Jesteśmy w Big Top Burger?
Poprzednio...
Nie możesz tutaj jeść.
Twoja babcia chciałaby,
żebym jadł tylko kiełki.
Przeszedłeś operację serca.
Proszę.
Widzi, że zbliżam się do Ruby.
Czuje się zagrożona.
Myśli, że zajmę jej miejsce.
To większy problem.
Rok temu chciałaś, bym o ciebie walczył.
Walczę. O ciebie i nasze małżeństwo.
Chcę cię odzyskać.
Wciąż pyta, czemu lubię Aarona.
Przykro mi, ale nie polubię Maxa.
Nie w taki sposób.
Dobrze, Ben, zaczniemy od ciebie.
Dawaj, z werwą.
Salve parentes.
Całkiem nieźle.
Ale spróbuj jeszcze raz.
O tak: " Salve parentes! ".
Możesz to niemal zaśpiewać.
Salve parentes!
Doskonale!
Amy, pokaż, co potrafisz.
Zabierzemy was dziś na wycieczkę
po rzymskim forum,
Koloseum i słynnych akweduktach.
Gdy mówisz,
patrz przed siebie
- i utrzymuj ze mną kontakt wzrokowy. - Pani B?
- Moment. - Porozmawiamy?
Szykujemy wywiadówkę.
Wiem, o to chodzi.
Nie wypadaj z rytmu.
- Pani B. - Tak?
To naprawdę ważne.
Chodzi o wywiadówkę.
Dobrze, z werwą.
Musimy wyprasować tę togę.
O co chodzi?
Nie mogę już być partnerką Maxa.
Już o tym rozmawialiśmy.
Musicie pracować nad swoją relacją.
Chcę się z nim przyjaźnić.
- Powtarzamy? - Tak.
- Nie mogę... - Rozumiem.
Wierzę, że sobie poradzisz.
Wiem, że dasz radę.
Może nas pani zamienić?
Tak, dobra robota.
Cześć, Dylan.
- A ty dokąd? - Na lekcję.
Poniosę ci książki.
To tradycyjny gest
wyrażający rycerskość i siłę.
Jaką masz teraz lekcję?
Kuchenny gadżet, na literę "D".
Proszę, gorąca i z pianką.
- Że co? - Pyszna.
- Piękna. - Nieźle mi idzie.
O mój Boże!
- Co? - Słuchajcie!
Boże, to niesamowite. Savannah ma grypę.
- Kto to? - Zachorowała.
- Ona... - Gra w sztuce?
- Występuje? - Tak.
Miała grać Sandy w Grease ,
ale zachorowała i mam ją zastąpić.
Savannah ma grypę i potrzebuje dublerki!
To świetnie, prawda?
Dzwoń do mamy. Włącz głośnik.
Załatwcie bilety.
Występujemy dzisiaj
- i jutro. - Grasz w obu?
Tak sądzę!
- To Ruby. - Nie wierzę.
Jak na Broadwayu.
Masz, pogadaj z mamą.
Cześć, mamo. Zagram dziś Sandy!
Musisz przyjść, proszę!
- Oczywiście . - Super.
Kto kupi bilety?
Ja to zrobię, dobrze?
Kocham cię, Ruby. Do zobaczenia.
Hank, wyłącz głośnik.
Dogadamy resztę.
- Kocham cię. - Gdy gwiazda Pajama Game
złamała nogę w kostce,
wybiła się Shirley MacLaine.
Wiesz, kto to?
- Tak... - Wyjaśnię.
Chcesz powtórzyć rolę?
Tak, za chwilę.
Kupi bilety.
Niesamowite! Nie mogę się doczekać.
Czekaj, oddzwonię do niej.
- Cześć, nie gaś wozu. - Dobrze.
Nie ma czasu na uprzejmości, czeka nas ważna misja.
Czekaj, Zeek.
- Szlag. - Gdzie jedziesz?
No gdzie?
O rany.
Znowu zabierasz go na burgera?
- Wiem o wszystkim. - My...
Wygadałeś się?
- Nie. - Zrobiłeś to.
Skąd ona wie?
Nie wygadał się, pachniałeś burgerem.
