Coraz gorzej mi idzie z firmą.
Luncheonette staje się ciężarem i chcę, żeby zniknęło.
Musimy podpisać papiery, Joel.
Tego chcesz?
Jeśli robi coś, co nie służy jego zdrowiu,
muszę o tym wiedzieć.
Może latać samolotem?
Ufałem ci. Zawiodłeś mnie.
Co chciałeś robić we Francji?
To miała być niespodzianka z okazji naszej rocznicy,
chciałem cię tam zabrać.
Wciąż możemy to zrobić.
Potrzebna karetka.
Mój mąż chyba ma atak serca.
GRATULACJE, AMBER
Czy wiemy,
- że to serce? - Bardzo cierpi?
- Nic nie mówili. - Nie wiemy.
Co powiedział dr Gordon?
Nie rozmawiałam z nim.
Może to tylko zgaga?
Zadzwoniłam po karetkę, ale...
- Może to zawał. - Nie wiemy.
- Zadzwonię do dr. Gordona. - Kto coś wie?
- Kto może coś powiedzieć? - Gdzie on jest?
- Co się dzieje? - Dzwoniłam.
Nie wiemy jeszcze.
- Nic mu nie jest? - Nie wiemy.
Nic mu nie jest, to twój ojciec.
- Może to lekarz. - Halo?
Tak, tu Adam Braverman.
To firma ochroniarska, chodzi o Luncheonette.
- O co chodzi? - Alarm się włączył.
Mają wysłać patrol?
Mieliśmy już fałszywe alarmy.
- Wysłać samochód? - Alarm?
Kogo to teraz obchodzi?
Tak, wyślijcie kogoś.
Dziękuję.
Mamo.
Nie chciałam,
żebyście mnie widzieli w takim stanie.
W porządku, mamo.
Nie wiemy, czy w porządku.
Było źle.
Było naprawdę źle.
Nie wiem, czy z tego wyjdzie.
Już dobrze, mamo.
Jesteś już.
Dziękuję, że przyjechałaś.
Nie wiem nawet, jak się czuję.
Jak on się ma?
Wciąż czekamy.
Twój brat przyjedzie. Jak dziecko?
W porządku.
Cieszę się, że tu jesteś.
Ja też.
No dalej.
Cholera!
Rozumiem.
Nie mamy możliwości tam teraz podjechać.
Możecie poprosić ich,
by zamknęli drzwi po wyjściu i...
Dobrze.
Przyjedziemy, jak tylko będziemy mogli.
Co się stało?
Ktoś włamał się do Luncheonette.
To nie były szopy.
Zabrali coś?
Mówią, że jest kiepsko.
Kto tam jest? Policja?
Tylko tego brakowało.
Pani Braverman?
Dr Lewis zajmuje się pani mężem,
wkrótce poinformuje państwa o wszystkim.
Jak on się ma?
W porządku.
Czy ktoś dzwonił już do dr. Gordona?
Dr Lewis z nim rozmawiał,
więc zna już historię państwa ojca.
To dobrze.
Stan jest stabilny?
Doktor wkrótce wyjdzie z państwem porozmawiać,
pani Braverman.
Robimy, co w naszej mocy, by mu pomóc.
Dziękuję.
Byłaś u Joela?
Jasne, że tak.
Nikt nie zakłada spódnicy ołówkowej o 2 w nocy.
O co chodzi?
To strój na randkę.
Nie jesteśmy razem. Być może jesteśmy
- na drodze do bycia razem. - Mój Boże.
Więc...
Nie zasługuje na ciebie.
To za dużo jak dla mnie.
To ja. Gdzie jesteś?
Przepraszam.
Jestem w szpitalu.
Mój ojciec miał kolejny incydent i...
Nic mu nie jest?
Czekamy na informacje.
Jego stan jest stabilny. Przepraszam.
Powinnam była zostawić ci kartkę.
W porządku, rozumiem.
Podjadę tam.
Nie, jesteśmy...
Dużo nas tutaj, nie trzeba.
Chcę być tam z tobą.
Chcę coś zrobić, pomóc jakoś.
Przywiozę jedzenie i napoje,
jakieś wypieki albo...
Wiesz, samochód Drewa się zepsuł,
nie wiem, czy czułbyś się komfortowo
- z nim w aucie. - Jasne. Przywiozę go.
