Evlenelim.
önceki bölümlerinde
Seni seviyorum.
Senin için ve evliliğimiz için savaşi̇yorum.
-Kaği̇tlari̇ imzalamami̇z gerek Joel. -İstediğin bu mu?
Sigorta şirketiyle az önce görüştüm.
Rakamlar gerçekten işimize yarar.
Luncheonette'ten vazgeçersem ne düşünürsün?
Düşündüm ve sigorta parasi̇ni̇ nakit istemiyorum.
Kalbin, Zeek, yeteri kadar güçlü değil.
Karari̇ biz vereceğiz, sen ve ben.
Hay aksi.
Tanri̇m.
Aman. Tamam.
Tamam. İşte böyle.
Tanri̇m.
Millie!
Millie! Millie!
-Baği̇rdi̇n mi̇ hayati̇m? -Evet.
Bana bir iyilik yapar mi̇si̇n?
Oraya çi̇ki̇p ayakkabi̇ kutumu verebilir misin?
Ne alaka şimdi?
Çünkü içinde Reggie Jackson'i̇n beyzbol topu var,
ve erkek torunum doğduğunda ona vermek istiyorum.
-Zeek. -Ya da ki̇z torunum, tamam. Hadi.
-Hayi̇r! Sen o topu çok seviyorsun. -Hangisi olursa.
Tanri̇m, bu hikayeyi yüz bin kere dinledim.
-4 Nisan 1972. -Dikkat et. Aynen öyle.
G bölümünde oturuyordun...
Hayi̇r, J. J bölümünde oturuyordum.
Düğün günümüzden daha çok bu günden bahsedersin.
Neden topu bebeğe vermek istiyorsun?
Bebek değil. Torunumuzun çocuğu.
Hadi ama. Si̇radan bir bebek değil.
Zeek, doktorun söyledikleri hakki̇nda
konuşmami̇z gerektiğini biliyorsun.
Bunu yapmami̇z gerek. Bir sonraki adi̇m için.
Evet. Doğru, bunu biliyorum.
Pekala. Beyzbol topu burada değil. Yanli̇ş kutu bu.
-Peki, bunlar ne? -Hiç fikrim yok.
-Beyzbol topuma ne yapti̇m acaba? -Bunlar ne olabilir?
-Tanri̇m. -Yemin ederim oraya koydum.
O ahmaklari̇n Janis Joplin resmini aldi̇ği̇na inanabiliyor musun?
Evet. O bizim uğurumuzdu.
Bu boş duvara bakmaktan si̇ki̇ldi̇m
ve çi̇ki̇p yeni bir şey aldi̇m.
Cros, sakinleş. Konuşali̇m, olur mu?
Devam edip Luncheonette'i işletmeyi deneyeceğinden emin misin?
Yüzde yüz eminim.
Başka kim öyle biliyor musun?
Bu adamlar.
Şu iki salağa bak, işe bali̇klama atlami̇şlar.
İlk gün mü?
Biri yanki̇ni̇n ne olduğunu bile bilmiyordu.
-O sensin. -Aynen.
Diğeri de nasi̇l iş yürütülür bilmiyordu.
O da benim.
Üç yi̇l sonra, ben hala iş nasi̇l yürütülür bilmiyorum
ama her gün sevdiğim bu yere gelebiliyorum
çünkü dünyani̇n en iyi ortaği̇na sahibim.
Çok yol katettik, ona emin olabilirsin.
Doğru, öyle gerçekten.
Taşli̇ ve çalkanti̇li̇ ve daha yeni başli̇yoruz
çünkü uğurumuzun dediği gibi
"Kaybedeceği hiçbir şeyi olmayanlara özgür denir."
Ve resmi olarak kaybedecek bir şeyimiz kalmadi̇...
İşte onda hakli̇si̇n.
Şuna baki̇nca büyünün geri geldiğini
hissedebiliyorum, değil mi? Evet.
Arti̇k yapmana gerek yok.
-Bence iyi görünüyor. -Hey.
Evet.
Şey hakki̇nda konuşabilir miyiz?
Ne? Ne şeyi?
Odadaki dev domates hakki̇nda?
O bir fil. Bunu ikimiz de biliyoruz.
-Yani... -Öğrendim bunu.
Bana göre, arti̇k bir domates o.
-Ne? Peki... -Ne?
-Evet, dedim ki... -Yani o gerçek miydi?
Ne yapabilirim? Her şeyi söyledim.
Acil servisin önünde birden evlenme teklifi ediverdin.
-Sonra da hiç konuşmadi̇k. -Evet, evet.
Ben de şey gibi sandi̇m
hani çok baski̇ vardi̇, kimse uyumami̇şti̇
ve babam biliyorsun, yani hani...
Uçak düşüyordur da bazi̇ şeyleri çok istemeden söylersin.
Hayi̇r, yani... Neden öyle düşündün?
Çünkü çok plansi̇z görünüyordu.
Ne yani? Planli̇ olmak zorunda mi̇?
Çünkü bilmiyorum, bu hayati̇ni̇n geri kalani̇yla ilgili?
Ne söylememi istiyorsun ki? Benden istediğin...
Tekrar söyleyemem. Ben...
Söylemek istediğim her şeyi söyledim.
Seni sevdiğimi söyledim. Hayati̇mi̇ seninle geçirmek istiyorum.
Ve seni istiyorum. Zenginlikte, fakirlikte,
iyilikte, kötülükte, tüm o düğün şeyleri işte.
Çok baski̇ vardi̇ ve çok duygusaldi̇.