Nie jedziemy na burgery.
To gdzie? Młody ma lekcje.
- Lekcje? - W porządku.
Powiedz babci, jak dobrze się ze mną bawisz.
No mów!
Oczywiście, nie możemy...
Widzisz? Aż zaniemówił.
Nie zrobimy niczego złego.
Tylko się przejedziemy.
Zaraz wracamy. Kocham cię.
Gaz do dechy, jedziemy.
No już.
Szybko!
Cześć.
Nie umawiaj się z nikim na jutro, zjemy razem lunch.
Jestem już umówiona.
No to kolację.
Dobrze. Chodź tutaj.
Chcę ci coś powiedzieć.
- Co? - Zamknij drzwi.
Chciałam ci tylko powiedzieć,
że zjem jutro lunch z Joelem.
Bardzo na to naciskał i czuję,
że jestem mu winna choć tyle.
Wcale nie.
Nie jesteś mu nic winna.
Ale postanowiłaś być lepsza,
więc to szanuję.
Myślę, że to pozwoli mu się ze wszystkim pogodzić.
Wtedy będziemy mogli podpisać papiery
i pójść naprzód.
- Ociągał się z tym i... - A ty?
Masz rację.
Nie ma co tego przedłużać.
Jutro przy lunchu powiem mu,
że pora podpisać papiery.
Dziadku, musisz podać mi
na coś konkretnego.
Może jakaś nazwa?
Gdybym to potrafił, nie potrzebowałbym twojego komputera.
To było ponad 50 lat temu.
Ledwo wróciłem z Wietnamu,
nigdy nie byłem w Europie.
Miałem ze 22 lata.
Trafiłem na południe Francji,
do maleńkiej wioski.
Dojechałem na miejsce
i znalazłem mały, wiejski zajazd,
z bluszczem i tak dalej.
I wiesz co?
Podawali tam najlepszy stek z frytkami i wino,
jakich miałem okazję próbować.
Chcę tam wrócić
z twoją babcią.
- Wiem. - To ma być rocznicowa niespodzianka.
Tylko to mnie interesuje.
Rozmawiałeś o tym z lekarzem?
O podróżowaniu i lataniu?
Co ty wygadujesz?
Nie wiem, czy ci wolno.
- Wolno? - Tak.
Oczywiście, że mi wolno.
Co to ma znaczyć?
Jestem dorosły.
Mogę wsiąść do samolotu i latać.
Ale nie wiem, czy wolno ci
pić wino i jeść steki z frytkami.
Tym się nie martw.
Nie martwię się.
Lepiej zacznij...
Na co ci w ogóle mapa całej Francji?
Jak dotąd mówiłeś tylko, że to we Francji.
Na południu Francji.
Nie możesz zbliżyć?
Rany, to na nic.
Cała strona...
Czekaj! Coś sobie przypomniałem.
Na początku było Chez albo...
A może Les ?
A może to było imię kobiety?
Ta postać nosi imię Doody?
Dość niefortunne.
To jakiś skrót.
Mogli skrócić bardziej.
Dawno tego nie widziałam.
Cześć.
Dobrze wiecie, że pani King to nie ja.
Jak powszechnie wiadomo,
w szkole szaleje grypa, więc...
Jestem nauczycielem angielskiego, który w ogóle nie zna się na teatrze.
Ale...
Wiem, że...
wasze dzieciaki ciężko pracowały,
by pokazać wam coś niesamowitego.
Życzę wam miłej zabawy.
To nauczyciel angielskiego?
Cześć, słodziaku.
Cieszę się, że przyszliście.
Cześć, Tom. Cześć, Liz.
Miło was widzieć.
Dzięki, że jesteście.
Noah świetnie sobie radzi.
Cześć, Kathy. Miło cię widzieć.
Zoe bardzo się tu podoba.
Jest niczym promyk słońca.
Bardzo wam dziękuję.
Tak się cieszę, że przyszliście.
Usiądźcie.
Mamy coś do jedzenia.
Państwo Jones.
Witam.
Udało nam się dotrzeć.
Cieszę się, Dylan świetnie sobie radzi.
