Sarah to część mojego życia.
poprzednich odcinkach...
- Będzie też w życiu Ruby. - Dobrze.
Dobrze.
Oliver Rome odszedł.
Luncheonette nie zarabia!
A kiedy wracam do domu, Jasmine pyta, gdzie byłem,
czy jeżdżę na motorze... Kogo to obchodzi?
Dylan lubi mnie na dwa i pół.
Nie wiem, czy rady wystarczą, by podnieść to do pięciu.
Życie, które znałam, skończyło się.
Pomieszała ci się trochę kolejność,
ale to nie znaczy, że twoje życie się skończyło.
3 miesiące później
Co to? To ma być zabawka?
Ale szalona skarpeta.
Szukacie czegoś konkretnego?
Nie.
Wybraliście jakiś zestaw kolorów?
Zestaw kolorów? Nie.
- My nie... - Tylko oglądamy.
Teraz.
Na razie nie wiemy, czego właściwie...
- Co jej się przyda? - Gdzie zacząć?
Możemy zacząć od łóżeczka. To popularny model.
Dobra.
Wygląda całkiem nieźle, prawda?
To wszystko jest w komplecie?
Nie. Trzeba dokupić materac,
pościel, odbojniki.
Nie polecam z karuzeli.
Dzieci przez nią nie śpią,
a tego nie chcecie.
- Wierzcie mi. - Tak.
Przyda wam się jednak przewijak,
bujak, torba na pieluchy,
kosz na zużyte pieluchy, na nim na pewno nie warto oszczędzać.
No i oczywiście wózek.
Najbardziej polecam wózek origami.
Ma ładowarkę do telefonu, wyświetlacz LCD, światła pozycyjne,
światła spacerowe, oraz...
O mój Boże.
Rany.
To naprawdę coś.
Mogę wam założyć konto.
To wasze pierwsze dziecko?
Jej pierwsze dziecko.
- Moje dziecko. - Jej.
Tylko moje. On nie jest...
- Nie nasze. - To mój brat.
To mój młodszy brat.
Przepraszam.
Nie chcemy konta.
Rozejrzymy się tylko.
Tak. Pooglądamy rzeczy.
Ale pomyślimy o tym.
Jest...
- To szalone. - To było naprawdę...
Dziękujemy.
Droższy niż moje mieszkanie.
Idziemy gdzieś indziej?
Tak. Chodźmy.
Mówisz głośno i wyraźnie i pachniesz talkiem dla niemowląt.
O czym ty mówisz?
Według artykułu "Porady dla nastolatków",
w ten sposób powinienem okazywać ci zainteresowanie.
Jestem głośna, to na pewno.
Nie dotykaj tego.
Trochę ci odbija na ich punkcie, Max.
To nie komplement.
Droczę się z tobą.
Jesteś zabawny nie na siłę i masz ładne oczy.
Kiedy już na kogoś patrzysz.
Dziękuję.
Twoi rodzice przechodzili obok jakieś pięć razy.
Dokładnie sześć.
- Było blisko. - Nieźle.
Spójrz, piankowe jajka. Urocze.
Nie jedz go. To złamie umowę.
Nienawidzę mamy. Jest okropna.
- Co? Co się stało? - Chcę tu zostać.
Zawsze możesz do mnie przyjść
i zostać ile chcesz.
Czy ona myśli, że mam się nie bawić? Nigdy?
Czy ona była w ogóle młoda? Chyba miliony lat temu.
Ona po prostu tego nie rozumie.
Dużo lepiej jest mi z wami.
Wiesz, Ruby, twoja mama jest jaka jest. Zawsze taka była.
Ma pewne zasady i musisz ich przestrzegać.
Proszę, tato.
Mogę tu zostać?
Dobra. Napisz do niej. Powiedz, że będziesz u mnie.
Świetnie. Już to zrobiłam.
- Zaraz. - Dzięki.
W ogóle to nie będę wam siedzieć na głowie,
bo jutro wieczorem koleżanka robi takie luźne spotkanie
i myślę, że się wybiorę.
To spotkanie?
Tak. Nic wielkiego.
To pewnie tylko kilka osób.
Myślałam, że się wybiorę na chwilę
i posiedzę ze znajomymi.
Tak...
- Pozwól, że... - W porządku?
Tak. Może.
Może nie.
- Czemu? - Wiesz, czemu.
Omówię to z twoją mamą. To podstawa.
Musimy odbyć małą rodzicielską dyskusję.
Wiesz, jaka jest.
Są świetne.
Nie, nie wiedziałem o ulgach podatkowych na Ibizie.
To pewnie super miejsce na nagranie,
jeśli komuś nie zależy.