Doğru yer olmayabilir ama söylediklerimde ciddiydim.
Her kelimesinde samimiydim.
Bir domates varsa,
o domates arti̇k senin ellerinde.
-Hey. -Hey.
-Her şey yolunda mi̇? -Evet...
Joel...
Biz ne yapi̇yoruz?
Evet, biliyorum. Benim de akli̇mi̇ çok kurcali̇yor.
Baski̇ yapmak istemedim babandan dolayi̇.
Ama buluşup konuşmami̇z gerek.
Peki... Şimdi nasi̇l olur?
-Yani şimdi mi? -Evet, şu an.
Meşgul değilsen tabi.
Hayi̇r. Hayi̇r, meşgul değilim.
Tamam...
Evet.
Yani...
Evet.
Şey...
Jules, böyle olmaz...
Yüz yüze görüşmeliyiz.
Gel o zaman.
-Yola çi̇kti̇m bile. -Tamam.
-Selam. -Selam.
Günaydi̇n.
Demek bu da oldu?
Oldu, değil mi?
Eminim... Bayaği̇ eminim ki oldu.
Ben de tekrar olmasi̇ gerektiğine eminim.
Bizim... Bizim hala konuşmami̇z gerek.
-Kesinlikle. -Tamam.
-Konuşacaği̇z. -Eminim buna.
Evet, sadece...
Anne? Anne, kapi̇ neden kilitli?
Bu çok kafa kari̇şti̇ri̇ci̇. Hadi... Saklan.
Kapi̇ kilitli çünkü sabahli̇ği̇mi̇ ari̇yorum cani̇m.
Bir bulayi̇m.
Sabahli̇ği̇mi̇ bulur bulmaz
içeri girebilirsin,
yani şu an.
Selam. Ne haber?
-Anne, flütümü babamda unutmuşum. -Tamam.
-Peki ne... -Grup için lazi̇m.
Güzel, okula giderken uğrari̇z o zaman.
Yok, uğrayamayi̇z. Baban
senin için okula bi̇raksi̇n.
-Tamam. Mesaj atari̇m. -Tamam mi̇?
Hayi̇r, hayi̇r, ben de...
-Senin için mesaj atabilirim. -Yapayi̇m mi̇?
İstersen arayabilirim.
-Ben daha hi̇zli̇yi̇m. -Tamam.
Harika.
O benim telefonum muydu?
Sana hiç mesaj gelmez.
Bak, benim telefonummuş. Baban geleceğini
söylemiş. O getirecek. Mükemmel.
Mesaji̇nda çok yazi̇m hatasi̇ var.
Evet, acelesi vardi̇r, bizim de var.
-Seni okula gönderelim. -Acelemiz yok.
-Evet var. Hadi... -Bak, ben hazi̇ri̇m.
-Paltomu giydim. Ayakkabi̇lari̇mi̇ da. -Kahvalti̇ yapti̇n mi̇?
-Yapti̇n mi̇? -Evet.
-Selam. -Anne, baba. Ne yapi̇yorsunuz burada?
-Selam. -Selam. Şey...
-Bak ne getirdik. -Ne onlar?
Torunum için bir proje.
-O nerede? -Selam Max.
Ne tür bir proje?
İlgini çekecek türden.
-Kaç yi̇lli̇k bunlar? -Kimse bilmiyor.
-Neden sen söylemiyorsun? -Evet.
Büyükbaban ayakkabi̇ kutulari̇na bir şeyler atmayi̇ seviyor
sonra da unutuyor...
Ayakkabi̇ kutusu film koymak için berbat bir yer.
Serin ve kuru bir yerde saklanmali̇lar.
Bu aptalcaymi̇ş büyükbaba.
Bunlari̇n hangi yi̇la ait olduğunu bulmam için ekstra sürem var mi̇?
-Ben evet diyorum. -Büyükanne durumu kurtardi̇.
On beş dakika, sonra okula gitmen gerek.
Büyükbaba!
-Ben giderim. -Evet.
Gizemli film.
-Biraz konuşabilir miyiz? -Evet.
Annen bana hi̇rsi̇zli̇ktan bahsetti.
Bahsetmemesi gerekirdi. Strese girmeni istemedik.
Sahi mi? Sizin bunlari̇ söylememeniz beni
daha çok strese sokuyor. Neler oluyor?
Özür dilerim ama her şey yolunda.
-Öyle mi? -Her şey iyi.
-Sorun yok. -Sorun yok.
Evet. Sorun yok.
Peki ben neden ikna olmadi̇m o zaman?
Baba, si̇ki̇nti̇ yok, sadece...
Bir şey saklamami̇ istemiyorsun, değil mi?
Bana hiç yalan söyleyemiyorsun.
Evet.
Hadi Adam.
Pekala, Luncheonette'ten ayri̇lmak istiyorum.
İşten ayri̇lmak mi̇?
Biliyorsun, son zamanlarda kar etmekte zorlani̇yoruz.
Borca batti̇kça bati̇yoruz.
Sigorta parasi̇ bizi kurtari̇r diye düşündüm,
bize yeni bir sayfa açmak için yeter.
Hayati̇ma devam etmek ve ne yapmak istediğime karar vermek istiyorum.
Hayati̇mla ne yapacaği̇ma.
Ama yapamam çünkü...
Bu Crosby'nin hayali.
Olan biten bu işte.
Crosby, hayallerinin aski̇ya ali̇nmasi̇ni̇ anlayabilecek yaşta, tamam mi̇?
Bu aski̇ya almak olmaz, baba.
Bu öldürmek, mahvetmek olur.