Jest niesamowita.
To najlepsza uczennica.
Już to przerabialiśmy, możesz przestać?
Jestem bardziej higieniczny od niego.
Zaraz ktoś tu przyjdzie.
- Wymaż to. - Jestem wyższy.
I bardziej atrakcyjny.
Możesz to wymazać?
To dowód, że musisz mnie lubić.
Możesz to wymazać?
Daj mi logiczny powód, dla którego jego lubisz bardziej.
Nie ma takiego.
To tak nie działa.
Po prostu nie lubię cię w taki sposób.
To dlatego, że nie pokazałem
swojego fizycznego przywiązania?
Nie, nie o to chodzi.
Trudno mi
zachowywać się w ten sposób, ale spróbuję.
Max, przestań już, proszę!
Tutaj mamy...
Przestań mnie nękać!
Co? Nie!
Co tu...?
Właśnie dlatego prosiłam o zmianę partnera.
Bardzo przepraszam.
To nieporozumienie.
Była świetna.
Denerwowałem się.
Jest idealna do tej roli.
Raz się pomyliła, ale nieważne.
Co? Skąd wiesz?
To nie ma znaczenia.
Nie mów o tym. Pękam z dumy.
Nie wszystkie dzieciaki sobie radziły, ale ona tak.
Pomachałaś do tego przystojniaka od angielskiego?
Tak, znają się.
Był też nauczycielem Amber.
I umawiali się.
- Chodziliśmy ze sobą. - Serio?
Byli nawet zaręczeni.
Rany.
To było dawno temu.
- Nie tak dawno. - Hej!
I jak wam się podobało?
Byłaś świetna!
To dla ciebie, nasza gwiazdo.
Boże, jakie piękne.
Cudownie śpiewałaś!
Wyszło nam? Było dobrze?
Ty byłaś najlepsza.
- Niesamowita! - Dziękuję.
O mój Boże.
Cześć.
Dylan opowiedziała nam
o kilku ciekawych szczegółach,
o których szkoła jakoś nie wspomniała.
Pani syn nęka naszą córkę
od ponad tygodnia.
Nie, to po prostu... skomplikowane.
Skomplikowane?
O której komplikacji mowa?
Może o rozpowszechnianiu złośliwych ulotek...
Nie!
...na temat innego ucznia?
A może o groźbach
pod jego adresem?
- To nie tak. - A może
o niechcianych prezentach,
które wręczał naszej córce?
Dylan zaczęła chodzić z Aaronem.
Nie obchodzą mnie szkolne plotki.
To nie plotki.
Chcemy tylko wiedzieć,
czy zareaguje pani jakoś na zachowanie syna.
A może na wszystko
mu się tutaj pozwala?
Rozmawiałam już o tym z synem.
Kiedy chciała nam pani powiedzieć?
Córka czuje się niezręcznie.
Czy mogę prosić o chwilę ciszy?
Uspokójmy się wszyscy.
Przykro mi, że to miało miejsce,
ale chyba nie rozumiecie, co się stało.
Pana syn obmacywał moją córkę.
- Daj spokój. - Robił to.
Sami widzieliście.
To bzdury!
Nic jej nie zrobił.
Dręczył ją i straszył.
Myślę, że problem tkwi w nieobecnych rodzicach,
obwiniających innych o własne...
Nie było was w domu
i nie obserwowaliście córki.
Inaczej wiedzielibyście, co się dzieje.
- Wielkie dzięki. - Boże.
To otworzyło nam oczy.
Mnie też.
Wierzycie tylko swojemu synowi.
- Wcale nie. - Wielkie dzięki.
- To nieprawda. - Jesteśmy tu dla wszystkich dzieci.
Ale dla naszej córki już nie.
Chodź, Dylan.
- Nie. - Chodź, wynosimy się stąd.
Cześć, Drew.
Zeek się jeszcze szykuje.
W porządku.
Może wejdziesz?
Miałem czekać w samochodzie,
jeśli nie będzie gotowy.
Upiekłam ciasteczka.
Nie, dziękuję.
No chodź, poczęstuj się.
Zeek może jeść ciastka?