Nie. Słuchaj. Chodzi mi o to, że jeśli pracuje nad czymś nowym...
- Ok. - ...to czemu nie w studio?
Gdy wymyśli coś genialnego,
od razu to nagramy.
Zaraz.
- Dzięki wielkie. - Umie już używać Pro Tools.
- Jasne. - Co tam, Amber?
Hej. Ja tylko...
Możemy przez chwilę porozmawiać?
- Jasne. - Mamy czas.
- Co tam? - Wszystko gra.
Zacznę od tego, jak bardzo uwielbiam tu pracować.
To moja wymarzona praca.
A na dodatek z dwoma najfajniejszymi wujkami.
To niezły dodatek.
- Nie przesadzaj. - To prawda.
Mówię poważnie. Naprawdę tu rozkwitłam.
A wy wiele mnie nauczyliście.
Doceniam to.
Czuję też, że miałam tu swój wkład.
- To prawda. - Niemały.
Dokładnie. Tak.
Mogę wam dać przykłady, choćby Ashes of Rome.
- Jasne. - I jeszcze...
- Wymyśliłaś koncert. - Tak.
Wyszło świetnie.
Cenię cię bardziej niż jego.
To było naprawdę super.
W pracy z artystami
bardzo cenię sobie nawiązanie więzi
i pomaganie im z ich wizją artystyczną.
Amber, dojrzałaś na tym stanowisku.
Obaj tak uważamy.
Może nawet je przerosłaś.
Tak. Wszystko rośnie.
Poza moją pensją.
Fakt.
- To żart, ale... - No.
Otóż...
Wiem, że mamy teraz przestój,
ale wkrótce będzie szło lepiej.
- Tak uważamy. - Oczywiście.
Zawsze tak jest. Jestem naprawdę pełna pasji.
I wiem, że to miejsce wiele osiągnie.
I gdy do tego dojdzie, bardzo chcę
zostać waszą pełnoprawną partnerką artystyczną.
- Wiecie? - Jasne.
Dlatego uważam, że powinnam dostawać pensję
współmierną do moich umiejętności.
Oczywiście, że tak.
Cóż, Amber.
Będziemy musieli...
...wysłuchać cię do końca, Amber.
I zastanowimy się nad tym,
nim podejmiemy decyzję.
Dobrze. Jasne.
- Dzięki za wysłuchanie. - Nie ma sprawy.
Ok.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Nie wiem, jak długo może siedzieć w pokoju.
- Jestem zbity z tropu. - Żartujesz?
Będzie tam siedzieć wiecznie, jeśli zechce cię gnębić.
Próbuje czegoś dowieść.
No nie wiem.
Z 10-latką było łatwo. Jako 11-latka była kochana.
- Radziłem sobie. - Tak.
Ten wiek to same dramaty.
Nie nadaję się do tego.
- Nie mam szans. - Nikt nie ma.
W tym wieku nikt nie ma szans.
- Powiedz mi, co robić. - Co?
Wiem że to głupie, ale powiedz mi, co robić.
Nie mogę.
- Nie mogę. - Ale wiesz.
- Miałaś taką. - Nie byłam doskonała.
Ale...
Widzisz, jaka jest.
Widzisz te wyskoki.
To hormony.
- I upadki. - Tak.
- A musi być w środku. - Tu.
Radzę sobie ze środkiem.
Czemu się śmiejesz?
Bo teraz tego nie dostaniesz.
Chciałem spędzić z nią miło czas.
Nie uda mi się, jeśli będzie wrzeszczeć.
Sama nie będzie teraz chciała
spędzać z tobą czasu.
Musisz więc zaplanować fajny wieczór.
Myślała, że idzie na imprezę.
Więc zróbmy imprezę. Zamówmy pizzę
i spędźmy wieczór na grach.
- Wieczór z grami? - Wieczór z grami.
Grasz w gry. Niewiele mówisz.
Bravermanie tak robią, co?
Nie. Wszyscy tak robią.
Grasz w pokera. To coś podobnego.
Poker to nie gra. Poker to sztuka.
Albo biznes. Poker to biznes.
Źle się z tym wszystkim czuję.
Ona tego chce. Tak już jest.
Nie bierz tego do siebie.
Tak jak mówiłam, musisz się bardziej starać. Więc...
- Wieczór z grami? - Tak.
No dobra.
Gra się na pieniądze?
Tato?
Uznałem, że nie chcę mini golfa i pizzy
- na urodziny w tym roku. - Nie?
Urodziny są za kilka dni.
- Co chcesz robić? - Iść do Harry Potter World.
Obiecałaś, że pójdziemy.
Może w przyszłym roku.
Mówiłeś tak rok temu.