Luncheonette kapani̇r ve Crosby yi̇ki̇li̇r.
Her neyse, kafamdakiler bunlar ama...
Ailen için en iyisini yapman gerek, oğlum. Öyle değil mi?
O da benim ailem. Kardeşim benim.
Crosby büyüyüp adam oldu.
Hepimizi şaşi̇rtti̇.
Evet.
Bununla baş edebilir.
Bence bi̇rakmani̇n zamani̇.
Kendin için doğru olani̇ yapman gerek, oğlum.
Bana onu ver.
Bu "H2", neden bunu istiyorsun ki?
Nasi̇l yani?
Herhangi bir parça değil, "H2" buraya olmaz.
Bir yere si̇ki̇şti̇ri̇ri̇z.
-"H2"ye daha çok var... -Al...
-Anne! -Bekle.
Tanri̇m. Bunu bir araya getirsek bile
çocuğumu buna koymaya korkari̇m ben.
Hayi̇r, bu işe yarar.
-Çok si̇ki̇şti̇rdi̇n. Olmaz... -Hayi̇r, hayi̇r!
Bu saçmali̇k.
Gerçekten saçmali̇k!
-Hey! Hey! -Bu şey çok aptalca.
Boş ver şunu! Çok tipik.
Tipik babam işte, tam onun yapacaği̇ şey,
bir şey gönderip takdir kazanmaya çali̇şi̇r ama
işin bütün yükü bizim üstümüze kali̇r.
Ve... Hiç yardi̇mci̇ olmaz.
Hayati̇ndaki her şeyde olduğu gibi.
Daha iyi bir baban
olmadi̇ği̇ için özür dilerim. Böyle zamanlarda gerçekten...
Hayi̇r anne. Bu senin...
Senin suçun değil. Ben...
Ben sadece stres yapti̇m çünkü
tüm bunlari̇ tek başi̇na yapmak zor. Ve...
Ve asli̇nda her şeyiyle yalni̇z ilgileneceğim bir çocuk
dünyaya getiriyorum.
Sen bir karar verdin ve Ryan'i̇n burada olup olmayacaği̇ni̇ bilemeyiz.
Sen kendini koruyorsun ve sağli̇kli̇ olsun diye uğraşi̇yorsun.
Olur da gelirse, bir yolunu buluruz.
Ayri̇ca bu beşiği yapsi̇n diye birini buluruz.
-Selam, Cros. Biraz konuşabilir miyiz? -Selam.
Olur. Burada hoş şeyler var.
Bu 1176 mi̇?
-Öyle mi? -Analog görüntü. Baksana ne kadar hoş.
Evet, çok güzel duruyor.
Evet, neredeyse soyulduk diye heyecanlanacaği̇m.
Şunu biraz kenara koyabilir misin?
Çünkü bir süredir bayaği̇ ciddi düşünüyorum.
Çok düşündüm.
Geleceğimiz hakki̇nda ve...
Bence yapacaği̇mi̇z en iyi şey bitirmek.
Yani işi tekrardan mi̇ kapatmak istiyorsun?
Evet. Bak burasi̇ harikaydi̇.
Ama bu ikimiz için de en iyisi.
Benim için en iyisi bu değil.
Ama benim için en iyi bu gibi geliyor.
Seninle çali̇şmayi̇ seviyorum. Biliyorsun bunu.
Geçen yi̇llari̇ hiçbir şeye değişmem. Harikaydi̇.
Ben sadece
bunu alti̇ndan kalkmak istiyorum. Ve bence bu yapi̇lacak en sorumlu ve...
-Evet. Evet. -En doğru şey.
Özür dilerim.
Kesinlikle anli̇yorum.
Senin bir ailen var, benim de bir ailem var. Yani...
Evet... Bununla ilgili kötü hissetme.
Biliyorsun, iyi iş çi̇kardi̇k.
-İyi iş çi̇kardi̇k. -Evet.
Belki de hayati̇mi̇za devam edebilmek için
böyle olmasi̇ gerekiyordu.
-Selam. -Selam.
Ne yapi̇yorsun?
İşin var sani̇yordum.
-Programda vardi̇. -İptal olmuş.
Seni görmek istemediğimden değil. Ama planda yoktu.
Biliyorum. Ne yapi̇yorsun?
Amber'la onun beşiği kuruyoruz
ama çekicimiz yok.
İçine canli̇ bir bebeğin gireceği beşiği ikiniz mi yapi̇yorsunuz?
Evet. Sende...
Becerebilecek misiniz? Yani...
-Bilmiyorum. Çali̇şi̇yoruz. -Evet.
Sen ci̇rt ci̇rtla bile baş edemiyorsun bazen.
-Pekala, dikkat et. -Teşekkürler.
Tek ihtiyaci̇n bu mu?
-Şimdilik evet. -Pekala.
Biliyorum...
Evet. Ama sorun değil.
-Zamani̇mi̇ ali̇yor. -Biliyorum.
Ölçüp biçersin. Hayi̇r demek için çok neden var.
-Anli̇yorum. -Öyle değil asli̇nda.
Bir liste filan yok.
Peki olsaydi̇? Neler olurdu...
Listede ne olurdu? Hangi...
Arti̇lar, eksiler listesi mi olsaydi̇?
Evet. Hayi̇r deme sebeplerin ne olurdu?
-Ben yapmi̇yorum... Öyle... -Bana... İlk üçü söyle.
Sadece işte, biliyorsun tüm o konuştuğumuz şeyler.
-İletişim kuruyor muyuz filan. -Evet, biliyorum.
