymi 85%?
Nie chcę, żebyś przejmował się tym, co powiedział Max.
A co jeśli jestem kiepskim kucharzem? Co wtedy?
Jak znajdę inną pasję?
Będziesz musiał ciągle szukać.
Czasami to długa podróż, a czasami twoja pasja sama cię znajduje.
Wiesz, są ludzie, którzy w bardzo młodym wieku zdecydowali,
co chcieliby w życiu robić, jak mój brat.
Inni mają 45 lat i dalej tego nie wiedzą.
A jak Pan odnalazł swoją pasję?
Powiem ci, jak tylko ją znajdę.
Dobrze.
Wygląda nieźle.
- Gotowy do ustawienia minutnika? - Tak.
Dobra.
Minutnik ustawiony.
Teraz pozostaje nam tylko...
- Czekać. - Czekać.
Ave
Maria...
- O, mój Boże. - Tak!
Delikatnie.
Boże.
O, mój Boże.
- Cześć. - Mamo, zaczęło się.
Tym razem naprawdę.
Dobrze. Kochanie, już jedziemy.
- Nie bój się... - To bardzo boli.
Nikomu innemu nie mów.
Dobrze. Nie powiem nikomu, będę tylko ja.
Dobrze. Tylko ja i ty.
Proszę, pospiesz się.
- Kocham cię, pamietaj o oddychaniu. - Dobrze, też cię kocham.
Dobra. Myszę lecieć. Chce, żebym była sama.
- Rozumiem. - Wszystko będzie dobrze.
Wyślij mi zdjęcie dziecka.
Dzień dobry.
- Cześć. - Spójrzcie no na mamusię.
- Jest z mamusią. - Jest prześliczny.
Malutki brzdąc.
Jest idealny.
Chciałabym ci przedstawić twojego prawnuka.
Ma na imię Zeek.
- Chcesz go potrzymać? - Tak.
Cześć.
Cześć, Zeek.
Jesteś śliczny.