poprzednich odcinkach...
Chyba plajtuję. Wydaje mi się, że Luncheonette padnie.
Nie chcę, żebyś coś przede mną ukrywał.
Nienawidzę mamy. Jest beznadziejna.
Z wami jest o wiele lepiej.
- Mam Aspergera. - Nie wiem, co powiedzieć.
Patrząc wstecz, wygląda na to, że sporo było moją winą. Nie twoją.
Poprosiłam o podwyżkę, bo uważam, że na nią zasługuję.
A teraz wyszłam na świnię i nikt mnie nie zatrudni.
Muszę pomóc mojej siostrze.
Max coś do ciebie czuje.
Myślisz, że mnie lubi?
Ładne.
Ta buzia jest bardzo niebieska. Słodka.
- To nie ja. - Ależ tak.
- Świetnie ci poszło. - Ja zrobiłam te.
Wszystko zrobiłaś. Jak go nazwiemy?
Mamo.
- Może Freddie? - Jak umówić się z dziewczyną?
- Freddie. - Co?
Jak zaprosić Dylan na randkę poza domem?
Byliśmy na dwóch randkach w domu
i przez to martwię się, że jest ryzyko,
że wpadę w strefę przyjaciół.
- A nie chcę tam być. - Jasne.
Nie mogę zapytać taty, bo ciągle go nie ma.
Więc spytam jeszcze raz. Jak zaprosić dziewczynę na randkę?
Posłuchaj. Rozumiem.
Jesteś pewien, że tego chcesz?
Absolutnie pewien.
Może powinniśmy zaczekać na powrót taty?
Nie zamierzam.
Jak umówić się z dziewczyną?
No dobra.
- Jak umówić się z dziewczyną? - Sprawa wygląda tak.
Czasami problemem jest to,
że jak zaprosisz kogoś na randkę, nie wiesz, jak ta osoba zareaguje.
Wiem dokładnie, jak zareaguje i nie o to pytałem.
Muszę znać procedurę.
No dobra. Chyba po prostu...
Po prostu pytasz. Mówisz:
"Chciałabyś pójść ze mną na randkę?".
Dobra, rozumiem. Idę się przebrać.
Tata mówi, że kobiety doceniają odrobinę wysiłku.
Jesteś pewien, że nie chcesz zaczekać?
Max ma dziewczynę.
Rozmawiałam niedawno z mamą.
- Tak? - Wspominała coś o swoim biurze
i że szuka kogoś do pomocy.
Fascynujące.
Właśnie. Zwłaszcza, że...
Płaci 30 dolarów za godzinę.
- Za prowadzenie archiwum? - Tak.
Co oni tam trzymają? Kody do wyrzutni rakietowych?
Niezłe pieniądze.
Dlatego powiedziałam jej, że jestem zainteresowana.
Pracą w archiwum?
30 dolarami za godzinę.
To mogłoby nam pomóc.
Nie, kochanie. To...
To nie jest zabawne. Nie chcesz tego robić.
Pewnie nie będzie zabawnie, ale to tylko na chwilę.
Dopóki Luncheonette nie stanie na nogach.
Nie.
Tak. W czym problem?
O czym rozmawiacie?
Świętujemy, bo mam dostała pracę.
- Świetnie, mamusiu! - Mamusia!
Dostanę teraz iPhone'a?
Nie.
Po prostu we mnie nie wierzysz!
Nie próbuj mną manipulować.
- Tak właśnie jest. - Rety.
Co się dzieje?
Tato, mama ma mnie za idiotkę, która nie może spędzić nocy sama.
Nie mam cię za idiotkę, Ruby.
Uważam, że część twoich znajomych to idioci.
I sądzę, że ci idioci znajdą się w moim domu.
Mamo, przysięgałam ci tysiąc razy, że nikt nie przyjdzie.
- Przysięgam. - Jasne.
Dlaczego nie? Ja jej wierzę.
- Dziękuję. - Przecież powiedziała.
Dziękuję, tato. Miło, że choć jeden rodzic we mnie wierzy.
Litości. Poważnie? Tak chcesz to załatwić?
Powiedz mi tylko, że przypilnujesz Ruby jutro w nocy.
- Nie mogę. - Nie jestem dzieckiem.
Nie trzeba mnie pilnować.
Mam jutro klienta i pewnie zejdzie nam całą noc.
A ja mam dwudniową konferencję w Gilroy.
I będę musiała wracać po nocy,
chyba że znajdę jej opiekunkę.
Nie trzeba.
Tato! Powiedz mamie, że mam 15 lat.
Nikt do mnie nie przyjdzie, może mi wierzyć!
Ja jej wierzę. Będę tutaj, pięć minut drogi dalej,
- jeśli coś się stanie... - Więc ustalone!
- Tak. - Bardzo ci dziękuję.
- Obiecujesz? - Tak!
- Obiecała. - Obiecuję.
- Właśnie. - Dziękuję.
Cześć, Max!
- Mam pomysł na projekt z chemii... - Gdzie jest Dylan?
Nie wiem. Myślałam o wulkanie z arbuza.
- Widziałeś Dylan? - Nie, a co?
To ważne. Muszę ją znaleźć.
Gdzie jest Dylan?
Szła w kierunku stołówki kilka minut temu.
To bez sensu. Nie jest nawet pora lunchu.