- Wyślę ci jego numer. - W porządku.
- Dzięki, Hank. - Pojadę po niego.
O wilku mowa.
Na razie.
Pojedzie po twojego brata.
W porządku. On...
Camille, tak mi przykro.
Nie trzeba było.
- Wiem, jak smakuje szpitalna kawa. - Masz rację.
Podwójna latte na mleku sojowym.
- To wciąż moja ulubiona. Jesteś aniołem. - Jasne.
- To dla ciebie. - Ucałowałbym cię, dziękuję.
Nikt cię nie powstrzymuje.
Cześć.
A co z dziećmi?
Są u Heathmanów.
Zaprowadzą je do szkoły.
Przepraszam, musiałem coś zrobić.
Jasne, dziękuję.
- "Julia". - Tak, to dla ciebie.
Nie musisz zostawać.
Nie, ale chcę.
- Jeśli mogę. - Jasne.
Cześć, skarbie.
Jak on się czuje?
Jesteśmy dobrej myśli.
Wszystko dobrze?
Mam na myśli...
- W porządku. - Nie teraz, oczywiście.
- Ogólnie, w szkole, czy... - Tak, wszystko dobrze.
No to dobrze.
Dotrzemy tam...
Mam wszystko na mapie.
Będziemy tam na czas.
To znaczy, na czas, żeby...
Po prostu szybko tam dojedziemy.
Nie zgubimy się ani nic takiego.
Samochód nie odpalił?
Nie.
Przepraszam, możemy nie rozmawiać?
Jasne, nie rozmawiać.
Myślałem o tym od samego początku,
żeby nie rozmawiać.
Powinienem był się tego trzymać.
W porządku. Lubię...
Dobry jestem w nierozmawianiu.
- Pani Braverman? - Tak.
Jestem dr Lewis, zajmuję się pani mężem.
Stan jest stabilny.
Co się stało? Czy to był atak serca?
Tak, to był atak serca.
Wyrównaliśmy nieregularny puls,
ale to nie koniec.
Odzyskał siły, więc myślę,
że możemy zabrać go na OIOM.
Rozmawiałem z dr. Gordonem,
na OIOMie omówicie kolejne kroki.
Skoro jest lepiej,
- o co chodzi? - Tylko nie operacja.
Za wcześnie, by o tym mówić.
Kiedy dr Gordon go obejrzy,
porozmawiacie o tym.
Dr Gordon jest najlepszy.
Jesteście w dobrych rękach.
Możemy go zobaczyć?
Najpierw musimy przenieść go na OIOM.
Mamy wolną salę.
Musimy poczekać na transfer.
Zajmie to kilka godzin.
To po drugiej stronie miasta?
Przepraszam, wzywają mnie.
- Muszę iść. - Kilka godzin?
Co to ma znaczyć?
Robimy wszystko, co w naszej mocy.
W porządku.
Kochanie, może pojedziecie z Crosbym do studia?
Wolę zostać przy tobie.
Są tu Julia i Sarah. Nic mi nie będzie.
- Jedźcie. - Jesteś pewna?
- Oczywiście. - Dobrze.
Cros, chodź, obejrzymy Luncheonette.
To dopiero podniesie nas na duchu.
Dajcie znać.
Powodzenia, chłopaki.
Niedługo wrócimy.
Mój Boże.
Sprawdzę biuro.
Nie ma perkusji.
Cześć, mamo.
Jak się ma?
Nie poddaje się.
Co z samochodem?
Nie chciał odpalić.
Rany, dziękuję.
- Hank mnie przywiózł. - Tak.
Cześć wam.
Chcesz, żebym został?
Nie... Jesteśmy...
Sporo nas tu. Jest też Joel, więc...
Możemy tylko czekać.
Tak, Joel tu jest.
Zostanę przy tobie.
W porządku.
Cześć.
Mogłem przywieźć bajgle.
Przejeżdżaliśmy obok sklepu.
Przepraszam, powinienem był pomyśleć.
- Jak się trzymasz? - W porządku...
- Przywitam się z twoją mamą. - Dobrze.
Witaj, Camille.
Jestem Hank, spotkaliśmy się już.
Oczywiście.
Bardzo mi przykro
z powodu tego, co się stało.