Zobaczymy, co da się zrobić, ok?
- Tak! Idziemy do Harry Potter World! - Nie. Może.
Powiedziała, że może.
- Nie. Idziemy! - Nie boi sprawdzić.
Nie wiem, czym się stresujesz.
Specjalizację wybierasz dopiero na trzecim roku.
Rozumiem. Ale chcę to zrobić teraz,
żeby było miejsce na zajęciach.
Za dużo o tym myślisz.
Co najbardziej chcesz robić?
To nie takie proste.
To dokładnie takie proste.
A co z tobą?
Zdążę ustalić do trzeciego roku.
Dokładnie. Nie masz pojęcia.
- Eva chce sushi. Idziesz? - Nie mogę.
- Nie mam teraz czasu na sushi. - Dobra.
To się nie liczy. Wiesz o tym, prawda?
Mój tata mówi, nikt po studiach
nie robi tego, co ukończył.
Nie będą ci sprawdzać w papierach,
czy wybrałeś właściwe kursy.
I tak nikogo teraz nie zatrudniają.
Więc to się nie liczy.
Rozumiem. Ale dla mnie to ważne.
- Próbuję planować z wyprzedzeniem. - Jasne.
- Nie. - Próbuję to ogarnąć.
Masz rację. Przepraszam.
Co z filozofią?
Albo literaturą rosyjską? Uwielbiałeś Dostojewskiego.
Nie wiem. Myślę o ekonomii.
- Ekonomii? - Tak.
Nie cierpiałeś tego. Więc czemu?
Nie wiem, może się nie starałem.
- Ale co potem będziesz robić? - Nie wiem.
Zostaniesz bankierem? Księgowym?
Cóż, warto jest wiedzieć więcej o pieniądzach.
No dobra.
Rób co chcesz. To twoje dwa lata studiów.
Wyglądasz mi po prostu bardziej na poetę, niż gościa w garniturze. I tyle.
Dzięki. Poetę.
- Przyniosę ci sushi. - Dzięki. Pa.
Słyszę jego puls. Zawiń go.
No dobrze, dr Noro. Jak się ma twój pacjent?
Mieliśmy dwie randki. Chcesz zostać na noc?
Czytałem w sieci, że mogę o to już zapytać.
- Koleżko... - Jasne.
Na sekundkę się wtrącę.
Przeglądanie sieci to raczej nie najlepszy...
Lubi mnie tylko na dwa i pół. Nie ma chęci na stosunek.
- Co? - Za dużo informacji.
To niestosowne, mówić o stosunku.
- Możesz zostać? - Max!
Czemu nie? Przyjaźnimy się.
Wiem to. I nic w tym złego.
Micah mógł. Czemu nie ona?
Jestem pewna, że jej rodzice za nią tęsknią.
Odpisali mi.
Są na spotkaniu, ale zgadzają się.
- Już ci odpisali? - Tak.
- Zgodzili się. - Tak.
Wygląda na to, że zostajesz.
Świetnie. Chodźmy na górę.
Teraz nie mogę, Max.
Musimy z Norą założyć gips szczeniaczkowi.
- To bardzo ważne. - Ok.
Chodź, Otis.
Dobra robota.
- Przygotuję pokój Haddie, dobrze? - Oczywiście.
Świetnie.
Tutaj.
Przez chwilę naprawdę się cieszyłem.
Myślałem, że dostała lepszą pracę.
- Musimy dać jej podwyżkę. - Jak? Za co?
Mieliśmy trzy rezerwacje przez kwartał.
Czeka nas odraczanie własnych wypłat.
- Wiem o tym. Słyszałem. - Chyba nie.
- Musimy coś zrobić. - Jedyne, co możemy,
to znaleźć prawdziwą pracę, która zarobi na nasze hobby.
- A co z Amber? - Co z Amber?
Jest w ciąży. To nasza siostrzenica.
Wiem. Dlatego jej wtedy nie wyrzuciłem.
- Hej, Amber. - Hej.
Myślałam, że macie ochotę na małą przekąskę.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Amber, hej
Amber!
Zagrajmy w celebrytów.
- Znasz tę grę? - Nie.
Zapisujesz nazwisko kogoś znanego,
nieważne z jakiego powodu.
To może być prezydent, albo SpongeBob Kanciastoporty.
Ktoś, kogo wszyscy znają.
A potem dajesz wskazówki.
- Ale słabe. - To nie jest słabe.
Nie możesz mówić, że wszystko jest słabe.
Ludzie to robią?
- Tak. I dobrze się bawią. - Tak.
- I... - Hej.
Wieczór bez ekranów. Zagrajmy.
- To nie twój pomysł. - Nie, nie mój.