Stephanie, wiesz, jak mało mamy datków.
Jeśli możesz nam to przekazać, to świetnie.
- Mamo. - Tak. Poczekaj chwilę.
Tak, dokładnie. Wiem.
- Mamo. - Jest dużo pracy.
Proszę chwilę poczekać.
- Musisz wyrzucić Aarona Brownsteina. - Skarbie, przestań.
- Nie możesz tak tu wpadać. - Musisz wyrzucić
Aarona Brownsteina.
Oddzwonię do ciebie, ale złóż zamówienie. Jasne, pa.
Nie możesz tak tu wpadać, skarbie.
- Gdy jesteśmy w szkole... - Był na stołówce w czasie,
gdy nie wolno mu tam być.
To nie powód, żeby go od razu wyrzucać...
Zakłóca też spokój, nie potrafi się skupić i ma problemy z zachowaniem.
Jak każde dziecko w tej szkole, skarbie.
Takie jest założenie Akademii Chambers.
Nie, mamo. On złamał zasady.
To powinno wystarczyć, żebyś go mogła wyrzucić.
- Przestań. Usiądź. - To prywatna szkoła!
Nie potrzebujesz powodu. Możesz go po prostu wyrzucić.
Możesz się uspokoić?
- Nie mogę! - Owszem, możesz.
Nie mogę, gdy ktoś taki jak Aaron Brownstein
może włóczyć się po korytarzach.
Tu jest podgrzewacz do butelek.
Pogniecione warzywa w lodówce,
nie bardzo je lubi, więc trzeba je trochę w nią wmuszać.
Chyba mam parę sztuczek w zanadrzu.
Bardzo dziękuję.
Naprawdę doceniam.
Nie ma sprawy. Miło spędzić trochę czasu z Aidą.
Zobaczymy, czy powiesz to samo,
po dwóch godzinach ciągłego płaczu.
Będzie dobrze.
Jasmine musi się cieszyć, że wraca do pracy.
Tak.
No dobra. Kocham cię.
Wróciła do Berkeley czy uczy gdzieś indziej?
Nie wraca do uczenia.
- Tak. - Naprawdę?
- Kocham cię! - Co robi?
Archiwizuje dokumenty...
Zarządza i archiwizuje...
- Archiwizuje? - Tak, to praca...
- Naprawdę? - Tak.
Między nami mówiąc, chyba czuła się
trochę uwieziona w domu
z dzieckiem przez cały dzień,
więc to trochę wymówka, żeby wyjść z domu.
- Doskonale to rozumiem. - Właśnie.
Spodoba się jej.
Kocham cię. I ciebie.
Powiedź tacie pa, pa. Pa, pa, tatusiu.
Pa, pa, skarbie. Nie zjedz całego jabłka naraz.
Wygląda na proste.
Będzie fajnie. Będziemy pracować razem.
Wiem. Będzie świetnie.
Dziękuję, mamo.
Nie ma sprawy. Przyznam, że byłam zaskoczona, że przyjęłaś tę pracę.
Myślałam, że nie chcesz wracać do pracy, dopóki Aida trochę nie podrośnie.
Dobra, mamo. Wykrztuś to z siebie. Nie musisz owijać w bawełnę.
Czego?
Wiem, że bycie urzędnikiem to nie twoje marzenie.
Nie zamierzam udawać, że się nie martwię trochę.
Nie musisz się martwić.
W Luncheonette bywa różnie. To wszystko.
Jak różnie?
Jasmine, jestem twoją matką.
Jeśli macie problemy finansowe...
Jeszcze nie.
Crosby wierzy, że będzie lepiej.
Szczerze mówiąc, nie wiem.
- Hej, Ben. - Cześć, Renee.
Proszę. To twoja córka?
Tak. Jasmine, to Ben.
To jeden z naszych głównych księgowych.
- Miło cię poznać. - Bardzo miło cię poznać.
Muszę ci powiedzieć, że masz niesamowitą matkę.
Wiem.
- To nasz tutejsza gwiazda rocka. - Wiem.
Mam nadzieję, że zostaniesz z nami na długo.
- Dzięki, Renee. - Dzięki, Ben.
Co? Za dobrze dla ciebie?
Nie powiedziałam tak.
Możemy razem pracować 10, 20 lat.
Mogę to wykorzystywać?
Czy twój kot lubi swoje żarcie?
A może odpycha je małą łapką i bywa nieuprzejmy?
Miau, miau, miau
Tak robi głodny kot
Miau, miau, miau...
To zniechęcające.
Właśnie to dostajesz, gdy zmieniasz kierunek modelu biznesowego.
Sporo dzwonków.
Naprawdę kiepsko. Amber, dzięki, że zaprosiłaś mnie, żebym posłuchał.
- Baw się dobrze. - Przynajmniej będzie na rachunki.
- Właśnie. - Na rachunki.
Ale boli mnie od tego głowa.
Możesz sprawdzić, co na ból głowy może wziąć kobieta w ciąży?
Chwila. Muszę sprawdzić ocenę z ekonomii.
- Z ekonomii? - Tak.
Dlaczego wybrałeś ekonomię? Jesteś kiepski z matmy.
- Nieprawda. - Prawda.
- Jesteś wybornie kiepski. - Jestem bardzo dobry z matmy.
