Powinniśmy się pobrać.
w poprzednim odcinku...
Kocham cię.
Walczę o ciebie i o nasze małżeństwo.
-Musimy podpisać dokumenty, Joel. -Tego chcesz?
Właśnie rozmawiałem z ubezpieczalnią.
Obliczenia wyszły na naszą korzyść.
A gdybym odszedł z Luncheonette?
Przemyślałem to i nie chcę gotowki.
Twoje serce nie jest mocne, Zeek.
Sami podejmiemy decyzję.
O rany.
Boże.
Właśnie tak.
O Boże.
-Wołałeś mnie? -Tak.
Zrobisz coś dla mnie?
Możesz tu wejść i podać mi to pudełko?
Po jakiego diabła?
Bo jest w nim piłka Reggie'ego Jacksona
i chcę ją dać prawnukowi, gdy się urodzi.
-Zeek. -Albo prawnuczce. Niech będzie.
-Nie! Ty kochasz tę piłkę. -Nieważne.
Boże, słyszałam tę historię tylko sto tysięcy razy.
-4 kwietnia 1972. -Ostrożnie.
Siedziałeś w sekcji G, gdy nagle...
Nie, siedziałem w sekcji J.
Gadałeś o tym częściej niż o naszym ślubie.
Czemu chcesz oddać piłkę niemowlęciu?
Nie byle jakiemu. To nasz prawnuk.
Nie jest zwykłym niemowlęciem.
Wiesz, że musimy porozmawiać o tym,
co powiedział lekarz.
Musimy pogadać o kolejnym kroku.
Tak, wiem o tym.
Nie ma tu tej piłki. To nie to pudełko.
-A to, co to jest? -Nie mam pojęcia.
-Gdzie ja wsadziłem tę piłkę? -Co to może być?
-Boże. -Przecież ją tam włożyłem.
Uwierzysz, że te dupki zabrały zdjęcie Janis Joplin?
Była naszym duchowym patronem.
Miałem dosyć patrzenia na tę pustą ścianę,
więc załatwiłem coś.
Cros, zwolnij trochę. Pogadajmy o tym.
Na pewno chcesz reaktywować Luncheonette?
Na 100%.
Wiesz, kto też tego chce?
Ci faceci!
Spójrz na tych dwóch wariatów, jak wskakują na głęboką wodę.
Pierwszy dzień?
Jeden nawet nie wie, co to jest pogłos.
-To ty. -Dokładnie.
Drugi nie zna się na biznesie.
To ja.
Po trzech latach nadal się na tym nie znam,
ale codziennie pracuję w miejscu, które kocham,
bo mam najlepszego wspólnika na świecie.
To było niesamowite doświadczenie.
Zgadza się.
Wyboje i turbulencje, a to dopiero początek,
bo jak mówi nasz duchowy patron:
"Jesteś wolny, gdy nie masz nic do stracenia".
A my oficjalnie nie mamy nic do stracenia...
Z tym się zgadzam.
Czuję, jak magia powraca,
gdy tylko na to patrzę.
Chyba już wystarczy.
Wygląda dobrze.
Możemy o tym pogadać?
O czym?
O wielkim pomidorze.
Oboje wiemy, że to słoń.
-Cóż... -Tego się nauczyłem.
Dla mnie to teraz pomidor.
-A co z...? -?
-Powiedziałem, że... -To było na poważnie?
Ja już wszystko powiedziałem.
Chlapnąłeś o oświadczynach przed szpitalem
i więcej o tym nie mówiliśmy.
I czuję, że... Czy to miało związek
z tym całym napięciem, nikt nie mógł spać,
ta sprawa z moim tatą...
To tak, jak przy spadającym samolocie, gdy papla się bezsensownie.
Nie, dlaczego tak myślisz?
Bo wydawało się to nieplanowane...
A to trzeba planować?
Tu chodzi o resztę twojego życia.
Co mam ci powiedzieć?
Nie mogę tego powtórzyć.
Ja już wszystko powiedziałem.
Powiedziałem, że cię kocham i chcę spędzić z tobą resztę mojego życia.
Chcę cię na dobre i na złe,
w zdrowiu i w chorobie, jak to się recytuje.
Było napięcie i silne emocje.
Może to nie było najlepsze miejsce na oświadczyny,
ale mówiłem poważnie.