- Dziękuję. - Jeśli czegoś wam trzeba, będę w pobliżu.
- Sukinsyny. - Tak, wiem.
- Kto robi coś takiego? - Nie wiem.
Żeby obdzierać kogoś, kto nie ma kasy.
Zrób napad na Wall Street czy coś.
Przecież my nic nie mamy.
Crosby, uspokój się.
Po to mamy ubezpieczenie.
Tak, ubezpieczenie na pewno nam pomoże.
Będą opóźniać płatność przez Bóg wie, ile czasu,
i droczyć się o wartość
każdej jednej rzeczy, którą mieliśmy.
Wszystko było używane. Powiedzą, że nie miało wartości.
Wiesz, że tak będzie. To ostatni gwóźdź do trumny.
Mamy dobrą polisę.
Możesz wybrać inną metaforę?
Dlaczego to dzieje się teraz?
- Nie wiem. - Czemu tata jest na OIOMie?
Babcia ma jakieś 94 lata
i wciąż się trzyma, a tata ma 73.
Cros, tata wyjdzie z tego.
Pozwól mi zająć się ubezpieczeniem.
Powalczę.
Ty skup się na tacie, dobra?
Nie martw się tym.
Przypomniałam sobie właśnie, że dziś twoje baby shower.
- To... - Co?
Nawet nie pomyślałyśmy,
- żeby zadzwonić. - Musisz iść.
- Nie idę. - Mama to opłaciła.
I tak miałyśmy być głównie my.
Może uda nam się to przełożyć.
Mogę do niego zadzwonić, jeśli chcecie.
Ja go znam, zadzwonię.
Pracował ze mną przy kampanii i przy cateringu.
Jeśli to nie problem.
Znasz go, ty to zrób.
Tak, znam, zadzwonię.
Nie martw się tym.
No to ustalone.
Jakieś wieści?
Co się stało?
Zabrali wszystko.
- Co? - Wszystko zniszczone.
Przykro mi.
Nic na to nie poradzimy.
Kochanie.
Leland, dziękuję, że przyszedłeś.
Oczywiście, będę tutaj.
To był dość kiepski nawrót.
Staramy się ustalić, co się stało.
Na razie chcemy zobaczyć,
jak zareaguje na terapię, którą podaliśmy.
Chcemy się upewnić, że jego serce, płuca i nerki
są na tyle silne, by podjąć leczenie.
Jakie leczenie?
Być może tylko zabierzemy go do pracowni cewnikowania
i wstawimy stenty.
Ale jeśli problemem jest zastawka,
prawdopodobnie będziemy musieli naprawić to chirurgicznie.
- Nie. - Tak, wiem.
Chciałbym móc powiedzieć, że będzie dobrze.
Musimy iść powoli.
Czekajcie cierpliwie, aż coś się wyjaśni.
Jego stan jest stabilny. Możecie go odwiedzić.
Jesteśmy tu wszyscy.
Wszystko będzie dobrze.
Cześć, tato.
Ciężki widok.
- Pójdę z tobą. - Dziękuję.
Przepraszam, tylko rodzina.
To mój mąż.
Dobrze, tędy.
Cześć, tato.
To ja i Joel.
Co się dzieje?
Proszę się odsunąć.
Daj mi trochę...
Dowiemy się, o co chodzi?
Dawajcie wózek, ładujemy do 200.
Zabrali go na salę operacyjną.
- Co? - W tej chwili.
Stracił przytomność,
sprzęt zaczął pikać i...
- Jaki sprzęt? - Miał atak?
- Defibrylowali go. - Szok?
- Nie wiem. - Miał atak?
Co się dzieje?
Zabrali go do pracowni, miał kolejny atak.
Ustabilizowali puls,
wstawili stenty i zabrali go,
żeby krew dopłynęła do serca.
Nic więcej nie wiem.
Ale wszystko jest pod kontrolą.
Przyszedłeś się czegoś napić?
Tak.
Kawiarnia.
Słuchaj,
dziadek wyjdzie z tego.
Chciałem, żebyś to wiedział.
Nie możesz tego wiedzieć.
Wyglądałeś na smutnego.
Chciałem cię pocieszyć.
Namieszałem ostatnio.
Prosił, bym nie mówił babci o czymś,
co dla niej planował.
A ja go wydałem.
Myślę, że to przez to.