Nie. Wszyscy w rodzinie wiedzą, że jesteś kiepski z matmy.
Jeśli jesteś dobry z matmy, pomnóż 478 dolarów
przez trzy godziny. Będziemy wiedzieć, za ile sprzedajemy nasze dusze.
Nie wiesz, że stawka wynosi 300 dolarów?
- Jak to 300 dolarów? - Tak.
- Co myślicie? - Adam dał im specjalną stawkę.
Specjalną stawkę za to coś?
- Halo? - Powinna być dwa razy...
Nie wiem, co mam ci powiedzieć. Inaczej by tu nie przyszły.
- Co? - Podobało się wam?
To było naprawdę coś.
Też tak czujemy.
- Powtórzmy. - Tak, powtórzmy.
Możemy wylądować na księżycu 10 razy,
ale flaga już tam jest, więc...
Racja.
Weź ulotkę. Wyrzucić Aarona Brownsteina.
Jest zagrożeniem dla naszego społeczeństwa.
Hej, Max. Co robisz?
Proszę. Wyrzucić Aarona Brownsteina.
Byłem w tym u dyrekcji, ale mój głos został zignorowany,
więc poszedłem z tym do ludzi.
Dyrekcja to twoja mama.
Wiem.
Hej, Asperger. Startujesz w wyborach na burmistrza?
Ważne, żeby wszyscy wiedzieli, jaki jak Aaron Brownstein.
To wariat. Jak my wszyscy.
- O to chodzi w tej szkole. - Nie, on jest gorszy.
To zagrożenie. Zasługuje na wydalenie.
- Hej. - Proszę.
Jaki masz problem, Braverman?
Problemy. Liczba mnoga. Zostały wymienione na ulotce.
- Zabierz mi to sprzed nosa! - Co z tobą?
- Jesteś taką ciotą. - Słucham?
Przezywa innych uczniów, słyszałaś to?
Dobra, Max. Nie robiłeś problemu, gdy powiedziałam...
- Nazwał mnie "ciotą". - Tak, słyszałam.
- To jego słowa. - Zabierz mi to sprzed nosa!
Czy wszyscy możecie...
Max, za dużo w tobie Aspergera.
Aaron, a w tobie ADHD.
- Skopię ci tyłek, Braverman! - Przestańcie! Chłopaki!
- Wynoś się stąd! - Max, przestań.
- Możecie po prostuprzestać... - Przestańcie!
Przestańcie! Obaj. Max!
Max! Przestań!
- Co się dzieje? - To on zaczął.
Nie obchodzi mnie, kto zaczął. Do mojego gabinetu.
- Nie! - Natychmiast.
Obaj. Aaron, już.
Co?
"Namierne PDA". Co to w ogóle znaczy?
Całował się z Dylan.
Skarbie, chodź do mojego gabinetu.
Wracajcie do klasy i pozbierajcie to, proszę.
Aaron, możesz wrócić do klasy.
Hej, Max.
Musimy o tym porozmawiać.
- To, co się właśnie stało... - Wszystko na tej ulotce to prawda.
Nie chcę rozmawiać o ulotce, skarbie.
Wiem, co czujesz do Dylan i wiem, że to...
Moje uczucia nie są twoją sprawą jako dyrektorki.
Ale jestem też twoją mamą.
I wiem, że jest ci przykro.
Wiem to.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Dobrze.
Będę mieć problemy za rozprowadzanie ulotek?
Nie, skarbie.
Mogę wrócić do klasy?
Tak.
Hej, ho, ruszamy! Hej, ho, ruszamy!
Tworzą prostą linię
Przechodzą przez ciasne...
Hej! Wystraszyłaś mnie na śmierć.
Ty mnie przerażasz. Martwię się.
- Powinnam się martwić? - Powinnaś pukać.
- Pukać. Jasne. - Zanim tu wpadniesz.
Próbuję oczyścić to miejsce odrobiną punk rocka
po tym miauczeniu kota, przez które przeszliśmy.
- Było kiepsko. - Chyba nadwyrężyłem szyję.
Jeśli podobała ci się reklama z kotem,
to pokochasz. Właśnie dzwonił Adam.
O rety.
Będziemy nagrywać reklamę pasty do zębów.
- Świetnie. - Powiedz, że chodzi o wybielającą.
Oczywiście. Nie jesteśmy głupi.
- Po obniżonej stawce. - Po obniżonej stawce!
O Boże.
Nie chcę nagrywać reklam pasty do zębów.
Chcę nagrywać z Foo Fighters albo z Metallicą...
- Cokolwiek. - Ja też.
Mam szalony pomysł. Posłuchaj.
Słyszałam jeden zespół. Nazywają się Cornfed.
To najgorsza nazwa na świecie.
- Są świetni. Mają tylko koszmarną nazwę. - Właśnie.
Ale są dobrzy.
Poszperałam trochę i okazało się, że szukają studia w Bay View.
- W Bay View? - Wiem.
Dlaczego nie nagrają tego na pace furgonetki sprzątającej?
- To przecież... - Wiem. Też tak uważam.
- To najgorsze miejsce. - Ale słuchaj.
Grają dzisiaj i myślę, że powinniśmy tam pójść.
Pójdziemy do Elbow Room razem i będziemy się świetnie bawić.
Jestem umówiony na kolację z teściową...