- Cześć. - Przepraszam. Miałam...
Porozmawiamy później.
Cześć!
Oto światowa mistrzyni wieczorów z grami.
Gramy w celebrytów.
- Moja gra. - Nasza.
- Powodzenia. - To wyzwanie.
Gracie jako drużyna, dobrze?
Jasne. Dwoje przeciw dwóm. I pół.
- Prawda? - Tak.
- O kurczę. - Pół. Albo sześć dziewiątych.
Nie chcę, byś walczyła.
- Musiałam Atticusie. On... - Nie dbam o powody.
Zakazuję ci walki.
Hej!
- To piżama Haddie? - Max powiedział, że mogę ją pożyczyć.
Tak, jasne.
- Wyglądasz uroczo. - Dzięki.
Co pani ogląda?
Oglądam "Zabić drozda".
Świetny film.
Negocjacje były trudne.
Gdzie jest Max? Co porabia?
Powtarza się.
Powtarza się?
Ile można patrzeć, jak chłopak wyciera szkła?
Rozumiem cię.
Lubię z panią przebywać.
Ja z tobą też.
Miło tu.
- Moi rodzice uwielbiają ten film. - Tak?
- Pewnie za tobą tęsknią, co? - Przeżyją.
Nie mogłem wam tego wyjawić.
Tak.
Dobrze im to zrobi.
Są naprawdę zaborczy.
Ciągle chcą spędzać razem czas. Bez przerwy.
Tato ciągle powtarza: "Rośniesz zbyt szybko.
Nie chcę nic ominąć", a mama: "Chodź na zakupy.
Chodź na pedicure. Spędźmy razem czas".
I tak w kółko.
To trochę sporo.
Czasami człowiek chce odpocząć.
Rozumiem cię.
Mogę zostać do końca? Nigdy go nie widziałam.
Jasne. Pewnie.
Brzmi świetnie.
W szkole usłyszysz o tym przykre słowa.
Obiecaj mi jedno.
Dobra. "Jestem dziwny i dziki".
Steve Martin. Dalej.
Oddali album za darmo. Dziwaki.
O mój Boże, U2. Dalej.
Talk show w ciągu dnia.
- W Today Show . - Katie Couric.
Szybko!
Rower i...
- Pee Wee? - "Wiem, kim jesteś, ale ja?"
- Źle pokazujesz. - No.
Mój facet znany jako Bourne.
Matt Damon.
Ta fryzura to porażka.
- Rachel. Tragedia. - Tak.
No i...
- Śpiewam country. - Dolly Parton.
"Nic mnie nie wiązało z tą kobietą".
Bill Clinton! Dalej!
"Tuk, tuk, tuk przejechał tramwaj".
- Judy. Judy Garland! - Czas!
Ile? O Boże.
Raz, dwa, trzy, cztery...
Ale się spociłam.
...osiem, dziewięć, dziesięć. Jedenaście, dwanaście!
Dwanaście. Prawdziwy szok.
- Twoja kolej, Ruby. - Już po was.
Dalej!
To było druzgocące.
Ten was sekret. Tajemny język.
- Co? Nie. - Pokonamy ich.
Drużyna Rizzoli!
Dalej. Gotowy.
Czasomierz gotów?
- Przepraszam. Już. - Dobra.
- Uda się. - Dalej, Rizzoli! Start.
Drużyna Peeta.
Igrzyska śmierci.
- Tak. - Igrzyska śmierci.
Miałam jego plakat nad łóżkiem... To facet...
- Aktor. - Z Igrzysk .
Tak.
- Miałam jego plakat. - Ten chłopak.
- Jest uroczy. - Tak.
- Pomińmy to. - Dobrze.
Znasz odpowiedź.
Mama się kocha w tym aktorze.
Shaft. Nie wiem.
- Grał w ER i... - Clooney.
- George Clooney! - Tak.
Dalej.
- Rozkręcasz się. - Policzymy potem.
Jej biodra nie kłamią.
- Oprah? - Nie wie.
Blondynka w The Voice .
Nie wiem. Dalej.
- Nie wiem. - Nie wie.
Bierz następną.
Nie stresuj się.
Nie wiem, kto to.
- Pomiń. - Albo oddaj brzmienie.
Możesz oddać brzmienie,
jeśli słowo przypomina inne.
Jestem na nie uczulona.
Wspaniale.
- Tato. - Pomiń.
- Nie! To bardzo proste. - Ile mamy czasu?
O mój Boże.
- Tato! To proste. - Pomiń.
Nie! Wiesz to!
Mam alergię na fistaszki!
Tato!
- To mała alergia. - Jak możesz nie wiedzieć?
Nie miałem kontekstu.