To ostatnie, co zapamięta
- o mnie, kiedy... - Nie.
Tak będzie.
Był przy mnie cały czas,
więcej niż mój ojciec.
Więcej niż którykolwiek frajer, którego przyprowadzała mama.
Nie będzie o tym myślał.
On...
Córka może powiedzieć mi, że mnie nienawidzi,
zrobiła to zresztą.
Nie będę o tym myślał.
Nie wiem, czy dziadek z tego wyjdzie, ale...
Jestem ojcem, tak jak on.
Nie rozpamiętujemy takich rzeczy.
Dzięki.
Dzwonili z firmy ubezpieczeniowej.
- Kolejne świetne wieści? - Tak.
Liczby wskazują na naszą korzyść.
Poważnie?
Wypłacą nam więcej, niż się spodziewałem.
Moglibyśmy kupić nowy sprzęt lub...
Lub co?
Możemy zrobić tak,
ale jest też alternatywa.
Tylko wysłuchaj mnie. Możemy to spieniężyć.
- Spieniężyć? - Tak.
Zamiast inwestować w nowy sprzęt,
możemy wziąć pieniądze z ubezpieczenia, rozwiązać biznes,
a po spłacie długów
zostanie nam jeszcze trochę.
Nie wiem, czy Luncheonette
będzie przynosiło kiedyś zyski,
a tak wyjdziemy bez szwanku.
Mielibyśmy nawet na odprawę dla Amber.
Możemy odejść.
Możemy zacząć od nowa.
Ma to sens, chyba.
To trochę jak szczęście w nieszczęściu.
Ale to tak... szybko.
Wczoraj mieliśmy biznes.
A teraz rozmawiamy o...
Mogę to przemyśleć?
Oczywiście.
Nie chcę, byś robił coś wbrew sobie,
jesteśmy partnerami.
Przemyśl to sobie.
Obaj to przemyślimy.
W porządku.
- Co jest? - Wstawili stenty.
Dał radę.
Dobrze, mamo.
Już dobrze.
Nic ci nie jest?
Stan jest stabilny.
To dobrze.
Już dobrze, mamo.
Rety.
Ciężki dzień, prawda?
Jesteś dzielny, tato.
Jesteś bestią, tato. Przeszedłeś przez to.
Trzymałeś nas w napięciu.
Tak, to było emocjonujące.
Chcesz teraz odpocząć?
Nie, zostań.
Dobrze?
Podejdź tu.
Więc wspinam się po ścianie domu,
na balkon,
prześlizguję się przez okno, staram się być cicho,
ale jestem zrobiony,
cuchnę browarem.
Przed wyjściem położyłem poduszki
- pod prześcieradłem, dla zmyłki. - Klasyk!
Rozbieram się, wślizguję się do łóżka,
czuję ludzką skórę, po czym wychyla się tata.
I mówi: "Spodziewałeś się kogoś innego?".
Jak długo tam leżałeś?
Całą wieczność.
Myślałem, że to zwłoki!
Miałeś niesamowitą minę, Cros.
Byłem nie lada wystraszony.
Przepraszam. Przeszkadzam?
Nie.
Wejdź, Leland.
Przepraszam,
że musiałeś zerwać się tak wcześnie.
Daj spokój, nie żartuj sobie.
Jaki jest mój stan?
Mogę mówić przy wszystkich?
Wolisz, żebyśmy wyszli?
To jego decyzja.
Nie, jesteśmy w tym razem.
Słuchaj.
Zawsze byliśmy wobec siebie szczerzy.
Mówimy, jak jest.
Wstawienie stentów się powiodło,
ale twoje serce, Zeek,
nie jest tak silne, jak być powinno.
Do twoich płuc wciąż dostaje się płyn,
a od tego wszystko się zaczęło.
Opcja pierwsza
to powrót na salę operacyjną.
Otworzymy cię i naprawimy zastawkę.
Nawet ją wymienimy, jeśli będzie trzeba.
Ale nie jesteś już tak silny,
jak byłeś za pierwszym razem.
Ponowne otwarcie może być bardzo niebezpieczne.
A co jeśli nic nie zrobię?
Będzie to ryzyko.
Kolejny atak serca, zakrzepy,
udar mózgu, tętniak.
Mam więc dwie opcje,
ale żadna z nich nie jest dla mnie dobra.