- Jasne, po pierwsze... - Nie mogę nawalić.
A po drugie, kolacja jest o 23?
- Bo o tej godzinie grają. - O 23? To prawie północ.
Nie mogę wyjść o północy.
Crosby, a ty co? Wujek Adam? Co się dzieje?
- Nie jestem Adamem. - Jesteś.
Wiem, że jesteśmy zmęczeni
i zestresowani, i mamy sporo na głowie,
ale nie przyszłam tutaj, do studia nagrań rock'n'rolla,
żeby mieć ciepłą posadkę. I wydaje mi się, że ty też nie.
Gubimy tu swoją duszę.
A jeśli ty, serce kreatywności tego studia,
nie możesz wyjść po północy, to po nas.
No dalej. Zróbmy to. Ahoj przygodo.
- Dobra. - Wchodzisz w to?
- Tak. - Świetnie!
- Wchodzę. Dziewczyna w ciąży i tatusiek. - Niezła ekipa!
- Zabawimy się. - Tego się nie spodziewają.
No dobra...
Danielle, możesz przypudrować trochę czoło?
Trochę się świeci.
Wrócę za moment. Wszystko wygląda świetnie.
- Hej, tato. - Hej, jak leci?
Wszystko w porządku.
W telewizji puszczają maraton Real Housewives, więc...
Wieczór mam zaplanowany.
Dobrze.
Jeśli się przestraszysz czy coś. Jestem tu. Po prostu dzwoń.
To urocze, ale nic mi nie będzie.
- Dobra. Chwila. Co to? - Co?
Co to było? Słyszałem coś. Jakieś głosy.
Może w telewizji. Ja nic nie słyszałam.
- To brzmiało jak ludzie. - Tato, mówisz jak mama.
Obiecałam ci coś.
Nie będzie tu nikogo.
- Wiem. - No dobra.
No dobra. Kocham cię.
Ja ciebie
też.
- Willia! - Świetnie, że przyszłaś!
Hej!
Byłam bardzo dumna z pracy Jasmine dziś.
Mówiła, że dobrze wam poszło.
Wiem, że to nie twoja wymarzona praca,
ale robi się to, co trzeba.
Właśnie.
W dzisiejszych czasach wielu ludziom jest ciężko.
Rozmawiałam z koleżanką w kościele
i jej syn właśnie zdobył licencję agenta nieruchomości.
To świetnie.
Chyba nie trzeba mieć doświadczenia.
Po prostu sprzedał pierwszy dom.
Poważnie? To świetnie.
Też tak pomyślałam. Najwyraźniej rynek całkiem się zmienił.
Nie wiem, czy byłbyś zainteresowany,
ale jeśli chcesz poznać szczegóły, mogę was skontaktować.
Nie trzeba, ale dzięki, że o mnie pomyślałaś.
- Właśnie, mamo. - To miłe.
Crosby jest dość zajęty.
Właśnie, własną firmą. Studiem nagraniowym.
Nie chodziło mi o zostawianie studia.
To w końcu twoje marzenie, prawda?
- Tak. - Ale wszystko idzie powoli...
Chyba dobrze byłoby mieć
coś dodatkowego.
Coś jak pokazywanie domów w przerwie na lunch?
- Albo w nocy... Nocne pokazy? - Nie, w weekendy.
Świetny pomysł.
Zarobił 20 albo 30 tysięcy dolarów. Chyba warto to przemyśleć.
Nie, mamo.
Powiedziałam coś złego?
Muszę odebrać.
- Cześć, Hank. - Cześć. Okłamała mnie.
Ruby mnie okłamała. W twoim domu trwa impreza.
- Cholera. - I to duża.
Jest beczka z piwem. Właśnie na nią patrzę.
I coś, czego nie znam. Może przybory do palenia trawki?
Nie widzę z takiej odległości.
- Gdzie jesteś? - Tutaj.
Po drugiej stronie ulicy. Czekaj. Zgadza się.
To sprzęt do palenia trawki.
Idź tam i zakończ imprezę.
- Co ty wyprawiasz? - Nie mogę.
- Nie mogę tam wejść. - Możesz.
- Po prostu nie mogę. - Wchodzisz i mówisz: "Wynocha!".
Ale potem ona pomyśli, że jej nie ufam.
Bo to prawda.
Ale dobrze się teraz dogadujemy.
Hank, w moim domu jest beczka z piwem
i musisz się jej pozbyć
Powiedziała: "Kocham cię, tato".
Nie mówi tego zbyt często.
Czekaj. To ona.
O Boże. Udało wam się. Świetnie!
Boże, nie wiem, co robić.
Wiem.
Nigdy nie wiedziałeś. Nie szkodzi. Już jadę.
Chwila.
- Hej. - Dzień dobry, pani Braverman.
Cześć.
- Wejdź. - Dziękuję.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Mam zawołać Maksa? - Nie. Mogę...
Mogę z panią porozmawiać?
- Jasne. - To dobrze.
- Jak się tu dostałaś? - Przyjechałam rowerem.
- Jest późno. Więc... - Właśnie.
- Przepraszam. - Nie szkodzi. Co się dzieje?
Słyszała pani o mnie i Aaronie?
Tak.
Czy Max jest zły?
Był. Jest.
Ciągle mnie pyta, dlaczego lubię Aarona, a ja nie wiem, co powiedzieć.
