Sarah jest dużą częścią mego życia. I będzie w życiu Ruby.
Poprzednio...
Dobrze.
Nienawidzę mamy. To koszmar.
Dużo lepiej jest mi z wami.
Nie to, że nie chcę, byś to zrobiła.
Nie masz pojęcia, jak ciężko robić to samej.
Podobasz mi się. Chcę, żeby nam wyszło.
Musimy im powiedzieć, że nie wracamy do siebie.
Jesteś gotowa im to powiedzieć?
Halo?
Cześć. Nie śpisz?
W moim pokoju jest straszny potwór.
O nie. Brzmi okropnie.
Chodź tutaj. Ja cię obronię.
Jest szósta rano.
Już szósta? To wcześnie.
Mama zawsze wstaje o szóstej.
Tata czasem wciska drzemkę 4 razy,
co znaczy, że wstaje o 6.24.
Mama ma z tym problem, tak jak ja.
Dobrze wiedzieć.
Obecnie zastępujesz rodziców,
bo zbierają datki
na Akademię Chambers,
czyli odpowiadasz za to, byśmy z Norą
byli w porcie Alcatraz o 10:00.
A tak. Pokonamy stare lęki,
odwiedzając dziś Alcatraz?
- Będzie fajnie. - Jutro.
Do Alcatraz jedziemy jutro.
Jeszcze nie piłam kawy...
Mamy bilety na prom o 11.00.
- Inne są wyprzedane. - Jestem głodna.
- Głodna? - Nie przerywaj mi, Noro.
W porządku.
To powinno zająć 26 minut bez korków,
ale zakładam, że będą,
więc pewnie powinnaś sprawdzić informacje drogowe rano.
Dobrze, sprawdzę...
Może ja to zrobię, bo nie ufam twoim
zdolnościom organizacyjnym.
Dowód... jest 6.03, a ty nadal w łóżku.
Mam nieco inny system.
Rany, o tym mówię.
Piękny dzień, otwarta droga, jadę z wnukiem.
Idealnie.
Dobra, zjedź na prawo. No dalej.
Prawy pas, powiedziałem.
- W porządku. - Dobra.
Nie prowadzi się jak marzenie?
Zdecydowanie.
Poczuj to zawieszenie. Niezłe, co?
No. Gdzie zjechać?
Daj na prawo.
- Tutaj na prawy pas. - Dobra.
Zjedź tutaj.
Przepięknie!
Gdzie my jesteśmy?
BURGERY BIG TOP
Burgery Big Top, dziadku?
W rzeczy samej.
Jechaliśmy do Oakland, by iść na burgera?
Wolałbym mieć go bliżej,
ale takie czasy, wnuku.
Dziadku, sądziłem, że jedziemy
do lekarza czy coś takiego.
- Skąd ta myśl? - Bo sugerowałeś pośpiech.
To jest pilna sprawa. Babcia nie daje mi
niczego poza zielskiem.
Bo miałeś dopiero co operację serca.
Proszę cię.
Nie mogę dać ci tego jeść.
Przepraszam bardzo.
Gdy dawałem ci ten samochód,
myślałeś, że nie masz zobowiązań?
Myliłeś się.
Dobra. To będzie wyjątek,
ale nie dostaniesz żadnych koktajli mlecznych.
- Nie? - Nie.
Miło, że cię to śmieszy, ale...
Nie możesz jeść takich rzeczy.
Ty ustalasz reguły?
Wieki tutaj jechałem.
Jesteś uroczy, gdy się rządzisz.
Witamy w Burgerach Big Top.
- Może zamówisz? - W czym mogę pomóc?
Aparat ma zostać w torbie,
kiedy będziesz na łodzi.
Nie wyjmuj go, póki nie wyjdziesz na ląd.
Rozumiem.
Nieważne, co zobaczysz. Jak zobaczysz wyskakującą syrenę...
Syreny nie istnieją.
Wiesz, jak drogie są...
548 dolarów.
Dlatego ci je daję. Bo wiesz.
To 28-135 ultrasonic klasy P.
Właśnie. Znasz zasady.
Jestem świadom rzadkości, ceny
i szkodliwości słonej wody.
- Słona woda wykańcza. - Rozumiem.
Potrzebuję go na sesję w środę rano,
więc oddaj go, gdy tylko skończysz.