Opcja trzecia. Przeczekaj trochę.
Odpocznij.
Porozmawiaj z rodziną.
Na pewno macie wiele pytań,
obiecuję, że wszystkie omówimy.
Dobrze. Dziękuję, Leland.
Szukaliśmy cię.
Potrzebowałem chwili dla siebie.
Nie dziwię się. On da sobie radę, kochanie.
Wiem o tym.
Powinnaś była słyszeć, co tam mówili.
Nie było to nic pozytywnego.
Adam rozmawiał z firmą ubezpieczeniową...
Wygląda na to, że wypłacą nam sporą sumkę.
To wspaniale.
Świetnie.
Uważa, że powinniśmy wziąć pieniądze
i ruszyć dalej. Zrezygnować z lokalu, spłacić długi.
Ponoć możemy mieć po 20 tysięcy dla każdego,
nawet po zapłaceniu Amber.
Zamknąć sklep.
Moglibyśmy zabrać dziecko do Hogwartu i...
Mógłbym zdobyć pracę w Bay View. Zawsze kogoś szukają.
Odetchnęlibyśmy.
Z pewnością.
Mówi, że to proste.
A ty co myślisz?
Myślę, że to był ciężki rok
i myśl o braku problemów
brzmi całkiem nieźle.
A ty co myślisz?
Że będę cię wspierać, cokolwiek wybierzesz.
Ale próbowałeś już pracy dla innych
i nie byłeś szczęśliwy. Nie chcę tego.
Dzięki Luncheonette byłeś szczęśliwy.
To twoje marzenie.
Nie możesz pozwolić włamywaczom,
kilku słabym miesiącom,
ani nawet Adamowi, odebrać ci tego.
Życie jest krótkie, skarbie. Nie poddawaj się.
Mogę się przysiąść?
Jasne, proszę.
Patrz na Joela.
Nie jest jeszcze żonaty, a już jest idealnym mężem.
Prawda?
Przynosi kawę, zna żargon medyczny.
Jest w dobrej formie.
A nawet nie je zdrowo. Widziałem go przy automacie ze słodyczami,
nie jest więc zdrowym facetem.
Nie nienawidzę go za to, jest dobrym człowiekiem.
Przepraszam, stary, narzekam.
Zawsze to robię, kiedy się denerwuję.
W porządku, nie przeszkadza mi to.
Jestem trochę...
Nie żebym był zdenerwowany, tylko...
Chcę być przy twojej mamie.
Nie chcę być jednym z tych frajerów...
Przepraszam, to nie twój problem.
Po co ja gadam? Każ mi się zamknąć.
Wiem, że jestem dorosły,
ale możesz mi przyłożyć, klepnąć mnie w kark.
Albo cokolwiek.
Kopnij mnie.
Nie przeszkadza mi to.
Przepraszam za to, co mówiłem o frajerach.
Nie miałem tego na myśli.
- Poważnie. - Nieistotne.
Byłem zdenerwowany
i przygnębiony i...
- Doceniam to. - Dzięki.
Naprawdę cię lubię.
Jesteś chyba moim ulubieńcem spośród tych, których przyprowadzała mama.
Jak się domyślam,
jestem twoim ulubionym frajerem.
Jesteś moim ulubionym frajerem.
W porządku. Wiesz co?
Nie chciałem tego mówić...
Jako że stoi tam Joel, zgodzę się z tym.
Dzięki, że mnie przywiozłeś.
Nie musiałeś tego robić.
I dzięki za to, że jesteś.
Co robisz?
Czytam o kardiomiopatii.
Chcę się upewnić, że nic nie przeoczymy.
Kochanie?
Może to wyłączymy?
- Dobrze? - W porządku.
- Poważnie. - Już wyłączam.
Odpocznij trochę.
Złap oddech.
- Dobrze? - Wyłączony.
Musisz się trochę odprężyć.
- Dziękuję. - Nie ma...
Za co? Nic nie zrobiłam.
Zrobiłaś.
- Co takiego? - Jesteś tu ze mną.
Z moją rodziną, z moim tatą.
- Kochanie, nie ma za co. - Dziękuję.
Co byś powiedziała, gdybym odszedł z Luncheonette?
Odszkodowanie jest dość wysokie.
Rozwiązać biznes, wziąć pieniądze.