Po prostu go lubię.
- Po prostu. - Jasne.
A potem Max mówił o płynności uczuć
i że kiedyś będę go lubić tylko na "pięć".
Nie wiem, o co chodzi. Naprawdę mi przykro.
Nigdy nie polubię Maksa w ten sposób.
- W porządku. Tak bywa. - Właśnie.
Nie chciałam skrzywdzić Maksa.
Wiem i jakoś to przeżyje.
- Nie szkodzi. - Tak. Ja naprawdę...
- Hej, Askerger. - Hej.
Co tu się dzieje?
- Jestem twoją przyjaciółką. - Przyszła...
- Posiedzieć. - Posiedzieć.
- Posiedzieć jak przyjaciele. - Właśnie.
Nie jesteśmy przyjaciółmi.
- Amber? - Cześć!
- Hej. - Pomóż mi wstać.
Twoja współlokatorka powiedziała, że cię tu znajdę.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Przyszłam porwać cię na niespodziewaną nocną randkę.
Amber, nie mogę. Przepraszam.
Chwila. Nie znasz nawet szczegółów. A to wielka sprawa.
Jasne, ale jutro muszę zdać powtórkę z ekonomii.
- Więc nie dam rady iść. - Wiem, szkoła, szkoła, szkoła.
- Ale słuchaj tego. - Właśnie, szkoła.
Pójdziemy do Elbow Room. Posłuchamy fajnego zespołu.
Wejdziemy za kulisy i pogadamy z nimi. Może podpiszemy z nimi umowę.
To może być mój wielki przełom.
Będzie fajnie.
Brzmi świetnie, ale nie mogę.
- Dlaczego? - Bo jutro mam powtórkę,
czyli mi nie poszło. Mogę powtórzyć test jutro.
- Więc muszę... - Ale możesz pójść tylko na chwilę.
Z tym wszystkim to nie potrwa chwilę.
- Co? - Nie mogę.
Ale to dla mnie ważne, bo to może być ostatni raz,
A to dla mnie ważne.
Drew, to może być ostatnia szansa,
żebyśmy razem poszaleli.
- Co to w ogóle znaczy? - Zanim urodzi się dziecko.
Właśnie. Będziesz mieć dziecko.
Stracisz pracę.
Wiesz, ile pieniędzy potrzeba, żeby wychować dziecko?
A mama nie ma żadnych pieniędzy. Więc ktoś musi zarabiać.
A to właśnie próbuję robić.
Pij!
Ruby!
- Tata? - Cześć.
Jestem ojcem Ruby!
Jestem ojcem, a to oznacza koniec imprezy.
No jazda! Wynocha!
Tak, zmykajcie. Wszyscy.
Odstaw to, Jughead.
Co ty robisz?
Mówiłem ci, że muszę iść z Amber do klubu, żeby złowić ten zespół.
Wiem. Ale o co chodzi z ziołem?
Jest wtorek.
Mamy zasadę, że we wtorek nie palimy?
Żadnego motocykla. Muszę zmienić pracę, a teraz jeszcze zero zioła we wtorki.
- Weź wszystko. - Zaczyna się. Nie chcę.
- Trzymaj, policja zielarska. - Nie.
Proszę cię. Co z tobą?
Hej!
Skarbie, powiedziałaś swojej matce, że mam problemy finansowe.
- Daj spokój. - Wiesz jak niemęskie to jest?
Przyjęłam gównianą robotę w biurze. Nie trzeba geniusza, żeby się domyślić.
- Jasne. - I mamy problemy.
- Jasne. - My, ty i ja.
- Jasne. Wierz mi. - Nie chodzi tylko o ciebie.
Wiem.
Wiem, że teraz jest czwórka osób, dla których nawalam.
Ty, Aida, Jabbar, ja. Nie potrafię nas utrzymać, kumam.
Jesteśmy w tym wszystkim razem!
- Jasne. - Dlaczego tego nie rozumiesz?
Dobra. Wiesz, co zrobimy?
Skorzystamy z rady twojej mamy.
Będziemy mężem i żoną sprzedającymi nieruchomości.
- Daj spokój. - Nasze twarze będą na ławkach w parku.
Będzie świetnie. To właśnie zrobimy. Tak zarobię na utrzymanie rodziny.
Ciekawych masz przyjaciół. Kilku dziwaków.
Starsi.
Naprawdę nie wiem, skąd się tu wzięli.
Zaprosiłam tylko kilka osób.
- Jasne. - Czworo, a potem...
- Nie wiem. - Tak właśnie jest z imprezami.
- Wiesz. - Właśnie, ty to rozumiesz.
Mama by tego nie zrozumiała i zaczęłaby krzyczeć...
- Cóż. - Nie powiesz jej, prawda?
- Proszę. - Już wie. Żartujesz sobie?
- Chwila, powiedziałeś jej? - Co sobie myślałaś?
Nie.
Po prostu musimy tu posprzątać.
Musisz do niej zadzwonić i powiedzieć, że to nic wielkiego,
że byłam tylko ja i kilku znajomych.
Jak to? Przecież to była wielka impreza.
Rozejrzyj się! W wannie jest beczka z piwem!
Dlaczego się na mnie wściekasz?
Bo mnie okłamałaś! Okłamałaś mnie, a ja ci ufałem.