Nie mam żadnych ciastek.
- Co? - Gra skończona.
Mów, co tu się dzieje.
Nic się nie dzieje.
- Drew. - Co?
Bądź szczery. Jeśli Zeek w tajemnicy
robi coś niezdrowego,
muszę o tym wiedzieć.
No dobrze. Może latać?
- Daj spokój. - To źle?
Chce gdzieś lecieć?
To nic pewnego.
- Nigdzie nie poleci. - Nie mogę mówić.
To ty, Drew?
Proszę, nie mów mu o niczym.
Coś wymyślę.
Przypilnuj, żeby nie używał karty kredytowej.
Tylko mu o tym nie mów.
Chyba nie zamierza wymknąć się do Meksyku?
Cześć, wnusiu.
Chodź, pora ruszać.
Millie, przestań się tyle martwić.
Niedługo wszystko się wyjaśni.
Chodź.
Pa-pa.
Mam.
Dobrze. Te są już gotowe.
Zaraz to załatwię.
Tak sobie myślałam,
że może dzisiaj pójdziecie na przedstawienie sami?
Jak to? Nie.
Wydaje mi się, że to sprawa rodziny.
Sandy czuła się niezręcznie
i nie chcę, żeby Ruby poczuła się...
Mama, tata, jego dziewczyna...
Po pierwsze, nie jesteś po prostu moją dziewczyną.
- Okej? - Nie jestem?
- To znaczy... - Więc kim jestem?
Jesteś
najlepszym, co mnie spotkało.
Jeśli chcę, żebyś tam poszła,
to powinnaś.
A chcę, żebyś była obecna w życiu Ruby.
A może chodzi ci o Johnny'ego Rocketa?
O Marka?
Nie.
Rozumiem to.
Wiem, że proszę o wiele.
To, że masz tam pójść...
To szkolna impreza mojej córki.
A niektóre z tych dzieciaków...
Chociaż Ruby jest dobra. Chodzi o to...
Powoli uczę się wyrażać,
co jest dla mnie ważne.
A to właśnie jest.
To jedna z tych rzeczy.
Nie chodzi o Marka.
Niezręcznie mi się z nim widzieć,
ale nie dlatego, że czegoś żałuję.
To mi przypomina o wielu...
Ale naprawdę doceniam to, że powiedziałeś mi,
jakie to dla ciebie ważne.
Dlatego chcę z tobą pójść.
- Serio? - Serio.
No dobrze.
Musieliśmy spotykać się tutaj?
Chciałem wybrać tamten stolik.
Z naszej pierwszej randki.
Ale usiadła tam jakaś starsza para, więc musiałem się zgodzić...
To tutaj dowiedzieliśmy się, że jesteś w ciąży z Syd.
Pamiętam.
Gdy studiowałaś prawo
wciąż tu przychodziliśmy i...
Nie mam na to czasu.
- Jestem zbyt subtelny? - Oboje chcemy coś powiedzieć.
- Oto i on! - Cześć!
Cześć, Chino.
Miło cię widzieć.
Dawno was nie było.
- Byliśmy zajęci. - Właśnie.
Kurczak i mrożona herbata?
Idealnie.
Dla mnie tylko kawa.
- Dzięki. - Zaraz podam.
Dzięki, Chino.
Siedziałem tu sobie i myślałem o...
moich marzeniach z tamtych czasów.
No wiesz... O nas.
Wspólne życie, rodzina
i to, jaką będziemy
niesamowitą drużyną.
Udało nam się.
Naprawdę się nam udało.
A gdy w zeszłym roku wszystko się popsuło...
Byłem taki...
zagubiony i rozgoryczony, przez to, co stało się z Edem.
Nie myśl, że się o to nie obwiniam.
Doskonale wiem...
To nie ma znaczenia.
- To już nieważne. - Moja wina.
To, co się stało z Edem, już się nie liczy.
Bo to ja odszedłem.
To ja cię zostawiłem.
Ciebie i nasze dzieci.
Złożyłem ci przysięgę.
Gdy braliśmy ślub, przysięgałem ci...
że dochowam naszego małżeństwa.