Zobaczyć, co dalej.
A co na to Crosby?
Rozmawiałem z nim. Chce to przemyśleć,
ale chyba jesteśmy po tej samej stronie.
Zbudowaliście to razem.
Wiem, ale...
Nie chcę, byś rzucał to tylko dlatego...
- Nie zarabiamy wystarczająco. - Wiem.
- Dusi mnie to. - Wiem.
Kiedy pomyślałem o odejściu, poczułem się wspaniale.
Jeśli to jest powodem, to popieram.
Chcę odejść.
Dobrze, odpuszczamy więc.
Dziękuję.
- Odłóż telefon. - Już odłożyłem.
POGOTOWIE
Przepraszam. Szukałam cię.
Wyszedłem na chwilkę.
Przepraszam, że zniknęłam.
Poszłam do automatu z jedzeniem.
Moja kolej.
- Chcesz coś? - Nie. Ja tylko...
- Musisz być bardzo zmęczony, jedź już. - Nie, w porządku.
Nie chcę jechać.
Możemy tylko czekać.
- Joel zostaje. - Nie zostawaj,
bo on zostaje.
Robi to, co należy.
Lubię go nawet.
- Tego dobrego, nie tego złego. - Rozumiem.
- Przez chwilę... - Widzimy się w środku.
Zaczekaj, chcę powiedzieć,
że po tym, co się stało,
po tym, jak widziałem twojego ojca...
Zacząłem myśleć.
O wszystkim, o życiu
i czasie.
I wiesz, to...
To miejsce ma to do siebie, to szpital.
- Sprawia, że... - Ważne, by się nie bać,
- robić rzeczy. - Łapać szczęście.
I robić to, co należy.
- To, co dobre dla nas i... - Zgadzam się.
Nie bać się i...
Powinniśmy zostać wegetarianami.
Powinniśmy się pobrać.
Kocham cię.
Chcę wziąć z tobą ślub.
Nie chcę być z tobą tylko trochę.
Ani teraz ani później.
Chcę...
Chcę, byśmy byli razem.
Jestem taka zaskoczona.
Nie wiem, dlaczego
zawsze wybieram dziwny czas na takie rzeczy,
ale nie musisz...
Chcesz zanieść mu ciasteczka?
Nie musimy...
Jeśli to "nie",
to wiesz...
Czy to "nie"?
Porozmawiajmy o tym później.
Dobrze, porozmawiamy później.
W lepszym momencie.
- Dziękuję, byłoby świetnie. - Tak?
- Tak. - Dobrze.
Dziękuję.
Właśnie się oświadczyłem.
- Gratuluję! - Tak, dziękuję.
Porozmawiamy o tym.
To jak "może".
Ale dziękuję.
Jesteś świetna w tej pracy.
Millie, mój Boże.
Musiałaś cierpieć przeze mnie.
Przepraszam, że tak cię wystraszyłem.
Byłam przerażona jak nigdy.
Boże, Millie.
Jak to się stało?
Nie chciałabyś cofnąć się o kilka lat,
tylko ty i ja?
Zabawić się?
Jeszcze to zrobimy.
Nie jestem pewien tej operacji, Millie.
Nie musimy być pewni.
Słyszałeś lekarza. Poczekamy trochę.
Porozmawiamy i zdecydujemy.
- Porozmawiamy z dziećmi. - Nie.
Nie chcę ich w to mieszać.
My podejmiemy decyzję, ty i ja.
- Dobrze. - Dobrze?
Tak.
Cześć, Amber.
Cześć, kochanie.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Cześć, skarbie.
Jak się masz? Wszystko dobrze?
Mój Boże.
Wszystko dobrze?
- Tak. - To dobrze.
Czuję się jak milion dolarów.
Wyglądasz świetnie, jak nigdy.
Podejdź tutaj.
- Dziadku. - Wnuku.
Kocham cię, dziadku.
Ja ciebie też, dziecko.
Przed szpitalem też może być romantycznie, w pewnym sensie.
Tak.
Trochę dziwnie.
Nawet kiedy to odpowiedni czas,
zazwyczaj nic nie mówię.
Więc zdecydowałem, że to zrobię.
I odmówiła?
Jeszcze nie.
- To poważne. - Tak, zobaczymy.
Za nasze szczęście.