Jeśli dla ciebie to pomidor,
to jest teraz w twoich rękach.
-Wszystko w porządku? -Tak.
Co my wyprawiamy?
Też się nad tym zastanawiałem.
Nie chciałem naciskać w związku z twoim tatą,
ale powinniśmy się spotkać i pogadać.
Może teraz?
-Teraz? -Tak, teraz.
Chyba że jesteś zajęty.
Nie, nie jestem.
Więc...
No właśnie.
Cóż...
Jules, nie możemy...
Musimy patrzeć sobie w oczy.
To przyjedź tu.
-Już jadę. -OK.
Dzień dobry.
Więc to się stało?
Stało się.
Z pewnością się stało.
Jestem przekonany, że musi się powtórzyć.
Nadal musimy porozmawiać.
-Zgadza się. -OK.
-Porozmawiamy. -Owszem.
Tak, po prostu...
Mamo, czemu drzwi są zamknięte?
To mylące, schowaj się.
Drzwi są zamknięte, bo szukam szlafroka, kochanie.
Muszę go znaleźć
i jak tylko go znajdę,
będziesz mogła wejść,
czyli już.
O co chodzi?
-Zostawiłam flet u taty. -OK.
Potrzebuję go dziś na próbę.
Dobrze, wpadniemy do niego po drodze do szkoły.
Albo nie.
Tata podrzuci ci go do szkoły.
Dobra, napiszę do niego.
Nie, ja mogę...
-Napiszę za ciebie. -Mogę?
Albo zadzwonię do niego.
Zrobię to szybciej.
Super.
To był mój telefon, co?
Nie dostałaś SMSa.
To był mój telefon. Tata odpisał,
że ci go przywiezie. Doskonale.
Dużo literówek w jego SMSie.
Pewnie się śpieszy, tak jak my.
-Zbieraj się. -Wcale nie.
-Ależ tak... -Ja jestem gotowa.
-Mam płaszcz i byty. -Jadłaś śniadanie?
-Tak? -Tak.
-Cześć. -Mamo, tato, co tu robicie?
-Zobacz, co mamy. -Co takiego?
Mamy projekt dla wnuka.
-Gdzie on jest? -Max.
Jaki projekt?
Myślę, że cię zainteresuje.
-Ile mają lat? -Nie wiadomo.
-Może ty nam powiesz? -Właśnie.
Dziadek lubi wrzucać rzeczy do pudełek
i zapominać o nich.
Pudełka to złe miejsce na klisze.
Powinny być w chłodnym i suchym miejscu.
To było głupie, dziadku.
Dostanę więcej czasu na sprawdzenie, z którego są roku?
-Głosuję na tak. -Uratowany przez babcię.
15 minut, bo musisz iść do szkoły.
Dziadku!
-Ja pójdę. -Dobra.
Tajemnicza klisza.
-Możemy chwilę porozmawiać? -Jasne.
Mama powiedziała mi o włamaniu.
Miała tego nie robić. Nie chcieliśmy cię stresować.
Ukrywanie przede mną spraw
stresuje mnie bardziej. Co się dzieje?
Wybacz, ale wszystko jest dobrze.
Wszystko jest dobrze.
Jest dobrze.
Jasne, jest dobrze.
Czemu mnie to nie przekonuje?
Tato, to nic takiego, tylko...
No dobra, mam niczego nie ukrywać?
Nigdy nie umiałeś kłamać.
No tak.
No mów.
Chcę się wycofać z Luncheonette.
Z biznesu?
Ostatnio ciężko było uzyskać przychód.
Toniemy w długach i tak sobie myślałem,
że pieniądze z ubezpieczenia mogą nas wyzwolić.
Wystarczyłoby, żeby wyjść na czysto.
Po prostu chciałbym się otrząsnąć i pomyśleć, co dalej.
Co chcę dalej robić.
Ale nie mogę, bo...
To jest marzenie Crosby'ego.
O to chodzi.
Crosby jest na tyle dorosły, by zrozumieć, że marzenia odkłada się na później.
To nie byłoby odłożenie.
To byłoby zniszczenie ich.
To by był koniec Luncheonette, a Crosby by się załamał.
W każdym razie to jest to, co mnie trapi, ale...