Na dobre i na złe, i tak dalej.
Zawiodłem.
Zawiodłem cię.
Było mi tak wstyd...
Czułem, jakbym nie zasługiwał już na to, by być częścią twojego życia.
Ale dopóki jesteś moją żoną,
póki wciąż jesteśmy małżeństwem,
zrobię wszystko, co w mojej mocy,
by dochować swojej przysięgi.
Tak bardzo cię kocham.
Nigdy nie przestałem cię kochać.
Będę cię kochał
do końca moich dni,
o ile mnie zechcesz.
Muszę iść.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Możesz usiąść.
Chcę ci tylko powiedzieć,
że bardzo mi przykro,
że nie zrobiłam nic z zachowaniem Maxa.
- Nie. - To była moja wina.
Nie ochroniłam cię.
Jako dyrektor biorę za to pełną odpowiedzialność.
Chcę, byś wiedziała,
że to się już nie powtórzy.
Max nie może nic na to poradzić.
Wiem. Po prostu chcę mieć pewność,
że czujesz się bezpiecznie, dobrze?
Co się stało?
Chodzi o coś jeszcze?
Moi rodzice chcą mnie przenieść do innej szkoły.
Już wiem. Spróbuję z nimi porozmawiać.
Powiem im, że to zły pomysł.
Nie wysłuchają pani.
Mnie nigdy nie słuchają.
Nie rozumieją, że to pierwsza szkoła od pięciu lat,
w której czuję się lepiej.
Przemówię im do rozsądku.
Chcę, żebyś została. Wierzę w ciebie.
Wiem też, że to idealna szkoła dla ciebie.
- Dobrze? - Wiem.
Zrobię wszystko, byś tu została.
Dobrze?
- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co.
Spokojnie.
Wszystko naprawimy.
Znalazłem to pudełko do zapałek
z obrazkiem kolczastej róży.
Cafe Fleur.
Nagle wszystko sobie przypomniałem.
Cofnąłem się w czasie
i znowu siedziałem w tej kawiarni.
- Po drugiej stronie ulicy jest... - To tam.
- Pensjonat. - To tam?
- Tak. - Wyszukamy je.
- Dobrze. - Do dzieła.
Sprawdzimy...
Szybko, wnusiu.
Znajdźmy to miejsce.
To tutaj.
- To... - Odwróć się.
- Patrz. - To tutaj?
Tak. Nic się nie zmieniło.
Chez Marie.
Chcez Marie? Widzisz?
Mówiłem, że to było kobiece imię.
Z tej głowy nic nie ucieknie.
To tutaj.
Dobrze, rezerwujemy.
Nie mogę.
Dlaczego nie?
Bo...
Babcia już wie.
Przepraszam.
Nie wiedziałem, co robić,
zadawała tyle pytań...
Martwi się o twoje zdrowie.
Więc jej powiedziałeś?
Nie wszystko.
Spytałem tylko, czy wolno ci latać,
bo pytała, co robimy.
Próbowałem to przed nią ukryć,
bo mnie o to prosiłeś.
Ale wtedy musiałbym ją okłamać.
Więc co miałem zrobić?
Postawiłeś mnie w niezręcznej sytuacji.
Więc jej powiedziałem, że chcesz...
gdzieś polecieć, i tyle.
Boże.
To ma być wyjątkowa wycieczka.
- To ma być... - Wiem.
Tylko ja i twoja babcia.
Może po raz ostatni... Boże.
Wybrałem ciebie, bo ci ufałem.
Rozumiesz? Zaufałem ci.
Zawiodłeś mnie.
Rozumiesz?
Zawieź mnie do domu.
- Jak poszło? - W porządku.
Było trudniej, niż myślałam,
więc nie wspomniałam o papierach.
To nie oznacza, że...
Nie waham się.
Ale nie chcę o tym rozmawiać.
Więc co to dla nas oznacza?
Nic się nie zmieniło.
Tak, nic się nie zmieniło.
Wszystko gra.
A jednak nie.
Nie jest w porządku. Potrzebuję czegoś.
Coś musi się zmienić.
Trzeba mi czegoś więcej.
Chcę czegoś więcej.