Dobra?
Nie jestem pewien tej możliwości.
- Dlaczego? - Moja opiekunka może nie mieć
odpowiedniego transportu.
- Kto nią jest? - Amber.
Może... Przyjadę po nią...
Chcę zmienić szkołę.
- Witaj, Ruby. - Co się stało?
Przenieś mnie do innej szkoły.
Gdziekolwiek poza Rooseveltem.
Akademia Chambers przyjmuje,
ale musisz mieć upośledzenie, które utrudnia ci
życie w środowisku tradycyjnej szkoły.
Masz takie upośledzenie?
- Dobra, Max. Bierz i leć. - Nie.
Daj mi pomówić z Ruby.
Do widzenia, ciociu.
Cześć, Max.
Mów, co się stało.
Co jest? Nauczyciele?
- Nie! - Więc co?
Masz tam za mało wyzwań?
To nie to.
Jak on ma na imię?
- Kto? - Nazywa się Jake.
- Czemu zawsze nazywają się Jake? - Jaki Jake?
- Albo Nick. - Nie mogę go znowu widzieć. Nie wiem...
Pewnie powinna zmienić szkołę.
O czym ty mówisz, do diabła?
- Co jest? - Ma kłopot z Jake'em.
Nie może go widzieć. Z drugiej strony...
- Chcę wiedzieć, kim jest Jake. - Chodź ze mną.
Dokąd to? Mam też iść?
Jeśli odejdziesz ze szkoły, Jake będzie wiedział, że to przez niego.
- Co za Jake? - Jak to wpłynie na jego ego...
Nie nadążam. Zostaję.
Wiem, ale nie chcę go widzieć.
Teraz nie chcesz,
ale jutro możesz...
Przechodzimy do tematu domu.
Byliście póki co przyjaźni,
ale to bywa ciężki temat.
Na ostatniej sesji prosiłem, byś się zastanowiła, jak chcesz to załatwić.
Najsprawiedliwiej byłoby sprzedać dom.
Rynek jest dobry. Będzie z tego zysk. Podzielimy się po połowie.
Joel?
Może go zatrzymać.
To dom naszych dzieci. Twój dom.
Chcę, byś go zatrzymała.
Julio, zakładając, że to ci pasuje...
- Tak. - Dobrze.
To byłoby wszystko. Przekażę to twemu prawnikowi.
Przygotuje dokumenty rozwodowe.
Byliście wspaniali. Najtrudniejsze za nami.
- Pojadę następną. - Nie, w porządku.
Następne pytanie.
"Jeśli X jest średnią z próby losowej wielkości N,
gdzie N równa się...".
Przed Y jest jakiś zawijas
i ma coś jakby kapelusz na czubku.
- Nie wiem. - Nigdy tego nie widziałam.
- Nie wiem, co to jest. - Jasne.
Świetnie ci pójdzie.
Mam ten test za trzy dni. To nie jest śmieszne.
Nie umiem nawet czytać pytań.
Nie szukaj pomocy w nauce u studentki historii sztuki.
To ci w niczym nie pomoże.
Muszę nauczyć się czytać pytania.
Nie zamykaj książki.
Przestawmy się.
Daj odpocząć mózgowi.
- Nie słyszałeś o tym? - Nie.
Mam 72 godziny, by zmądrzeć i zaliczyć test.
Masz 68 godzin. Jesteś naprawdę słaby z matmy.
Dziadek do mnie dzwoni o...
- To jakiś koszmar. - To już trzeci raz.
Może coś się stało.
Nie. Przysięgam ci.
Witam, panie Braverman.
Nie, jest tutaj.
- Twój dziadek. - Dziękuję.
Cześć, dziadku.
Drew, słuchaj. Nie mam czasu na uprzejmości.
Musisz tu natychmiast przyjechać. Wielki dzień przed nami.
Naprawdę nie mam czasu
jechać do Big Top czy gdzieś.
Uczę się teraz.
Tej przygody nie zapomnisz nigdy.
Długo to zajmie?
Bo mam sporo roboty, którą muszę ogarnąć.
Nie wiem, parę godzin,
najwyżej pięć lub sześć, wnuku.
Będę czekał przed domem. Pa.
- Dzięki. - Wypadzik z dziadziem?
"Pięć lub sześć godzin".