Kim w ogóle są Fistaszki ?
To Lucy i Charlie Brown oraz Linus.
- Nie wiedziałaś? - Nie.
Trzeba było pominąć.
Dobra! Pomijam. Rezygnuję.
Gry są do niczego!
Kto to napisał?
Ja.
Max.
Co ty na to, żeby zgasić światło za 10 minut?
- Została mi jeszcze jedna soczewka. - Dobrze.
A później zejdź na dół i powiedz dobranoc przyjaciółce, dobrze?
Utrzymaj kontakt wzrokowy. Możesz się uśmiechnąć.
- Dobrze. - Świetnie.
- Tato? - Tak?
Myślisz, że lubi mnie już na trzy?
Pochwaliła moje oczy.
Jesteś coraz bliżej, Max.
Dobranoc.
Myślę, że naprawdę go lubi.
Lubi w sensie "lubi".
Tak.
- Co? - A może lubi nas.
Co masz na myśli?
Nie wiem. Mam dziwne przeczucie.
Zawsze, gdy tu jest, bawi się z Norą
albo chce być przy mnie. Spędzać razem czas.
A Maxa nie ma w pobliżu.
- Cóż, Nora jest urocza. A ty zabawna. - Wiem. Ale czasami...
Chciałabym się upewnić, że chce spędzać czas z Maxem.
Że nie jest tu, bo tęskni za rodzicami.
Myślę, że naprawdę go lubi.
My to dodatek.
Tak jak wtedy, kiedy zaczęliśmy być razem.
Bravermanowie to tylko dodatek.
Tak.
Tak. Tak było.
Nie chcę,
żeby granice się zatarły. I tyle.
Wiem. Musimy być pewni, że chronimy Maxa.
Nie sądzę, że musimy się martwić.
Lubi go.
- Jasne. - Powiedziała, że ma ładne oczy.
Lubi go.
Dobranoc, kochanie.
Dobranoc.
- Hej! - Przepraszam.
Nie chciałam cię budzić.
Gdzie byłaś? Która godzina?
Uczyłam się u koleżanki.
Jasne?
Tak.
- Proszę, nie mówi tacie. - Dobra.
- Proszę! - Hej.
- Reszta śpi. - Niedobrze mi.
O kurczę. Zaczekaj.
- O nie. - Szybko.
Chwila. Idź do łazienki.
Wszystko dobrze?
O Boże.
Już dobrze.
To chyba wszystko, co?
- Tak. Mam nadzieję. - Czujesz się lepiej?
- No już. - Dziękuję.
- Bardzo ci dziękuję. - To nic.
Już.
Tu jesteś.
No wiec...
Po kilku godzinach w Expedii
chyba to rozpracowałam.
Pojedziemy w trójkę do Orlando na weekend.
Przeloty, hotele, park, jedzenie. Łącznie poniżej 2000 $.
A mama zgodziła się popilnować Aidy.
Wiem, że to luksus, ale myślę, że...
Myślę, że możemy tak zrobić.
Kochanie...
Nie możemy.
Nie stać nas.
- Czemu? - Daleko nam do tego.
Dlaczego nie?
To niezła oferta.
Co takiego?
Chyba tracę firmę.
Luncheonette chyba zbankrutuje.
Myślałam, że miksujecie album.
No i...
Mieliście zlecenia.
To nie album. Nie miksuję albumu.
To co tam robisz co wieczór?
Nie wiem.
Kryję się i panikuję.
Gram w Candy Crush . I to dużo.
Powinienem był ci powiedzieć.
- Tak. - Przepraszam. Możesz mnie skrzyczeć.
Pewnie by mi to pomogło.
Nie chcę na ciebie krzyczeć.
Po prostu nie chowaj się przede mną.
Myślę w kółko o tym,
że jeśli stracę Luncheonette, stracę wszystkie przychody.
Bez przychodów będziemy musieli sprzedać dom.
Dosłownie stracę dach nad głowami naszych dzieci.
Będziemy musieli go sprzedać i przeprowadzić się.
Jabbar straci przyjaciół.
- Zaraz, chwila. - I to moja wina.
I wśród tego wszystkiego
muszę jakoś zabrać go do Hogwartu.
Kochanie.
Uwielbiam nasz dom. Nie chcę go opuszczać.
Tak mi przykro, że nas w to wpakowałem.
Też kocham nasz dom.
Zbudowałeś nam piękny dom.
A Luncheonette to cudowne miejsce. Ty je stworzyłeś.
Ale nie dbam o to.
Utrata tych rzeczy mnie nie przeraża.
Ale jeśli nie rozmawiamy
i odjeżdżasz w środku nocy,
jestem przerażona.
Hej.