Musisz zrobić to, co najlepsze dla twojej rodziny, synu.
On jest moją rodziną. To mój młodszy brat.
Z Crosby'ego zrobił się dorosły facet.
Zaskoczył wielu z nas.
Owszem.
Poradzi sobie.
Chyba pora odpuścić.
Musisz zrobić to, co jest dobre dla ciebie.
Daj mi to.
To jest H2. Dlaczego chcesz H2?
Jak to?
To nie ta część, H2 nie wchodzi.
Wcisnę to jakoś.
-H2 zabierzemy dopiero... -Jest...
-Mamo! -Zaczekaj.
O Boże. Nawet jeśli to złożymy,
będę bała się włożyć tu dziecko.
Będzie dobrze.
-Za bardzo to wcisnęłaś. -Nie, nie!
To jest bez sensu.
Totalna bezsensowne!
To głupota.
Pieprzyć to. Typowe.
Typowe zagranie taty,
wysłać coś, żeby przypisać sobie zasługę,
a najcięższą robotę zostawić nam
i w niczym nie pomóc.
Jak ze wszystkim w całym jego życiu.
Przykro mi, że nie miałaś...
Lepszego taty. W takich chwilach naprawdę...
Nie, mamo...
To nie jest twoja wina.
Stresuję się, bo trudno mi
samej to wszystko robić.
I w zasadzie sprowadzam na świat dziecko, by dalej
wszystko robić sama.
Podjęłaś decyzję i właściwie to nie wiesz, czy Ryana tu nie będzie.
Bronisz się i chcesz mieć pewność, że będzie zdrowy.
Jeśli tu przyjedzie, wymyślimy coś.
I zatrudnimy kogoś, by złożył to łóżeczko.
Cros, możemy chwilę porozmawiać?
Jasne. Są tu niezłe rzeczy.
Ten 1176.
Analogowy wyświetlacz. Popatrz jaki piękny.
Wygląda fajnie.
Prawie się cieszę, że nas okradli.
Możesz to na chwilę odłożyć?
Miałem dość poważne przemyślenia.
Sporo myślałem.
O naszej przyszłości...
I tak naprawdę uważam, że powinniśmy zwinąć interes.
Więc znowu chcesz zamknąć studio?
Tak. Było świetnie,
ale tak będzie dla nas lepiej.
Dla mnie nie.
Ale ja czuję, że dla mnie tak będzie najlepiej.
Uwielbiałem z tobą pracować. Wiesz o tym.
Nie zamieniłbym tych lat na nic innego. Było świetnie.
Ale ja po prostu
chcę wyjść z długów i uważam, że to jest odpowiedzialne...
-Jasne. -Tak należy zrobić.
Przykro mi.
Całkowicie to rozumiem.
Obaj mamy rodziny,
więc nie czuj się z tym źle.
Odnieśliśmy sukces.
Racja.
Może tego było trzeba,
żebyśmy mogli zabrać się za coś innego.
Co robisz?
Myślałam, że miałeś robotę.
-Tak było w grafiku. -Odwołano.
Nie że nie chciała cię widzieć, tylko nie planowałam.
Wiem, co robisz?
Składamy z Amber łóżeczko
i nie mamy młotka.
Zamierzacie złożyć łóżeczko dla żywego dziecka?
Tak. Masz...
Znacie się na tym?
-Nie wiem. Pracujemy nad tym. -Tak,
ale przecież masz czasem trudności z rzepami.
-No dobra, bądź ostrożna. -Dziękuję.
Tylko tego potrzebujesz?
-Na razie tak. -No dobra.
Wiem, że...
Wiem, ale nie szkodzi.
-Potrzebuję czasu. -Wiem.
Musisz to rozważyć. Wiele powodów do odmowy.
-Rozumiem. -To nie o to chodzi.
To nie żadna lista.
A gdyby była? Jaka by...
Co by na niej było?
Gdyby była lista za i przeciw?
Co przemawiałoby za odmową?
-To nie tak... -Podaj trzy najważniejsze powody.
Chodzi o to wszystko, o czym rozmawialiśmy.
-Czy się komunikujemy. -No wiem.
Czy możemy się razem rozwijać?
Pracuję nad tym.
-Wiesz o tym. -Wiem.
-Jestem teraz starsza i potrzebuję czasu. -Hank!