Dobra.
- Dwanaście. - Pies mnie wygonił.
Mamy 12 minut, by ruszyć...
Coś ty jadł? W porządku?
Otis nie może do łóżka.
Najwyraźniej go nie powiadomiono.
Max, daj mi chwilę na skupienie.
Nie mamy chwili.
Mamy dokładnie 11 minut do wyjazdu...
Mam swetry. Krem z filtrem.
Chyba jest dobrze.
Nie rozumiesz, że...
Wózek w samochodzie.
- Zabieram cię. - ...czas goni.
Przełamuję mój lęk,
by zabrać cię do Alcatraz.
- Jesteś radosny? - Bardzo.
No to ruszamy. Gotowa?
Jesteś gotowa?
Jedziemy na spotkanie z przygodą, maleńka.
Ruszamy, ludzie.
Właśnie tak. Ty siedzisz tu.
- Pośpiesz się. - Wiem.
Dobrze nam idzie. Trzymaj się.
Dobra.
- Mamy dziewięć minut. - Dobrze.
- Dziewięć minut. - Będzie Ok.
To mnóstwo czasu. Zaczekaj.
Co się dzieje?
- Czemu nie zapala? - Nie masz kluczyków?
Musiały...
Tylko kluczyków potrzebujesz.
Wiem. Pewnie są w domu. Czekaj.
O Boże.
Kluczyki.
Boże. Gdzie te kluczyki?
O nie.
Dobra. Wiesz co?
Dobra.
Gdzie te kluczyki?
Nowy plan. Wyskakuj. Szybko!
Pojedziemy moim.
Zamknij te drzwi. Dobra.
To absurdalne. Nowe wieści o korkach.
Wzmógł się ruch na 580.
Wyskakuj. W porządku.
Mamy dwie minuty na wyruszenie,
jeśli chcemy być na czas.
Świetnie ci idzie.
- Co zamierzasz? - Damy radę.
Nora idzie na ulicę.
- Zatrzymaj się. - Co robisz?
Chodź tu. Jedziemy.
Max, weź fotelik z samochodu.
To nie moje zadanie!
Jak chcesz zdążyć, to mi pomóż.
Dawaj go, szybko.
Nie mam tego na liście obowiązków.
Wsadź go tam. Spróbujmy to poskładać.
Udało się, dobrze.
Chodź tu, mała.
- Puść mnie! - Nie ma części.
- Nie ma zaczepów. - To fizycznie niemożliwe,
byśmy zdążyli na prom.
Nie wsadzę tam tego, bo nie ma zaczepów.
Jak możesz mieć samochód nienadający się do przewozu dzieci,
skoro spodziewasz się dziecka?
Będziesz najgorszą matką w historii.
Postaw mnie. Puszczaj.
Czemu nie podobam się fajnym facetom?
Co? Nawet nie są fajni. Dlatego.
- Ależ są. - Nie. To się zmieni.
Zaczekaj na zjazd po 20 latach.
Ale kręci go Phoebe Cates.
Wcale nie, to fantazja.
Gdybym była taka seksowna jak Phoebe Cates, to by za mną szalał.
Po pierwsze, nikt nie jest seksowny jak Phoebe Cates.
Ona jest wybrykiem natury.
I tak to wytną w telewizji.
Ale, jak mówię, to jego fantazja.
- Tak. - Cześć.
Nie słyszałaś, jak trąbię?
Stoję na podwójnej linii.
Ale miałaś przyjechać dopiero o 15.00.
Nie dostałaś wiadomości?
Nie mam telefonu. Wybacz.
To rzadkość. Chodź, kochanie. Bierz rzeczy.
- Dobra. - Ale nie mogę teraz.
Film się jeszcze nie skończył.
- Dokończymy później. - Dobra.
Wybacz, ma doła przez Jake'a.
Kim jest Jake?
Właśnie, co za Jake? Ja się nie dowiedziałem.
Na pewno ci o nim opowie.
Chłopak ze szkoły, którego lubi. Fajny.
Chyba rozumiem. Ruby, chodź, skarbie.
- Idziemy. - Dobrze.
Wszystkie to przeszłyśmy.
Czy ty oglądasz Beztroskie lata w Ridgemont High?
Tak. Wersja telewizyjna,
- więc większość wycięli. - Tobie to pasuje?