Jesteś moim facetem.
Do końca mojego życia.
Wystarczysz mi.
- Cześć koleżko. - Cześć.
- Możemy porozmawiać? - Tak.
Posprawdzaliśmy z tatą trochę Harry Potter World
Przykro nam, ale to zbyt drogo.
Nie możemy tam pojechać.
Kiedy będziemy mogli?
Obiecuję, że pojedziemy, jak tylko będziemy mogli.
Tylko na razie nie teraz.
Może pomogę. Mogę myć auto dziadka.
Możemy nawet zrobić wyprzedaż garażową.
Zapłacę za swój bilet.
Mówisz jak dorosły facet, kochanie.
Dziękuję. Obiecujemy, że kiedyś tam pojedziemy.
Obudź się.
- Nie. - Dalej. Obudź się na chwilę.
- Przestań. - Wiem. To okropne.
Jestem demonem. Obudź się. Musimy pogadać.
Muszę iść do pracy. Masz.
- Zrobiłam ci kawę, dobra? - Nie piję kawy.
Tym razem lepiej spróbuj,
bo możesz poczuć się lepiej.
O Boże. Wyszedł już?
Nie. Obiecałam, że mu nie powiem i nie powiedziałam.
Dobrze.
Dziękuję ci, Amber.
Szczerze. Za wszystko.
Nie trzeba. Nie przyzwyczajaj się.
Nie zawsze tu będę, by cię kryć.
Musisz zacząć o siebie dbać.
Dobrze.
Czy chcesz...
Chcesz porozmawiać o wczorajszej nocy?
Chłopcy przynieśli ze sobą lejek do piwa.
Wydawało mi się, że muszę wziąć w tym udział.
- A potem... - Tak.
Presja grupy.
- Klasyk. - Tak.
- Boże. - Dokładnie.
Kto jak kto, ale ja na pewno nie mogę zakazać ci pić.
Ale...
Spróbuj zapamiętać, jak źle się później czułaś.
Z doświadczenia wiem,
że niemal nic dobrego nie może wyniknąć z takiej nocy.
Fakt.
A jeśli chodzi o twojego tatę...
Naprawdę się stara.
Mój ojciec
nigdy nawet nie spróbował.
Naprawdę?
Był nieobecny.
Nawet nie próbował.
Wiem, że to trochę żenujące,
ale twój tato robi, co może.
Myślę, że powinnaś mu trochę odpuścić.
Masz szczęście, że jest przy tobie.
Rozumiem to. Naprawdę.
Fajnie, że masz takie świetne relacje z mamą,
wiesz?
Tak. To prawda.
Ale wymagało to ciężkiej pracy
i wielu nieprzyjemnych sytuacji.
Dziś jest moją najlepszą przyjaciółką.
Może pocieszy cię fakt,
że w twoim wieku byłam gorsza od ciebie.
Więc nie wszystko stracone.
- Naprawdę? - O wiele gorsza.
Więc pomyśl o tym.
Rozmyślam o swojej przyszłości
i o tym, co mogę robić.
Ukończyłeś studia biznesowe, prawda?
Tak. Zarządzanie i strategię.
Myślałem więc o ekonomii.
Podobno daje ona najwięcej możliwości.
Z tego, co czytałem.
Można zostać księgowym, zająć się finansami,
albo zrobić studia uzupełniające z branży.
Tak. Ekonomia jest świetna.
Masz rację. Miałbyś szeroki wybór.
Pamiętam, kiedy byłem w twoim wieku.
Myślałem naprawdę praktycznie.
Nie brałem pod uwagę marzeń i tego, co naprawdę chcę robić.
Chciałem ukończyć dobry, mocny kierunek,
żeby dostać dobrą pracę.
Ale ty jesteś w świetnej szkole. W Berkeley, prawda?
Możesz dowiedzieć się, czego chcesz.
Nie ciążą na tobie żadne poważne obowiązki.
To właśnie powinieneś zrobić.
Sprawdź, co cię uszcześliwia. Spełniaj marzenia.
Nie martw się jeszcze o pieniądze.
Chwila. Co?
Taką dajesz mu radę? Spełniaj marzenia?
- Tak. - Nie. Posłuchaj mnie.
Już teraz naucz się zarabiać.
Wykorzystaj dobrze swój czas,
bo powiedzonko "pieniądze szczęścia nie kupią"
to bzdura. Kupią.
Nie zgadzam się.
Kupisz spokój ducha,
ale niekoniecznie szczęście.
Ale z tego, co wiem
spokój ducha to definicja szczęścia.
Więc zarabiaj.
Chciwość popłaca.
Do zobaczenia po szkole, pani B.