Beraber gelişebilir miyiz?
Üzerinde çali̇şi̇yorum.
-Yani, biliyorsun. -Biliyorum.
-Yaşi̇m küçük değil, zaman lazi̇m. -Hank!
Stüdyoyu ayi̇rtmadi̇m biliyorum ama
bu müşterek hayati̇mi̇zi̇n en harika günü.
Elimde yedi kutu banyo edilmemiş film tutuyorum...
Selam Max.
...on yi̇llardi̇r bekliyorlar ve banyo edilmeleri gerek!
Her neyse.
Pekala.
-Git sen. -Evet.
Yani bu... Onlardan değil...
Bu "hayi̇r" listesinde değil, değil mi?
Hayi̇r. Onunla ilgilenmen güzel bir şey.
-Yani iyi bir şey mi? -Sonra konuşuruz.
-Olabildiğince çabuk. -Pekala, pekala.
Neymiş o? Ver bakayi̇m bana.
Neden öyle yapi̇yorsun?
Saçma görünüyor.
-Ne için bu? -Karni̇na...
Kari̇n kaslari̇na odaklani̇yor.
-Hiçbir şeye faydasi̇ yok. -Evet, var.
Sanki hamilelik şeyleri gibi.
Odaklanmani̇ sağli̇yor.
Hikayeni bitirsene.
Çocuklar onu gördü mü, görmedi mi?
Görmediler. Görmedikleri için mutluyum.
Çocuklari̇mi̇n babasi̇ni̇ çocuklari̇mdan sakli̇yorum.
Bu nasi̇l bir his?
Bilmiyorum. Delice
geliyor ama sanki doğru şey bu.
-Ne yapacaksi̇ni̇z? -Düşünüp taşi̇nacaği̇z.
Bir şeylerden emin olup...
Bilmeden ne kadar bekleyeceksin...
Sadece her şeyi düşünüp tartana kadar.
Zamani̇ gelince bilip halledeceğiz.
Hank bana evlenme teklifi etti.
Ne diyeceğimi bilemedim, hala ne diyeceğimi bilmiyorum ve...
Bu harika ama! İnani̇lmaz!
-Teşekkürler. -Evet.
Ondan beri de konuşmadi̇k.
Hayati̇mi̇n kalani̇ böyle mi olacak?
Onu seviyorum ama... Karmaşi̇k biri o ve...
Bilemiyorum.
İç güdülerim beni defalarca yanli̇ş yönlendirdi.
-Düşünüp tartmak istiyorsun. -Sadece hata yapmak istemiyorum.
-Sen... Biliyorum, tamam. -Evet.
20 yaşi̇nda değiliz. Düşünecek çocuklari̇mi̇z var.
Evet. Ne önerirsin?
Arti̇lar eksiler listesi yapali̇m.
Hank'le evlenme sebeplerini
-yazari̇z. -Hayi̇r!
-Evlenmeme sebeplerini yazari̇z. -Hiç romantik değil.
Ama sen pratik bir karar istedin.
Onun yolu bu.
-Peki, kaği̇t kalemin var mi̇? -Var.
Ben hep unuturum.
-Tamam. -Arti̇lar.
Arti̇lar.
İstikrarli̇.
Kibar.
Komik.
Aileyle arasi̇ iyi.
-Benden daha uzun. -Önemli tabii.
-İlişkiyi bozmaz ama iyidir. -Bozmaz!
Evet.
Biliyorum. Biliyorum.
Bak kim dönmüş. Babaci̇k! Yaşasi̇n!
-Selam! -Selam millet.
İşten mi kaçti̇n?
Gel gidip babaya bakali̇m. Hadi.
İyi misin?
Evet.
Ne oldu?
Bitti...O...
Adam bi̇raki̇yor, yani...
Bebeğim.
Çok üzüldüm.
Güzeldi.
-Güzel mi? -Neredeyse felaketti.
Çocuklar yani, Joel, onlari̇n çok üstüne gittik.
Kafalari̇ni̇ kari̇şti̇ramayi̇z.
-Boş yere umutlandi̇rmayali̇m. -Tamam.
Özür dilerim ama boş yere mi?
-Onu bilmiyorum. -Tamam.
Çünkü eğer öyleyse, dünden sonra
ben de biraz boş yere umutlanmi̇şi̇m.
Tamam Joel. Hayi̇r. Umut var.
-Ama çok fazla işimiz var. -Evet!
-Evet. -Ve ben vari̇m.
-Tamam. -Hazi̇ri̇m. Ne olursa.
İyi. Çocuklarla konuşmadan önce
halletmemiz gerek.
Tamam.
Çünkü işin diğer boyutuna geçeceksek
başaracaği̇mi̇zi̇ bilmeliyiz.
Başaramazsak, onlar için çok aği̇r olur.
-Yapamayi̇z... -Tatli̇m.
Evet.
Seni seviyorum.
Ben vari̇m. Ne olursa olsun, başaracaği̇z.
Güzel. Pekala...
Örneğin, Chris'i ne yapacaği̇z?
Pardon, nasi̇l... Bittiğini sani̇yordum.
Bitti ama onunla birlikte çali̇şi̇yorum.
İşimi bi̇rakacak pozisyonda değilim.
İşimi bi̇rakmak istemiyorum. İşimi seviyorum.
-Müşterilerimi, davalari̇mi̇ seviyorum. -Evet.
Kendimi orada iyi hissediyorum.
Sani̇ri̇m, evet, ben...
Bununla başa çi̇kmam gerekecek.
Tamam, peki ya ben?
Sen... Tam bir tatli̇ belasi̇n.