Wiem, że nie byłem umówiony,
ale to najwspanialszy dzień dla wszystkich.
Mam tu siedem niewywołanych klisz...
...sprzed kilkudziesięciu lat i trzeba je wywołać teraz!
W każdym razie...
No dobra.
-Idź. -Tak.
To nie jest jeden z tych...
To nie trafi na listę powodów do odmowy...
Nie! To jedna z dobrych rzeczy.
-Czyli dobrze robię? -Na razie.
-Jak najszybciej. -Dobra.
Co tam masz? Dawaj to.
Czemu tak robisz?
Dziwnie to wygląda.
-Po co ci to? -Skupia się...
Na mięśniach brzucha.
-To w niczym nie pomaga. -Właśnie, że tak.
To jak ćwiczenia ciążowe.
Pomaga się skupić.
Dokończ lepiej opowieść.
Dzieci go widziały czy nie?
Na szczęście go nie widziały.
Chowam przed dziećmi ich własnego ojca.
Jakie to uczucie?
Nie wiem. To szalone,
ale tak trzeba.
-Co zamierzacie? -Zastanowimy się.
Upewnimy się, że...
Jak długo będziecie się zastanawiać?
Rozważymy wszystko i dopiero,
gdy będziemy pewni, zrobimy to.
Hank poprosił, żebym za niego wyszła.
Nie wiedziałam, co powiedzieć i właściwie nadal nie wiem.
Ale to fantastyczne!
Dzięki.
Od tamtej pory o tym nie mówiliśmy.
Tak ma wyglądać reszta mojego życia?
Kocham go, ale... On jest skomplikowany...
Sama nie wiem.
Moja intuicja wywiodła mnie w pole tyle razy.
-Chcesz to rozważyć. -Nie chcę popełnić błędu.
-Chcesz... Wiem. -Tak.
Nie mamy już 20 lat. Musimy myśleć o dzieciach.
Co mi doradzisz?
Wypiszemy za i przeciw.
Wypiszemy dlaczego
-powinnaś wyjść za Hanka. -Nie!
-I dlaczego nie. -To nieromantyczne.
Sama mówiłaś, że chcesz podjąć praktyczną decyzję.
To sposób, aby to zrobić.
-Masz papier i długopis? -Mam.
Zawsze zapominam.
-No dobra. -Zalety.
Zalety.
Stabilny.
Uprzejmy.
Zabawny.
Dobry dla rodziny.
-Wyższy ode mnie. -To ważne.
-Nie najważniejsze, ale to plus. -Nie no.
Jasne.
No wiem, wiem.
Zobacz, kto wrócił. Tatuś.
Cześć wam.
A czemu ty wagarujesz?
Chodźmy do tatusia.
Wszystko w porządku?
Tak.
Co się dzieje?
To koniec.
Adam odchodzi...
Kochanie...
Przykro mi.
Było miło.
-Miło? -Prawie doszło do katastrofy.
Dzieci musiały tyle przejść.
Nie możemy mącić im w głowie.
-Dawać im fałszywej nadziei. -W porządku.
To byłaby fałszywa nadzieja?
-Tego nie wiem. -OK.
Bo po ostatniej nocy,
sam miałem trochę fałszywej nadziei.
Joel, jest nadzieja.
-Ale musimy nad tym popracować. -Tak.
-Wchodzę w to.
-Dobra. -Jestem na to gotowy.
Musimy się dogadać,
zanim powiemy dzieciom.
Bo musimy się na coś zdecydować i wiedzieć,
że damy sobie radę.
W przeciwnym razie to będzie dla nich za wiele.
-Nie możemy... -Kochanie.
Kocham cię
i wchodzę w to. Poradzimy sobie.
Dobrze, więc...
Na przykład, co z Chrisem?
Myślałem, że to już skończone.
Skończone, ale pracuję z nim.
I nie mogę sobie pozwolić na odejście z pracy.
Nie chcę z niej odchodzić. Lubię swoją pracę.
-Lubię klientów i sprawy... -Jasne.
Dobrze się tam czuję.
Cóż, więc chyba...
Będę musiał się z tym pogodzić.
A co ze mną?
Jesteś nieźle zakręcona.
-Oboje to wiemy. -Mówię poważnie.