Cześć, Dylan. Właściwie to...
Chciałabym o tym porozmawiać.
- Dzisiaj wam nie pasuje? - Nie o to chodzi.
Chciałam, żebyś wiedziała, że próbowałam skontaktować się z twoimi rodzicami.
Dzwoniłam, ale nikt nie odbierał.
- Zostawiłam wiadomość. - Tak.
Są poza miastem.
Rozumiem.
- To nic. - Nie są źli.
Po prostu często ich nie ma. Mają firmę.
Rozumiem.
To żaden problem.
Wiem, że jesteś świadoma uczuć Maxa.
Wiesz, że uważa, iż mocno się przyjaźnicie
i jest między wami coś więcej.
Chcę się upewnić, że przychodzisz do nas,
żeby z nim pobyć, a nie dlatego,
że tęsknisz za swoimi...
- Wiesz, o co mi chodzi? - Tak.
Max naprawdę cię lubi.
Max jest świetny.
To prawda.
To świetny dzieciak.
Lubię was oboje. Was wszystkich.
Max jest czasem zabawny, a innym razem nudny.
Kiedy jest nudny, lubię rozmawiać z panią.
Mój dom też jest nudny.
Ale nie przeszkadza mi, że jestem tam sama.
Nie. W żadnym wypadku.
Po szkole widzę cię u nas.
Chciałam, żebyś wiedziała. I tyle.
Nalegam.
- Wszystko gra. - Dobra.
Jasne?
Świetnie.
Widzimy się po szkole.
Upieczemy coś.
Hej Amber.
Przyniosłem ci herbatę ziołową na znak pojednania.
- Bez kofeiny. - Dzięki.
Bardzo nam przykro, że usłyszałaś, jak o tobie rozmawiamy.
Nie chcieliśmy, żebyś się martwiła.
To nasza praca.
Ale o to mi chodzi. To też moja praca.
Jestem dużą częścią tej firmy.
Poprosiłam o podwyżkę, bo uważam, że na nią zasługuję.
Nie z powodu ciąży, czy rodziny.
Dlatego, że ciężko pracowałam.
Tak. Równie ciężko, jak my.
To dość frustrujące, bo nie byliście szczerzy,
ani uczciwi ze mną w tej sprawie,
więc nie miałam szansy rozejrzeć się za czymś innym, na wypadek,
gdyby to się nie udało.
A teraz jestem wielką krową
i nikt mnie nie zatrudni, więc żadnych szans.
Po pierwsze, nie jesteś krową. Wyglądasz świetnie.
Po drugie, będzie dobrze. Razem sobie poradzimy.
Mamy tajną broń.
Oto "sir Plan Awaryjny".
Ma plany awaryjne dla planu awaryjnego.
To prawda. Mam plan awaryjny dla tego planu awaryjnego.
Wszystko będzie dobrze.
Nic nam nie jest.
- Jasne? - Jesteś w dobrych rękach.
Tak
- Hej. - Cześć kochanie.
Wiesz, że jesteśmy na debecie i spóźniamy się z dwoma rachunkami?
Nie wiem, co się dzieje.
I zapominam ci powiedzieć.
To moja wina.
Alarm silnika się pali w aucie.
Super. Tylko tego brakowało. Ledwo co wymieniłem olej.
- Mogę pojechać do warsztatu. - Nie. Przepraszam.
- Ja pojadę. - Nie, ja.
- Wezmę samochód. - Ok.
Nie chodzi o auto, tylko o resztę.
- Nie radzę sobie. - Wierzę.
Wszyscy czegoś chcą.
Mama i tato. Crosby w Luncheonette.
Marzę o tym, by ten kamień spadł mi z serca.
Mógłbym jutro znaleźć prawdziwą pracę.
Zostawić Luncheonette. Mógłbym to zrobić.
Moje życie stałoby się prostsze.
To prawda. Mógłbyś.
Mógłbyś to zrobić, ale tego nie zrobisz.
Nie jesteś takim człowiekiem, kochanie.
Nie zostawiasz czegoś, co zacząłeś.
- Znam cię od dawna. - Kristino.
I wiem, że w głębi duszy tak naprawdę to lubisz.
- Lubisz pomagać innym. - Nie lubię.
Nie lubisz się męczyć, ale lubisz pomagać innym.
Między innymi dlatego cię kocham.
To część ciebie.
- Wiesz? - Jestem własnym wrogiem.
Tak. Dzięki temu jesteś Adamem.
- A najlepsze jest to... - Tak?
...że ty opiekujesz się wszystkimi,
a ja opiekuję się tobą.
Jak to zrobisz?
- Mam swoje sposoby. - Tak?
- Mam plan. - Naprawdę?