A potem powiedziałaś, że mnie kochasz,
co miało mnie zmanipulować i ci się udało!
- Idę spać. - Nie idziesz.
Ruby, musisz tu posprzątać! Ruby!
- Ruby! - Właśnie.
Powiedziałam, że cię kocham, tylko by cię zmanipulować.
Bo tak naprawdę w ogóle cię nie kocham.
Nienawidzę cię.
- Poważnie? - Hej.
- Dzięki Bogu, cześć. - Przepraszam za spóźnienie.
W porządku. Wstyd mi, że jestem w ciąży i tu jestem.
- Dlaczego? - Jak to? To żeujące.
- Wyglądasz uroczo! - Nie. Wyglądam grubo.
Mają tu serowe przekąski. To bardzo eklektyczny klub.
- To żenujące. - Wyglądasz uroczo!
- Co ja w ogóle robię w klubie? - Będzie fajnie.
- Masz złe podejście. - Mam nadzieję, że masz rację.
Wchodzisz. Ręce na boki.
Ręce na boki.
Nikogo innego nie sprawdzałeś. Dlaczego mnie dotykasz?
- Obama jest w środku czy... - Co to?
Zioło. To moje lekarstwo, bo mam jaskrę.
- Muszę widzieć występ. - Nie możesz z tym wejść.
- Przyniosłeś zioło? - Jestem w San Francisco.
- Nie mogę wnieść trochę trawki? - Posłuchaj.
Jeśli chcesz wejść do klubu, wyrzuć to, a ja cię wpuszczę.
Jestem ojcem dwójki dzieci, mam kredyt na mieszkanie
i szaloną teściową, a to mój wieczór na wyjście,
spalenie listka w toalecie i odprężenie się.
Może mi pozwolisz to zrobić? Po prostu wejdę i tak zrobię.
Hej. Będziesz robić problemy?
Ja? Nie. Po prostu mnie wpuść.
- Nie zamierzam. - Czyli jestem problemem.
Hej, staruszku. Rusz się!
Może się przymkniesz?
- Crosby, spokojnie. - Ruszaj się!
Soundgarden się rozstali. Nie występują dzisiaj!
One Direction też nie, więc stoisz w złej kolejce.
Crosby? Crosby.
- Crosby, coś jest nie tak. - Co?
- Dobra. - Może rodzę albo coś.
No dobra.
Muszę jechać do szpitala.
- Macie szczęście. - Chodź!
- Frajer. - Crosby!
- O Boże. - Uratowała cię ciąża.
- Crosby! - Dzięki. W porządku?
- W porządku? Mam cię nieść? - Nie.
Dobra, jesteśmy. Nie martw się.
Zaraz kogoś znajdę, dobrze?
- To bardzo boli. - Przepraszam.
Mam tutaj ciężarną.
- Co się dzieje? - Ona...
Boli naprawdę bardzo, jakieś skurcze czy coś.
- Dobrze, sprawdzimy, co się dzieje. - Chyba nadchodzi kolejny.
Mam zadzwoni do twojej mamy?
- Nie trzeba. - Dobra.
Jest w Napa. I tak nic nie zrobi.
A może do Drew? Powinienem do niego zadzwonić?
Nie. Nie chcę go stresować.
Wszystko będzie dobrze. Jesteśmy tu.
- Zostanę... Co mam robić? - Crosby!
No dobra.
Hank.
Hej, poszli sobie.
Wszyscy poszli. Przegoniłem ich.
I posprzątałem, więc się nie martw.
Dziękuję. Gdzie Ruby?
Śpi. I mnie nienawidzi.
To nie jest śmieszne. To nie był żart. Tak powiedziała.
Użyła tych słów. Powiedziała: "Nienawidzę cię, tato".
Na pewno tak nie myślała.
Raczej właśnie tak. Brzmiała poważnie.
Pewnie tak.
Z czego się cieszysz? Nie rozumiem.
Czy to przez Aspergera nie mogę...
Nie. Właściwie to jestem wściekła. Ale na Ruby.
Pierwszy raz czuję, że nie jestem z tym sama.
- I to miłe. - Jasne.
Co teraz? Dostanie karę?
O tak.
- Jasne. - Dostanie szlaban.
- Szlaban? - Na amen.
- Jasne. - Trzy tygodnie.
- Trzy tygodnie? - Minimum. Omówimy to
przy drinku? Dzieciaki przyniosły coś dobrego?
Właściwie to jest butelka brandy.
Jeżynowa brandy.
- Pamiętasz to? - Nada się.
Otwórz.
Chyba muszę się upić.
O tak. Smakuje jak w szkole.
Muszę przyznać, że...
Gdy powiedziała: "Nienawidzę cię",
nawet jeśli nie miała tego na myśli...
Zabolało.
Tak.
Wiem.
Nawet jeśli tak myślała, rano już tak nie będzie myśleć.
To jest trudne.
Wiem.
Nie sądziłem, że będzie tak ciężko.
Wiem.
Skurcze Braxtona Hicksa występują bardzo często.
Nie ma się czym martwić.
- Jak się czujesz? - Dużo lepiej, dzięki.
Dobrze. Zrobimy jeszcze kilka badań,
a potem będziesz mogła wrócić do domu.
- Świetnie. - W porządku? Świetnie.