Że nasza 15-letnia córka ogląda film
wychwalający rozwiązłość seksualną?
To wcale nie... Sarah oglądała to z nią.
Amber to widziała w jej wieku.
Pokazuje sporo dobrej licealnej dynamiki.
Chyba mamy inne style wychowawcze.
Może następnym razem, oglądając film z moją córką,
- nie wybierzesz filmu, w którym... - Posłuchaj.
...dziewczęta pokazują biust.
Przepraszam. Nie postrzegałam tego w ten sposób.
W porządku. Muszę iść.
Muszę odebrać aparat od Maxa
na to jutrzejsze zlecenie.
Poważnie?
Owszem. Przywyknij.
- Ruby! - Dobra!
Czekam w wozie. Chodźmy już!
- Hej. - Cześć.
- Masz chwilę? - Tak, wejdź.
Nieźle, co?
Czekałem, żeby wykombinować,
co dalej zrobimy.
Chyba powinienem kupić trochę mebli.
Joel? Dom.
- Tak. - Wczoraj był emocjonujący dzień.
Chciałam ci dać szansę na zmianę zdania.
Nie musisz tego robić.
Razem kupiliśmy ten dom.
- Tak. - Mądrze byłoby
odłożyć emocje na bok i podzielić się majątkiem.
- To nie majątek, Julio. - Majątek.
- To dom. - Nieistotne.
Odmawiam tak o tym mówić.
Bądź rozsądny.
Do tego domu sprowadziliśmy naszą córeczkę, Julio.
To pierwsze bezpieczne miejsce, w którym nasz syn spędził noc.
Pierwszej nocy, gdy dom już był nasz,
nie mieliśmy mebli ani elektryczności.
Leżeliśmy na podłodze, gadając o przyszłości,
i kłóciliśmy się o kolor, na jaki pomalujemy ściany.
To nie majątek. To dom.
I dobija mnie, że muszę go opuścić.
Ale zraniłem cię.
Zraniłem cię, przyznaję. Rozumiem to.
Więc nie chcę domu.
Jeśli nie mogę mieć w nim ciebie, to go nie chcę.
Przepraszam. Nie powinnam była...
Jest Max?
Tak. Jest w kuchni. Odbija mu.
Co on robi?
Szaleje. Mieliśmy problem z grafikiem.
Robi to, co zwykle, kiedy panikuje
a ja się stresuję,
bo czuję, że nie wiem...
Będę na górze.
Co robisz, Max?
Prom odpłynął o 11.00.
Miałem na nim być,
ale nie bylem,
i nie zrobiłem żadnych zdjęć.
- No to kiepsko. - Owszem.
I tylko z tego powodu tak się nakręciłeś?
Nic na to nie poradzę, bo jestem zły.
- Jestem bardzo zły. - Widzę.
Dlatego wykonuję ćwiczenia oddechowo-relaksacyjne.
Jak widać, nie działają.
Dopiero zacząłem.
Aparat jest w kuchni.
- Bierz go i idź. - Widzę go.
Wiem. Wezmę go i pójdę.
Ale nie w tej chwili. Też jestem podminowany.
Ktoś obiecał cię gdzieś zabrać,
a z braku odpowiedniego transportu...
- Nie. - ...nie spełnił obietnicy?
Nic z tych rzeczy.
Chyba pochodzę z tobą.
Dobrze.
Sarah i Sandy się kłóciły,
a ja nie wiedziałem, co powiedzieć.
I spanikowałem, tak. Więc wyszedłem.
Nie znoszę nie rozumieć ludzi.
Dr Pelikan mówi, że przez to czuję się odizolowany.
Dobre określenie. Odizolowany. Tak właśnie jest.
Wolę być sam niż wśród innych ludzi.
Co jest złego w izolacji?
Też lubię być sam. Wierz mi.
Niewielu ludzi lubię. Raptem kilkoro.
Towarzystwo kilku osób mi odpowiada.
Lubię Otisa,
czasem rodziców.
I ciebie.
Boże, czemu ja wyszedłem?
Spanikowałem i wyszedłem.
Cholera.
Kiedy mi powiesz, dokąd jedziemy?
Wiesz tyle, ile trzeba, wnuku.
- Nie musisz wiedzieć. - Powtarzasz się.