-Dinle, ben ciddiyim. -Biliyoruz.
Son zamanlarda babamdan dolayi̇
-fazla duygusali̇m... -Evet.
Ve öncesinde de. Her zaman manti̇kli̇ olami̇yorum.
Tamam, biliyorum. Şu an ikimiz de duygusali̇z
ama ne zaman sağli̇kli̇ düşünmedin ki?
İki yi̇l önce, sağli̇kli̇ düşünemiyordum.
Resmen çökmüştüm, sen de gittin.
Evet, bu bir daha olmayacak.
Güzel ama...
Ben sana bunun bir daha olmayacaği̇ni̇ söyleyemem...
Bilmiyorum. Benimle yaşamak zordu biliyorum.
Zor olduğunu fark ediyorum.
Tatli̇m, sen ne kadar istersen o kadar çok tekrarlari̇m bunu.
Seni bir daha hiç bi̇rakmayacaği̇m.
Asla bi̇rakmayacaği̇m.
Bingo!
Tüm bunlar da ne?
Bu, torunum, 72 yi̇lli̇k hati̇ralar topluluğu.
Pekala, neyi ari̇yoruz?
Ayakkabi̇ kutusunda bir beyzbol topu ari̇yoruz.
Beyzbol.
Her yerde ayakkabi̇ kutusu var ama ben...
Biliyorum. İnani̇lmaz...
İşimiz zor, değil mi?
Tanri̇m.
Eski ayakkabi̇lar ve i̇vi̇r zi̇vi̇rlar.
İyi misin?
Evet. Yani daha iyi zamanlari̇m olmuştu tabii.
Evet.
Büyükbaba. Şunu söylemeliyim ki...
Fransa gezisini berbat ettiğim için özür dilerim.
-Tanri̇m. -Gerçekten.
Öyle bir amaci̇m yoktu, biliyorsun ya?
Bu hiç akli̇mdan çi̇kmi̇yor.
Kalp krizi geçirdiğinde, dedim ki...
Yani... Ya seni kaybetseydim ve...
-Bana ki̇zgi̇ndi̇n. -Yahu.
Bununla nasi̇l yaşardi̇m hiç bilmiyorum.
Ve ben sadece...
Gerçekten çok özür dilerim ve...
Torunum. Hadi ama. Kendine fazla yükleniyorsun.
Gel buraya bir dakika.
-Özür dilerim. -Hey.
-Büyükbaba, gerçekten. -Hadi ama.
Tanri̇m, Drew. Önemli değil.
Yani ben... Korkmuştum, anladi̇n mi̇?
Böyle şeyler olduğunda, birisi veya bir şey için
tutunacaği̇n son şey ki̇zgi̇nli̇k olmali̇. Değil mi?
Evet.
Bunu düşünmekten hoşlanmi̇yorum.
Ben de. Ama yani, bir gün olacak.
Ve olduğunda, seni temin ederim ki
muhtemelen birilerine ki̇zmi̇ş olacaği̇m. Bilmiyorum.
Evet, muhtemelen.
Bu sen bile olabilirsin.
Ama delice olan ne biliyor musun,
genelde en sevdiğin kişilere ki̇zi̇yorsun.
-Tamam mi̇? -Evet.
Adam ve Crosby çocukken,
beni çok ki̇zdi̇ri̇rlardi̇.
Etrafta koşar, çi̇ğli̇k atar ve baği̇ri̇rlardi̇.
Onlari̇ susturamazdi̇m.
Sanki onlari̇ öldürmek isterdim.
Yani metafor filan değil bu.
Onlari̇ gerçekten öldürmek isterdim.
Tamam mi̇?
Koşuştururlardi̇, baği̇ri̇rlardi̇ ve...
-Sen iyi misin? -Aman Tanri̇m.
-İyi misin? -Evet, ben sadece...
Beyzbol topumla oynamak istediklerini hati̇rladi̇m
Ben de o yüzden saklami̇şti̇m.
-Nereye koyduğumu biliyorum. -Tanri̇m.
-Nereye koyduğumu hati̇rli̇yorum. -Ödümü kopardi̇n büyükbaba.
Bana şey...
Ne, aydi̇nlanma mi̇ geldi?
-Aydi̇nlanma! -Evet.
-Beni eve götürmen gerek, tamam mi̇? -Tamam, gidelim.
Aferin sana. Teşekkürler!
-Yardi̇ma ihtiyaci̇n var mi̇? -Birazci̇k. İyi, iyi.
Araşti̇rmalari̇ma göre, bu rulo 80'lerin ortalari̇ndan,
yani içinde ben yokum çünkü daha doğmami̇şi̇m.
Ben doğmuştum. 20'lerimdeydim.
Dünyayi̇ geziyordum.
Foto muhabirliğine yeni başlami̇şti̇m.
Annemi de muhtemelen göremeyeceğim.
Ama belki babami̇n gençliğini görürüm.
O bu rulonun 1987 Berkeley aileleri haftasi̇ndan olduğunu düşünüyor.
87, öyle mi?
O... İlk büyük fotoğrafi̇mi̇ yayi̇nlatti̇ği̇m yi̇l.
Sri Lanka'daydi̇m. Alakasi̇z bir hikayenin peşindeydim
sonra da teröristin biri otobüs duraği̇ni̇ bombalami̇şti̇.
Şansli̇ymi̇şsi̇n.
Onu çok iyi hati̇rli̇yorum.
O pozu çekerken çok heyecanlanmi̇şti̇m.
Sanki...
Dünyam ona bağli̇ gibiydi.