Przechodzę ostatnio ciężkie chwile
z tatą...
I wcześniej. Trudno mi jest myśleć logicznie.
Wiem. Oboje jesteśmy pełni emocji,
ale kiedy nie myślałaś jasno?
Dwa lata temu. Wtedy nie myślałam jasno.
Byłam załamana, a ty odszedłeś.
To się więcej nie powtórzy.
Dobrze, ale...
Nie mogę obiecać, że już nigdy nie będę...
Sama nie wiem. Wiem, że ciężko było ze mną żyć.
Jestem świadoma, że to było trudne.
Kochanie, powtórzę ci to tyle razy, ile zechcesz.
Nigdy więcej cię nie zostawię.
Nie zostawię cię.
Co to za rzeczy?
Tak wyglądają 72 lata wspomnień.
To czego szukamy?
Szukamy piłki bejsbolowej w pudełku po butach.
Bejsbolowej.
Pudełka są wszędzie, ale mogę...
O rany...
Czeka nas sporo pracy, prawda?
O Boże.
Jakieś buty.
Nic ci nie jest?
Bywało lepiej, jeśli wiesz, o co mi chodzi.
Dziadku, chcę tylko powiedzieć, że...
Strasznie mi przykro, że zepsułem ci wycieczkę do Francji.
-O rety. -Naprawdę.
Nie chciałem tego zrobić.
Ciągle o tym myślę.
Kiedy miałeś atak serca...
Bałem się, że cię stracę i nie będę...
-mógł cię przeprosić. -Rany.
Nie wiem, czy byłbym w stanie z tym żyć.
I jest mi...
naprawdę przykro...
Chodź tu, wnuku. Po co się tym zadręczać?
Chodź no tu.
Przepraszam.
-Mowię serio, dziadku. -Przestań.
Nic się nie stało, Drew.
Przestraszyłem się, wiesz?
Gdy coś takiego się dzieje, ostatnia rzecz o jakiej myślisz
to złość na kogoś lub o coś.
Nie lubię o tym myśleć.
Ja też nie, ale to się stanie.
A kiedy to się stanie, gwarantuję,
że pewnie będę na kogoś zły. Sam nie wiem.
Pewnie tak.
Może nawet na ciebie.
Ale najbardziej szalone jest to,
że złość odczuwa się wobec tych, których kocha się najbardziej.
-Tak? -No.
Gdy Adam i Crosby byli mali,
strasznie mnie denerwowali.
Biegali cały czas i wydzierali się na cały głos.
Nie mogłem ich uciszyć.
Miałem ochotę ich zabić.
I to nie w przenośni.
Naprawdę chciałem ich zabić.
Biegali w kółko, wrzeszczeli...
-Wszystko w porządku? -O rany.
-Nic ci nie jest? -Nie.
Właśnie sobie przypomniałem, że chcieli się bawić moją piłką,
więc ją schowałem.
I wiem, gdzie jest.
Przestraszyłeś mnie.
Miałem...
Objawienie?
-Objawienie. -Tak.
-Zawieź mnie do domu. -Dobra, chodźmy.
Brawo. Dziękuję!
-Pomóc ci? -Trochę. Już dobrze.
Z moich badań wynika, że ta klisza jest z drugiej połowy lat 80.
Nie ma mnie na niej, bo jeszcze się nie urodziłem.
A ja miałem wtedy około 20 lat
i podróżowałem po świecie.
Zaczynałem jako fotoreporter.
Mamy pewnie też nie zobaczę,
ale na pewno będzie tata za młodu.
On myśli, że to z weekendu dla rodziców w Berkeley z 1987.
'87? Tak?
Tego roku opublikowano moje pierwsze zdjęcie.
Byłem na Sri Lance. Robiłem niepowiązany materiał,
gdy terrorysta wysadził dworzec autobusowy.
Szczęściarz.
Bardzo dobrze to pamiętam.
Podniecałem się tym zdjęciem.
Jakby...
Cały mój świat od tego zależał.
Rany, byłem jeszcze dzieckiem.
Nie byłeś dzieckiem w wieku 20 lat, byłeś dorosły.
Z pewnością uważałem się za dorosłego.
Ale nie. Byłem jeszcze dzieckiem.
To nie jest z weekendu dla rodziców w Berkeley z 1987.