Jeśli sprawy nie ruszą, to...
Ruszą. Potrzebuję tylko trochę czasu.
To znaczy?
Nie wiem, nie mogę podać...
Tydzień? Dzień? Miesiąc? Rok?
Nie wyznaczę konkretnej daty.
Nie chcę teraz o tym rozmawiać.
Nie, wiesz co?
Porozmawiamy teraz.
Byłem cierpliwy.
Zrobiłem wszystko, co mogłem.
Nie sądzę, by to była kwestia czasu.
Nieważne,
ile dam ci czasu,
bo wciąż kochasz swojego męża.
Mam z nim dzieci. Jasne, że jest mi bliski.
To nie takie proste. Przestań naciskać.
Naciskać?
Dobrze, koniec z naciskami.
Cześć.
Chcemy porozmawiać o tym, co zaszło z Dylan.
Chyba jesteśmy ci winni przeprosiny.
Nie przedstawiliśmy ci w pełni
tego, co się dzieje w związkach.
Pamiętasz, jak mówiliśmy,
że wszystko może się zmienić?
Czasem tak nie jest.
Czasem stoisz w miejscu,
bo dwie osoby pragną różnych rzeczy.
To trudne.
Bardzo.
Skąd mam wiedzieć, czy cokolwiek może się zmienić?
Właśnie o tym chcemy porozmawiać.
Czasem to trudne,
do końca nie wiadomo.
Musisz skupić się na tym,
jak reaguje dana osoba. Na tym, co ci mówi.
Musisz też szanować jej życzenia.
Z Dylan jest tak...
...że chcesz być z nią bliżej,
niż ona chce być z tobą.
To tak jak z przytulaniem.
Czasem, gdy chcę cię przytulić,
ty tego nie chcesz.
Wtedy szanuję twoje granice
i przestaję cię tulić.
Dylan mogła się poczuć przytłoczona.
Zinterpretowała sytuację
niezgodnie z twoimi intencjami.
Dylan powiedziała, że ją nękałem.
To nieprawda.
Nękanie oznacza agresję i zastraszanie.
A ja chciałem być miły.
Właśnie, robiłeś miłe rzeczy.
Ale dla Dylan to była przesada.
Chcemy tylko,
żebyś zwracał uwagę na reakcje
innych ludzi,
tak, by udało ci się dostrzec, gdzie stawiają granice.
Rozumiesz?
Czy to przeze mnie Dylan odejdzie ze szkoły?
Byłam z Ruby za kulisami.
- Wszystko u niej dobrze? - Jest wniebowzięta.
Dobrze!
I taka zaangażowana!
Zupełnie jakby ktoś podmienił ją
na Sandy z Grease .
- Cześć, Mark. - Hank.
Jestem Sandy. Mama Ruby.
Ona tylko gra Sandy.
Chcecie pogadać czy...?
Ty tutaj?
Jestem tu tylko
w zastępstwie opiekunki kółka teatralnego.
Savannah czuje się już lepiej.
W ostatniej chwili postanowiła,
że chce zagrać Sandy.
To dość...
- Późno. - Można tak?
To nie w porządku wobec Ruby.
Wiem, właśnie się dowiedziałem.
Powiedziałem już o tym Ruby i...
Jest jej bardzo przykro. Nie chce dzisiaj grać,
skoro ma być w chórze.
Chciałem, żebyście wiedzieli.
Porozmawiam z nią.
- Dobrze. - Hank? Chodź.
Chyba nie powinnam tam iść.
- Nie. - Miło cię było poznać. Hank?
Ciebie też.
Zastępca reżysera?
- Tak. - Tego nie oczekiwałam.
- Ja też nie. - Niespodzianka.
Ach, ta grypa.
Wciąż rujnuję sobie życie.
Jak ty to robisz?
Właśnie zawaliłam świetny związek ze wspaniałym facetem.
Z Chrisem? Tym z imprezy?
Co się stało? Co zrobiłaś?
Nie potrafiłam zakończyć związku z Joelem.
On wszystko utrudnia.
Jak?
Chce, żebyśmy do siebie wrócili.
To dobrze.