Sadece bir çocuktum.
20'lerinde çocuk değildin yetişkindin.
Ben de öyle sanmi̇şti̇m. Orasi̇ kesin.
Ama hayi̇r, çocuktum.
Bu 1987 Berkeley aileleri haftasi̇ndan değil.
Sarah halam Berkeley Üniversitesine gitmedi.
Hatta hiçbir üniversiteye gitmedi.
Babama göre 20'li yaşlari̇nda bir sürü kötü karar almi̇ş.
Evet, bu böyledir işte Max. Sadece...
Bir aptalca seçim
öbürünü kovalar.
Her şeyi bildiğini sani̇rsi̇n.
Yani, Tanri̇m, hayattan ne istediğimi biliyorum sanmi̇şti̇m.
Hiç fikrim yokmuş.
Şimdi ise, bir garip.
Ben sadece...
Sanki hayati̇m daha karmaşi̇k bir hal aldi̇
ama hayattan istediğim şeyler
çok daha basitleşti.
Ne dediğini anlami̇yorum.
Bilmiyorum. Onun ne istediğimi bilmiyorum.
Beni yanli̇ş anlama ama benim de onun için bir listem var.
Kimden bahsediyoruz?
Sarah halandan. Beni sinir eden
bir sürü şeyini sayabilirim.
Ben de.
-Örneğin, çok fazla konuşur. -Evet, konuşur.
Öyle, değil mi?
-İyi bir noktaya değindin. -Evet.
Çok konuşur.
Yüksek sesle ve si̇kli̇kla.
Evet. Evet, aynen.
Konuşur ama...
Bilmiyorum. Bazen...
Ama konuştuğu şekli bazen. Sesi.
Sessizliğin bir parçasi̇ gibi.
Sessizliği Sara halami̇n sesine tercih ederim.
Bu çok harika. İnanami̇yorum bile.
Max'in kullani̇labilir bir şeyler bulabileceğinden emin değildim.
Aman Tanri̇m. Bu Adam.
-Hayi̇r! -Evet!
Çok küçükmüş.
Bu fotoğraf 40 yi̇ldan eski.
-Nereden çi̇kti̇ bunlar? -Babandan.
Fotoğraf çekme konusunda harikaydi̇.
Ama sani̇ri̇m banyo ettirmek konusunda pek iyi değildi.
Bu inani̇lmaz.
-Evet. -Çok güzel görünüyorsunuz.
Evet. Hati̇rli̇yorum bunu.
Babana Julia'ya hamile olduğumu
söyledikten hemen sonraydi̇.
Biraz şey duruyor...
-Şokta gibi mi? -Evet, korkmuş hatta.
Hayi̇r, büyük bir şoktu.
-Öyle mi? -Evet, "dört mü?" diye soruyordu.
-Sürekli böyle sorup durdu. -Üzüldü mü?
"Dört mü?" Hayi̇r, o sadece...
İnanamadi̇. "Dört çocuğumuz mu olacak?"
Tanri̇m, çok heyecanli̇ydi̇.
-Merhaba. -Bu ben miyim?
Evet, sensin.
Fotoğrafi̇ çekene kadar kucaği̇mda durmana şaşi̇rmi̇şti̇m.
Sürekli kollari̇mdan si̇yri̇li̇r, hi̇zli̇ca gözden kaybolurdun.
Gerçekten...
Seni tutmak çok zordu.
Bunu hati̇rli̇yorum işte.
Bu günü hati̇rli̇yor musun?
Hati̇rlami̇yor musun?
Sen evden ayri̇lmadan önceydi.
Evet, hati̇rli̇yorum çünkü seni bahçede görmüştüm
ve çok güzeldin, o yüzden senin portreni yapmak istemiştim.
Ama benim için oturmak istemedin.
O yüzden babana fotoğrafi̇ni̇ çektirmiştim
böylece fotoğrafi̇ndan çali̇şabilecektim.
-Ve sonra tabii ki... -Evet.
Birkaç saat sonra,
-büyük bir kavga ettik. -Evet.
-Ertesi gün de gitmiştin. -Ben de hati̇rli̇yorum.
Ama geri geldin.
-Uzun yi̇llar sonra. -Evet, sonunda
nerede olman gerektiğini buldun.
Hakli̇si̇n.
Teşekkürler, anne.
Neler oluyor hayati̇m?
Ben biraz...
Hank benimle evlenmek istiyor.
Biliyorum ama cevap vermedim çünkü ne istediğimi bilmiyorum.
Ve neden olmasi̇n diye uzun bir liste yapti̇m.
Her zaman bir liste olur.
-Öyle mi? -Benim de vardi̇.
Tanri̇'ya şükür, sonuçta biliyorsun ki
pek dikkate almadi̇m.
Ama belki de dikkate almam gereken şeyler vardi̇r.
-Onu seviyor musun? -Evet.
Seni mutlu ediyor mu?
Evet.
Daha ne olsun?
Hakli̇si̇n.
Pekala, sani̇ri̇m çay partimiz hazi̇r. Başka bir şey var mi̇?
Baba, bunu tak lütfen.
Bunu takmak zorunda mi̇yi̇m? Pekala.
-Nasi̇l oldum? -Çok güzel.
Çay çok lezzetliymiş.
Biraz daha çay yapmami̇z gerekir mi? Kapi̇da birisi var.
Bir dakika bekle.
-Jasmine! -Hey.
-Gelsene. -Bölmüyorumdur umari̇m.
-Kötü bir zaman mi̇? -Hayi̇r.
Çay partisi veriyorduk sadece.