- Dzięki, duża ulga. - Dziękuję.
Trochę było strasznie.
Wiem, przepraszam.
Wyciągnęłam cię z domu, a potem zepsułam nam wieczór.
- Nie. - I skończyło się tak.
Żartujesz? Nie przepraszaj.
Jedyny kretyn to ten, który zabrał mi porcję zioła.
- Jasne. - Crosby.
Cienko teraz przędę. Nie mogę dwać zioła bramkarzom.
Dam ci masę zioła, to nie problem.
Dobra.
Poważnie.
Zmarnowałam naszą szansę, żeby zespół nagrywał w Luncheonette.
Damy sobie bez tego radę?
Amber... Po pierwsze, to nie ty masz ratować Luncheonette.
To zadanie Adama i moje. Więc nie rób tego.
I musisz się przygotować na to, że być może nie da się go uratować.
Crosby, nie! Nie wolno ci tak mówić.
Proszę, nie odpuszczaj jeszcze.
Wiem, że jeszcze można coś zrobić. Kocham Luncheonette.
Wiem. Ja też,
ale w obecnym stanie rzeczy, z którym muszę sobie radzić,
a który poznasz niedługo,
bo chodzi o bycie za kogoś odpowiedzialnym,
ktoś na mnie liczy i muszę ich wspierać.
- Crosby. - Nie mogę obiecać, że zatonę
- ze statkiem, jeśli do tego dojdzie. - Nie! Nie poddawaj się. Proszę.
To Luncheonette. Nasza pasja.
Nie odpuszczaj jeszcze. Naprawdę myślę, że jeszcze można coś zrobić.
Cześć, Dylan.
Myślałem o tym i jestem całkowicie pewien,
że nie ma powodu, żebyś lubiła Aarona.
Ze mną masz więcej wspólnych zainteresowań niż z nim,
poza tym jestem wyższy i, obiektywnie mówiąc, przystojniejszy.
Jasne.
Więc jedynym powodem, dla którego lubisz jego zamiast mnie,
to to, że nie wyraziłem się jasno, co do moich uczuć do ciebie.
Max, to nie...
Dlatego zrobiłem dla ciebie ten niesamowity, romantyczny prezent.
Jest piękny.
Jak widzisz, dodałem też konie,
bo wiem, że je lubisz. Narysowałaś je kiedyś.
- Widzę. - Są tu też twoje zdjęcia.
Niektóre są zwykłe, a inne ustawiane.
- To pokazuje moją estetykę fotograficzną. - Dylan, to takie romantyczne.
To niezwykle romantyczny prezent. Jak widzisz,
bardzo cię lubię i chcę, żebyś była moją dziewczyną.
- To... - Całkowicie odrażające.
- Właśnie. - Nie obchodzi mnie wasze zdanie.
- Podoba ci się? - Nie mogę tego przyjąć.
- Nie mogę. - Jasne, że możesz.
Jeśli to pomoże, mogę też powiedzieć, co czuję.
- Nie trzeba. - Jasne, chcę to usłyszeć.
- Nie, nie trzeba. - No śmiało.
Lubię sposób, w jaki ze mną rozmawiasz i zapach twoich włosów.
Max. Możesz...
Masz niesamowicie niebieskie, piękne oczy.
Max, proszę. Przestań.
Przeczytałem o komplementowaniu oczu i włosów w Internecie.
Max, przestań, proszę.
- To bez sensu. - Nie o to chodzi.
- Możesz przestać? Proszę. - Nie.
- Nie przestanę. - Proszę.
To że jego lubisz bardziej nie ma sensu.
Nie o to...
Wprowadziłem wszystkie nasze cechy wspólne do internetowej swatki
- i wyszło, że... - Nie o to...
- Możesz przyjść do mojego gabinetu? - Nie. Nie idę.
- Musimy porozmawiać. - Lunch się skończył.
- A ja mówię jeszcze, co czuję do Dylan. - Max! Ja nie...
- Ja cię nie kocham. Jasne? - Dlaczego?
- Nie potrafię tego wyjaśnić. - Więc o co chodzi?
- Nie wiem! - Nie rozumiem.
Nigdy cię nie pokocham. Zostaw mnie w spokoju!
Max?
Max? Max!
Co z tobą?
Żartujesz sobie?
Max.
Nie możesz mi tego robić.
Możemy porozmawiać? Ja tylko...
Nie chcę o tym rozmawiać.
Wiem. Po prostu mnie wysłuchaj.
Wiem, że ci wstyd i że to boli.
To zupełnie normalne. Ale chcę tylko, żebyś wiedział,
że ja...
Jestem z ciebie niewiarygodnie dumna.
To, co zrobiłeś, wymagało wielkiej odwagi.
I ten plakat był piękny.
Totalnie.
- Koleżanka Dylan uważa, że jest straszny. - Nieprawda!
Nie było w nim nic strasznego, skarbie.
Pokazałeś swoje uczucia, a wiesz, ilu ludzi tego nie potrafi?
Tam było wszystko, co czujesz.
Nie wiedziałam, że tak czujesz i...
Wiem, że teraz jest do bani.
I wiem, że jesteś zły, bo Dylan nie czuje tego samego,
co ty do niej.
Ale gwarantuję ci, że pewnego dnia jeszcze to poczujesz.