Moja ciocia Sarah nie studiowała w Berkeley.
Ona w ogóle nie studiowała.
Według mojego taty podjęła wtedy kilka złych decyzji.
Tak to już jest, Max.
Robisz jeden głupi wybór
za drugim.
Myślisz, że wiesz wszystko.
Ja myślałem, że dokładnie wiem, co chcę od życia.
Ale nie miałem pojęcia.
A teraz jest dziwnie.
Po prostu...
Tak jakby moje życie dużo bardziej się skomplikowało,
ale to, czego od niego chcę,
stało się o wiele prostsze.
Nie rozumiem, co mówisz.
Nie wiem, czego ona chce.
Nie zrozum mnie źle. Też zrobiłem listę.
O kim rozmawiamy?
O twojej cioci, Sarah. Przychodzi mi na myśl wiele rzeczy,
które mnie w niej irytują.
Mnie też.
-Na przykład, za dużo mówi. -Owszem.
To prawda.
-To słuszna uwaga. -Tak.
Gaduła z niej.
Za głośno i za często.
Racja.
Ale...
Sam nie wiem. Czasami...
Chodzi o to, w jaki sposób to robi.
Jej głos staje się częścią ciszy.
Wolę rzeczywistą ciszę od głosu cioci Sarah.
To wspaniałe. Nie mogę w to uwierzyć.
Nie byłam pewna, czy Max znajdzie na tym coś użytecznego.
Mój Boże, to Adam.
-Nie. -Tak.
Był taki mały.
To zdjęcie ma ponad 40 lat.
-Skąd się wzięły? -Od twojego taty.
Robił niezłe zdjęcia.
Gorzej było z wywołaniem.
To niesamowite.
-Tak. -Pięknie wyglądacie.
Pamiętam to.
To było tuż po tym, jak powiedziałam twojemu tacie,
że jestem w ciąży z Julią.
Wygląda na...
-Zszokowanego? -Przerażonego.
To rzeczywiście był szok.
-Tak? -Ciągle powtarzał: "Czwórka?".
-Cały czas to powtarzał. -Był zły?
"Czwórka?". Nie, po prostu...
Nie mógł w to uwierzyć. "Czwórka?".
Był taki podekscytowany.
To ja?
Tak, to ty.
Dziwne, że dałaś się trzymać wystarczająco długo, żeby zrobić zdjęcie.
Zawsze wyrywałaś mi się z rąk i uciekałaś.
Rany, było...
Trudno cię utrzymać.
Pamiętam to.
Pamiętasz ten dzień?
Nie.
To było dzień przed twoim odejściem z domu.
Pamiętam to, bo zobaczyłam cię w ogrodzie
i wyglądałaś tak pięknie, że chciałam cię namalować.
Ale ty nie chciałaś mi pozować.
Więc tata zrobił ci zdjęcia,
żebym namalowała cię z fotografii.
-A potem, oczywiście... -Tak.
Kilka godzin później
-strasznie się pokłóciliśmy. -Tak.
-Następnego dnia zniknęłaś. -Też to pamiętam.
Ale wróciłaś.
-Zbyt wiele lat minęło. -Cóż, w końcu
zrozumiałaś, gdzie twoje miejsce.
To prawda.
Dzięki, mamo.
Co się dzieje, skarbie?
Czuję...
Hank chce się pobrać.
Wiem, ale nie dałam mu odpowiedzi, bo nie wiem, co chcę zrobić.
Mam długą listę powodów przeciwko.
Zawsze jest jakaś lista.
-Naprawdę? -Też miałam listę.
Dzięki Bogu, wiesz,
ostatecznie nie przywiązałam do tego zbytniej uwagi.
Ale ja powinnam zwrócić uwagę na pewne sprawy.
-Kochasz go? -Tak.
Uszczęśliwia cię?
Tak.
To co jeszcze się liczy?
No tak.
Podwieczorek jest gotowy. Coś jeszcze?
Załóż to, tato.
Mam to założyć? No dobra.
-Jak wyglądam? -Pięknie.
Pyszna herbata.
Zaparzymy więcej? Ktoś przyszedł.
Zaczekaj chwilę.
-Wejdź. -Nie przeszkadzam?
-To zły moment? -Nie.
Zrobiliśmy podwieczorek.