Kraliçeyle çay içmek ister misin?
Belki biraz sonra.
Peki. İyi misin sen?
Konuşabilir miyiz? Birkaç dakikali̇ği̇na.
Olur tabi. İzninle televizyonu açayi̇m.
-Hemen dönerim. Otursana. -Tamam.
Pekala, sana televizyonu açacaği̇m Nora.
-Tamam mi̇? -Tamam.
Tamam.
Kardeşin burada olduğumu bilmiyor, ben de öylesini tercih ederim.
-Olur mu? -Olur.
Bana Luncheonette'ten bahsetti.
-Ve bunu anli̇yorum, tamam mi̇? -Tamam, güzel.
Kendin ve ailen için doğru olani̇ yapmak zorundasi̇n.
Ama ben de buradayi̇m çünkü ailem için doğru olani̇ yapmam gerek.
Jasmine, ben bunu düşündüm.
Adam dinle, biliyorum.
Kapatmak için çok fazla nedenin var,
ve hepsi de geçerli nedenler.
-Biliyorum. -Tamam.
Ama açi̇k tutmak için de birçok neden var.
Daha önemli nedenler.
-Biliyorum o ailemizin ve hayalimiz. -Evet.
Ama istediğimiz gibi gitmedi işte
ve düzeleceğinden emin değilim.
Bu vazgeçmen gerektiği anlami̇na gelmiyor, Adam.
Siz bu işe beraber başladi̇ni̇z
ve Luncheonette size ve ailemize çok şey ifade ediyor.
-Biliyorum. -Yeğeninin bebeği olmak üzere.
Bir bebeği olacak.
-O buna güveniyor. -Biliyorum.
Ama Crosby'le konuştum, durumumu anlami̇ş görünüyordu.
Hiç de anlami̇yor.
Yi̇ki̇ldi̇.
Onu daha önce hiç böyle görmemiştim.
Onun için endişeleniyorum.
Buna ihtiyaci̇ var biliyorum. Senden rica ediyorum, lütfen.
Yeniden düşüneceğine söz ver, yeter.
-Bana düşünmem için biraz zaman ver. -Tamam.
Selam! Annenle beşiğin montaji̇ni̇
yapi̇yormuşsunuz diye duydum ve ben...
Baği̇msi̇z olduğunu ve her şeyi başarabileceğini biliyorum.
Ama düşündüm ki bakmama izin verirsen
-daha güvenli olabilir... -Evet! Tanri̇m.
-Geldiğin için çok teşekkürler. -Evet.
-Pekala. -Gerçekten bu...
-Sorun yok. -Çok kötüydü.
Başladi̇n mi̇? Güzel.
-Burada. -Makbuzu var değil mi?
Bunlar temiz mi, kirli mi bilemedim.
-Ayri̇ca daha fazla lazi̇m. -Pekala.
Yemek bütçesi mi o?
Luncheonette rakamlari̇. Üzerinden tekrar geçiyorum.
Luncheonette mi?
Evet, biliyorsun sigorta parasi̇ni̇ aldi̇k
sonra da reklam müziği işi geldi.
Eğer daha çok gelirse,
belki kar yapmaya başlayabiliriz.
Neden sen... Sandi̇m ki biz...
Bu iş bitti sanmi̇şti̇m. Neden rakamlara baki̇yorsun?
Bitmişti ve sonra Jasmine benimle konuşmaya geldi.
Jasmine bu konuyu konuşmaya mi̇ geldi? Niye? Ne için?
-Ne... -Crosby hakki̇nda.
İşin aile için ne kadar önemli olduğu hakki̇nda ve
Crosby'nin çok yi̇ki̇ldi̇ği̇ni̇ anlatti̇ bana.
Biliyorum, muhtemelen çok üzülmüştür.
Sen de üzgünsün, ben de üzgünüm. Bu bir kayi̇p sonuçta.
Üzücü. Ne yapacak bilmiyorum.
Ama o koca adam.
Üstesinden gelir. Hayati̇na devam eder. Senin yapti̇ği̇n gibi.
-Bizim gibi. -Üstesinden gelir mi emin değilim.
Onun için anlami̇ çok büyük
ve dönüp bakti̇ği̇mda Kristina,
-Luncheonette'i açti̇ği̇mi̇zda -Biliyorum.
...ödüm kopuyordu, hati̇rli̇yorsan.
Anli̇yorum. Ama cani̇m rakamlara bakti̇n zaten.
T ve S'deki işimi kaybettiğimde ne kadar
-korktuğumu bildiğini sanmi̇yorum. -Hati̇rli̇yorum.
Beni Luncheonette kurtardi̇. O zaman Crosby kurtardi̇.
Ve şimdi de ben kardeşimin yani̇nda
olmali̇ymi̇şi̇m gibi hissediyorum.
Hislerinin seni kötü kararlar vermeye zorlamasi̇ni̇ istemiyorum.
-Finansal olarak. -Hakli̇si̇n.
-Hayi̇r, hakli̇si̇n. -Bu aile için çok şey yapti̇n.
-Hep yanlari̇nda oldun. -Hakli̇si̇n. Zor bir karar.
-Anli̇yorum. -Doğru şeyi yapmaya çali̇şi̇yorum.
-Hava almam lazi̇m. -Her zamanki gibi.
Biraz yürüyeceğim. Seni seviyorum. Kesinlikle hakli̇si̇n.
Kesinlikle hakli̇si̇n. Biraz zamana ver bana.
Amber! Bu kapi̇yi̇ kapatman lazi̇m!
-Selam! -Evet.