- Po prostu jedź. - Dobra.
Uczę się do testu z ekonomii,
więc nie wiem, jak długo mogę tu zostać.
- Już niedaleko? - Ekonomia?
No to potrzebna ci przerwa.
Naciesz się tym.
Jedź przed siebie. Powiem, jak dojedziemy.
Rany julek.
Słodki Jezusie.
Tego tutaj nie było.
Tu były otwarte przestrzenie.
Tu było pole po widnokrąg,
a na nim piękne drzewa.
A nie takie coś.
Co my tu robimy?
Tata mnie tu zabierał i chodziliśmy
sobie postrzelać, więc pomyślałem,
że fajnie byłoby przyjść tu z tobą.
Strzelaliśmy do puszek z kukurydzą i mieliśmy ubaw.
Było super. Tu mnie uczył strzelać.
Przyjechaliśmy strzelać do puszek? To chciałeś powiedzieć?
Tak, otwórz bagażnik. Pokażę ci.
Zobacz, wziąłem kukurydzę.
I mam też tego...
Niewiele tego tu masz.
...Colta 9 mm z roku 1911. Spójrz.
- Dziadku! - Ładny?
Odłóż go. O czym ty myślisz?
Tylko ci go pokazuję.
- Nie wyciągaj broni publicznie. - Rany boskie.
Jesteśmy na ulicy. Przed monopolowym.
- No i? - Nie możesz wyciągać spluwy.
Boże, mówiłem ci, że jestem zajęty i muszę się uczyć,
i mam tyle do zrobienia,
a ty mnie tu wleczesz, żeby strzelać.
Nawet nie wiesz, co myślę o broni.
To obłęd.
Wsiadaj do wozu. Jedziemy.
- Cześć. - Hej.
Odebrałeś aparat?
Owszem.
Przepraszam. Sam nie wiem.
Spanikowałem i...
Co się stało? Było źle?
Miałyśmy napiętą dyskusję, a potem ona wyszła.
Dobrze, że wyszła, nie?
Wcale nie dobrze. Nic się nie rozwiązało.
- Jest nerwowa. - Bardzo,
a wychodząc pogorszyłeś sprawę.
- Ciągle jest spięta. - Ale to nie w porządku.
Jest irracjonalna. Co ona robi?
Krzyczy z powodu głupiego filmu.
Hank, tu nie chodzi o film. Nie rozumiesz tego?
Nie!
No nie, co?
Widzi moją więź z Ruby.
To jej się nie podoba. To jej zagraża.
Myśli, że zajmę jej miejsce.
To poważniejszy problem.
To czemu krzyczy o filmie?
Powinienem zrozumieć, dobra?
- W porządku. - Wyszedłem. Nie wiedziałem.
Kłóciłaś się. Chciałaś, bym pomógł.
A ja musiałem wyjść.
Poszedłem po aparat i...
- A tam Amber płacze, a Max drepcze. - Co?
Więc mu pomogłem.
- Amber płakała? Dlaczego? - Tak.
Nie wiem. Po prostu płakała.
Jak to nie wiesz? Nie zapytałeś się jej?
Nie.
To nie jest normalne, nie? Powinienem był spytać.
Co zamierzasz?
Dowiem się, czemu moja córka płacze.
Przepraszam...
Zawsze jest Ogród Oliwny. Możemy zawrócić.
Nie mam dużej torby.
Nie warto, chyba że weźmiesz 5 kg
paluszków chlebowych na drogę.
Fakt.
Albo możemy zjeść 10 puszek kukurydzy z tylnego siedzenia.
- A tak... - Co to jest, do diabła?
Moja wyprawa z dziadkiem była na postrzelanie.
Z pistoletu?
Co?
Fajnie, że tak cię śmieszy moje strzelanie z broni.
Przepraszam...
Próbowałam sobie wyobrazić ciebie z bronią.
- Nie ma czego widzieć. - Nie widzę tego.
Masz zdjęcie?
- Nie strzelałem. - Ani razu?
Nie.
Daj spokój. Mogłeś mu sprawić radość.
Wiem, ale byłem wkurzony.
Mówiłem, że mam naukę,
a on mnie wyciągnął na pięć godzin.
Ale z ciebie samolub.
Jak to ze mnie samolub? To on był samolubny.