Tak, stary, zdrowie.
Najgorszy dzień w życiu.
Miewałem gorsze.
Miewałeś gorsze?
Spadłeś z budynku czy coś?
Trzymałeś to w sekrecie?
Było ciężko.
Wiesz, co zrobię?
Kupię Lamborghini.
- Lamborghini? - Dokładnie.
Bo obiecuję ci,
że pewnego dnia spojrzymy na ten dzień
i będziemy się śmiać.
Wtedy, kiedy tata prawie umarł,
kiedy obrabowano Luncheonette.
Bo tata wyzdrowieje,
a my wyjdziemy z długów.
I będę jeździł Lamborghini Huracanem.
Nie wiem, o jakim aucie ty marzysz.
Lubię Porsche Cayenne. Hybryda.
Co? Jest praktyczny. Zmieścisz w nim całą rodzinę.
Jest przyjazny dla środowiska. Ale to Porsche.
Masz rację, jest praktyczny.
To praktycznie nie Porsche, ale co tam.
- Jeździsz więc Cayenne. - Porsche Cayenne.
- A ja Lambo. - Hybrydowym.
Chodzi o to,
że przemyślałem to
i nie chcę spieniężać odszkodowania.
To nie w porządku.
Wiesz,
zaczynaliśmy od zera,
zrobiliśmy coś wspaniałego
i nie jesteśmy już na zerze.
Bywało ciężko,
ale postawiłbym na nas.
Jeden ciężki rok nie powinien nas złamać.
My jesteśmy inni.
Partnerzy, tak?
Partnerzy?
Tak.
W porządku.
Jak się czujesz?
Jestem wykończona.
Chcę się zwinąć w łóżku
i spać przez kolejne trzy tygodnie.
Dobrze, ale zanim to zrobisz,
chcę ci coś pokazać.
Nie podoba mi się to.
- Jest już! - Mój Boże! Co to ma być?
Nie mogłaś iść na przyjęcie,
więc przyjęcie przyszło do ciebie.
Nie musiałyście tego robić.
Tyle moich wstydliwych zdjęć.
- Prawda? - Dużo ich.
I prezenty.
Nie trzeba było!
- Wysępiłyśmy, co mogłyśmy od... - To szaleństwo.
- Od Pierre'a. - Tak.
Są wszystkie prezenty
- i smakołyki i... - Dajcie spokój.
...i książka, którą zrobiłyśmy.
To tradycja, którą zapoczątkowała mama,
zrobiła ją dla mnie i dla Julii.
Każda z mam napisała dla ciebie radę.
Reszta książki jest pusta,
abyś mogła wypełnić ją z twoim nowym chłopczykiem.
Ty zaczynasz.
Nie wiem, jak to zabrzmi,
bo pisałam to przy winie.
Nie wiem, czy to będzie...
To dobra rada. Pij wino.
To, co ci powiem o macierzyństwie,
to, że będą ci rzucać podkręcone piłki.
Będzie ich dużo.
Czasem będziesz chciała
uciec i schować się albo popłakać.
Moja rada to, żebyś przyjmowała te piłki
i zachowywała je.
W głębi serca wiem,
że będziesz wspaniałą mamą,
bo jesteś najlepszym dzieciakiem na świecie.
Wiem, że będziesz wspaniałą mamą,
bo jesteś bystra, zabawna i mądra
i masz wielkie serce.
Wiem, że będziesz dbała o dziecko,
ale musisz też dbać o siebie.
Mama musi być też wzorcem.
Więc to, co ci powiem,
to, żebyś nie porzucała marzeń.
Niech nikt nie mówi ci, że nie możesz czegoś zrobić.
Zawsze doceniałam, jak dumną osobą jesteś.
Jesteś silna i niezależna.
Ale nigdy nie bądź zbyt dumna,
żeby przyjść do mnie, do twojej mamy, albo do którejś z nas,
bo jesteśmy tu, by ci pomóc.
Nie wahaj się dzwonić.
Byle nie za późno.
Nieważne, co się stanie,
zawsze będę cię wspierać.
Wiem.
Chcę ci powiedzieć,
że życie jest krótkie.
Nie wyobrażasz sobie nawet, jak szybko przemija.
Ciesz się nim.
Ciesz się tym czasem.
Każdą minutą.
Będę.