Wiem, że tak myślisz.
Tyle że tak długo starałam się
radzić sobie bez niego.
A on wybrał sobie ten moment.
Chodzi o to, że się nie zgraliście?
Czasem tak już jest.
To nie tylko kwestia niezgrania.
On mnie zostawił.
Tak, zawalił.
A ty nigdy nie zawaliłaś?
Oczywiście, że tak, i to bardzo.
To dlatego jest jak jest.
Dobrze o tym wiem. Ale nigdy się nie poddałam.
To była nasza pierwsza prawdziwa próba
i naprawdę go wtedy potrzebowałam.
A on był słaby.
Wiesz, czym jest małżeństwo, kochanie?
Na czym polega?
Na przebaczaniu.
Chyba nie potrafię.
Drew studiuje na Berkeley, dobrze mu idzie.
Chociaż do mnie nie dzwoni.
A co u Amber?
Jest w ciąży.
Możliwe, że zostanie z tym sama.
Ale świetnie sobie radzi.
Wszystko będzie dobrze.
Rodzi za jakieś sześć tygodni.
To duża zmiana.
Więc zostaniesz...
- No wiesz. - Nie.
Nie?
Nie wymówimy tego słowa.
- Tego słowa? - Nie.
Może pojawi się jakieś
nowe, modne słówko.
Próbuję je znaleźć.
- Tak? - Ale nie mogę.
Raczej się nie przyjmie.
W końcu jedno już istnieje.
Co za trauma.
Niesamowite.
Moją żonę też niedługo to czeka.
Serio?
- Tak. - Zostaniesz ojcem?
To wspaniale.
Tak, cieszę się.
Będziesz w tym świetny.
Dzięki. Mam nadzieję.
Bardzo mnie to cieszy.
To cudownie.
Trudno w to uwierzyć.
Ale nie mogę się już doczekać... Chyba.
To zabrzmi dziwnie, ale...
Cieszę się, że cię poznałam.
I wzajemnie.
Naprawdę się cieszę.
Co z nią?
Dramatyzuje. I płacze.
Sandy zabierze ją do domu.
Dobrze, chodźmy.
- Jeśli chcesz... - Nie.
Miło cię było zobaczyć i...
Powodzenia w roli...
Nieważne, jak to określisz.
Przykro mi z powodu Ruby.
Nic jej nie będzie.
Dzięki.
Pa.
Nadal się gniewasz?
A żebyś wiedziała.
Nie mogę nawet prowadzić własnego samochodu.
Wszyscy traktują mnie jak kalekę.
Nie mogę nawet wydać własnej forsy
na to, co chcę.
- Nie, nie możesz. - Nie.
Nie możesz potajemnie
robić rzeczy, które ci szkodzą.
Dokąd w ogóle chciałeś polecieć?
Do Francji.
- Do Francji? - Tak.
Niby co chciałeś tam robić?
Pamiętasz,
jak po opuszczeniu służby pisałem do ciebie
z tej maleńkiej wioski, Eze?
Mieli tam cudowny pensjonat
z najlepszym jedzeniem, jakiego próbowałem.
Tak, pamiętam.
Pamiętasz?
Chciałem zrobić ci niespodziankę na rocznicę ślubu
i cię tam zabrać,
do tego samego pensjonatu.
Mogłabyś tam malować do woli.
We Włoszech wciąż malowałaś,
grzebałaś przy tamtych rzeźbach i nie wiem, co jeszcze.
Ale głównie chodziło mi o wyjazd we dwójkę i spędzenie razem...
Mówisz poważnie?
I tak możemy tam pojechać.
Prawda?
Po tym, jak Leland pozwoli ci podróżować.
Po prostu tam pojedziemy.
Cieszę się, że nici z niespodzianki,
bo teraz możemy czekać na to razem.
Naprawdę?
Myślisz, że się pozmieniało?
Ani trochę.
Możesz sprawdzić. Wioska nazywa się Eze,
a pensjonat - Chez Marie.
Chcesz piwa?
Nie, dzięki.
- W porządku? - Tak.
Nic nie mówisz od wyjścia ze szkoły.