Mówiłem mu, że mam robotę,
jestem zajęty i zestresowany.
Pamiętasz przecież.
Może nie szło o ciebie. Pomyślałeś o tym?
Wiem, że nie szło o mnie.
Dokładnie. Chodziło o niego.
- O tym mówię. - Najwyraźniej ma
miłe wspomnienia ze strzelania, gdy był w twoim wieku.
Wiem, ale mógł strzelać z którymkolwiek z nas.
- Nie chciał kogokolwiek. - Mega stres.
On chciał jechać z tobą i chciał, by ci się podobało.
Bo twój dziadek, który dopiero co miał operację serca,
chciał zrobić z tobą coś, żebyś za 50 lat
ty mógł mieć te same miłe wspomnienia,
które on ma ze strzelania ze swym tatą w twoim wieku.
Ale tak, to egoistyczny palant.
Lubię małe zabijanko. Co w tym złego?
Dobry wieczór?
Cześć.
Powinieneś jeść takie rzeczy?
Możesz oglądać takie filmy?
Muszę zabić.
Robię wiele rzeczy, których nie powinienem.
System padł. To wspaniałe.
Jak to? Gdzie jest Amber?
Pies je lody, Max.
Musimy myśleć o przyszłości. Mamy dziecko.
Wcale nie! Dobra!
Co się dzieje? Max jest na dole i objada się w szale,
oglądając jeden z filmów o Chuckym.
No to wspaniale.
Mówi, że system padł.
Cały świat...
Nie mogła usnąć?
Jedyna rzecz, jakiej miałam jej zabraniać, to włazić do łóżka,
ale ona wariowała,
a tylko to ją uspokajało.
A potem Maxowi odbiło, bo nie mogłam nas dowieźć na prom na czas.
Prom?
Miałam go zabrać do Alcatraz.
To wielkie plany do zrealizowania z małą i Maxem.
Ale sama mam mieć małą.
A nie mogłam nawet wsadzić fotelika do samochodu.
- Dlaczego? - Bo nie ma w nim tych...
- Klikadeł. - Co to są klikadła?
To takie ułatwienie. Zapina się je.
- Nie mam tego w aucie. - Bo masz stare auto.
Nie mogę mieć dziecka, jeśli nie mogę wsadzić fotelika do własnego wozu.
To moja wina. Za wcześnie dałam ci oglądać Ridgemont High.
Co?
Zaczniemy od klikadeł, a potem zajmiemy się resztą.
Po prostu myślałam...
Chciałam, żeby było fajnie, a wyszło tak...
Nie nakładaj na siebie takiej presji.
Nie zaczynają się w tym wieku. Nie są tak duże jak Max.
Na początku są malutkie, nie mówią ani nie robią nic poza kupą.
Z tym dasz sobie radę.
Po dniu dzisiejszym z kupą dam sobie radę.
A w końcu wypracujesz sposób,
by okiełznać szaleństwo.
Uśpiłaś ją. Tylko to się liczy.
Trudno mi uwierzyć, że naprawdę zamierzam to robić sama.
Co proszę? Nie będziesz z tym sama.
Jak oddycha.
- Hej. - Cześć.
Nadal jesteśmy umówieni na 20.00?
Oczywiście.
Zdecydowanie.
Straciłam poczucie czasu.
Daj mi się przebrać.
- Zaraz wrócę. - Wszystko dobrze?
Tak, tylko...
Tak?
Dostałam dziś papiery rozwodowe.
Tak mi przykro.
Nie wiem, co powinienem powiedzieć.
Nie, w porządku. Uderzyło mnie to mocniej, niż przypuszczałam.
Ale nic mi nie jest,
więc się przebiorę...
Słuchaj, nie musimy wychodzić.
Jeśli chcesz zostać sama,
całkowicie to rozumiem.
Nie widzę powodu, żebyś miał nie wejść.
Na pewno?
Nie spodziewałam się, że to będzie tak szybko.
Mediacja przebiegła gładko.
I nagle pod drzwiami zjawił się kurier
z dokumentami,
a gdy tylko je podpiszę, moje małżeństwo dobiegnie końca.
Przepraszam. To niezręczny temat.
Jules, to taki moment w twoim życiu.
Rozumiem to.
Rozumiem, zatem... dokończmy to wino.
Powiedz, co będzie z domem?
O nie.