Chcesz napić się herbaty z królową?
Może później.
Nie? Wszystko w porządku?
Możemy chwilę porozmawiać?
Jasne. Włączę tylko telewizor.
-Zaraz wracam. Usiądź. -OK.
Nora, włączę ci telewizję.
Twój brat nie wie, że tu jestem i wolałabym, żeby nie wiedział.
Powiedział mi o Luncheonette.
-I rozumiem to. -W porządku.
Wiem, że musisz robić to, co dobre dla twojej rodziny.
Ale przyszłam tu, bo sama muszę robić to, co dobre dla mojej.
Jasmine, przemyślałem to.
Adam, posłuchaj. Wiem.
Jest wiele powodów, by zamknąć ten interes
i wszystkie są dobre.
-Wiem. -OK.
Ale jest też wiele powodów, by nadal działać.
Ważniejszych powodów.
-Wiem, że to rodzina i marzenie. -Właśnie.
Ale nie wyszło tak, jak byśmy chcieli
i nie da się tego zmienić.
Ale nie trzeba się poddawać.
Zaczęliście ten interes razem
i Luncheonette znaczy wiele dla was i naszych rodzin.
-Wiem. -Twoja siostrzenica urodzi dziecko.
Będzie miała dziecko.
-Jest od tego zależna. -Wiem.
Ale rozmawiałem o tym z Crosbym i on to zrozumiał.
On tego nie rozumie.
Jest załamany.
Nigdy go takiego nie widziałam.
Martwię się o niego.
Wiem, że tego potrzebuje, więc proszę cię,
obiecaj mi, że przemyślisz to jeszcze raz. Tylko tyle.
-Daj mi na to trochę czasu. -Jasne.
Dowiedziałem się, że razem z mamą
składacie łóżeczko.
Wiem, że jesteś niezależna i potrafisz wszystko,
ale uznałem, że będzie bezpieczniej,
-jeśli pozwolisz mi rzucić na to okiem. -Tak!
-Bardzo dziękuję za przyjście. -W porządku.
-Dobra. -Naprawdę, to był...
-Będzie dobrze. -To był koszmar.
Już zaczęłyście? To dobrze.
-Tu jest. -Masz rachunek, tak?
Nie mogę stwierdzić, czy to jest czyste czy brudne.
-A w ogóle potrzebujesz ich więcej. -Dobrze.
To wydatki na lunch?
Kalkulacje z Luncheonette. Przeglądam je jeszcze raz.
Z Luncheonette?
Tak. Dostaniemy pieniądze z ubezpieczalni
i jest ta firma od dżingli reklamowych.
Namówiłbym ich, by zamawiali więcej
i może zaczęlibyśmy mieć zyski.
Dlaczego... Myślałam, że...
Z tym już koniec. Więc czemu to przeglądasz?
Tak było, ale Jasmine przyszła ze mną porozmawiać.
Jasmine przyszła, żeby o tym rozmawiać? Po co?
-O czym... -O tym,
jak bardzo ważny jest dla rodziny ten interes
i że Crosby jest załamany...
Wiem, że na pewno jest mu smutno.
Tobie i mnie też. To jest strata.
To jest smutne. Nie wiem, co on zrobi.
Ale on jest dużym chłopcem.
Otrząśnie się z tego. Znajdzie coś innego,
-tak jak my. -Nie wiem, czy się z tego otrząśnie.
To tak wiele dla niego znaczy
i gdy przypominam sobie,
-jak ja się czułem... -Wiem.
...gdy zaczynaliśmy z Luncheonette. Byłem przerażony.
Wiem, ale już to obliczałeś.
Chyba nie wiesz, jak się bałem,
-gdy straciłem pracę w T&S. -Wiem, pamiętam.
I Luncheonette mnie ocaliło. Dzięki Crosby'emu.
I teraz czuję,
że powinienem go wesprzeć.
Nie chcę, żeby jego uczucia zmusiły cię do podjęcia
-złej decyzji finansowej. -Jasne.
-Masz rację. -Wiele zrobiłeś dla tej rodziny.
-Zawsze ich wspierasz. -To trudna decyzja.
-Rozumiem. -Próbuję postąpić słusznie.
-Muszę się teraz przewietrzyć. -Jak zawsze.
Muszę wyjść. Kocham cię. Masz rację.