Jesteś szczęśliwa?
Tak ogólnie. Wszystko gra?
Ciągnę za sobą wiele spraw.
Mnóstwo.
Ale...
Moja córka...
Czasem jest jak anioł, a czasem nie.
Moja była żona jest wybuchowa,
a ja dziwny.
A to nie wszystko.
Pełno tego.
Czy nie myślisz, że twoje życie byłoby lepsze
albo prostsze...
gdybyś wybrała jego?
Wiem, że do niego nie wrócisz.
Wiem.
Nie o to chodzi.
Ale się zastanawiam.
Chyba chcę zapytać...
czy zadowala cię to, co mamy?
- Przepraszam. - Boże, nie!
Wybaczcie to najście.
Wciąż mówię coś nie tak.
Nie wiesz, przez co przechodzę!
- Jak to, nie wiem? - Nie!
- Chcę zrozumieć. - Nie!
O mój Boże! Ona jest niemożliwa.
Przepraszam.
Nie wiedziałam, dokąd pójść.
Przepraszam.
Ładnie tu. Nowoczesny styl wiejski.
Po prostu nowoczesny.
Piękne płytki.
- Dziękuję. - Dzięki.
- Gwatemalskie? - Dam wam numer
naszego projektanta.
- Bardzo nam przykro. - Przepraszamy,
że wpadamy tak późno i bez zapowiedzi.
Chcieliśmy tylko przeprosić
za to, że nie wzięliśmy sobie do serca
tego, co mówiła nam wasza córka.
Dziękujemy, miło to słyszeć.
Ale martwi nas ta sytuacja z waszym synem.
Co z tym zrobicie?
Max chciałby przeprosić Dylan, jeśli...
Tylko jeśli sama zechce mnie wysłuchać.
Jeśli nie, przeproszę tylko państwo.
Mógłbyś...?
Pójdę po nią.
Ostatnio dużo podróżowaliśmy.
Dziękujemy, że opiekowaliście się Dylan.
- Cóż... - Dzięki.
Miło było ją gościć.
Oglądaliśmy filmy, piekliśmy...
Piekliście coś?
Tak, ciasto czekoladowe.
Mam nadzieję,
że uważaliście z cukrem.
Chcemy go ograniczać.
Uważaliśmy.
Cześć, Dylan.
Chcę, żebyś wiedziała, że bardzo żałuję swoich czynów.
Już wiem, że gdy mówisz, że nie odwzajemniasz moich uczuć,
oznacza to, że nie mogę naciskać.
A jeśli postanowisz wrócić do Chambers,
obiecuję się już do ciebie nie zbliżać.
Mamy nadzieję, że to przemyślicie i nie przeniesiecie Dylan do innej szkoły.
Nie do końca podoba nam się perspektywa
zmiany szkoły w środku roku.
To niepotrzebne zamieszanie.
W takim razie...
pomyślimy o tym znowu po zakończeniu roku.
Do zobaczenia w szkole, Aspergerze.
Co? Dylan! Wcześniej tak przy nas nie mówiła.
Nie szkodzi.
Choć niektórzy mogliby się obrazić,
dla niej to forma pieszczotliwa.
Rozumiem i wcale nie jestem zły.
Wreszcie przestała. Pół godziny płaczu,
małe przekupstwo i...
Boże.
Ma cały pokój w plakatach.
Skąd ona je bierze?
Ma tam półnagiego kolesia z tego serialu o wilkołakach.
Co to ma być?
U mnie wisiał plakat
z robotem z Zagubionych w kosmosie .
Nie wiem, czy to zdrowe.
Nie wiem,
czy nie powinienem coś z tym zrobić.
Ma też dziewczynę z płomieniami zamiast włosów.
Co to ma być?
Pytałeś, czy jestem szczęśliwa.
Jestem.
Nie mogłoby być lepiej.
Dzieci śpią.
Musimy podpisać papiery.
Podjęliśmy decyzję i musimy to doprowadzić do końca.
- Julio... - Dość wątpliwości.
Podpisuję.
Właśnie tego chcesz?
Dzwoń po karetkę.
Nie mogę się ruszyć.
Boże.