Przepraszam.
Nie powinienem z tym tak wyskakiwać.
Chris, ja dostałam dom.
- Dostałaś dom? - Tak.
- Serio? - Tak.
Czyli masz wszystko?
Tak, całość.
- Fantastycznie. - Wiem.
- To całkiem ładny dom. - Owszem.
Mój dom. Calutki.
Nie powinno cię to cieszyć?
To takie dziwne. Byłam gotowa się pożegnać,
a teraz tu zostaję.
Po środku wszystkich tych wspomnień.
Wiesz co?
Za nowe wspomnienia.
Gdy dokończę ten kieliszek wina, będę zbyt pijany, by prowadzić.
Słuszna decyzja. Sama jestem zmęczona.
Może zakończmy wieczór.
Tak.
Co tym razem, Hank?
Sarah cię nie zastąpi w życiu Ruby.
To oczywiste. Ja jestem matką Ruby.
W porządku.
Skoro to rozumiesz, to chyba jest dobrze.
Sam nie wiem. Może nie jest.
Bo brzmi, jakbyś nie widziała problemu,
ale może nie myślisz tak.
Co ty wyprawiasz? Chcesz się ze mną kłócić?
- Nie, nie chcę kłótni. - Co?
Chciałem jedynie... Rzecz w tym.
Uświadomiłem sobie ostatnio, że nie jestem najlepszy w komunikacji.
Boże, dopiero teraz?
Mówię ci o tym od 18 lat.
Wiem, a ja sądziłem, że jesteś
przewrażliwioną jędzą.
To świetnie, bo myślałam...
Zaczekaj.
Jestem w tym do dupy.
Próbuję ci powiedzieć...
że nie w tobie był problem.
Widuję się z jednym gościem.
Że co?
Nie w sensie randek.
Rozmawiam z tym facetem. To zawodowiec.
Psychiatra. Specjalizuje się w takich jak ja.
Co znaczy "takich jak ty"?
No w ludziach takich jak ja...
którzy mają problemy z emocjami,
rozumieniem uczuć...
Ale chodzi o to, że jego zdaniem na dwoje babka wróżyła,
czy mam to, czy nie,
ale ostatnio sądzę, że nie.
Mam coraz większe przeczucie, że to pewniak.
Mam zespół Aspergera.
Tak właśnie jest.
To autyzm wysoko funkcjonujący.
Tak, wiem.
Wiem.
Nie miałam pojęcia.
Przepraszam. Nie wiem, co powiedzieć.
Więc patrząc wstecz, myślę,
że sporo spraw to moja wina. Nie twoja.
Zaczynam to rozumieć, że musiało być ciężko...
być moją żoną.
Było?
Tak.
Żałuję, że nie wiedziałam.
Tak. Ja też.
Ale w każdym razie będę się mocniej starał z Ruby
i wszystko będzie dobrze. Z tobą też.
Dziękuję.
Więc między nami dobrze?
Tak, dobrze.
W porządku.
Ale naprawdę dobrze? Bo jeśli nie...
Bo od teraz musisz być bardzo konkretna.
- Dobrze. - Bo to pomaga.
Kazmir gapi się z góry na tego gościa z Royals?
To była atrakcja całego sezonu.
Bez dwóch zdań.
Czas powinien był się zatrzymać.
Powinien był rzucić kij i zejść z boiska.
Zasadniczo to zrobił.
Muszę przyznać,
że to mi się podoba.
Mógłbym bez końca gadać o baseballu...
Ale mam pewne podejrzenie, że nie po to tu jesteś,
więc co się dzieje?
- Co? - Nic.
Pamiętam, jak cholernie mnie onieśmielałeś.
- Ja? - A teraz jesteś niegroźny.
Nawiązałem relacje z moją żeńską stroną.
- To widać. - Tak?
- Poważnie. - Pewnie gdy idę.
Zdecydowanie.
Co tu robisz?
Żegnam się, Zeek.
Że co?
Nigdy nie miałem wzorca, kiedy dorastałem.
Nigdy.
Chyba byłeś nim dla mnie, więc chciałem podziękować.
Będzie mi ciebie brak i będę tęsknił...
za twoją rodziną.
I tyle? Zwijasz się?
Tak.
Zakończyliśmy w tym tygodniu mediacje...