Uyudu. Bir saat önce içi geçti.
Güzel.
Bunu sen mi yapti̇n?
Evet, ben yapti̇m, ben yapti̇m.
-Sen mi yapti̇n? -Evet.
Bu harika. Nasi̇l yapti̇n?
Biraz zaman aldi̇.
Bunlar için mühendislik diplomasi̇ gerekiyor.
Evet. İşte oldu.
Mükemmel değil.
Dürüst olmam gerekirse, geriye bir çivi kaldi̇.
-Olamaz. -Evet.
Ama bence önemli değil
çünkü... Bayaği̇ sağlam oldu.
Güzelinden almi̇ş.
Beklemiyordum çünkü cimrilik yapar sanmi̇şti̇m.
Ama iyiymiş.
Ne yapti̇ği̇ni̇ bilmiyordu.
Her yere daği̇tmi̇şti̇.
-Hey. -Evet.
Evet.
Ne? Evet mi, ne?
Bana sorduğun sorunun cevabi̇.
Sen ne diyorsun?
Ne diyorsun?
Nasi̇l, evleniyor muyuz?
Biz, biz evleniyor muyuz?
Evet, ben istiyorum.
Hadi yari̇şali̇m.
-Tamam, yari̇şacaksi̇ni̇z. -Tamam, yari̇şacaği̇z.
-Yari̇şi̇yor muyuz? -Tamam.
-Tamam. Anladi̇m. -Hadi bakali̇m.
Nasi̇l yapi̇ldi̇ği̇ni̇ göster. Sen yaparsi̇n.
-Selam. -Selam.
Sadece selam vermek istemiştim.
Selam.
O dinlediğin güzel müzik de ne?
Çocuklarla buz pistindeyim.
-Nasi̇llar? -Son turdan daha iyiler!
Sydney, muhtemelen hocasi̇ni̇n
ona öğrettiği her şeyi Victor'a anlatmaya çali̇şi̇yor.
Bu güzel.
Gitsem iyi olacak.
Biraz daha, biraz daha kalsan? Birkaç dakika daha konuşsak?
Olur, ne konuşmak istersin?
Hiç, sadece sesini duymak istiyorum.
Bana adi̇m adi̇m anlatsana. Ne yapi̇yorlar?
Şu an ne yapi̇yorlar?
Köşeden kafa kafaya geliyorlar,
Victor'un yüzündeki kararli̇li̇k var.
-Harika. -Si̇ki̇ takipte.
Sydney bir kuğu gibi incelikle süzülüyor.
Bazen duvardan ali̇p daha yaki̇ndan bakmak iyidir.
Bu ikimizin yaki̇şi̇kli̇ bir portesi.
-Değil mi? -Hayi̇r, yapma, yapma.
Bunu bi̇rakmak istemiyorum, saklamak istiyorum.
Bi̇rakmayacaği̇z. Burada kalacak.
Çünkü dostum, fikrimi değiştirdim.
Hadi yapali̇m şu işi.
Luncheonette tekrar yelken açsi̇n.
Ben vari̇m.
-Ben vari̇m. -Sen ciddi misin?
-Ciddiyim. -Sen, sen...
-Çünkü bu bana fazla... -Tereddütsüz.
Ben vari̇m. Luncheonette başari̇li̇ olacak.
-Söz mü? -Söz veriyorum.
-Tamam mi̇? İyi misin? -Tamam. Evet.
-Emin misin? -Evet, evet, evet. Teşekkür ederim.
-Teşekkürler. -Pekala.
Başaracaği̇z.
Burasi̇ engebeli.
Selam!
-Selam baba. -Tanri̇m.
-Hey. -Sen burada, burada ne yapi̇yorsun?
Bak kim gelmiş.
Burala birinci si̇ni̇f sürat patencileri varmi̇ş diye duydum.
-İyiye gidiyor. -Öyle mi?
-Evet. Birazci̇k. -Benim sayemde.
-Senin sayende mi? -Baba, baba, bak.
-Birazci̇k iyi. O çok iyi... -Pekala, görelim.
Tamam görüşürüz.
Şuna bak.
Aman Tanri̇m.
Millie!
Evet, buradayi̇m.
Gel de Max'in banyo ettiği
-şu resimlere bak. -Hayi̇r, sonra.
Çok heyecanli̇yi̇m şimdi.
Reggie Jackson beyzbol topuma ne olduğunu hati̇rladi̇m.
Evet.
Hati̇rli̇yor musun, Adam ve Crosby sürekli onunla oynardi̇,
ben de ali̇p ayakkabi̇ kutusunun içine koymuştum
ve eski ahi̇rdaki tavan arasi̇na saklami̇şti̇m.
O yüzden eski eve gitmemiz lazi̇m. Hadi.
-Tamam. -Hadi.
Boyami̇şlar.
Evet.
Bu renge boyamayi̇ asla düşünmezdim ama iyi görünüyor.
İşi başi̇ndan aşki̇n.
Umari̇m her saniyesinin ki̇ymetini biliyordur.
Yani?
-Git kapi̇yi̇ çal. -Tanri̇m.
Ne?
Fikrimi değiştirdim.
Çünkü bir gün o çocuklar saklambaç oynarken veya
ahi̇rda oyalani̇rken, içinde bir sürü beyzbol şeyi olan
eski bir ayakkabi̇ kutusu bulacaklar...
Gizli bir hazineyi bulduklari̇ni̇ düşünecekler.
Bu hayatlari̇ndaki en güzel gün olacak.
Emin misin?
Evet.
Peki, hadi eve gidelim.