I będzie to odpowiednia dziewczyna.
A wiesz skąd będziesz wiedzieć, że to ta właściwa?
Bo będzie czuła to samo. Zapewniam cię.
Nie załamuj się
i nie bądź zły,
bo to, co zrobiłeś, było niesamowite.
Nie czuję się niesamowicie.
Wiem.
- Hej. - Cześć.
Możemy porozmawiać? Wiem, że jesteś zajęty.
- W porządku. - Dobrze.
- Boże. - Co jest?
- Pocę się. - Jesteś w ciąży.
Zabrzmi to strasznie, ale wczoraj byłam w szpitalu.
- Wszystko w porządku? - Tak. Tylko...
- Z dzieckiem w porządku? - Tak.
Bardzo mnie bolało. Okazało się, że to nic, ale i tak
- było przerażająco i... - Jasne.
Chciałam do ciebie zadzwonić, ale...
Nie chciałam cię stresować, bo byłeś taki zafiksowany
na tym i nie chciałam przypierać cię do muru.
Dobra. Jeśli trafisz do szpitala, musisz do mnie zadzwonić.
Wiem. Nie chcę, żebyśmy kłócili się o pieniądze.
- Jasne. - To ja muszę to jakoś załatwić.
Nie ty.
To właśnie próbuję zrobić.
- Tak? Ekonomią? - Tak.
Nie ma w tym za wiele magii.
Ekonomia jest mgliście przyjemna. Ale nie jest źle.
Mgliście przyjemna? Ciekawa opinia o reszcie twojego życia.
- Wiesz, o co mi chodzi. - Nie.
I szczerze mówiąc, nie chcę, żebyś tracił czas
na coś, czego nie kochasz.
- Nie robię tego. - Mówię poważnie.
Ja też.
- Tak. - Obiecuję.
No dobra. Dzięki.
- Hej. - Hej.
Przedstawiam ci naszą nastoletnią, uziemioną córkę.
Może tobie pójdzie z nią lepiej niż mnie.
Ruby, widzimy się jutro. Dobrze?
Proszę, spróbuj nie zatruć życia ojcu.
- Jasne. - Powodzenia.
- Dzięki. - Bądź dzielny.
- Będzie dobrze. - Pa.
- Pa.
- Co? - Nic.
Dziwię się, że jeszcze nie pobiegłaś do swojego pokoju, trzaskając drzwiami.
Nie mogę oglądać telewizji, siedzieć w sieci ani gadać ze znajomymi, więc...
Mam nadzieję, że masz pomysł, jak mnie zabawić.
Nie potrzebujesz tego wszystkiego. Coś wymyślimy.
Rób, co chcesz. Chcesz...
Może puzzle? Poukładamy puzzle?
Nie?
Robiłam to, jak miałam 10 lat.
Jasne. Wiem.
Karty. Chcesz zagrać w karty?
Dobra. W co?
W co chcesz. Ja najlepiej znam pokera. Umiesz?
Nie.
- Chcesz się nauczyć? - Jasne.
- Dobra. - Nauczę cię grać w pokera.
Świetnie. Każdy dzieciak powienien umieć grać w pokera.
Nauczę cię Texas Hold'em.
Dobra.
Nie mów mamie. Powiedz jej, że układaliśmy puzzle.
To Texas Hold'em. Dam ci trochę żetonów.
To twoje pieniądze. Dam ci 10 takich.
Każdy to jeden dolar. Też wezmę 10.
- Jak ci się skończą, wisisz mi 10 dolców. - Nie...
Nie pozwolę ci wygrać.
Zabrałeś moje przywileje, nie możesz mi zabrać też pieniędzy.
To i tak moje pieniądze.
Robimy tak.
Każde z nas dostaje dwie karty.
Dobra. Nie są zbyt dobre.
- Chwila, mogę... - Nie! Tak się nie robi.
W pokerze się tego nie robi. Musisz zachować pewny wyraz twarzy.
Nie pokazujesz żadnych emocji.
Jasne. Więc pewnie jesteś w tym dobry.
Zabawne. To żart, prawda?
- Tak. - W porządku.
- Hej. - Hej.
Wracam z pracy koło 16,
może weźmiemy potem dzieci na lody?
- Jasne. - Tak?
Nie cierpię tego, że to robisz.
A ja nie. Robię to dla rodziny.
Ale nie cierpię tego, że musisz to robić.
Przecież tego nie chciałaś.
Czuję, że nawaliłem.
Dlaczego?
Bo...
Zaryzykowaliśmy z Luncheonette.
Głupio goniliśmy za marzeniem,
a ja powinienem był rozegrać to bezpieczniej.
Powinienem był sprzedać Luncheonette, gdy miałem okazję,
i pracować i dbać o wszystkich.
Przepraszam. Naprawdę żałuję,
że mój apetyt był tak wielki.
Niepotrzebnie, bo to nie jest głupie marzenie.
I ja też mogę nas utrzymywać.
- Jest dobrze. - Jasne...
- Tak. - Ale ty też masz marzenia.
Chcesz otworzyć studio tańca. Nie chcesz wypełniać papierów cały dzień.
Nie i nie będę tego robić zawsze.
Na każdego przyjdzie pora.
Jest dobrze. Kocham cię.
- Kocham cię. - I wierzę w ciebie.
Daj buziaczka.