- Tak. - Plan ataku?
- Zabierz ręce. - Kotku.
Oglądaj film.
Co to jest?
Mistrz kierownicy ucieka ?
Klub winowajców . Klasyk.
Nie wiesz? Nic ci to nie mówi?
To coś o Elmo? Z ogniem?
- Co? Nie. - To dzieci.
Niektórzy są ci sami.
- Ten jest lepszy. - Nie przepadam za tym.
Za dobrymi filmami?
- Lubię Pattona i Rocky'ego . - I tyle?
Cześć.
Ty żyjesz.
Chciałam przeprosić za swoje zachowanie na wieczorze z grami.
- Przepraszasz? - Tak.
Chcieliście tylko
dobrze się bawić i spędzić ze mną czas.
To naprawdę fajna sprawa.
Fajna sprawa. Tak. Dobrze.
Dziękuję, że próbowałaś coś dla mnie zrobić, Saro.
Wykorzystując rodzinną tradycję i tak dalej.
Nie ma za co.
Kocham cię, tato.
Widzimy się później. Idę się uczyć do Sadie.
Zaraz, Ruby.
Zaczekaj, Ruby.
- Moment. - Nie, tym razem
naprawdę idę się uczyć. Obiecuję.
I zadzwonię, jak będę na miejscu.
Dobrze?
Tak. Jasne, brzmi świetnie.
Do zobaczenia.
Też cię kocham.
- Jak to się stało? - Przestań.
Nawet o tym nie myśl.
Ciesz się wygraną.
- Ile to potrwa. - Niedługo.
WYBÓR KIERUNKU Drew Holt - Ekonomia
- Naprawdę to zrobisz? - Tak. Muszę.
Co to znaczy? Dlaczego musisz?
Bo za trzy lata skończę studia.
Muszę zacząć zarabiać.
Moja siostra wkrótce urodzi.
Co to ma wspólnego z tobą?
Muszę być odpowiedzialny.
Tylko ja z całej rodziny poszedłem na studia.
Muszę podejść do tego odpowiedzialnie i znaleźć pracę, żeby...
Chwila, Drew.
- ...zarabiać. - Spójrz.
O to w tym chodzi.
To super, że chcesz pomóc siostrze.
To wspaniałe. Naprawdę.
Ale nie musisz zmieniać dla niej życia.
Nie zmieniam życia.
To twoje życie.
To moje życie. Masz rację.
I jest inne, niż twoje.
Po studiach muszę spłacić pożyczkę.
Mama mi nie pomoże.
Rodzice nie będą mogli mnie utrzymywać,
jeśli nie znajdę pracy. Twoi ciebie będą.
To ja muszę zarabiać pieniądze.
I muszę spróbować pomóc siostrze. To moje życie.
Nie zmieniam go. Tak już jest.
Cześć.
Hej.
- Co tam? - Cicho tu ostatnio, co?
- Trochę. Ale zawsze są... - Fistaszki.
Fistaszki do sprzątnięcia.
Jak się czujesz?
- Dobrze. - Super.
Co się dzieje?
Chciałaś, żebym był z tobą szczery.
Nie mam planu awaryjnego,
ani planu dla planu awaryjnego.
Wiem, że się nie poddam, dopóki nie dostaniesz podwyżki, na którą zasługujesz.
Rozumiesz?
Jesteśmy rodziną i zajmiemy się tobą.
Jasne?
- Dzięki, szefie. - Dobra.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Widzisz, utknął. - Utknął.
- Nie mogę otworzyć. - Nie.
Jak leci?
Dobrze. Co tak pachnie?
- Lasagne. - Świetnie.
Możesz zostać, jeśli chcesz.
- Twoi rodzice nie wrócili? - Nie.
Nie wiem. Masz mnie dość, Max?
Nie.
Wygląda na to, że zostajesz.
- Super. Dzięki, pani B. - Nie ma problemu.
Cześć!
Wracamy od dziadków.
Zobacz, co mi kupili.
Mogę iść się pobawić?
Za chwilę. Zostawiłeś buty na zewnątrz. Idź je przynieść.
- Już. - Za chwilkę.
- Nie. - Teraz.
- Słuchaj mamy. - Idź.
Dziękuję.
Niespodzianka!
O mój Boże.
- Ekstra. - Witaj w Hogwarcie, Jabbar.
Szczęściarz z ciebie.
- Super. - Mama dała z siebie wszystko.
No dobrze, Jabbarze.
Wystąp i pozwól założyć sobie Tiarę Przydziału.
Co my tu mamy?
Dzielne serce, spoko umysł i piękne włosy.
Gryffindor!
Prawie taki sam, jak prawdziwy.
Prawie.