Masz całkowitą rację, ale muszę wyjść na chwilę.
Amber, zamykaj drzwi!
Zasnęła jakąś godzinę temu.
To dobrze.
Ty to złożyłeś?
Tak, ja to złożyłem.
-Ty? -Tak.
To niesamowite. Jak to zrobiłeś?
Trochę czasu to zajęło.
Trzeba mieć do tego wykształcenie inżynierskie.
Gotowe.
Nie jest idealne.
Szczerze mówiąc, została mi jedna śruba.
-O nie. -Tak.
To chyba nie ma znaczenia,
bo jest dość solidne.
Kupił dobry towar.
Myślałem, że poskąpi,
ale to jest dobre.
Ona nie wiedziała, co robi.
Miała wszystko porozrzucane.
Tak.
Co tak?
Na pytanie, które mi zadałeś.
Co ty mówisz?
Pobierzemy się?
Weźmiemy ślub?
Tak, chcę tego.
Chodź, ścigamy się.
Dobra, ścigamy się.
-Chcesz się ścigać? -Dobra.
-Dam radę. -Dawaj.
Pokaż jej, jak to się robi. Udało ci się.
Chciałam się tylko przywitać.
Cześć.
A co to za wspaniałej muzyki słuchasz?
Jestem na lodowisku z dzieciakami.
-Jak im idzie? -Lepiej niż przy ostatnim okrążeniu.
Sydney stara się przekazać Victorowi
wszystko, czego nauczył ją trener.
To dobrze.
Powinnam kończyć.
Możesz zaczekać? Pogadać ze mną chwilę?
Jasne, o czym chcesz gadać?
O niczym. Chcę słyszeć twój głos.
Opowiedz szczegółowo, co robią.
Co teraz robią?
Biorą zakręt, łeb w łeb.
Victor wygląda na zdeterminowanego.
-Super. -Chce się ścigać.
Sydney jest jak łabędź. Ślizga się z gracją.
Czasem dobrze jest zdjąć to ze ściany i popatrzeć na to z bliska.
Bardzo dobrze tu wyglądamy.
-Prawda? -Nie, nie wieszaj go.
Nie chcę go zostawiać. Chcę go zatrzymać.
Nie zostawiamy go. Będzie tu wisiał,
bo zmieniłem zdanie.
Zróbmy to.
Niech Luncheonette ponownie wypłynie.
Wchodzę w to.
Poważnie?
Poważnie.
-Bo to dla mnie zbyt wiele... -Nieodwołalnie.
Luncheonette będzie działać.
-Obiecujesz? -Obiecuję.
-Zgadzasz się? -Jasne.
-Na pewno? -Tak. Dzięki.
-Dzięki. -W porządku.
Będzie dobrze.
-Cześć, tato. -O Boże.
Co tu robisz?
Kogo my tu mamy.
Podobno są tu światowej klasy łyżwiarze.
-Jest coraz lepszy. -Tak?
-Tak, troszkę lepszy. -Dzięki mnie.
-Dzięki tobie? -Tato, patrz.
-Idzie mi lepiej. -Zobaczmy.
Do zobaczenia potem.
Patrz.
O rety.
Tutaj jestem.
Chodź zobaczyć zdjęcia,
-które wywołał Max. -Później.
Jestem zbyt podekscytowany.
Przypomniałem sobie, co stało się z moją piłką bejsbolową.
Pamiętasz, jak Adam i Crosby cały czas się nią bawili,
więc włożyłem ją do pudełka po butach
i schowałem na krokwi w starej stodole.
Musimy pojechać do starego domu. Chodź.
-Dobra. -Chodź.
Pomalowali.
Tak.
Nigdy nie wybrałabym tego koloru, ale wygląda dobrze.
Rany, ma sporo roboty.
Mam nadzieję, że cieszy się każdą sekundą.
Więc?
-Idź zapukać. -O Boże.
Co?
Zmieniłem zdanie.
Kiedyś te dzieciaki będą bawić się w chowanego
albo wygłupiać się w stodole i znajdą stare pudełko
pełne bejsbolowych rzeczy i...
Pomyślą sobie, że znalazły ukryty skarb.
To będzie najlepszy dzień w ich życiu.
Na pewno?
Tak.
Wracajmy do domu.