- Więc skończyłeś? - Tak.
Nie mogę tego przeciągać. Muszę pozwolić jej odejść.
Tak.
Po prostu się poddać?
Nie poddaję się.
- Owszem. - Wcale nie.
Ona tego chciała.
Ona tego chce i staram się to szanować.
Tego chciała twoja córka.
Pozwolisz mi wyjść stąd z odrobiną godności?
Żartujesz sobie?
- Kochasz swoje dzieci? - Daj spokój.
Kochasz swoje dzieci?
Kochasz swoją żonę?
Wiesz, że tak.
Przyjąłem cię jak syna.
Spójrz na mnie.
Jeśli ją kochasz, to o nią walcz.
Walcz o nią.
Nie odchodź.
- Chciałam to... - Wiesz, że nie dam ci wygrać.
Nie powstrzymasz mnie.
- Nie ruszaj się. - Dobra.
- Hej. - Cześć, Hank.
Ruby, mama przyszła.
Już jest.
- Mam tu twoją torbę. - Dzięki.
Chodź, zaplanowałam wielki dzień.
Boże. Co?
Do czego mnie zmuszasz?
Do pójścia do Yogurtlandu. Do tego cię zmuszę.
I to ten wielki dzień?
Owszem, Ruby,
bo obdzwoniłam całe miasto, aż znalazłam taki,
gdzie mają korzeń kolokazji w menu.
No co ty?
- O Boże. - Serio?
- Tak! - Hura.
- Tutaj? - Jest taki smak?
- Tak. - Jest naprawdę niesamowity.
Przepyszny.
Raz wziąłeś go przypadkiem.
Tak. Nie miałem okularów.
Sądziłem, że to toffi.
Ale spróbowaliśmy i się uzależniliśmy.
- Wiem. - Jest świetny.
Okropne, że go wycofali.
Wiem.
- Nie rozumiem tego. - Tato, chodź z nami.
Byłoby super.
Zaczekajcie. Mama...
Potrzebujesz czasu z nią.
Opowiesz o całej historii z Jake'em.
Nie, Hank, chodź z nami.
Wszyscy możemy pogadać o Jake'u.
Boże, to żenujące.
Sarah. Przepraszam.
Jesteśmy tacy niegrzeczni.
Możemy go ukraść na jeden dzień?
Ależ oczywiście. Korzeń kolokazji.
To wyjątkowy dzień.
- Bawcie się dobrze. - Wiesz co?
- Przyniosę ci trochę. - Nie trzeba.
- Nie przetrwałby. - Gdzie to jest?
Koło uniwersytetu.
To długo nie zajmie.
- Niedługo wrócimy. - Na razie, Ruby. Do przyszłego weekendu.
Co ty robisz?
- Co? - Jesz ciastka?
- Owszem. - Chyba nie wolno ci ich jeść?
Jak to nie wolno mi?
- Chodźmy. - Dokąd?
Nie musisz wiedzieć.
- Dokąd idziemy... - To ucieczka z więzienia.
- To mi się podoba. - Chodź.
Millie, musisz wiedzieć tylko, że wychodzę.
- Spadamy. - Nie jem ciastka.
Zaczynamy.
- O, to miłe. - Tak.
- Dzięki. - Mówili, że będzie syf,
ale jak powiedziałem, ile masz lat, uznali, że nie trafisz
i mi pozwolili.
To się przekonamy.
Oddasz pierwszy strzał?
Nie, kibicuję tobie.
Wnuku, to dla mnie gratka,
taki kawał jechaliśmy.
Zrób mi radochę.
Pierwsza lekcja to oczywiście bezpieczeństwo.
Masz do czynienia z bronią.
Trzeba ją traktować jak niebezpieczną, piękną kobietę.
Jasne?
- Postaram się nie... - Prawo czy leworęczny?
- Praworęczny. - Dobra.
Bierzesz go do ręki.
Palec wskazujący wzdłuż broni. O tak.
Dobra. Zabezpieczenie...
Coś się stało?
Rok temu poprosiłaś, bym o ciebie walczył,
a ja byłem za głupi, by posłuchać.
Więc jestem.
Nie chcę przeżyć już ani dnia bez ciebie, Julio.
Ani sekundy.
Walczę o ciebie i o nasze małżeństwo.
Chcę cię odzyskać.